Jeanne (2019)

Ik had nooit gedacht dat Jeannette in Nederland zou worden uitgebracht, zo curieus als het zich toonde, met amateurdans op hardrock, plots op Arte, nog nooit van Dumont gehoord hebbend. Ik had ook nooit gedacht dat hij nog een vervolg zou maken. Hopelijk komt deze ook gewoon in Nederland uit, hopelijk ook op dvd, wat ik bij Jeannette ook nooit gedacht had. Want anders moet ik naar Frankrijk, op zoek naar Eem bioscoop met Engelse ondertitels, of naar Frans-Vlaanderen, Dumonts heimat(?), waar waarschijnlijk nog wel wat Nederlands verstaan wordt, waar Dumont veel van zijn films, ook Jeannette, opgenomen heeft.

Ik had ook nooit gedacht dat de 10 jarige actrice, die Jeanne als meisje speelde, nu de 19 jarige speelt. Aanvankelijk was de 17 jarige gevraagd, die in Jeannette de oudere Jeanne speelde. Je ziet haar nog vertrekken uit Domremy op weg naar Chinon, naar Charles VII, oa om hem tot koning te maken. Maar de oudere actrice hield af. De jongere wou maar al te graag. Typisch Dumont dan van het idee af te stappen dat Jeanne minstens door een adolescent gespeeld dient te worden. Hij maakte er, naar eigen zeggen, nog eerder de onschuld van, Jeanne waarschijnlijk eigen, ondanks of juist dankzij haar zwaard als zwaard tijdens haar oorlogspad en haar tong als zwaard tijdens haar proces.

Deze film heeft kritische recensies maar ik ben nu al fan!

Vanaf 7 mei 2020 in de bioscoop (Contact Film)

En het ziet er naar uit dat het ook op het Rotterdams filmfestival draait. Zou Dumont ook komen?

Ik was na Camille Claudel 1915 een beetje afgehaakt bij Dumont, maar met deze heeft hij weer mijn volle aandacht en devotie!

Dat shot waarin Jeanne (magistrale Lise Leplat Prudhomme) naar de lucht kijkt, niks zegt, enkel met haar intense blik voorbij de camera staart, en we de muziek van Christophe horen (het shot van de filmposter, vrij aan het begin van de film). Pure cinemagie!

Voorlopig voor mij een van de hoogtepunten van IFFRiG 2020.

Ik keek enorm uit naar Jeannette, l'Enfance de Jeanne d'Arc (2017), maar het werd de eerste keer in 15+ jaar dat ik de zaal uit gelopen ben. Ik durf het dus niet nog een keer aan, ook al spat die meid ook hier weer in de trailer al van het scherm.

Aan John Milton, Waarom liep je eruit? Ik heb de film 2 maal in rdam gezien. Mooie film.

Ja, John Milton. Ga hem toch maar zien. Ik vind hem ook echt anders (en beter) dan Jeannette. De kathedraal van Amiens is zo'n prachtig decor ook voor deze film.

Dat is me dus met deze film overkomen; na 20 minuten opgestapt. Het amateurisme en de traagheid kon ik niet meert verdragen.

Jeannette, l'Enfance de Jeanne d'Arc gaf ik het voordeel van de twijfel omdat de film zo maf was en op aangename wijze muzikaal werd ondersteund door de nog maffere metalbreakcore van Igorrr. Deze film zou minder maf zijn en de muziek is ditmaal niet mijn smaak, zodat ik het ergste vrees, maar de kranten zijn best positief dus ik ga het maar eens proberen. Wel heb ik een stoel bij de uitgang geboekt zodat ik de zaal stiekem kan verlaten als ik het niet meer volhou...

Hij viel me zeker niet tegen. Dat wil zeggen: het eerste stuk van de film is weer de typische Dumont waarbij je naar genant slecht amateurtoneel in een saai duinlandschap zit te kijken en die ik niet veel langer zou hebben volgehouden (al brengt de muziek de zaak nog enigszins naar een iets hoger niveau), maar het grootste deel van de film speelt zich af in een kathedraal en is wel boeiend, omdat niet alleen de kathedraal prachtig is maar de inquisiteurs intrigerende figuren blijken (de muziek verdwijnt dan ook bijna helemaal).

Bij Jeanne d’Arc denk ik aan een hallucinerend meisje dat religie en psychose versmelt, maar in deze film is zij juist de enige nuchtere en zijn het acteerwerk en de teksten van haar ondervragers hallucinant. Tegelijkertijd blijkt er logica in de waanzin van de inquisitie te zitten zodat het ook een goed inzicht geeft in het denken van die tijd. Het meisje Jeanne steekt er wat grijs bij af en is de minst interessante figuur: zij is vooral slechts erg koppig en we leren verder weinig over haar. Ik weet niet of dat de bedoeling is geweest, maar de film is evengoed de moeite waard (vooral als je geïnteresseerd bent in het religieuze denken van die tijd).

PS. Een film die zeer hoog op mijn verlanglijstje staat maar waarvan ik niet weet hoe ik eraan kan komen is La Passion de Jeanne d'Arc (1928). Dat ik naar deze film ben gegaan is ook een beetje als een substituut voor die oude film.

Wij gingen vol verwachting naar deze film. Voor het eerste keer naar het filmhuis van Leiden. De omschrijving en de trailer zagen er veel belovend uit. Na 20 min gekekem te hebben begon ik al te gapen. Elke minuut zat je te wachten of er eindelijk wat ging gebeuren. Na ruim 2 uur wachten ben je hier wel klaar mee. In een woord samengevat: SAAI. Totaal geen aanrader deze film, staat niet in verhouding met de omschrijving en de trailer. Was zelfs gewoon geïrriteerd aan het einde van de film. Niet gek dat een stelletje na een uur de zaal al uit liep, dit had ik achteraf ook beter kunnen doen. Kortom, geen aanrader. Verspilde tijd en geld...

Een paar mooie shots van bovenaf (de paarden, de kathedraal), maar op het gebied van storytelling, acteerwerk en muziek heb ik me al menigmaal beter vermaakt bij een voorstelling van het plaatselijke amateurtoneel.

Ik heb geen eerdere films van deze regisseur gezien en ben, op het zien van de trailer na, zonder verdere voorkennis naar deze film gaan kijken. Ik denk dat ik de overige films van meneer Dumont, zeker na het lezen van de berichten in dit topic, links laat liggen.

Na 30 minuten opgestapt. Nietszeggende scenes die te lang duren, 48-Hours Project-achtig acteerwerk en een bisschop (of zoiets) die leuk ging doen met een raar hoog stemmetje. Heel irritant.

Zo, da's een fijne kennismaking. Dumont stond al een tijdje op een (virtuele) lijst, maar het was er nog niet van gekomen.

Dit gaat eigenlijk over de hele linie heel erg goed.

Allereerst de mooie, haast als tableaus opgezette en gestileerde scènes in het duinlandschap, met kleine Jeanne in haar harnas en met haar vlag, dan al eenzaam eigenlijk, tussen haar metgezellen die haar beginnen af te vallen. De militaire en politieke ontwikkelingen zijn niet gunstig voor haar. Ze richt haar blik herhaaldelijk ten hemel: een shot van boven van een opkijkende Jeanne, en daarna een beeld van de schitterende, felblauwe lucht. Een lege hemel? Zo lijkt het wel.

Het deed daar in de duinen qua sfeer en stijl wel een beetje denken aan Bresson; de man inderdaad die zich in 1962 ook aan Jeanne waagde. Toch wel een heel andere film; één van mijn favorieten overigens.

Dan de filmisch indrukwekkende, en inhoudelijk beklemmende scènes tijdens het proces in die enorme, kille kathedraal. Dumont heeft een bijzonder fraaie bende katholieke boeven bij elkaar gezocht, en zet daar zijn felle en vastberaden Jeanne tegenover. Het is vooral in de kathedraal waarin het charisma van Jeanne tot wasdom komt. En tegelijkertijd is ze zo nietig in dat gigantische bouwwerk; de camera laat haar soms bijna verdwijnen.

En ten slotte de scènes in en bij de Engelse cel (we zijn weer terug in het duinlandschap), gevestigd in wat lijkt op een bunker uit WO II. Jeanne in haar cel wachtend op het einde, bewaakt door drie onverschillige cipiers.

Het einde is sterk, met een uitgeputte en verfomfaaide Jeanne; een einde weliswaar minder dan de verpletterende eindsequentie in Bresson's film, maar dat is geen schande.

Dumont voegt met de score, en met name met de liederen van Christophe, een absolute meerwaarde toe. De scène met het lied in de kathedraal waarin de monnik het geschreeuw van de ter helle gevarenen bezingt, is een hoogtepunt. Je ziet de verzamelde prelaten bijna huiveren, terwijl Jeanne er schijnbaar sereen bij zit, maar niettemin onder de indruk is.

En dat ben ik ook. Dumont blijft nog wel even op die lijst staan.