Jeannette, l'Enfance de Jeanne d'Arc (2017)

Aangekocht door Contactfilm. Releasedatum nog niet bekend.

EDIT: vanaf 17 mei in de bioscoop

Ik word van de trailer erg enthousiast moet ik zeggen. Misschien toch maar eens een inhaalslag maken met de Dumonts. Heb er nog geen één gezien, al ligt P'tit Quinquin al wel even klaar.

17 mei

Helaas is het idee leuker dan de uitvoering die ondanks de maffe setting vaak saai aanvoelt door de lappen tekst. Krappe voldoende voor originaliteit maar hier had veel meer ingezeten. Lijkt op een soort side project dat ten tijde van Ma Loute (2016) in Noord-Frankrijk is geschoten. Jammer dat deze niet met groter budget, cast en kostumering in de buurt van Orléans is gemaakt.

Wel supervaag: Jeanne die droge teksten zingt met heavy metal ondersteuning en blatende schapen erdoorheen. En een rappende oom.

Deze gaat niet lang draaien denk ik.

Zeker aparte film, maar nog wel amusant. Ik heb toch wel heel hard moeten lachen om de headbangende nonnen. Niet iedereen kon het waarderen, de zaal liep behoorlijk leeg, terwijl Bruno Dumont zelf ook nog aanwezig was.

Is de film geniaal of is het de meest wanstaltige film ooit gemaakt? Ik neig naar het eerste maar het zou ook beide tegelijk kunnen zijn. De film is in ieder geval bevreemdend, experimenteel en interessant en doet in dat opzicht denken aan het werk van Godard. Vooral het eerste uur is prettig gestoord en indrukwekkend met een aaneenschakeling van zware theologische meditaties over het lijden in de wereld in moeilijke taal die worden gezongen door kinderen op prettig gestoorde metalmuziek van IGORRR met cliché-danspasjes erbij. Ik hou er wel van, al is de film wel wat eentonig in zijn stijl en verloren de teksten wat intellectuele lading toen de focus op de strijd tegen de Engelsen kwam te liggen. Al met al is het een fijne musical (lekker zware ondersteunende muziek bij de liedjes), kwam het verhaal van Jeanne d’Arc goed over doordat haar geloof in middeleeuwse denkramen aldoor op de voorgrond staat (ondanks het slechte acteerwerk) en ervoer ik het geheel als een positieve belevenis.

Nu ben ik toch niet vies van films die buiten de begaande paden treden, want ook die films kunnen blijven boeien. Dat geldt jammer genoeg niet voor deze low budget-film met slecht acterende jongeren, onbegrijpelijke teksten en blatende schapen.

Beginbeeld is prachtig, je gaat er voor zitten. Beginscènes zijn bevreemdend en je vermoedt een meesterwerk te zullen gaan zien. Maar na de nonnen heb je het wel gehad en nemen slaap en weglopende bezoekers de overhand.

ik lees hier en elders over slecht acteerwerk. Daar is inderdaad sprake van, maar dat is natuurlijk niet per ongeluk. Een stijlkeuze is het, en het werkt wat mij betreft voortreffelijk, zoals het bij Wim T. Schippers ook werkt. Stel je voor dat ze allemaal prachtig konden zingen en perfect acteerden. Dan had je me toch een gedrocht van een film gehad, zeg.

Ik heb mij goed vermaakt, al was het na een uurtje wel mooi geweest. Maar waar ik andere films die gevoelsmatig te lang duren (circa drie op de vier) dat zeer kwalijk neem, kon ik er dit keer goed mee leven. Dat had met de experimentele opzet te maken, waarschijnlijk. Ik dacht de hele tijd: Dumont weet ook wel dat de grap gemaakt is, dat het volgens de filmwetten beter is om er een einde aan te breien, maar juist daarom doet hij dat niet. Gewoon doorgaan, zien wat er gebeurt, wat dat met de kijker doet. Ik mag dat wel. Hoewel niet helemaal geslaagd, zie ik dit toch duizend keer liever dan het zoveelste liefdesverhaaltje met Instagram-filter en Chopin-pastiche.

Eerste keer sinds eind jaren ‘90 dat ik de zaal uitgelopen ben.

Niet omdat het de slechtste film ooit was, maar op zo’n prachtige dag kon ik de keuzes die Dumont hier maakt niet verteren.

We zaten met zes personen in de zaal, en toen wij weggingen bleven er 2 over... Voor ons hadden 2 anderen het ook al opgegeven. Toch wel teleurstellend.

Ik heb de film uitgezeten, en daarmee is ook alles gezegd.

Haha, bij LantarenVenster draait hij nu 2 weken, en volgende week is al de laatste week.

"Dumont op z'n radicaalst" "een logische dénouement van zijn oeuvre" "zijn gekende thema's zijn hier uitgebeend tot het essentiële, afgespeeld als het ware in een eindeloze lus" "Straub-Huillet, maar dan met headbangen, dubstep en rappende nonkels"

Geintje hoor, vond 'm vooral behoorlijk saai.

Mensen die niet weglopen met deze film, juist de zaal uit liepen, hebben louter hun smaak of gewoontes gevolgd. Objectief kun je er mee weglopen. Of met een dansje. Subjectief vond ik dit, met Ma Loute, een der fijnste kijkervaringen de laatste jaren. Inmiddels overweeg ik net zo een zinloos proces als tegen Jeanne, zo een proces tegen mijn bibliotheek, dat ze niet alle films van Dumont in huis hebben. Ik heb Jeannette zeven keer gezien. Deze film is niet bij Orleans gefilmd omdat het over de jeugd van Jeanne gaat. De duinen zijn volgens mij Dumonts heimat, daar filmt ie nu eenmaal graag, maar zijn ook een prima verbeelding van het Lotharingse Domremy, als Jeannes geborgen plek alvorens ze haar visioen volgt, op weg naar Charles VII, om hem koning te maken. Die dans is bewust een beetje amateuristisch. De echte Jeanne bleek goed te paard, maar ze heeft toch niet op ballet gezeten? Die muziek, ja raar, maar leuk raar en uitdrukking van het lang uitgestelde vertrek. Die lange teksten? Hoor je dan niet het poëtisch ritme erin? Dat is van de 19e eeuwse dichter Charles Péguy, later enorm katholiek, juist sterk Jeannes innerlijke strijd uitdrukkend.

Ook deel 2 roept afhakers op. Die speelt zich ook niet af op reconstructies van de muren van Orleans. Wie daar nog “dansen” schijnen de paarden te zijn. Er zijn echter plenty films over Jeanne met Orleanse muren.

Dumont ramt de theodicee zo ver door de strot van zijn jonge actrice dat ze zich tijdens de opnames wel spontaan tot het nihilisme bekeerd moet hebben. De stem van God klinkt ondertussen niet uit de hemel maar uit de geluidsstudio, waar eentonige braille op metal is gezet. De prachtige duinlocaties dienen vast ter compensatie voor het soort marteling (niet die van Jeanne, die zien we - zo vrees ik - in het vervolg wel, maar die kan ik in Rotterdam rustig gaan overslaan) dat kijkers laat opstaan uit hun bioscoopstoel. Ik heb de film zelf opstandig uitgezeten, al was het maar om te zien en te begrijpen hoe deze beeldenbreker te werk gaat. Anders had ik er donder op kunnen zeggen dat Jeanne (2019) mijn Liberté van 2020 zou zijn geworden.