Meningen

Typische toneelverfilming (vermoed ik) waarin twee acteurs in een gebeuren van een paar uur behoorlijk ongeloofwaardige dialogen neerzetten in de setting van een fabriek, waarin de baas en een collega onbedoeld clownesk de twee hoofdrolspelers telkens zoeken nadat ze een dialoog hebben afgerond die keurig is geëindigd in een climax. Alsof er niets is gebeurd, starten ze vervolgens een volgende dialoog, even opgewekt en geschminkt als in de vorige, en dit talloze malen gedurende de gehele film.

Uit het verleden wordt niets onthuld, want dat is na een paar minuten duidelijk. Dat de geschiedenis zich in gewijzigde vorm zal herhalen is geen verrassing, want dat is na twintig minuten duidelijk.

Na afloop bleef bij mij een ietwat ranzige smaak achter die ernstige verbanden vertoonde met de hypocriete scène in een met prullenbakkeninhoud besmeurde kantine.

Astrid Ericsson is zestien. Deze biopic volgt haar leven gedurende de periode van drie à vier jaar tot ze ene meneer Lindgren ontmoet.

Buitengewoon vervelende film die zonder enige dramatische kracht je de ene voorspelbare scène na de andere voorschotelt. Zonder spoilers is een onderbouwing van mijn constatering niet mogelijk, maar geloof me: een geeuw is moeilijk te onderdrukken. En wanneer je verheugd denkt bedrukt de filmzaal te kunnen verlaten, dan heb je het mis. Het gaat maar door ...

De film lijkt veel belovend - Walter Benjamin vlucht door de Pyreneeën van Frankrijk naar Spanje -, maar blijkt een oeverloos saaie, trage registratie van een wandeltocht met op de geluidsband teksten in het Frans (ik zag de Engels ondertitelde versie) waarvan ik werkelijk niet 1 zin begreep, terwijl de teksten van Benjamin me niet onbekend zijn.

'Intellectualistische masturbatie' lijkt me een prima typering.