Meningen

Aan de hand van verzamelaars van en experts op het gebied van Rembrandt van Rijn, leert Oeke Hoogendijk ons kijken naar het werk van één van de Nederlandse grootmeesters in de schilderkunst. De meeste aandacht gaat uit naar twee schilderwerken. De huwelijksportretten van Marten Soolmans en Oopjen Coppit zijn de inzet van een hevige concurrentiestrijd tussen het Louvre Museum in Parijs en het Amsterdams Rijksmuseum. En de Amsterdamse kunsthandelaar Jan Six heeft op een veiling van Christie's "Portret van een Jonge Man" gekocht omdat hij er vast van overtuigd is dat dit een werk van Rembrandt is. Hoogendijk laat zien hoe ongelofelijk gedetailleerd Rembrandts werk is, iets wat een leek gemakkelijk over het hoofd kan zien. Dat de hoofdpersonen in deze documentaire enthousiast zijn spreekt voor zich, maar Hoogendijk nodigt hiermee iedereen uit om het werk van deze kunstenaar eens goed van dichtbij te bekijken. En dat is een grote verdienste.

In de jaren 80 en 90 werd Nederland regelmatig opgeschrikt door ‘politiek gewelddadige activisme’ van de Revolutionaire Anti-Racistische Actie (RARA). In september 1994 arresteerde de politie onderzoeksjournalisten Jan Müter en Hans Krikke op verdenking van lidmaatschap van de RaRa. Ze behoorden immers tot onderzoekscollectie Opstand, richtten zich op dezelfde thema’s als RaRa. Daniel Krikke was zes jaar oud toen zijn vader in zijn bijzijn werd opgepakt en politie het hele huis doorzocht. In deze documentaire probeert hij in gesprek te komen met zijn vader over die dag, over de ondervraging, maar ook over de wortels van het activisme van zijn vader. Daarbij komen onvermijdelijk weggestopte emoties naar boven, onder meer wanneer Hans voor het eerst in hele lange tijd oog in oog komt te staan met lotgenoot Jan Müter, over wie hij diepe schuldgevoelens met zich meedraagt. Als portret van twee mannen wiens reputatie is verwoest door een valse beschuldigingen is dit boeiend, als familieportret mist het de emotionele diepgang waar Daniel waarschijnlijk op hoopte.

Zoë [Savannah Vandendriessche] heeft moeite om haar draai te vinden op de nieuwe school. Het helpt niet dat thuis iedereen vooral met zichzelf bezig is: haar vader Paul [John Haldenberg] heeft een saaie baan bij de bank, haar moeder [Hilde De Baerdemaeker] reist de wereld af zaken te doen voor de bonbonfabriek van haar vader [Serge-Henri Valcke], zus Fien [Jade de Ridder] is de ijdelheid zelve en broer Kas [Ferre Vuye] gaat volledig op in milieuactivisme. Tot een ‘tweede oerknal’ Paul doet besluiten om zijn baan op te zeggen en een oude droom na te jagen: een acteurscarrière! Zoë leert zo een andere kant van haar vader kennen. En onvermijdelijk ook van haar familie, … en haarzelf! Een heerlijk familiedrama dat het cliché van “even terugspoelen” een originele impuls geeft en een hartverwarmende, maar luchtige boodschap heeft over het belang van familie en samen zijn.

Maaik Krijgsman bewerkte de roman van regisseur Antoinette Beumer over de afstandelijke Eva [Elise Schaap], die na de plotseling dood van haar moeder [Liz Snoyink] meer opheldering wil over haar familieverleden. Wanneer ze het huis van haar moeder komt opruimen, raakt ze in gesprek met de buurvrouw [Marie Louise Stheins] die een tipje van de sluier oplicht. Maar de sleutel ligt bij Eva’s vader Joost [Pierre Bokma], een verwarde oude man die al geruime tijd in een verzorgingshuis woont. Schaap is voortreffelijk in de hoofdrol maar wordt in de steek gelaten door een serie ongeloofwaardigheden en plotgaten. Zo parkeert ze haar auto op de A28, loopt terug naar het huis van haar moeder en vraagt haar stagiaire (wat heeft die daar eigenlijk te zoeken?) of hij even haar auto wil oppikken op de A28, afslag twee. En hij zegt nog vrolijk ‘ja’ ook! Minstens net zo erg: de vage ontknoping.

Faber schittert als ritselaar Jules Depraeter, die samen met onderzoeksrechter John Jensens [André van den Heuvel] en garagehouder Henri Vannoote [Dirk de Batist] terecht staat wegens betrokkenheid bij een aanslag op Jensens echtgenote [Florce Jamin]. Tijdens het proces spreekt Jules zijn verontwaardiging uit over de gang van zaken, maar kort nadat hij is gaan zitten grijnst hij recht in de camera. Rademakers maakt meteen duidelijk dat er iets niet in de haak is. In flashbacks ontdekken we hoe Jules erin slaagde om Henri, Jensens en vele anderen voor zijn karretje te spannen. Gerard Soeteman mixt de feiten van het roemruchte Proces Jespers (1977-1978) met fictie in dit boeiende, uitstekend geacteerde misdaaddrama.

Ongeveer 1 op de 10 mensen heeft te maken met stemmen in het hoofd, zo meldt psychiater Dirk Corstens in deze fascinerende, onthullende en bewonderenswaardige documentaire. Ooms filmde vijf mensen die in behandeling zijn bij Corstens en filmde hen in full shot met een statische camera. Met geduld en een warme, vriendelijke stem gaat Corstens in gesprek met zijn cliënten en met de stemmen van die andere personen in hun hoofd. Hulde aan alle betrokkenen voor de moed en integriteit waarmee ze een moeilijk bespreekbaar onderwerp bespreekbaar maken. Vanzelfsprekend vooral (maar niet uitsluitend) aan te raden voor psychiaters en mensen die zelf worstelen met stemmen in het hoofd. Winnaar van Beste Nederlandse Documentaire op IDFA.

Wat is het toch jammer dat Danny Kaye anno 1939 nog niet bekend genoeg was om de hoofdrol te spelen in deze klassieke en bijzonder vermakelijke operette van Gilbert & Sullivan. Als kijker zit je hier opgescheept met Kenny Baker, een kleurloze zanger die zich geen raad weet met de speelsheid van Gilbert & Sullivan. Zijn gebrek aan acteertalent en ervaring is vooral zichtbaar doordat de rest van de cast, bestaande uit leden van The D'Oyly Carte Opera Company die het stuk door en door kenden. Martyn Green (als Ko-Ko, de arme kleermaker die iemand 'moet' executeren om zijn baan als 'beul van de keizer' te behouden) en Sydney Granville (als Pooh-Bah, de man met de vele functies) zijn briljant. Het gebruik van Technicolor maakt de film in ieder geval deels een lust voor het oog. Het is jammer dat regisseur Victor Schertzinger de film niet meer leven weet in te blazen: de figuranten zijn vaan net standbeelden en de cameraregie is allesbehalve dynamisch.

Broers Mike en Dave weten op elke feestelijke gelegenheid de stemming erin te brengen, maar laten die ook altijd uitlopen op een ramp. Voor de bruiloft van zus Jeanie [Sugar Lyn Beard] en Eric [Sam Richardson] op Hawaii stellen vader [Stephen Root]en moeder [Stephanie Faracy] de broers voor een ultimatum: ze zijn alleen welkom met een nette trouwdate. Hun oproep op Craigslist (!) gaat viraal en bereikt Tatiana [Aubrey Plaza] en Alice [Anna Kendrick], twee pas ontslagen serveersters bij een shotjesbar die wel een verzetje kunnen gebruiken. Zij besluiten over te gaan tot een make-over om zich te kunnen presenteren als de ideale date. Maar kunnen ze dat volhouden op de plaats van de bestemming? Variant op American Pie waarin de genderrollen zijn omgedraaid, profiteert van twee komische duo’s die perfect op elkaar ingespeeld zijn en is in het begin dan ook erg leuk. Zodra de actie zich verplaatst naar Hawaii verzandt het echter in een serie vulgaire sketches die te nadrukkelijk de grens van de goede smaak aftasten en vergeten grappig te zijn.

Nadat ze hun fortuin hebben verloren door de financiële crisis in Griekenland, doen Alice [Yota Agryropoulou] en Petros [Dimitris Lalos] een poging een nieuw leven op te bouwen in Mexico. Om aan zo’n huis te komen moeten ze zich beter voordoen dan ze zijn en raken ze verblindt door een levensstijl die ze zich niet meer kunnen permitteren. Onheilspellende muzikale cues dienen het label ‘psychologische thriller’ te rechtvaardigen, want er gebeurt werkelijk niets interessants. Zeer moeilijk om door te komen en ik raad een ieder aan om die bewering niet in twijfel te trekken. Dat zou namelijk een onvergeeflijke verspilling van tijd zijn.

Betreft de niet-nagesynchroniseerde versie.

Aangenaam complexe spionagethriller is prachtig gefilmd en bevat top-vertolkingen van Kang-ho Song als een spion (of toch een dubbelspion?) en Byung-hun Lee als een meedogenloze Japanse agent die geen middel schuwt om de Koreaanse pogingen om de Japanse bezetting van hun land te saboteren... te saboteren?! Dit is een film waarbij je de aandacht moet houden. Een zeer verzorgde productie maakt dit een lust voor het oog en er is ook een aantal enerverende actiescènes, maar het is het spannende verhaal en de 'battle of wits' tussen de twee hoofdpersonen die het meest indruk maken en die eindigt in een bevredigende finale. Maar mijn favoriete moment is 'de handschoen'. Klinkt cryptisch, maar als je 'm ziet weet je meteen wat ik bedoel.

De wereld is in de grip van een pandemie waardoor mensen hun geheugen verliezen. Aris [Aris Servetalis] valt hieraan ten prooi tijdens een busreis en zoekt hulp bij een herstelprogramma waarmee twee begeleiders [Anna Kalaitzidou, Argyris Bakirtzis] hem helpen om zijn leven op de rails te krijgen. Aris’ is dol op appels, maar wanneer een fruitverkoper terloops vermeldt dat appels goed zouden zijn voor het geheugen verandert dat. Is Aris werkelijk zijn geheugen kwijt of veinst hij geheugenverlies om een nieuwe start in het leven te maken? Servetalis schittert in een vrijwel zwijgende rol die prangende vragen stelt over de waarde van het leven, het belang van geheugen en de manier waarop we contact met elkaar maken en onderhouden. Indringend en regelmatig zeer grappig.

De slechthorende Milano [Basil Wheatley] wordt opgevoed door zijn vader [Matteo Simoni] die worstelt om de eindjes aan elkaar kan knopen. Milano heeft een betere band met Alains vriendin Renee [Alexia Depicker]. Milano’s leven krijgt een moeilijke wending wanneer Alain hem onaangekondigd kennis laat maken met zijn biologische moeder [Take Nicolaï] die minderjarig was toen ze beviel. Bovendien belandt hij in de drugswereld als koerier van de intimiderende Jeffrey [Thibaud Dooms]. Sfeervol, intelligent familiedrama waarin de sterk acterende Simoni en Nicolaï in schril contrast staan met de futloze, onverschillig ogende Wheatley

In Mildred Pierce is Joan Crawford op het top van haar kunnen en is de regie, de cameravoering, de belichting, de setdesign en de kleding perfect afgesteld. Mildred Pierce begint met een schok: een man wordt met zes pistoolschoten neergeschoten en het enige woord dat hij nog kan uitbrengen voor zijn dood is “Mildred”. Alles wijst erop dat Mildred Pierce [Joan Crawford] de moord heeft gepleegd en wanneer de politie haar onderwerpt aan een ondervraging, vertelt ze haar levensverhaal. Dat verhaal is er ééntje van rags-to-riches, waarbij Mildred zich, mede onder druk van haar verwende en veeleisende oudste dochter Vera [Ann Blyth] door een combinatie van keihard werken, organisatorisch talent en de zakelijke vernuftigheid van haar partner Wally Fay [Jack Carson], opwerkt tot een rijke en succesvolle zakenvrouw.

Hoewel ze dit alles voor haar kinderen doet, komt ze keer op keer in aanvaring met Vera. Het absolute hoogtepunt is hun ruzie op de trap waarbij Mildred een cheque verscheurd. Die confrontatie toont Crawford in absolute topvorm en elke keer als ik ‘m zie moet ik een paar keer terugspoelen om nog eens te genieten van werkelijk geniaal acteerwerk. Blyth, Carson, Zachary Scott [als het slachtoffer] en vooral Eva Arden als een wereldwijze vrouw met een vlijmscherpe tong, zijn ook voortreffelijk maar dit is de Joan Crawford-show. Ze is volstrekt overtuigend als de schortdragende huisvrouw die aanvankelijk niets liever doet dan zorgen voor haar gezin, ze overtuigt evenzo als beginnend serveerster en als succesvolle vrouw. Een absolute droomrol, maar er zijn er maar héél weinig die zo’n rol geloofwaardig weten te maken. Ze wordt daarbij wel perfect geholpen door de kleding van Milo Anderson, die steeds uitstekend is afgesteld op de fase van haar carrière waarin ze zich op dat moment bevindt. De belichting roept herinneringen op aan de allerbeste film-noirs en alles is prachtig in beeld gebracht door Ernest Haller. Een subliem verhaal waar zelfs de beste soap-schrijvers een puntje kunnen zuigen, maar uiteindelijk moet je hier gewoon lekker voor gaan zitten, je niet uit het veld laten slaan door die kinderlijke Butterfly McQueen als de familiebediende, en volop genieten van Miss Joan in absolute topvorm.

Een geweldige proloog lijkt te bevestigen dat we hier te maken met een waardige opvolger op Lone Survivor en Deepwater Horizon, twee gedenkwaardige en bijzonder spannende reconstructies van waargebeurde verhalen waarin de heroïek van gewone Amerikanen in ongewone situaties wordt bezongen. Maar deze samenwerking tussen regisseur Peter Berg (die een cameo heeft als Alices echtgenote) en hoofdrolspeler Mark Wahlberg wordt al snel een puinhoop, met slecht gemonteerde actiescènes en een idioot plot. Wahlberg speelt de rol van James Silva, lid van een eenheid die in het uiterste geheim opereert wanneer diplomatie en traditionele militaire middelen niet werken. Logisch dus dat de finale bestaat uit een serie achtervolgingen, schietpartijen en explosies terwijl ze een informant [Iku Awais] naar een vliegtuig moeten transporteren dat 22 mijl van de Amerikaanse ambassade staat te wachten. De monologen van Wahlberg over hoe moeilijk het werk is zijn bijna net zo verwarrend als de keur aan karakters dat verschijnt, één regel dialoog heeft en vervolgens nooit meer terugkeert. Lauren Cohan is uitstekend als Wahlbergs keiharde compagnon en Awais verdient een veel beter vehikel dan dit, maar Peter Berg slaat hier als regisseur de plank volledig mis.

De lijst van geïnterviewden in dit eerbetoon aan één van de meest invloedrijke muzikanten van de 20e eeuw is indrukwekkend en is voldoende om deze documentaire toch eens te bekijken. Het is ironisch dat een documentaire over een man die constant experimenteerde, de grenzen van jazz verlegde en zichzelf meerdere keren opnieuw uitvond, zo conventioneel en vrij kleurloos blijkt te zijn. Dat maakt "Birth of the Cool' weliswaar toegankelijk voor een publiek dat nog niet zo bekend is met de muziek van Miles Davis, maar dit is meer een introductie dan een diepgravend document. De fans van Miles Davis kunnen zich wellicht laven aan muzikale hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar dan kun je beter "Kind of Blue' of 'Bitches Brew' nog eens opzetten.

Zolang hun wederhelften zich aan het front bevinden in Afghanistan proberen de achtergebleven vrouwen op de militaire basis gezamenlijke activiteiten te ondernemen om maar enige afleiding te hebben. Organisator Lisa [Sharon Horgan] wil het simpel houden maar de ervaren en ietwat bemoeizuchtige Kate [Kirstin Scott Thomas] probeert al snel de touwtjes in handen te nemen. Wanneer de vrouwen samen besluiten een koor te beginnen moeten Lisa en Kate zo goed en zo kwaad samen zien te werken om ervoor te zorgen dat het koor alle leden de afleiding geeft die ze nodig hebben.

Komisch drama volgt een vertrouwde formule maar ontloopt de bijbehorende valkuilen. De karakters zijn goed uitgewerkt, er is een goede chemie tussen de vrouwen en scenaristen Rachel Tunnard en Rosanne Flynn hebben ziwek oog voor de kracht van muziek als emotionele uitlaatklep als voor de vanzelfsprekende solidariteit tussen deze militaire vrouwen. De muzikale ontwikkeling van het koor is op geloofwaardige wijze uitgewerkt en zorgt voor de juiste dosis verlichtende humor - de karaokeversie van World In Motion van New Order is een hoogtepunt. De uitvoeringen van o.a. Only You en True Colours worden met voldoende gevoel en overtuiging gezongen om je regelmatig een brok in de keel te bezorgen.

Literatuurdocent en mislukt schrijver Jonathan Miller [Martin Freeman] geeft extra lessen aan de 17-jarige Cairo [Jenna Ortega] in de hoop haar literaire talent uit te breiden. Hoewel Cairo een lesbische relatie heeft met Winnie [Gideon Adlon], stelt ze zich zo verleidelijk mogelijk op tegenover mr. Miller, deels voor haar eigen plezier, deels in de hoop op extra inspiratie. Winnie probeert hetzelfde met natuurkunde docent Boris Fillmore [Bashir Salahuddin], maar die reageert op een heel andere manier. Seksueel beladen psychologisch drama dankzij sterk samenspel van Ortega en Freeman en een puike bijrol van Dominczyk als Jonathans drankzuchtig, naar seks hunkerende echtgenote.

Fabrice Morvan en Rob Pilatus waren berooide dansers en entertainers in München toen via via in contact kwamen met topproducer Frank Farian die vooral bekend was van Boney M en direct inzag dat hij dat succes kon herhalen met Fabrice en Rob. Het platencontract dat de toen 21-jarige Fabrice en de 24-jarige Rob tekenden, betekende voor hen vooral financiële stabiliteit en een kans om een superster te worden. Toen Farian liet weten dat hij zanger Brad Howell en rapper Charels Shaw had ingehuurd om de vocalen voor debuutsingle ‘Girl You Know It’s True’ voor hun rekening te nemen, realiseerde Rob en Fabrice zich dat ze om de tuin waren geleid. Deze documentaire onthult waarom deze jongens meegingen met een leugen en wat het onverwachte megasucces van de single en de opvolgers ‘Baby Don’t Forget My Number’ en ‘Girl I’m Gonna Miss You’ met hen deed. Frank Farian is de enige grote afwezige in deze meervoudig gelaagde muzikale documentaire die het opportunisme van de popindustrie blootlegt en consumenten een spiegel voorhoudt. Want wie is er nu geschaad door het bestaan van Milli Vanilli? En waarom kregen Fabrice en Rob de rekening van het bedrog gepresenteerd in plaats van Frank Farian?

Het lukt partner JB [Jon Hamm] en Aash [Aasif Mandvi] maar niet om een voet in de deur te krijgen als agenten voor honkbalspelers. Ten einde raad neemt JB een grote gok door financier Chang [Tzi Ma] te beloven dat hij binnen een jaar een (cricket)bowler uit India om te turnen tot een pitcher die geschikt is voor de Major League. Formulematig verhaal met de bijbehorende ups en downs op weg naar het gelukkige einde, maar Hamm is charismatisch en er is goed ondersteunend werk van Lake Bell als de charmante verpleger die een deel van JBs huis huurt.

Door een gebrek aan interesse bij jongeren leek de duivensport uit te sterven. Daar kwam verandering in door de komst van de Million Dollar Race, een internationale “one loft race” in Zuid-Afrika waarbij de deelnemende duiven (in tegenstelling tot plaatselijke wedstrijden) exact dezelfde afstand afleggen en waarbij het prijzengeld enorm is. Deze documentaire volgt voormalige, steenrijke winnaars en een paar eenvoudige duivenhouders die hun geluk beproeven met deze wedstrijd. Het verhaal krijgt een verrassende wending waardoor de aandacht wordt verlegd naar Thailand en mondt uit in een spannende ontknoping. Boeiend en amusant en ja, er is een duif die voor meer dan een miljoen dollar wordt geveild!

De abominabele titel is een sneue verwijzing naar filmlegendes Fritz Lang en Christopher Lee. Frankie Avalon toont zijn gebrek aan acteertalent en veteraan Wilfred Hyde White probeert tevergeefs enige waardigheid te geven uit het zwakke script dat vooral in zijn pogingen tot humor de plank behoorlijk misslaat. Regisseur Lindsay Shonteff laat de duivelse dames flink overacteren en versterkt daarmee alleen maar het camp-element van dit exploitatiegevalletje. De vraag is natuurlijk of dit camp genoeg is om nog enigszins als 'leuk' te kunnen worden bestempeld. Belangrijker is echter de vraag of je daar achter wilt komen. Ik waag het te betwijfelen.

Na jaren van misbruik van drugs en alcohol is James [Aaron Taylor-Johnson] zowel geestelijk als lichamelijk een wrak, maar het kost zijn broer Bo Jr. [Charlie Hunman] de nodige moeite om hem ervan te overtuigen dat hij beter af is in een ontwenningskliniek waar zowel de gasten als de begeleiders verslaafd zijn. Een behoorlijk formulematig verhaal over de verschillende stappen die een mens moet zetten om van verslaving af te komen wordt gered door goed ondersteunend werk van Bob Thornton als een eigenzinnige gast en Juliette Lewis als één van de mensen die er alles aan doen om James’ vertrouwen te winnen en hem te helpen met de volgende stap in de strijd tegen verslaving.

Seth MacFarlane vertilt zich hier door als scenarist, regisseur en hoofdrolspeler de plank grotendeels mis te slaan in deze zeer onevenwichtige, ronduit frustrerende komisch bedoelde western.

Het brein achter Family Guy, American Dad en The Cleveland Show maakt de klassieke [en inmiddels ronduit domme] fout te denken dat de gewelddadige, vaak politiek-incorrecte humor van een animatiefilm ook werkt in film. De scène waarin het hoofd van een man wordt verpletterd door een enorm ijsblok zou in Family Guy tot een lach leiden, maar in een live-actionfilm is dit allesbehalve grappig en ronduit smakeloos. MacFarlane is bovendien een matig acteur en helpt daarmee in zijn ééntje de film om zeep. Ook de 'grappen' rondom prostituee Sarah Silverman en haar maagdelijke verloofde Giovanni Ribisi zijn van een laag allooi en totaal niet grappig.

Visueel is deze film echter een zeer geslaagde hommage aan de grootse western van John Ford, met prachtige shots van Monument Valley, vooral bij zonsondergang. Charlize Theron zou niet misstaan hebben als tegenspeelster van John Wayne en Liam Neeson is ook helemaal in zijn element als de klassieke westernschurk. Wanneer zijn samen een scène hebben is het net of we naar een andere [lees: een goede] western kijken, totdat MacFarlane het weer verpest met zijn gebrekkige acteertalenten en zijn infantiele grappen. Maar Neeson en Theron zouden misschien eens samen in een échte western kunnen gaan spelen.

Sidney Gilliat en Frank Launder staan vooral bekend om luchtiger materiaal dan dit, maar het is bewonderenswaardig hoe ze tijdens WOII al een scenario wist af te leveren dat niet alleen de situatie in eigen land toont, maar ook de gevolgen die het conflict zou hebben op de maatschappij. De reconstructies van luchtaanvallen en de situaties in de metrostations en andere schuilplaatsen zijn fascinerend en hoewel de vrouwelijke karakters een dwarsdoorsnede vormen van de maatschappij, zetten de actrices ze stuk voor stuk neer als vrouwen van vlees en bloed die door hun gezamenlijke doel op een andere manier naar elkaar leren kijken. Een verhaal zonder opsmuk dat daardoor een erg documentair karakter heeft en hoewel de film gemaakt is als propagandafilm, valt dat eigenlijk pas écht op in de knap gefilmde slotscène die het klassieke beeld van de Britse onverzettelijkheid toont.

De Chileense boer Javier Zapato ontdekt in maart 2018 dat hij € 3,1 miljoen heeft gewonnen bij de Kino-loterij. Hij weet alleen niet waar hij het lot heeft gelaten en dus begint zijn gezin aan een koortsachtige zoektocht zodat hij de prijs op tijd kan claimen. Zijn verhaal is wekenlang in het nieuws en het krijgt een merkwaardige wending wanneer een tweede persoon zich meldt als winnaar! De organisatie van de loterij werkte niet mee aan deze documentaire en dat is begrijpelijk; die krijg nogal wat kritiek te verduren. Bij gebrek aan authentiek beeldmateriaal kozen Felipe en José Isla ervoor de hoofdrolspelers sleutelmomenten na te laten spelen. Een originele insteek die de amusementswaarde verhoogt, maar ook door amateuristisch ‘acteerwerk’ de geloofwaardigheid (waarover op het moment van verschijnen het laatste woord nog niet was gezegd) niet ten goede komt.

Kunchon, Zuid-Korea, 1970. Omdat fabrieken in Seoul hun broodwinning bedreigen, laat de bemanning van een vissersschip zich overhalen om mee te werken aan goudsmokkel. Ze worden op heterdaad betrapt en alleen Jo Choon-ja [Kim Hye-su] weet te ontsnappen. Drie jaar later is bijna iedereen ervan overtuigd dat Jo Choon-ja de zaak verraden heeft, dus wanneer ze terugkeert en haar nicht [Lee Do-Goon] probeert over te halen om zich aan te sluiten bij het netwerk van de smokkelaar Kwon [Zo In-sung], wordt ze bepaald niet met open armen ontvangen. Terwijl verschillende mannen verwikkeld zijn in een haantjesstrijd, mobiliseert Jo Choon-ja de duikers (allemaal vrouwen) om een plan op te zetten waarmee ze een einde kunnen maken aan jarenlang uitbuiting door mannen. Maar het is een spel op leven en dood. Vlotte, onderhoudende misdaadkomedie met een aanstekelijke 70s soundtrack en dito mode begint als een misdaadkomedie, maar eindigt met een stevige dosis geweld. Door die plotselinge veranderingen in stemming is het dan ook niet helemaal overtuigend.

Een meisje [Kotona Furukuwa] logeert bij haar opa [Masashi Arifuku] en oma [Yoshio Inuyama] in een dorpje waar, zo ontdekt ze, men bereid is heel ver te gaan om gelukkig te zijn. Heeft een paar aardige schrikmomenten, maar is vooral een zwartgallige satire over de obsessieve jacht naar geluk. Arifuku en Inuyama zijn uitstekend als de ouders, maar de mix van horror en zwarte komedie is slechts ten dele geslaagd.

Johnny Depp krijgt de kans om zichzelf van een minder excentrieke en meer zachtaardige kant te laten zien in deze reconstructie van de gebeurtenissen die centraal stonden bij een fotoartikel dat fotojournalist W. Eugene Smith [Johnny Depp] in 1971 aanleverde voor Life Magazine New York dat kort daarna werd opgeheven. Smith reist af naar het Japanse Minamata waar actvisiten Masako [Akiko Iwase] en Akiko Matsumura [Kogarashi Wakagushi] hopen dat Smiths foto’s ervoor kunnen zorgen dat er meer druk komt op een fabriek die verantwoordelijk is voor de vergiftiging van grondwater met kwik waardoor omwonenden ernstig ziek worden en kinderen met ernstige aandoeningen worden geboren. Het resultaat is de foto “Tomoko in her Bath”, nog altijd één van de meest geroemde beelden uit de geschiedenis van de fotografie. De strijd van eenvoudige burgers tegen de milieubeschadiging door multinationals is nog altijd actueel, maar Levitas heeft meer aandacht voor Smiths journalistieke problemen dan voor het lijden van de burgers om wie het hier feitelijk zou moeten gaan.

Van de droom van de uit Korea afkomstig Jacob [Steven Yeun] en Monica [Yeri Han] om in een dorpje in Arkansas een beter leven op te bouwen is weinig terecht gekomen. Jacob droomt ervan een boerderij te starten maar Monica betwijfelt of het de financiële investering wel waard is en dat leidt tot onenigheid die met name de kinderen David [Alan S. Kim] en Anne [Noel Cho] raakt. Wanneer Monica’s moeder Soonja [Yuh-Jung Youn] overkomt neemt ze een deel van de zorg van de kinderen op zich. Dit intieme drama toont hoe Soonja’s bezoek het leven van alle familieleden beïnvloedt. Ondanks het weinig opzienbarende verhaal won Chung veel prijzen voor zijn scenario, maar hij blinkt vooral uit als regisseur van kinderen en van de ontwapenende 7-jarige Kim die uitblinkt in een complexe rol. Youn werd werkelijk bedolven met prijzen en steelt de film dan ook eenvoudig als de eigenzinnige grootmoeder. Het American Film Institute benoemde Minari tot film van het jaar.

De inmiddels 18-jarige Sajid legde in overleg met de Nederlandse filmmakers Eefje Blankevoort en Els van Driel zijn poging vast om de EU te bereiken. Op aandringen van zijn moeder verliet Sajid op zijn 14e Afghanistan, omdat zowel hij als zijn vader anders mogelijk gefolterd en vermoord zouden worden door de Taliban. Meerdere pogingen om de EU te bereiken via Bosnië en Kroatië worden met geweld tegengehouden, maar dat weerhoudt Sajid er niet van om het te blijven proberen. Het om de tuin leiden van grensbewakers is in feite een ‘game’ en Sajid heeft vele ‘games’ moeten volbrengen om in de EU aan te komen. Maar dan begint ‘The Mind Game’: het eindeloze wachten onder primitieve omstandigheden en het wantrouwen van de autoriteiten maakt het extra moeilijk om mentaal overeind te blijven. Vanzelfsprekend eenzijdig, maar deze documentaire geeft de vluchtelingen die we ook in ons land opvangen een duidelijke stem en maakt bovendien duidelijk dat een zogenaamd “ontmoedigingsbeleid” geen kans van slagen heeft en de bestaande problematiek alleen maar versterkt.