Meningen

Amateuristische compilatie van zes vermeende horrorfilms, losjes met elkaar verbonden door het verhaal van de eigenaar van een videotheek en zijn nieuwste werknemer. Zeer wisselvallige regie, veel slechte vertolkingen en een hele hoop matige verwijzingen naar horrorfilms uit de jaren '80. Teveel van hetzelfde en bij lange na niet zo hilarisch als de foutste Tromafilms. Valt duidelijk tussen de wal en het schip door een stevige dosis incompetentie. Veel bloedvergieten, dat wel, maar ook daar zullen splatterfans niet echt warm voor lopen.

Ik sluit me absoluut aan bij de mening van filmhistorici dat de komst van de geluidsfilm, vanwege de technische beperkingen die dat met zich meebracht, zorgde voor een stagnatie in de ontwikkeling van de filmkunst. Sterker nog, de vroege geluidsfilms betekenden een flink stap terug in cinematografische creativiteit. En toch is er een uitzondering die de regel bevestigt en dit is die uitzondering. The Scarlet Empress werd bovendien gemaakt vlak voor er streng op naleving van de in 1930 ingevoerde Hays Code werd gecontroleerd. Om beide redenen is dit een film die uniek is en die anno 2017 nog steeds de grenzen van de goede smaak aftast.

Dit was de zesde van in totaal zes films die regisseur Von Sternberg maakte met allround-diva Marlène Dietrich, die hij in 1929 de sterrenstatus verschafte door haar de rol van Die Fesche Lola te geven in Der Blaue Engel. Hun samenwerking was zo succesvol dat Von Sternberg een flink budget en nog meer creatieve vrijheid kreeg om deze film te maken over Catherine de Grote die, na de moord op haar echtgenoot Keizer Peter III, liefst 34 jaar de scepter zwaaide over Rusland. The Scarlet Empress beschrijft hoe haar veeleisende moeder haar onder valse voorwendselen uithuwelijkte aan de zwakzinnige, totaal incompetente Peter, die zijn moeder na haar dood zal opvolgen. De naïeve Catherine laat het over zich heenkomen en beleeft alles als een avontuur, maar éénmaal gehuwd krijgt ze uitgebreid onderricht in het leven een Russische vrouw door Count Alexei [John Lodge] en haar soldaten.

Inderdaad, de film zit tjokvol seksuele toespelingen die soms ronduit bizar zijn. Bij aankomst op het paleis onderwerpt haar schoonmoeder [een enerverende Louise Dresser] Catherine aan een lichamelijk onderzoek door een dokter die moet vaststellen of ze geschikt is om een zoon te baren. De dokter kruipt letterlijk onder de jurk van Catherine, tast daar wat in het donker, komt onder de rok vandaan en concludeert dat alles in orde is. En als slagroom op de taart geeft Catherine de dokter zijn pruik terug, die hij was verloren tijdens zijn onderzoek. Een waanzinnige scène en deze film zit vanaf het begin vol met dit soort onvoorspelbare, bizarre scènes. In de openingsscène vraagt een dokter aan de dan bijna 7-jarige Catherine [Maria Riva] om haar tong uit te steken en AAAH te zeggen. Nadat ze doet wat hij heeft gezegd, concludeert de dokter doodleuk dat ze een corset moet dragen en dat ze een prachtige jonge vrouw zal worden. Tuurlijk! En wanneer ze te te horen krijgt dat ze binnenkort getrakteerd zal worden op levensverhaal van Ivan de Verschrikkelijke en Peter de Grote, die beiden als beulen werkten, vraag ze zich eerst af wat het is en of ze het later ook kan worden, om zich vervolgens in te beelden hoe de wereld van deze twee Russische beulen eruit moet hebben gezien. Een montage met expliciete verheerlijking van geweld en ontblote vrouwelijke bovenlichamen volgt met aan het einde het legendarische shot van een man die als klepel in een bel wordt gebruikt... Het shot wat daarop volgt moet je gewoon zelf gaan zien, het is een meesterwerkje binnen dit meesterwerk.

De film barst van de onvergetelijke scènes, maar ik beperk mij tot de scène waarin Catherine, Peter en hun gevolg zich net tegoed hebben gedaan aan een werkelijk gigantische maaltijd, waarop de priester ze vraagt om een bijdrage voor de armen. De tafel is enorm, de hoeveelheid onaangeraakt eten op tafel reusachtig en – net als in alle scènes in het paleis – is het decor gevuld met de meest bizarre en vaak afzichtelijke ornamenten, die de ziekelijke drang naar macht door middel van dood en verderf uitvergroot tot waanzinnige proporties. Dit shot en de rondgang van de priester zijn net zo onvergetelijk als de triomfantelijke slotscène, waarin Von Sternberg tientallen figuranten opdracht gaf om met echte paarden de trappen van het paleis op te stormen! Dit is weer een perfect voorbeeld van een film uit de categorie ‘zo maken ze die niet meer.’ Geniet van de excentrieke vertolkingen en vooral van Dietrich in haar meest indrukwekkende rol, eerst als de naïeve, plichtsgetrouwe jonge vrouw en uiteindelijk als de manipulatieve mannetjesputter die zo dicht staat bij het imago dat anno 2017 de legendarische Marlène nog steeds bepaalt.

In het dorpje Mill Valley maken Stella [Zoe Margaret Coletti], Chuck [Austin Zajur] en Auggie [Gabriel Rush] zich op voor Halloween 1968. Ramon [Michael Garza] redt ze wanneer pestkop Tommy [Austin Abrams] roet in het eten lijkt te gooien. De vrienden nodigen Ramon uit om met hem een bezoek te brengen aan het plaatselijke spookhuis. Daar vindt Stella een boek, maar wanneer ze dat openslaat ontdekt ze tot haar afgrijzen dat het boek de blanco pagina’s uit zichzelf gaat vullen met gruwelijke verhalen waarin vrienden en kennissen een niet al te aangename rol spelen. De raamvertelling blinkt niet uit in originaliteit, maar de jeugdige cast levert goed werk af en de korte horrorverhalen zijn sfeervol geregisseerd en bevatten voldoende geslaagde schrikmomenten om genreliefhebbers tevreden te houden.

Wanneer The Keeper [Anna Torv] een ultimatum stelt vanwege een lening, laat Chihoohoo [Tim Minchin] een octopus met helende krachten [Rob Colins] gevangen nemen. Hij levert hem uit aan dr. Maybee [Sam Neill], een machtige wetenschapper die de wereld ‘perfect’ wil maken. Blisters dochter Arkie [Jillian Nguyen] verzamelt een bont gezelschap om haar te helpen haar vader te bevrijden en de verdere vernietiging van hun woongebied tegen te houden. De titel verwijst naar Arkie, die net als de meeste figuren in haar omgeving niet voldoet aan de opgelegde norm van perfectie. Een pleidooi voor diversiteit en tegen het beoordelen op uiterlijk met een ecologische boodschap. Cussó en Vincent zetten een unieke wereld neer waarin de fantasie van het animatieteam van Jordan Burgess de vrije loop krijgt. Een plezierige kijkervaring, maar de stemvertolkingen zijn zeer wisselend van kwaliteit.

De Oostenrijkse notaris en vermogensbeheerder Dr. Josef Bartok [Oliver Masucci] slaat met zijn vrouw [Birgit Minichamyr] op de vlucht voor het nazi-regime wanneer dat Wenen inneemt. Hij kent als enige de codes die toegang geven tot de rekeningen van enkele van de rijkste Oostenrijkse families en is daarom doelwit van de Gestapo. Die arresteert hem en Böhm [Albrecht Schuch] gebruikt psychologische marteling om Bartok te breken. Die houdt zich staande door zijn tijd te vullen met het bestuderen van een schaakhandboek en door te fantaseren over een tweekamp tegen wereldkampioen Mirko Czentovic [Albert Schuch]. Uitstekende verfilming van Stefan Zweigs aanklacht tegen totalitarisme uit 1942 met subliem spel van Masucci. Schaken was nog nooit zo spannend op het witte doek!

Formulematige avonturenfilm is nadrukkelijk gericht op jeugdige kijkers die de tekortkomingen - waaronder een oubollig gevoel voor humor - waarschijnlijk voor lief zullen nemen. Centraal staan drie jongens die door een samenloop van omstandigheden als scheepsjongens op het schip van de vermaarde kapitein Bontekoe [Peter Tuinman] en de nodige avonturen beleven. Inclusief stereotiepe inboorlingen op een onbewoond eiland, waaronder de veel te Westers ogende Reena Giasi als love-interest, en karikaturale zeemannen als Schele [Bart Slegers] en Dove Nelis [Rense Westra]. Volwassenen zijn gewaarschuwd maar kinderen zullen zich hiermee wel kunnen vermaken.

Lucia [Dar Zuzovsky] is nog een tiener wanneer ze kennismaakt met Giacomo Casanova [Jonah Hauer-King]. Een paar filosofische quotes en een wandeling naar het meer is genoeg voor de twee om verliefd op elkaar te worden, maar door een tragische samenloop van omstandigheden beëindigt zonder enige verklaring de relatie. Zestien jaar later is de dochter van twee huishoudelijke personeelsleden uitgegroeid tot één van de meest begeerde prostituees in Amsterdam. Omdat ze nu door het leven gaat als Galathee en altijd een gezichtsmasker draagt, herkent Casanova haar niet wanneer ze elkaar tijdens een opera o[nieuw ontmoeten. Hij heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als vrouwenverslinder en probeert Galathee aan de haak te slaan. Zuzovsky zet de levenslustige, zorgeloze Lucia uit haar jeugd overtuigend neer, maar Hauer-King heeft niets van het charisma of de charme van Casanova. De traag uitgesproken zijn bovendien pretentieus en regelmatig hilarisch slecht. Het camerawerk van Myrthe Mosterman is prachtig, maar het acteerwerk van de ondersteunde cast is belabberd.

Marlene [Sandra Hüller] heeft last van een ernstige slaapstoornis en hoopt in gezelschap van haar dochter Mona [Gro Swantje Kohlhof] rust te vinden in een afgelegen, grotendeels leeg hotel. Daar gaat het echter al snel vreselijk mis waardoor Marlene in een ziekenhuis terecht komt en Mona noodgedwongen achterblijft tot haar moeder is herstelt. Al gauw wordt ook Mona geplaagd door nachtmerries en doet ze een poging om te achterhalen wat de oorzaak daarvan is. En wat het hotel eigenaren Otto [August Schmölzer] en Lore [Marion Kracht] daar mee te maken hebben. Een beetje The Shining met een flinke scheut Blue Velvet, verder aangevuld met de bizarre, maar intrigerende visuele en inhoudelijke ideeën van regisseur en co-scenarist Venus die een zeer ünheimliches Gefühl weet op te roepen met knap geconstrueerde beelden en sublieme vertolkingen. Een bescheiden productie, maar een dijk van een psychologische thriller.

OK, het gebrek aan budget is duidelijk zichtbaar en het acteerwerk grotendeels volstrekt amateuristisch. John Landis zélf is overigens behoorlijk goed in zijn pantomimerol als een aap in fraai kostuum gemaakt door Rick Baker, die inmiddels 4 Oscars heeft gewonnen. Het verhaal, voor zover je daar van kan spreken, betreft Schlock [Landis], de zogeheten 'missing link', die verantwoordelijk is voor honderden moorden die de bijnaam 'The Banana Murders' hebben gekregen, omdat hij telkens bananenschillen achterlaat. Het is niet meer dan een excuus voor een hele hoop meligheid waarbij Landis soms de grap iets teveel uitmelkt, maar vaak de spijker op de kop slaat. De beste momenten? Een bijna-aanrijding die uitmondt in een hilarisch eerbetoon aan Laurel & Hardy en Schlocks bezoek aan een bioscoop. Het is duidelijk het werk van een enthousiaste, maar nog lang niet geheel vormde amateur, maar er valt genoeg te lachen. Met liedjes als "Schlock Boogie" en "Rock Around The Schlock" en niet te vergeten het 'ne plus ultra' "See You Next Wednesday", met z'n steeds wisselende - en volstrekt belachelijke tekst, weet je een beetje in welke richting je het moet zoeken. Amateuristische meligheid, maar als je daarvoor in de stemming bent zit je hier gebeiteld.

Schneider [Tom Dewispelaere] krijgt van Mertens [Gene Bervoets] de opdracht om Ramon Bax [Alex van Warmerdam] te liquideren. Bax bevindt zich met in een afgelegen vissershuisje, naar eigen zeggen om te werken aan een roman, wanneer zijn vervreemde dochter [Maria Kraakman] onverwacht de rust verstoort. Zoals gebruikelijk blijkt niets te zijn wat het lijkt en volgende de onverwachte, soms absurde wendingen elkaar in rap tempo op. Op en top Van Warmerdam. Dat zou je ook als kritiek kunnen beschouwen, maar Van Warmerdam is goed genoeg in wat hij doet om fans en mensen die minder bekend zijn met zijn oeuvre tevreden te stellen.

Loser Eddie [Jeroen van Koningsbrugge] brengt zichzelf en zijn gezin in de problemen door zijn betrokkenheid bij een liquidatie in de drugswereld. Zijn echtgenote Sylvia [Thekla Reuten] heeft lange tijd een oogje dichtgeknepen, maar mede door Eddies steeds grilligere gedrag probeert ze een manier te vinden om te ontsnappen aan haar echtgenoot en aan de wrok van de grote drugscriminelen, waaronder de mysterieuze Willem de Zwijger [Jim van der Woude]. En dus wil ze dat haar kinderen Daphne [Bente Fokkens] en Yuri [Nino den Brave] met haar meegaan. Van Koningsbrugge blijkt te licht voor zijn rol en Reutens overacteren deed mij zelfs enige tijd vermoeden dat ik naar een weinig geslaagde misdaadkomedie zat te kijken. Niet dat er veel te lachen valt, maar er lopen nogal wat karikaturen rond die onder Pennings regie bovendien nogal dik zijn aangezet. Den Brave is overtuigend naïef als de jonge zoon, Van der Woude is goed gekozen als de drugskoning die zijn bijnaam eer aan doet en Angela Schijf is uitstekend als Sylvia’s zus.

Camiel Zwart volgt een aantal jongeren die deels door pech, deels door onverstandige keuzes in de schuldmachine uit de titel zijn gekomen, en maakt duidelijk dat het systeem dat ze zogenaamd moet helpen om uit die schulden te komen zo verziekt is door bureaucratie en commercie dat het vrijwel onmogelijk is om eruit te komen. Wat voor zin heeft het om schulden te verhogen als de schuldenaar daardoor dakloos wordt, terwijl hij ingeschreven moet staan als inwoner van een gemeente om iets van een tegemoetkoming te krijgen? Zwart spreekt met slachtoffers van het systeem, die ondanks alle ellende toch positief proberen te blijven, maar spreekt ook met mensen die een belangrijke rol spelen bij het veroorzaken en/of het oplossen van de enorme problemen die de schuldmachine veroorzaakt. Een schrijnende, maar uitstekende onderzochte documentaire.

Hoewel Lewis Hamilton op basis van statistieken Michael Schumacher is voorbij gestreefd, onderstreept deze fascinerende documentaire nog maar eens waarom we Schumacher nog steeds dienen te beschouwen als de beste racecoureur aller tijden. Directe familie en de belangrijkste teamgenoten en rivalen van de Schumi spreken over de persoon en de sportman die Schumacher was. De rivaliteit met Ayrton Senna doet enorm denken aan de huidige vete tussen Hamilton en Verstappen, maar uit indrukwekkende beelden blijkt hoezeer het dodelijke raceongeluk van Ayrton Senna (Schumacher reed vlak achter hem) hem en zijn collega’s heeft geraakt. Zijn overstap naar Ferrari, om te bewijzen dat hij ook met een mindere auto kon winnen, leverde opnieuw legendarische sportieve gevechten op met Damon Hill en Mika Hädkkinen en de schat aan archiefbeelden, aangevuld met foto’s en filmpjes uit het familiearchief, maken dit tot een lust voor iedere liefhebber van F1 en een waardig, eerlijk portret van één van de meest toegewijde, meest gerespecteerde sportmensen van zijn generatie.

Reconstructie van een passieve daad van verzet door een groepje studenten in het Oostduitse Stalinstadt (tegenwoordig Eisenhüttenstadt), gelegen aan de Poolse grens. In oktober 1956 reizen Kurt [Tom Gramenz] en Theo [Leonard Scheicher] samen naar West-Berlijn om het graf van Kurts grootvader te bezoeken. Na afloop bezoeken ze een bioscoop waar ze een reportage zien over Hongaarse opstand. Geïntrigeerd door de gebeurtenissen, maar ook door de tegenstrijdige berichten die ze thuis te horen krijgen, zoeken ze contact met kluizenaar Edgar [Michael Gwisdek] die ze in het geheim laat luisteren naar een verboden radiozender. Wat ze daar horen inspireert de vrienden tot een spontane protestactie waarbij de hele klas aan het begin van de eerste les twee minuten lang zwijgt. Niet iedereen is even enthousiast over dit plan en dat komt de leerlingen duur te staan wanneer de Stasi de klas beschuldigt van een counterrevolutie en dreigt met zware maatregelen... tenzij iemand de aanstichter aanwijst.

Dit drama, een reconstructie van een waargebeurd incident zoals opgeschreven door één van de deelnemende studenten, geeft een fascinerend beeld van het leven in Duitsland voor de bouw van De Muur. De wonden van WOII zijn nog lang niet geheeld - sommige ex-nazi's werken zelfs op school - en de combinatie van het Stasi-onderzoek en de zwijgcultuur resulteert erin dat enkele studenten op dramatische wijze worden geconfronteerd met het feit dat hun familiegeschiedenis gebaseerd is op pijnlijke leugens. Een goed geproduceerde, uiterst onderhoudende film over een relevante periode uit de Duitse geschiedenis die jarenlang vrijwel onbelicht is gebleven.

Toch handig dat onze wetenschappers een boodschap van Venus volledig kunnen herstellen én vertalen! Een internationale cast gaat ondertussen natuurlijk op onderzoek uit en doet een aantal verrassende (en niet al te geloofwaardige) ontdekkingen over de planeet. De acteurs doen hun best en gezien het budget is de film vrij competent gemaakt, maar het is vooral een hoop gepraat en de film neemt zichzelf veel te serieus om werkelijk te kunnen amuseren.

Nadat we hebben ontdekt hoe Shaggy [Will Forte], Scooby Doo [Frank Welker], Velma [Gina Rodriguez], Daphne [Amanda Seyfried] en Fred [Zac Efron] elkaar hebben leren kennen, duikt niemand minder dan Dick Dastardly [Jason Isaacs] op als de schurk in het gezelschap van mini-robots die te nadrukkelijk doen denken aan de Minions. Waar is Muttley, vraag je je meteen af. En waar blijft Yogi Bear? Maar vooral: waarom spreekt Scooby-Doo in volzinnen? Er zijn wat wijzigingen aangebracht in het Hannah Barbara-universum en dat zijn geen verbeteringen, maar Forte doet een uitstekende imitatie van Matthew Lillard als Shaggy. Het scenario heeft bovendien voldoende verwijzingen naar het origineel en de interactie tussen de karakters levert regelmatig vermakelijke momenten op. Wahlberg is amusant als Blue Falcon, een superheld tegen wil en dank.

Nauwgezette reconstructie van de voorbereiding op een van de meest legendarische televisiemomenten van de eeuw: het interview van BBC Newsnight met Prince Andrew over zijn vriendschap met de veroordeelde pedofiel Jeffrey Epstein en de beschuldiging van seksueel misbruik van de destijds minderjarige Virginia Giuffre. Sam McAlister [Billie Piper] is de producer die via Prince Andrews privésecretaresse Amanda Thirsk [Keeley Hawes] de deur wagenwijd open zet voor een interview met Emily Maitliss [Gillian Anderson], die haar reputatie als een van de beste interviewers ter wereld bevestigde tijdens de opname. Esme Wren [Romola Garai] is de eindredacteur die niets aan het toeval over wil laten. Anderson en Sewell zijn evenbeelden van Emily Maitliss en Prince Andrew, maar wat is het nut van het naspelen van een interview dat iedereen op Internet kan zien? Kijk liever de documentaire Secrets Of Prince Andrew.

Bromet onderzoekt de relatie die Nederlanders hebben met hun scootmobiel en start bij een toerrit voor scootmobilisten. De deelnemers zijn erg goed gemutst en genieten duidelijk van de bezigheid en de sociale contacten. Uiteraard schroomt Bromet niet om de mensen naar hun persoonlijke geschiedenis te vragen en ze te laten verwoorden hoe ze denken over het feit ze een scootmobiel hebben. Maar hij spreekt ook met een 39-jarige moeder van twee kinderen die haar weerstand overwon en haar plezier in het rijden met haar scootmobiel zelfs kan delen met haar dochtertjes. Authentiek, onthullend, ontroerend en amusant.

Frank Carver [Nicolas Cage] heeft net 19 jaar gezeten voor een misdaadsyndicaat en is nu uit op vergelding en hereniging met zijn zoon [Noah Le Gros]. Scenaristen Shawn Ku en John Newman doen veel te hard hun best om duidelijk te maken van de hoofdpersoon vooral een slachtoffer is en de identiteit van de verrader is niet al te moeilijk te raden. Routinematige wraakthriller met een paar onnodige plotwendingen tijdens de ontknoping.

Schrader neemt erg veel hooi op zijn vork voor deze ambitieuze documentaire die mijn inziens zeker drie uur had kunnen (en moeten) duren. In dat geval had hij er wellicht aan gedacht om de invloed van Erich Wolfgang Korngold in ieder geval te vermelden en was er ook meer ruimte geweest voor Europese grootheden als Dimitri Tiomkin en Miklós Rózsa. Voor liefhebbers van filmmuziek valt er vast meer te mekkeren (ik mist James Newton Howard), maar dat is ironisch genoeg het gevolg van het feit dat Schrader een enorme hoeveelheid topcomponisten voor de camera wist te halen. Schrader begint met de geschiedenis van muziek in film en maakt duidelijk op welke manier o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann en Hans Zimmer de kunst van de Score hebben beïnvloed. We zien de componisten ook aan het werk als multi-instrumentalisten, volop experimenterend met zeldzame of zelf ontworpen instrumenten en er is ruime aandacht voor het opnameproces, waarbij veel meer komt kijken dan je zou denken. Ik doe een schietgebedje dat Ken Burns deze kunstvorm zegent met een epische documentaire, want Schraders eerste aanzet smaakt absoluut naar meer.

Deze bijzonder vermakelijke verfilming van de stripboeken van Bryan Lee O’Malley begint met de Universal-leader zoals die zou eruit zou zien en zou klinken op een VGA PC met een Sound Blaster. Wright filmt de avonturen van Scott Pilgrim [Michael Cera], de bassist van Indierockband Sex Bob-omb die de zeven ‘evil exes’ van Ramona Flowers [Mary Elizabeth Winstead] moet verslaan voor hij haar hart kan winnen. Dat resulteert in een aantal verbluffende actiescènes waarin de fysiek bepaald niet imposante Scott het in Mortal Kombat-achtige wijze opneemt tegen onder anderen Matthew Patel [Satya Bhabha] en actiefilmster Lucas Lee [Chris Evans]. Vaak hilarische SF-komedie combineert op fraaie wijze elementen uit computer games met beelden die werkelijk rechtstreeks uit een stripboek lijken te komen. Het beste van alles is dat Wright erin slaagt om de grote hoeveelheid personages stuk voor stuk goed uit de verf te laten komen. Persoonlijke favorieten: Aubrey Plaza als de bitchy Julie Powers en Ellen Wong als de enthousiaste groupie Knives Chau. Een genot voor een ieder met een voorliefde voor oude PC-games en de comics.

In 2024 keerde Boy Scouts of America (BSA) een bedrag van $ 2,46 miljard uit aan zo’n 82.000 slachtoffers van seksueel misbruik. Opgericht in 1910 verwierf de BSA een vlekkeloos imago. Daar kwam een eind aan toen Michael Johnson, die in 2010 nota bene was aangesteld als ‘Youth Protection Director’ van de BSA, ontdekte dat de BSA al sinds de oprichten seksueel misbruik door scoutingleiders onder de tafel veegde. Deze documentaire verwoest het imago van de BSA, ondanks de verbijsterende poging van BSA-woordvoerder Steven McGowan om één en ander te bagatelliseren. Conventioneel qua vorm, maar boeiend, niet in de laatste plaats door de klare taal van de charismatische Johnson.

Om hun goede vriend Augie [Joey Morgan] een plezier te doen, blijven Ben [Tye Sheridan] en Carter [Logan Miller] nog een zomer bij de plaatselijke scouting, ook al lukt het scoutsleider Rogers [David Koechneer] niet om meer leden te werven. Wanneer een zombievirus zich vanuit een laboratorium over de omgeving verspreidt, blijken de padvindersvaardigheden nog aardig van pas te komen. En die mooie cocktailserveerster [Sarah Dumont] sluit zich ook nog eens bij de jongens aan om het op te nemen tegen de steeds groter wordende horde zombies. De goedkope special effects maken duidelijk dat we deze zombiehorror ondanks het serieuze spel en de opzwepende score van Matthew Margeson niet serieus moeten nemen. Dat maakt deze horrorkomedie prima uit te zitten, ook al vervalt het aan het einde toch in genreclichés. Een aanrader voor filmavonden bij de padvinderij!

Sinds de dood van haar moeder leeft de 12-jarige Georgie [Lola Campbell] alleen en overleeft ze vooral met hulp van leeftijdsgenoot Ali [Alin Uzun]. Totdat haar 30-jarige vader Jason [Harris Dickinson] opeens op de stoep staat. Een gebrek aan achtergrondverhaal bij beide personages en het gebrekkige spel van Campbell maken dit moeilijk te verteren, ondanks Regans grappig bedoelde terzijdes. Het gebruik van authentieke locaties maakt wel iets goed, maar niet genoeg.

Het camerawerk laat wat aardig wat te wensen over in deze muzikale documentaire die zich richt op de manier waarop Herbie Hancock en Grandmaster DXT de kunst van het DJ-ing, één van de vijf elementen van hip hop, een nieuwe impuls gaven door de introductie van scratching met wereldhit Rockit. Regisseur Doug Pray besteedt uitgebreid aandacht aan de voorgeschiedenis, waarbij hij zich met name richt op de cruciale wisselwerking tussen DJ en MC. De allerbeste hip hop DJs spreken over de muziek, de belangrijkste invloeden, het plezier in de zoektocht naar die ene, ultieme breakbeat. Die interviews worden afgewisseld met beelden waarin de mannen (er is geen vrouw te bekennen) ongelofelijke capriolen uithalen zonder dat hun beats uit de maat lopen. Een must voor liefhebbers van hip hop die zich waarschijnlijk minder zullen storen aan de ondermaatse belichting van veel interviews.

Een jaar na de verkrachting van en moord op de moeder van Sidney Prescott [Neve Campbell], wordt haar woonplaats Woodsboro opnieuw opgeschrikt door de moord op Casey Becker [Drew Barrymore]. TV-journaliste Gale Weathers [Courteney Cox], die een boek schreef over de moord op Sidneys moeder, is er als de kippen bij, ook al omdat dit haar theorie zou bevestigen dat Sidney de verkeerde persoon als schuldige heeft aangewezen. De eerste film van de oorspronkelijke Scream-trilogie (in 2011 verscheen pas een 4e deel en een 5e deel verschijnt in 2022) heeft een geweldige proloog waarin Craven bewijst een meester van het horrorgenre is. Wat volgt is een unieke combinatie van persiflage van en hommage aan het genre en het is verbazingwekkend hoe Craven dat weet om te bouwen tot een horrorfilm die afwisselend hilarisch en angstaanjagend is. Eén van de meest originele horrorfilms aller tijden betekende de doorbraak voor een hoop jonge acteurs. Mijn favoriet: Matthew Lillard als de uitzinnige Stuart.

Het is twee jaar na de gebeurtenissen in Scream. Sidney Prescott [Neve Campbell] studeert, woont op een campus en heeft ambities als actrice wanneer de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox] in de bioscoop gaat draaien on de titel Stab. Cotton Weary [Liev Schreiber], die door Sidney was onterecht was aangewezen als de moordenaar van haar moeder, is nu op vrije voeten en is daarom één van de vele potentiële verdachten wanneer een bezoeker tijdens de première van Stab, de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox], voor de ogen van een nietsvermoedend publiek wordt doodgestoken. Net als in Scream is er een briljante proloog, maar net zoals bij de horrorsequels die deze film parodieert, is dit in veel opzichten meer van hetzelfde. Scenarist Kevin Williamson maakt scherpe observaties over de gebrekkige vertegenwoordiging van zwarte acteurs in dit genre en is daarmee de tijd ver vooruit, wat dit in ieder geval een urgentie geeft die nog steeds relevant is. Nog steeds zeer onderhoudend, maar voegt weinig tot aan de originele formule van Scream.

Sidney Prescott woont nu zelfstandig onder ede naam Laura en werkt als telefoniste voor California Women’s Crisis Counseling. Stab 3 is in de maak wanneer Gale Weathers [Courteney Cox] wordt benaderd door agent Mark Kincaid [Patrick Dempsey] in verband met de moord op Cotton Weary [Liev Schreiber]. Al snel ontstaat het vermoeden dat de moordenaar bezig is om de personages te vermoorden in dezelfde volgorde als in Gales boek. Maar als dat zo is, gaat de moordenaar dan voor de ‘echte’ persoon, of zou die het gemunt hebben op de acteurs die deze personages spelen in Stab 3? Meer komedie dan horror, met vermakelijke cameo’s van onder anderen Jay & Silent Bob en Carrie Fisher, maar het had allemaal wel wat spannender gemogen. Let wel op de namen van de acteurs van Stab 3 en Parker Posey is ronduit hilarisch als Jennifer Jolie (!), die haar personage Gale Weathers op de voet volgt.

Sidney Prescott [Neve Campbell] lijkt eindelijk afgerekend te hebben met haar verleden als doelwit en slachtoffer van de serie moorden die Woodsboro jaren geleden teisterden. Dewey [David Arquette] is inmiddels de sheriff van Woodsboro en zijn echtgenote Gale [Courteney Cox], strot zich fulltime op het schrijven van boeken. De Stab-franchise loopt nog steeds als een trein (deel 7 komt eraan), maar is niet langer gebaseerd op ware gebeurtenissen. Sidney heeft nu zelf het boek “Out of Darkness” geschreven over hoe zij de dood van haar moeder en van de vrienden die ze verloor heeft verwerkt en Rebecca [Alison Brie] organiseert een promotietour voor dat boek. Tijdens een signeersessie in Woodsboro ontdekt Dewey sporen van een moord in de kofferbak van Sidneys auto. Het scenario volgt netjes de conventies van het genre die vroeg in de film worden uitgelegd, maar de ironie van de Scream-serie bereikt zijn hoogtepunt door te bewijzen dat een reboot van trilogie nooit het succes van die trilogie kan evenaren. Alles is mogelijk in deel 4, maar dat maakt het nog geen aanbeveling. Een vijfde deel staat gepland voor 2022.

Het is dat er een paar aardige moordscènes zijn, want deze franchise is al tot op het bot uitgemolken. Sidney [Neve Campbell] en haar dochter [Isabel May] zijn het volgende doelwit van de zoveelste ghostkiller, die in videogesprekken eruitziet als Stu [Matthew Lillard], een van de twee moordenaars uit Scream. Is hier deepfake-technologie gebruikt, of is Stu toch nog in leven? Doet er niet toe: het gaat om de executies. De onthulling van de dader(s) wordt gevolgd door een lange uitleg die doet denken aan een ontknoping uit ‘Police Squad’. Helaas is Williamson bezig met nog een sequel …