Meningen

De lijst van geïnterviewden in dit eerbetoon aan één van de meest invloedrijke muzikanten van de 20e eeuw is indrukwekkend en is voldoende om deze documentaire toch eens te bekijken. Het is ironisch dat een documentaire over een man die constant experimenteerde, de grenzen van jazz verlegde en zichzelf meerdere keren opnieuw uitvond, zo conventioneel en vrij kleurloos blijkt te zijn. Dat maakt "Birth of the Cool' weliswaar toegankelijk voor een publiek dat nog niet zo bekend is met de muziek van Miles Davis, maar dit is meer een introductie dan een diepgravend document. De fans van Miles Davis kunnen zich wellicht laven aan muzikale hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar dan kun je beter "Kind of Blue' of 'Bitches Brew' nog eens opzetten.

Zolang hun wederhelften zich aan het front bevinden in Afghanistan proberen de achtergebleven vrouwen op de militaire basis gezamenlijke activiteiten te ondernemen om maar enige afleiding te hebben. Organisator Lisa [Sharon Horgan] wil het simpel houden maar de ervaren en ietwat bemoeizuchtige Kate [Kirstin Scott Thomas] probeert al snel de touwtjes in handen te nemen. Wanneer de vrouwen samen besluiten een koor te beginnen moeten Lisa en Kate zo goed en zo kwaad samen zien te werken om ervoor te zorgen dat het koor alle leden de afleiding geeft die ze nodig hebben.

Komisch drama volgt een vertrouwde formule maar ontloopt de bijbehorende valkuilen. De karakters zijn goed uitgewerkt, er is een goede chemie tussen de vrouwen en scenaristen Rachel Tunnard en Rosanne Flynn hebben ziwek oog voor de kracht van muziek als emotionele uitlaatklep als voor de vanzelfsprekende solidariteit tussen deze militaire vrouwen. De muzikale ontwikkeling van het koor is op geloofwaardige wijze uitgewerkt en zorgt voor de juiste dosis verlichtende humor - de karaokeversie van World In Motion van New Order is een hoogtepunt. De uitvoeringen van o.a. Only You en True Colours worden met voldoende gevoel en overtuiging gezongen om je regelmatig een brok in de keel te bezorgen.

Literatuurdocent en mislukt schrijver Jonathan Miller [Martin Freeman] geeft extra lessen aan de 17-jarige Cairo [Jenna Ortega] in de hoop haar literaire talent uit te breiden. Hoewel Cairo een lesbische relatie heeft met Winnie [Gideon Adlon], stelt ze zich zo verleidelijk mogelijk op tegenover mr. Miller, deels voor haar eigen plezier, deels in de hoop op extra inspiratie. Winnie probeert hetzelfde met natuurkunde docent Boris Fillmore [Bashir Salahuddin], maar die reageert op een heel andere manier. Seksueel beladen psychologisch drama dankzij sterk samenspel van Ortega en Freeman en een puike bijrol van Dominczyk als Jonathans drankzuchtig, naar seks hunkerende echtgenote.

Fabrice Morvan en Rob Pilatus waren berooide dansers en entertainers in München toen via via in contact kwamen met topproducer Frank Farian die vooral bekend was van Boney M en direct inzag dat hij dat succes kon herhalen met Fabrice en Rob. Het platencontract dat de toen 21-jarige Fabrice en de 24-jarige Rob tekenden, betekende voor hen vooral financiële stabiliteit en een kans om een superster te worden. Toen Farian liet weten dat hij zanger Brad Howell en rapper Charels Shaw had ingehuurd om de vocalen voor debuutsingle ‘Girl You Know It’s True’ voor hun rekening te nemen, realiseerde Rob en Fabrice zich dat ze om de tuin waren geleid. Deze documentaire onthult waarom deze jongens meegingen met een leugen en wat het onverwachte megasucces van de single en de opvolgers ‘Baby Don’t Forget My Number’ en ‘Girl I’m Gonna Miss You’ met hen deed. Frank Farian is de enige grote afwezige in deze meervoudig gelaagde muzikale documentaire die het opportunisme van de popindustrie blootlegt en consumenten een spiegel voorhoudt. Want wie is er nu geschaad door het bestaan van Milli Vanilli? En waarom kregen Fabrice en Rob de rekening van het bedrog gepresenteerd in plaats van Frank Farian?

Het lukt partner JB [Jon Hamm] en Aash [Aasif Mandvi] maar niet om een voet in de deur te krijgen als agenten voor honkbalspelers. Ten einde raad neemt JB een grote gok door financier Chang [Tzi Ma] te beloven dat hij binnen een jaar een (cricket)bowler uit India om te turnen tot een pitcher die geschikt is voor de Major League. Formulematig verhaal met de bijbehorende ups en downs op weg naar het gelukkige einde, maar Hamm is charismatisch en er is goed ondersteunend werk van Lake Bell als de charmante verpleger die een deel van JBs huis huurt.

Door een gebrek aan interesse bij jongeren leek de duivensport uit te sterven. Daar kwam verandering in door de komst van de Million Dollar Race, een internationale “one loft race” in Zuid-Afrika waarbij de deelnemende duiven (in tegenstelling tot plaatselijke wedstrijden) exact dezelfde afstand afleggen en waarbij het prijzengeld enorm is. Deze documentaire volgt voormalige, steenrijke winnaars en een paar eenvoudige duivenhouders die hun geluk beproeven met deze wedstrijd. Het verhaal krijgt een verrassende wending waardoor de aandacht wordt verlegd naar Thailand en mondt uit in een spannende ontknoping. Boeiend en amusant en ja, er is een duif die voor meer dan een miljoen dollar wordt geveild!

De abominabele titel is een sneue verwijzing naar filmlegendes Fritz Lang en Christopher Lee. Frankie Avalon toont zijn gebrek aan acteertalent en veteraan Wilfred Hyde White probeert tevergeefs enige waardigheid te geven uit het zwakke script dat vooral in zijn pogingen tot humor de plank behoorlijk misslaat. Regisseur Lindsay Shonteff laat de duivelse dames flink overacteren en versterkt daarmee alleen maar het camp-element van dit exploitatiegevalletje. De vraag is natuurlijk of dit camp genoeg is om nog enigszins als 'leuk' te kunnen worden bestempeld. Belangrijker is echter de vraag of je daar achter wilt komen. Ik waag het te betwijfelen.

Na jaren van misbruik van drugs en alcohol is James [Aaron Taylor-Johnson] zowel geestelijk als lichamelijk een wrak, maar het kost zijn broer Bo Jr. [Charlie Hunman] de nodige moeite om hem ervan te overtuigen dat hij beter af is in een ontwenningskliniek waar zowel de gasten als de begeleiders verslaafd zijn. Een behoorlijk formulematig verhaal over de verschillende stappen die een mens moet zetten om van verslaving af te komen wordt gered door goed ondersteunend werk van Bob Thornton als een eigenzinnige gast en Juliette Lewis als één van de mensen die er alles aan doen om James’ vertrouwen te winnen en hem te helpen met de volgende stap in de strijd tegen verslaving.

Seth MacFarlane vertilt zich hier door als scenarist, regisseur en hoofdrolspeler de plank grotendeels mis te slaan in deze zeer onevenwichtige, ronduit frustrerende komisch bedoelde western.

Het brein achter Family Guy, American Dad en The Cleveland Show maakt de klassieke [en inmiddels ronduit domme] fout te denken dat de gewelddadige, vaak politiek-incorrecte humor van een animatiefilm ook werkt in film. De scène waarin het hoofd van een man wordt verpletterd door een enorm ijsblok zou in Family Guy tot een lach leiden, maar in een live-actionfilm is dit allesbehalve grappig en ronduit smakeloos. MacFarlane is bovendien een matig acteur en helpt daarmee in zijn ééntje de film om zeep. Ook de 'grappen' rondom prostituee Sarah Silverman en haar maagdelijke verloofde Giovanni Ribisi zijn van een laag allooi en totaal niet grappig.

Visueel is deze film echter een zeer geslaagde hommage aan de grootse western van John Ford, met prachtige shots van Monument Valley, vooral bij zonsondergang. Charlize Theron zou niet misstaan hebben als tegenspeelster van John Wayne en Liam Neeson is ook helemaal in zijn element als de klassieke westernschurk. Wanneer zijn samen een scène hebben is het net of we naar een andere [lees: een goede] western kijken, totdat MacFarlane het weer verpest met zijn gebrekkige acteertalenten en zijn infantiele grappen. Maar Neeson en Theron zouden misschien eens samen in een échte western kunnen gaan spelen.

Sidney Gilliat en Frank Launder staan vooral bekend om luchtiger materiaal dan dit, maar het is bewonderenswaardig hoe ze tijdens WOII al een scenario wist af te leveren dat niet alleen de situatie in eigen land toont, maar ook de gevolgen die het conflict zou hebben op de maatschappij. De reconstructies van luchtaanvallen en de situaties in de metrostations en andere schuilplaatsen zijn fascinerend en hoewel de vrouwelijke karakters een dwarsdoorsnede vormen van de maatschappij, zetten de actrices ze stuk voor stuk neer als vrouwen van vlees en bloed die door hun gezamenlijke doel op een andere manier naar elkaar leren kijken. Een verhaal zonder opsmuk dat daardoor een erg documentair karakter heeft en hoewel de film gemaakt is als propagandafilm, valt dat eigenlijk pas écht op in de knap gefilmde slotscène die het klassieke beeld van de Britse onverzettelijkheid toont.

De Chileense boer Javier Zapato ontdekt in maart 2018 dat hij € 3,1 miljoen heeft gewonnen bij de Kino-loterij. Hij weet alleen niet waar hij het lot heeft gelaten en dus begint zijn gezin aan een koortsachtige zoektocht zodat hij de prijs op tijd kan claimen. Zijn verhaal is wekenlang in het nieuws en het krijgt een merkwaardige wending wanneer een tweede persoon zich meldt als winnaar! De organisatie van de loterij werkte niet mee aan deze documentaire en dat is begrijpelijk; die krijg nogal wat kritiek te verduren. Bij gebrek aan authentiek beeldmateriaal kozen Felipe en José Isla ervoor de hoofdrolspelers sleutelmomenten na te laten spelen. Een originele insteek die de amusementswaarde verhoogt, maar ook door amateuristisch ‘acteerwerk’ de geloofwaardigheid (waarover op het moment van verschijnen het laatste woord nog niet was gezegd) niet ten goede komt.

Kunchon, Zuid-Korea, 1970. Omdat fabrieken in Seoul hun broodwinning bedreigen, laat de bemanning van een vissersschip zich overhalen om mee te werken aan goudsmokkel. Ze worden op heterdaad betrapt en alleen Jo Choon-ja [Kim Hye-su] weet te ontsnappen. Drie jaar later is bijna iedereen ervan overtuigd dat Jo Choon-ja de zaak verraden heeft, dus wanneer ze terugkeert en haar nicht [Lee Do-Goon] probeert over te halen om zich aan te sluiten bij het netwerk van de smokkelaar Kwon [Zo In-sung], wordt ze bepaald niet met open armen ontvangen. Terwijl verschillende mannen verwikkeld zijn in een haantjesstrijd, mobiliseert Jo Choon-ja de duikers (allemaal vrouwen) om een plan op te zetten waarmee ze een einde kunnen maken aan jarenlang uitbuiting door mannen. Maar het is een spel op leven en dood. Vlotte, onderhoudende misdaadkomedie met een aanstekelijke 70s soundtrack en dito mode begint als een misdaadkomedie, maar eindigt met een stevige dosis geweld. Door die plotselinge veranderingen in stemming is het dan ook niet helemaal overtuigend.

Johnny Depp krijgt de kans om zichzelf van een minder excentrieke en meer zachtaardige kant te laten zien in deze reconstructie van de gebeurtenissen die centraal stonden bij een fotoartikel dat fotojournalist W. Eugene Smith [Johnny Depp] in 1971 aanleverde voor Life Magazine New York dat kort daarna werd opgeheven. Smith reist af naar het Japanse Minamata waar actvisiten Masako [Akiko Iwase] en Akiko Matsumura [Kogarashi Wakagushi] hopen dat Smiths foto’s ervoor kunnen zorgen dat er meer druk komt op een fabriek die verantwoordelijk is voor de vergiftiging van grondwater met kwik waardoor omwonenden ernstig ziek worden en kinderen met ernstige aandoeningen worden geboren. Het resultaat is de foto “Tomoko in her Bath”, nog altijd één van de meest geroemde beelden uit de geschiedenis van de fotografie. De strijd van eenvoudige burgers tegen de milieubeschadiging door multinationals is nog altijd actueel, maar Levitas heeft meer aandacht voor Smiths journalistieke problemen dan voor het lijden van de burgers om wie het hier feitelijk zou moeten gaan.

Van de droom van de uit Korea afkomstig Jacob [Steven Yeun] en Monica [Yeri Han] om in een dorpje in Arkansas een beter leven op te bouwen is weinig terecht gekomen. Jacob droomt ervan een boerderij te starten maar Monica betwijfelt of het de financiële investering wel waard is en dat leidt tot onenigheid die met name de kinderen David [Alan S. Kim] en Anne [Noel Cho] raakt. Wanneer Monica’s moeder Soonja [Yuh-Jung Youn] overkomt neemt ze een deel van de zorg van de kinderen op zich. Dit intieme drama toont hoe Soonja’s bezoek het leven van alle familieleden beïnvloedt. Ondanks het weinig opzienbarende verhaal won Chung veel prijzen voor zijn scenario, maar hij blinkt vooral uit als regisseur van kinderen en van de ontwapenende 7-jarige Kim die uitblinkt in een complexe rol. Youn werd werkelijk bedolven met prijzen en steelt de film dan ook eenvoudig als de eigenzinnige grootmoeder. Het American Film Institute benoemde Minari tot film van het jaar.

De inmiddels 18-jarige Sajid legde in overleg met de Nederlandse filmmakers Eefje Blankevoort en Els van Driel zijn poging vast om de EU te bereiken. Op aandringen van zijn moeder verliet Sajid op zijn 14e Afghanistan, omdat zowel hij als zijn vader anders mogelijk gefolterd en vermoord zouden worden door de Taliban. Meerdere pogingen om de EU te bereiken via Bosnië en Kroatië worden met geweld tegengehouden, maar dat weerhoudt Sajid er niet van om het te blijven proberen. Het om de tuin leiden van grensbewakers is in feite een ‘game’ en Sajid heeft vele ‘games’ moeten volbrengen om in de EU aan te komen. Maar dan begint ‘The Mind Game’: het eindeloze wachten onder primitieve omstandigheden en het wantrouwen van de autoriteiten maakt het extra moeilijk om mentaal overeind te blijven. Vanzelfsprekend eenzijdig, maar deze documentaire geeft de vluchtelingen die we ook in ons land opvangen een duidelijke stem en maakt bovendien duidelijk dat een zogenaamd “ontmoedigingsbeleid” geen kans van slagen heeft en de bestaande problematiek alleen maar versterkt.

Een serie bizarre moorden doet ervaren agent Jake Doyle [Martin Lawrence] dusdanig denken aan het werk van seriemoordenaar Arnaud ‘The Artist’ Lafeuvre [John Malkovic] dat de dader vrijwel zeker persoonlijk contact met Lafeuvre moet hebben gehad. Jakes jongere partner Mary [Melissa Roxburgh] werpt zich op om Lafeuvre over te halen mee te werken aan het onderzoek, maar die staat op het punt te worden geëxecuteerd en maakt op sluwe wijze gebruik van zijn machtspositie. Malkovich is geknipt voor deze rol maar het scenario speelt te nadrukkelijk leentjebuur bij The Silence of the Lambs. Op zich nog niet eens zo onaardig, tot de idiote ontknoping de zaak om zeep helpt.

Ruim 25 jaar na zijn hoofdrol in de destijds succesvolle actieserie Mindhorn, is Richard Thorncroft [Julian Barratt] kaal, dik en vergeten. Toch hoopt hij nog steeds dat zijn verleden hem zal helpen om een nieuwe doorbraak in de film- of televisiewereld. Uit het niets krijgt hij een bizar verzoek van de politie van The Isle of Man, waar Mindhorn zich afspeelde: een psychopaat [Russell Tovey] dreigt nieuwe slachtoffers te maken, tenzij hij kan spreken met Detective Mindhorn! En dus keert Richard terug naar het eiland om zijn beroemdste rol opnieuw te spelen. Maar daar wordt hij wel geconfronteerd met zijn verleden in de vorm van zijn ex-vriendin en tegenspeelster Patricia [Essie Davis], zijn voormalige stuntman en Patricia's echtgenoot Clive [Simon Farnaby] en zijn co-ster [Steve Coogan] die al jaren succes heeft met zijn eigen serie Windjammer.

Een waanzinnig uitgangspunt voor een aangenaam idiote komedie bevolkt door kleurrijke karakters. Het heeft allemaal heel weinig om het lijf, maar Sean Foley maakt volop gebruik van de dramatische en komische mogelijkheden van zijn locaties en de cast heeft duidelijk veel plezier. Voor de liefhebbers zijn er ook nog eens hilarische cameo's van Kenneth Branagh en Simon Callow. Bij vlagen zeer grappig!

"It's just like free therapy" zegt Keire Johnson, één van de drie jongeren die centraal staan in deze zeer persoonlijke documentaire gemaakt door Bing Liu, die zijn beste vrienden Keire en Zack Mulligan hier portretteert. De wat fragmentarische structuur van de documentaire verraadt het feit dat Liu's persoonlijke betrokkenheid bij het onderwerp de film negatief beïnvloedt. Hoewel hij niet bang is om zijn vrienden, maar ook zichzelf en (in één van de meest bijzondere momenten) zijn moeder moeilijke, zeer persoonlijke vragen te stellen, krijg je als kijker mogelijk het gevoel dat je als een voyeur zit te kijken naar intieme momenten in een leven waar je desondanks toch te weinig inzicht in krijgt. Wel een moedig project en Bing Liu blijkt een expert in het filmen van de vele skateboard-stunts.

Bovengemiddelde psychologische thriller waarin Felix Milne [Burgess Meredith] een niet gekwalificeerde psycholoog speelt die in contact komt met Adam Lucian [Kieron Moore], een voormalig krijgsgevangene tijdens WOII, die volgens zijn vrouw Molly [Barbara White] hulp nodig heeft. Felix voelt al snel aan dat hij niet de juiste persoon is om Adam te helpen, maar omdat Adam weigert naar een echte psychiater te gaan, blijft Felix hem toch behandelen. En dat heeft fatale gevolgen.

Gewaagd verhaal over oorlogstrauma's is goed gespeeld en bevat een aantal visueel intelligente momenten (waarvan ééntje erg doet denken aan Spellbound (1945)) die de intelligentie van het scenario, de vertolkingen en de regie onderstrepen. Er is uiteraard veel dialoog en relatief weinig actie, maar dit is beter dan veel van het psycho-gebabbel dat Hollywood destijds produceerde.

Een filmversie maken van een spel zonder verhaal en een beperkte hoeveelheid actie (dat je overigens ook kunt uitschakelen) is nooit een goed plan. Drie scenaristen besloten om zoveel mogelijk beestjes, monsters en gereedschappen op een hoop te gooien en verzonnen een superslap verhaal dat vooral bestaat uit actie en geweld en waarin creativiteit (waar het in Minecraft in feite om draait) op een buitengewoon laag pitje staat. Een omhooggevallen voormalige gamekampioen [Jason Momoa] vindt een relikwie in de doos van een Atari-computer, een nerderige nieuwkomer [Sebastian Hansen] ontdekt daarmee een portaal naar de ‘Overworld’ en sleept zijn zus [Emma Myers] en (louter voor de diversiteitsquota) een makelaar [Danielle Brooks] mee. Met hulp van Steve [Jack Black], die vastzit in die wereld, probeert het kwartet een andere relikwie te vinden, zodat ze naar hun eigen wereld kunnen terugkeren. Het verhaal is zo mager dat er een onnodig(e) lang(e) proloog nodig was en dat Jennifer Coolidge de tijd moet doden door te daten met Mr. Gunchie [Hiram Garcia]. Blacks bekkentrekkerij was nog nooit zo irritant. Ook dat nog!

In de uitstekende proloog komen we te weten dat de Minions al op Aarde zochten naar de ultieme slechterik voordat de mens zich aandiende. Uiteindelijk belanden ze in de VS in 1968, waar ze ontdekken dat er in Orlando een conferentie voor schurken is. Stuart [Pierre Coffin], Kevin [Pierre Coffin] en Bob [Pierre Coffin] weten zich toegang te verschaffen tot het imperium van de nieuwe meesterschurken: Scarlet Overkill [Sandra Bullock] en haar slinkse echtgenoot Herb [Jon Hamm].

Minions heeft een leuke soundtrack met muziek die past bij de locatie waar het verhaal zich op dat moment afspeelt. Uiteraard zijn er weer flink wat inventieve grappen met schattige Minions en zit de vaart er behoorlijk in, maar het verhaal is wat mager en de regie laat te wensen over, zeker waar het de animatie van Scarlet betreft. Een cash-in, maar dat zal fans van de Despicable Me-franchise weinig uitmaken.

In 1976 vindt de criminele bende ‘Vicious Six’ de zogenaamde Zodiac Stone, waarmee ze mag krijgen over ‘the unstoppable beast’ en de wereld aan hun voeten zullen krijgen. Bendeleider Wild Knuckles [Alan Arkin] wordt verraden door Belle Bottom [Taraji P. Henson] en voor dood achtergelaten. Daardoor is er een vacature bij de ‘Vicious Six’ en basisschoolleerling Gru [Steve Carrell] besluit een poging te doen. Na een mislukte auditie komt Gru op een briljant idee, maar daardoor komt hij juist in de problemen, zeker wanneer Wild Knuckles nog blijkt te leven en zint op wraak. Oude bekenden als Nefario [Russell Brand] en Gru’s moeder [Julie Andrews] maken kort hun opwachting en Danny Trejo, Lucy Lawless, Dolph Lundgren en Jean-Claude van Damme (als de overige bendeleden) hebben (helaas) weinig te doen, maar een familiefilm met Simon & Garfunkel en The Carpenters op de soundtrack heeft bij mij een streepje voor. Bovendien zijn er slimme en grappige verwijzingen naar vele filmklassiekers voor de liefhebbers. Maar de franchise staat werkelijk op zijn laatste benen.

Het mist weliswaar de epische proporties van Fritz Langs grootste meesterwerken, maar met deze intelligente thriller toont hij dat hij ook met (relatief) weinig middelen vakwerk kan afleveren. Het scenario is gebaseerd op een roman van Graham Greene en heeft een interessant uitgangspunt: Stephen Neale [Ray Milland], een man die volstrekt rationeel lijkt te zijn, wordt ontslagen uit een krankzinnigengesticht. Hij bezoekt een zonderlinge conventie waar hij een waarzegster ontmoet die hem vraagt mee te doen aan een raadspelletje. Prompt gaat hij met de hoofdprijs, een taart, aan de haal, maar tijdens de treinreis naar Londen wordt hij bewusteloos geslagen en verliest hij zijn prijs. Wanneer Stephen besluit dit incident te onderzoeken, blijkt hij onbedoeld in een duister plot betrokken te zijn.

Het is een wat bizar begin, maar juist dat maakt de film zo intrigerend: net als de hoofdpersoon heb je al snel het idee dat je niets en niemand kunt vertrouwen. De ongebruikelijke camerahoeken en sfeervolle belichting door cameraman Henry Sharp dragen bij aan een immer boeiende film die behoort tot de betere spionagethrillers die tijdens WOII zijn gemaakt.

Ritchie gaat opnieuw waar vele hem voor zijn gegaan, uit een hardnekkig (doch misplaatst) geloof dat oubolligheid leuk is, ook al leunt het scenario volledig op stereotypen en clichés. Deze avonturenfilm speelt zich af in Europese wateren in 1942, waar Duitse onderzeeërs op de materiële en militaire hulp vanuit de VS ondermijnt. Churchill [Roy Kinnear] geeft Brigadier Gubbins [Cary Elwes] om manschappen te vinden die strategisch belangrijk schip bij het Portugese eiland Fernando Po (tegenwoordig Bioko, voor de kust van Kameroen) tot zinken te brengen. De eigenzinnige Majoor Gus March-Phillips [Henry Cavill] krijgt de leiding, ook al wil hij eerst Geoffrey Appleyard [Alex Pettyfer] bevrijden van het door de Nazi’s bezette Las Palmas. Er is een sleutelrol voor een bevallige spionne [Eiza González]. De eerste 80 minuten zijn moeilijk door te komen. Zodra dialoog ruimte maakt voor actie wordt het een stuk beter, maar voor ook maar enige vorm van originaliteit ben je hier aan het verkeerde adres. Alhoewel: de soundtrack bevat een verschrikkelijke (doch barmhartig korte) versie van ‘Mack The Knife’ / ‘Die Moritat von Mackie Messer’. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al valt dat nauwelijks te geloven.

John Anderton [Tom Cruise] is een Pre-cop die met behulp van zogenaamde ‘seeers’ misdaden kan zien voor ze gebeuren en die misdaden daardoor kan voorkomen. Wanneer één van die visioenen toont dat John zelf op het punt staat een moord te plegen, slaat John hals over kop op de vlucht en krijgt hij collega Danny Witwer [Colin Farrell] achter zich aan. Al snel concludeert John dat er iets niet aan de haak is en dat hij niet alleen uit handen van Witwer moet blijven, maar ook moet zien te achterhalen waarom zijn baas Lama Burgess [Max von Sydow] hem erin zou willen luizen. Een perfect vehikel voor Cruise, gebaseerd op een kort verhaal van Philip K. Dick en met stijl en in een hoog tempo geregisseerd door Spielberg. De indrukwekkende special effects maken dit tot een bijzonder aangename achtbaanrit die in de laatste 45 minuten echter teveel wendingen heeft en daardoor op den duur nauwelijks te volgen is.

Owen Wilson is een gewaagde keuze voor de rol van een seriemoordenaar, maar juist vanwege het imago dat hij sinds deze film heeft opgebouwd / gekregen als charismatische, maar niet altijd even snuggere All-American Boy, is hij zeer effectief in de rol van serie-moordenaar Vann wiens modus operandi onderbroken lijkt te worden wanneer hij een kamer huurt bij Jane [Mercedes Ruehl] en Doug [Brian Cox], een echtpaar dat middenin een huwelijkscrisis zit. Aangezien Vann zijn pijlen (of beter gezegd, zijn vergif) richt op mensen die hun leven beu (lijken te) zijn, denkt hij aan het juiste adres te zijn. Hij maakt daar ook kennis met de charmante Ferrin [Janeane Garofolo], die hem emotioneel uit zijn evenwicht haalt.

Vann is geen seriemoordenaar die zijn slachtoffers met bijlen, kettingzagen of soortgelijke middelen te lijf gaat. Het feit dat hij geduldig, beheerst en charmant is tot het bittere einde, zorgt voor suspense omdat je als kijker moeilijk kunt aflezen of, en zo ja, wanneer hij zijn volgende slachtoffer zal maken. Ruehl en Cox leveren vakwerk af, maar de scènes met Wilson en Garofolo maken het meeste indruk in een film die je soms doet vermoeden dat je naar een romantische komedie zit te kijken. Het feit dat je de duistere ondertoon van het verhaal soms bijna vergeet, is een eerbetoon aan zowel casting directors Anne McCarthy en Mary Vernieu als scenarist/regisseur Hampton Fancher.

Een geïsoleerde dorpsgemeenschap in West-Vlaanderen is in rep en roer vanwege de geplande bouw van een brug over De Schelde. Ze zitten niet te wachten op indringers en zijn dik tevreden met de veerdienst van deken Broeke [Carlos van Lanckere]. Mira [Willeke van Ammelrooy], die bekend staat als de plaatselijke lichtekooi, keert na een periode in Parijs terug naar haar geboortegrond, waar ze prompt een affaire begint met haar oom [Jan Decleir], die zich door dorpsbewoners laat opjutten om een poging te doen de bouw van de brug te stoppen met geweld. Van Ammelrooy is buitengewoon als de wereldse Mira, die meer interesse heeft in het leven en de liefde dan in gebakkelei om een brug. Interessant en prachtig gefilmd door vaste cameraman Eduard van der Enden, maar matig gedubd. Je gelooft je oren niet wanneer je Freek de Jonge hoort als de gevatte Spiekerelle.

Sophie Scott [Skyler Davenport] heeft door een oogziekte haar zicht op een succesvolle carrière als skiër letterlijk en figuurlijk verloren. Wanneer Debra [Laura Vanderboort] haar vraagt om enige tijd op haar huis en haar kat te passen, wordt Sophie ’s nachts opgeschrikt door drie inbrekers. Ze maakt gebruik van Kelly [Jessica Parker Kennedy], een oorlogsveteraan die als Sophies ogen fungeert via de App ‘See For Me’. Het basisgegeven gaat er vanuit dat het logischer is dat Sophie zich veiliger voelt als ze haar zaklamp aanheeft en dat gegeven is niet heel goed te verteren. Maar als je erin meegaat is dit een niet onaardige variant op Lights Out.

Prima reconstructie van het mirakel van Lake Placid (hoewel je de 5 gouden medailles van Eric Heiden toch ook een mirakel mag noemen). De VS namen revanche voor de even pijnlijke als controversiële verloren basketbalfinale tijdens de Olympische Spelen in 1972 door Rusland in de halve finales van het Olympische ijshockeytoernooi van 1980 te verslaan. Het was de eerste keer sinds 1960 dat Rusland het toernooi niet won. De film richt zich vooral op coach Herb Brooks [Kurt Russell] die in 1979 besluit het roer flink om te gooien: hij laat een aantal topspelers thuis en vervangt ze door mensen die - in zijn ogen - beter in het team passen omdat ze een bepaalde taak goed kunnen uitvoeren. Zijn meerderen zijn daar uiteraard niet over te spreken, bovendien zijn de spelers bepaald niet overtuigd van hun eigen kunnen. Het is aan Herb en zijn staf om de spelers om te smeden tot een team én ze het geloof te geven dat ze iedereen, zelfs de Russen, kunnen verslaan.

Kurt Russell is overtuigend in een rol waarin zijn frustratie over het feit dat Brooks de laatste speler was die afviel voor het Olympische team in 1960, schuil gaat achter een masker van kalmte en verbetenheid. De manier waarop de spelers langzaam naar elkaar toegroeien is boeiend en geloofwaardig neergezet en het feit dat de cast grotendeels uit talentvolle ijshockeyers bestaat, betekent dat de reconstructies van de trainingen en de wedstrijden absoluut overtuigen. De scherpe montage draagt extra bij aan een stukje sporthistorie dat niet bijzonder diepgravend, maar wel zeer goed gemaakt en uitermate onderhoudend is.

Chrissie Ahearn [Laura Linney] keert voor het eerst in 40 jaar terug naar geboorteplaats Dublin voor de begrafenis van haar moeder. De opbaring valt samen met een jaarlijkse talentenjacht voor het goede doel met als hoofdprijs twee tickets voor een busreis naar Lourdes. Toevallig heeft Chrissies moeder ook drie kaartjes nagelaten en op advies van de pater besluit Chrissie twee kaartjes door de kerk weg te laten geven en het derde kaartje voor haarzelf te houden. Niet geheel toevallig zijn de andere twee kaartjes ten beurt gevallen aan Chrissies voormalige boezemvriendin Eileen [Kathy Bates] en haar moeders beste vriendin Lily [Maggie Smith], die een belangrijke rol speelden bij Chrissies besluit om Dublin voorgoed te verlaten. In de handen van een minder getalenteerde cast was dit waarschijnlijk een sentimentele draak geworden. In haar speelfilmdebuut houdt Agnes O’Casey (als de “winnaar” van de talentenjacht) zich knap staande naast haar voortreffelijke tegenspelers.