Ras Vkhedavt, Rodesac cas Vukurebt? (2021)

Vanaf 16 december in de bioscoop (MOOOV Film Distribution)

Af en toe komt er een film uit Georgië uit in Nederland. Die wil ik altijd zien en zelden word ik teleurgesteld. Zo ook bij deze film, een sprookje van tweeënhalf uur, waarin:

- ongelooflijke dingen gebeuren die je volledig accepteert

- je met een glimlach mensen uit de Georgische stad Kutaisi volgt

- ten slotte het medium film de liefde doet overwinnen

Ga rustig zitten, zou ik zeggen, en laat het onmogelijke je overkomen...

Typisch, meer sfeertekening dan narratief, maar wel met een onderliggende bedoeling. Bijna visuele poëzie, bijzonder.

De cameratechnieken/shots komen soms wat geforceerd over, waardoor het geheel wat op een prima amateurfilm lijkt, maar desondanks heeft de film ook zijn charme, en heb ik me tijdens deze zeer rustige en trage prent niet verveeld.

Ontzettend trage en langdradige film. Er is nauwelijks sprake van een verhaal, of de film vergeet gaandeweg dat ze een verhaal aan het vertellen was. Af en toe is de film erg raak, daarna weer een halfuur niet. Het geheel schuurt tegen het amateuristische aan waardoor het zijn aandoenlijkheid nooit verliest, niettemin was ik toch opgelucht toen de tweeënhalve uur erop zaten.

Giorgi [Giorgi Ambroladze] en Lisa [Oliko Barbakadze] lopen elkaar letterlijk tegen het lijf. Vervolgens daalt een vloek op hun neer waardoor ze een totaal ander uiterlijk hebben en hun eerdere ontmoeting zijn vergeten. Koberidze denkt dat wij willen weten of deze ‘nieuwe’ Giorgi [Giorgi Bochorishvili] en Lisa [Ani Karseladze] elkaar opnieuw zullen ontmoeten en hoe het hen zal vergaan. Tussendoor richt hij zich op honden die het WK voetbal kijken, op kinderen die voetbal kijken en meer van dat soort volstrekt oninteressante terzijdes. Veel beelden van benen en statische objecten moeten ons doen geloven dat we te maken hebben met een frisse, originele stem in cinema. Ik ga voor incompetent en of onuitstaanbaar pretentieus. Slaapverwekkend saai en een vloek voor het Arthouse genre.

Prachtige filmische poëzie, een heerlijke tweeënhalf uur durende knipoog, prachtig geacteerd, prachtig geschoten, prachtige muziek... Sommige scènes waren misschien een beetje te lang uitgerokken, zoals de taartenscène, maar ook deze bleven eigenlijk mooi om naar te kijken.

"Veel beelden van benen en statische objecten moeten ons doen geloven dat we te maken hebben met een frisse, originele stem in cinema. Ik ga voor incompetent en of onuitstaanbaar pretentieus. Slaapverwekkend saai en een vloek voor het Arthouse genre." Of juist de viering van Arthouse, mrklm?

Werkelijk een vrijwel onmogelijke film om door te komen. Het is traag en saai. Enkele mooie beelden daar gelaten was er bijzonder weinig wat mijn aandacht in de film wist vast te houden.