Meningen

Dat je na afloop denkt "Was dit het nou?" Wol noch verf, zwart wit best mooi tussen kop noch staart. Vreemd kind met dito oom. Veel te veel dialoog. Geeuw. Snel vergeten.

Als Vanessa Paradis op de filmlijst staat, kan ik haast niet anders dan ... de film proberen. De BBC zond deze film laatst uit, dus een Franse film met Engelse ondertitels. Ik kon niet lui achterover Café de Flore gaan consumeren. Nou ben ik geen liefhebber van films waarin een of andere handicap een prominente rol opeisen, maar de sfeer en een zeker mysterie hielden me gevangen in dit drama; uiteraard ook door de biologerende werking van Paradis; toch een beetje 't vrouwelijke equivalent van William Dafoe.

Uiteindelijk wordt het mysterie van de schijnbare symmetrie tussen de twee verhaallijnen helemaal voorgekauwd, wat ik uitermate jammer vond. Had dat nou opengelaten, meneer de regisseur. Desondanks is dit een prijzenswaardige film te noemen, naar mijn smaak.

O ja, deze versie van Le Vent Nous Portera is pas op Youtube verschenen ...

Ik ben niet bang voor de weg,

men zou moeten kijken, men moet luisteren

naar de kronkelingen in je diepste wezen

en alles zal goed komen,

de wind zal ons meevoeren

Uitstekende film met een geloofwaardig verhaal, goed acteer- en camerawerk, met hier en daar een claustrofobisch effect om door een ringetje te halen ... totdat ... totdat het luik opengaat, waarna de zaak finaal ontspoort en heel jammerlijk in de ingeblikte clichés belandt.

"Ooh! Sweet love of mine. Where do we go? Where do we go now?"

Een film is géén docu. Gelukkig niet. Captain Fantastic al evenmin. Heel in de verte zou ik 't 'n variatie op Into The Wild kunnen noemen; niet een eenling maar een heel gezin dat zich los probeert te maken van de "platgetreden paden" binnen de strak georganiseerde westerse samenleving, niet als stil en verborgen protest, maar eerder als zoektocht naar een alternatieve samenlevingsvorm.
De veel radicalere stap die Mc Candless zet door zich volledig af te zonderen, is niet van toepassing in deze film, waarin een minimale band met de huidige maatschappij in tact blijft. Er worden spullen verhandeld, er is telefonisch contact, en de moeder is "tegen beter weten in" overgeleverd aan de hulpdiensten van de medische wetenschap.
Er is drama verpakt in humor en vice versa. De sfeer blijft licht en "geestig" ondanks de inktzwarte droevenis die het gezin moet zien te dragen. Uiteindelijk resulteert de reis in het besef dat Captain Fantastic een compromis met zijn idealen, zijn kinderen en de werkelijkheid moet sluiten.

Ik sluit me niet aan bij al die negativisten hierboven. In deze film wordt goed geacteerd; naar mijn smaak zijn de personages geloofwaardig, en ik wil zeker aannemen dat wat er in de film gebeurt niet heel veel afgeweken zal hebben van de werkelijkheid.

De reden waarom Brian impulsief uit zijn gevangenschap ontsnapt en daarbij nogal wat slachtoffers maakt, wordt expliciet door hemzelf verwoord; hij wilde zijn pasgeboren zoon zien.

De reden waarom Brian Ashley spaart, lijkt me ook zo klaar als een klontje. Het toeval wil dat Brian als geroepen komt in het ontspoorde leven van Ashley; denk daarbij aan de meth/ice en de ... spiegel, die als een uitmuntend symbool in deze film fungeerde.

De fragmenten die Ashley hardop uit het boek moest voorlezen, waren voor beiden niet tegen dovemansoren.

Al zou het leven zinloos zijn, als vader heb je sowieso een niet te missen doel: liefde geven aan je zoon - of iets minder poëtisch, er voor hem zijn.

Geen meesterwerk, maar niet onaardig in de rij films met een godsdienstige boodschap ...
Amen.

Een film in de categorie "er gebeurt bijna niets," maar waarbij de onderhuidse spanning, fenomenaal gedragen door de twee hoofdrolspeelsters, de kijkervaring ver boven het maaiveld uittilt. Heel in de verte doet de film denken aan Lost in Translation, die ook aan de oppervlakte voortkabbelt, en toch op fabelachtige wijze een onderstroom onthult die zich weergaloos onder de schedel van de kijker nestelt.

Carol doet daar niets voor onder, in een perfecte sfeer en mooi tijdsbeeld staat deze film als een huis. Het einde is als de gehele film: een prachtig staaltje verborgen verlangen in een context van opgelegde discretie, waarbij de ogen van de dames alles prijsgeven.

In een verrassende draaikolk van waan (fictie, moedwillige verzinsels, verwrongen herinneringen) en werkelijkheid zoekt een vrouw op leeftijd naar een ontsnappingsroute om oud zeer te onderdrukken. Binoche speelt uitstekend en de muziek van Ibrahim Maalouf vermengt allerlei genres tot een wervelend geheel.

Alle ellende op de wereld als sneeuw voor de zon vergeten dankzij de prachtige ogen van deze betoverend mooie Cinderella. Soms heb ik van die momenten dat ik me kan en wil laten betoveren. Een en al positiviteit met inderdaad prima choreografie en de muziek is zelfs beter dan die commerciële shitzooi van de Top2000. Het sprookje is uiteraard zo zoetsappig en week als een te lang gekookte stoofpeer, maar met deze Cinderella lijkt me een ontbijt op Pluto een feest.

Veel te mager, in velerlei opzichten. Verhaal zo dun als een A4tje, de karakters als karton, en geen enkele diepgang of zelfs maar een symbolische betekenis. Kaal, grof, somber, overbodig.

Hoe noem je dat als de scenes niet op natuurlijke wijze vloeien, als de overgangen te abrupt verlopen, als de houterigheid in staccato schuurt, als de stroperigheid de geloofwaardigheid in de wielen rijdt? De Hollandse ziekte? Nee, dit Belgische product was geen chocola en zeker geen adembenemende nachtmerrie. Eerder een leeggelopen proefballon, waar zelfs Rachmaninov geen lucht meer in kreeg. Jammer.

PS Op het einde is het opvallend dat Cleo tijdens de reconstructie Leos niet noemt als dader van het ongeluk. Ze neemt hem in bescherming? Uit liefde? Het Stockholmsyndroom?

Deze film was gisteren op Arte, nou dan weet je het wel: alle tekst op z'n Duits. Toch ben ik even blijven hangen, vanwege de fantastische beelden en niet op de laatste plaatst vanwege de bijna hypnotiserende verschijning van Elizabeth Taylor. De scene aan tafel waar zij minutenlang voorovergebogen in dialoog is met Ceasar getuigt van een exquis gevoel om kroonjuwelen ten toon te stellen: prachtig, die ogen. Verder deed die scene een beetje denken aan dat liedje ... van ... Boudewijn de Groot ... hé tante Julia of iets in die geest.

Kortom, vooral een grandioos kijk-spektakel. Als deze ooit nog in origineel gesproken tekst voorbij komt zou ik er wellicht eens goed voor kunnen gaan zitten.

Tegenvaller. Het begon veelbelovend, maar gaandeweg bleek dat de vaart die in het verhaal zat totaal afwezig was bij de karakters, die rechtstreeks uit het dunne papier van de boeketreeks geknipt leken. Zelfs Tommy Lee Jones kon geen potten breken in het keurslijf van een veel te sterk aangedikt cliché-beeld van een FBI-carrière-jager.

Helaas ontspoorde het verhaal tevens in een volslagen ongeloofwaardige reeks toevalligheden, waardoor het geheel ontaardde in nietszeggende bagger.

Kortom, deze film kan zo aan de Bassie&Adriaan-serie toegevoegd worden.

Van Nirvana vond ik vooral de Unplugged MTV weergaloos en Last Days van Gus van Sant was ook een subjectieve invulling over het leven van Cobain dat ik niet snel zou vergeten.

Deze docu Montage of Heck was een zeer indringend en gedetailleerde inkijk in het persoonlijke leven van het icoon uit vervlogen jaren. Soms zelfs overviel me het gevoel als een voyeur al te vrijpostig binnen te vallen, maar bovenal is dit een uiterst beladen geschiedschrijving van een zeer dramatisch leven dat niet anders dan met zelfdestructie kon eindigen.

All Apologies en My girl om mee af te sluiten; 't kon naar mijn smaak niet beter, al ging het beeld wel heel abrupt op zwart.

Als één zin rechtstreeks vanuit het hart de mond bereikt moet deze wel waar zijn. Het is deze zin die het verborgen gevoelsleven van Stephane in een ander daglicht stelt. Als geen ander kan Daniel Auteuil een verknipte persoonlijkheid verbeelden, niet groots maar uiterst miniem en verfijnd, vooral zijn oogopslag wekt de indruk met een raadselachtig wezen vandoen te hebben. Die ene zin, waarna Camille in de auto met betraande ogen uit beeld verdwijnt en de film eindigt, spreekt boekdelen.

... "Ik heb lang gedacht dat hij de enige was van wie ik hield." ...

Een film van pieken en dalen, zal ik maar zeggen. Met als diepte punt het personage dat Zellweger neerzet, dat zo over de top flinterdun cartoonesk aanvoelt dat een schaterlach moeilijk te onderdrukken valt. Eigenlijk is de rest ook te plat zelfs voor het genre Western, maar al met al kijkt 't wel goed weg met deze Hollywood supersterrenbezetting. Kan in de categorie "ook weer gezien, en snel vergeten."

De inleiding met ogenschijnlijk lukraak wat taxi-ritjes was een sublieme aanloop om helemaal in de sfeer (heerlijke easy jazz) te geraken van een verhaal waarin alle toevalligheden eens niet tegen de borst stuiten. Als aalgladde zakencrimineel schittert Cruise, maar Jamie Foxx steelt de show als taxichauffeur die tegen wil en dank tot de opzienbarende conclusie komt dat hij wat meer voor zichzelf moet opkomen. Fantastisch !

Op z'n Hollands gezegd: "Dit was reetuh slecht."

Als Valentijnkadootje van de kabelboer dacht ik "waarom niet," hij is toch gratis, én met Shannon en Weisz heb je in ieder geval acteerpotentie. Afijn, ik rol in de film en de manier waarop Alice (Weisz) ten tonele komt, belooft een raadselachtig vervolg; haar naam heeft sowieso sprookjes-allure en in combinatie met kikkers is het spoor al helemaal richting de konijnen. Dat zij met Tom (Shannon) een verleden delen was een inkoppertje. Tom zat reeds voor haar wederverschijning in dubio; zijn werk was een ellenlange oefening in regelzucht, zonder voldoening. Moest hij meegaan met zijn vrouw, achterblijven óf iets geheel nieuws beginnen. De liefde laat zich niet vangen in clichés noch in platgetreden instituties zoals het huwelijk. Het feit dat Tom van Alice wil weten hoe ze dat doet, "weggaan" sprak voor mij boekdelen ! Bovendien hintte de toevoeging "Je weet me in ieder geval te vinden" in een zelfde richting. En, Tom speelde het spel bij de verstuikte enkel mee.

En dus, best wél een goeie film, want De Liefde kreeg zo alsnog, ware het onuitgesproken, het laatste woord, volgens mijn zienswijze.

Glansrol van Ralph Fiennes die als geestelijk “manager,” oftewel als deken de uitverkiezing van de nieuwe Paus moet leiden. Hij vindt van zichzelf dat hij de spirituele diepgang mist om tot Paus te mogen en kunnen worden benoemd, bovendien twijfelt hij over zijn geloof. Zijn toespraak, eerst van papier en keurig voorbereid, maar eenmaal begonnen besluit hij om vanuit zijn hart te spreken: zijn betoog overstijgt religie (uhh, kan dat wel?) en met zijn woorden zou ieder weldenkend mens het eens kunnen zijn: "Stelligheid is de grote vijand van eenheid. Stelligheid is de doodsvijand van tolerantie." Wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

Hier en daar piept en kraakt het verhaal door een uitglijder die je zonder nadenken zo in de schoot van de Goddelijke voorzienigheid kan leggen; het is en blijft ten slotte een Katholieke exercitie. Dan volgt er toch nog een onverwachte, delicate, provocatieve en passende afsluiter, want de Kerk zal wederom voortbestaan met een geheim, met een door God zelf geschapen en vleesgeworden twijfel. Wat dan weer perfect resoneert met de eerder genoemde toespraak. Uitstekende film!

Uitgekauwde ouwe slappe uitermate voorspelbare armoedige meuk van de slechtste soort. Dit kinderachtige gedoe ('n clichéreeks van schrikmomentjes) is het aankijken niet waard. Pure verspilling van celluloid. Doorspoelen maar.

Welbeschouwd is dit een voorstudie en inspiratiebron geweest voor die hele Bourne reeks. In het begin moest ik even doorbijten om de hypernerveuze Jerry (Gibson) te doorstaan, maar gaandeweg zakt het tempo wat in tot enigszins normale snelheid en ontstaat er zowaar een niet onaardig complot. Picard oftewel Patrick Stewart in een rol als dubieus personage verdient niet meteen een Oscar maar is alleszins goed te pruimen. Roberts speelt gewoon zichzelf; een keurige vrouw met veel empathie. Het einde wordt weer eens veel te ver doorgedreven en had bij het graf op zwart gemogen van mij. Jammer.

Dat ik deze schitterende film zo lang heb laten liggen. Schande. Weisz en Fiennes spelen het dak van de wereld, en het verhaal boeit van begin tot het bittere eind. En dan bij de aftiteling lees ik: gebaseerd (verfilming van) op het boek van .... John le Carré. Ja, die weet wel hoe je van politieke intriges een mooi langgerekt mysterie kan maken.

Drie dagen geleden was het Goede Vrijdag, een dag waarop de Mattheus Passion van Bach traditiegetrouw op het menu staat, én de uitgelezen gelegenheid om Cosmopolis eens langs de Kruisiging te leggen. Het getal 14 speelt een niet onopgemerkte rol. Zo heeft Eric Packer zijn zinnen gezet op de aankoop van The Chapel van Mark Rothko, waarin 14 doeken hangen die op een magische manier een interactie aangaan met de bezoeker; alsof de dood dwarsdoor de verf het laatste woord probeert te bemachtigen, maar dat is uiteraard een eigen interpretatie.

De totale Kruistocht doet 14 Statiën aan, momentopnamen die voldoende onderscheidend zijn om benoemd en herinnerd te worden. De 15e is de wederopstanding en is min of meer een buitenbeentje.


De eerste Statie. De onttroning, de ontmanteling, of de neergang, begint met de ter dood veroordeling. In de financiële wereld heeft de term “to take a haircut” de betekenis van “zijn verlies accepteren.” Het ritje naar de kapper ontaardt in een levenswandel naar het einde.
De tweede Statie. Het kruis op de schouders nemen. Eric Packer stapt in zijn ultrta witte “stretched limousine” op weg naar … de kapper.

De derde. Het gewicht van het kruis leidt tot een eerste val. De limo wordt zowat bedolven onder de mega rat van betogers tegen het kapitalisme.

De vierde. De ontmoeting met zijn moeder. Packer bedrijft de liefde in de limo met de 41 jarige Didi Fancher, enig Oedipus-complex insinuatie is Cronenberg niet vreemd, die hem wijst op de mogelijkheid om een schilderij van Rothko te kopen, maar tevens laat weten dat zijn “Chapel” buiten Packers bereik valt. Ergens tussendoor wordt Arthur Rapp vermoord, die daarbij een oog wordt uitgestoken.

De vijfde. Simon van Cyrene helpt het kruis te dragen. Torval, de trouwe beveiligingsdienaar houdt in looppas gelijke tred met de limo.

De zesde. Veronica droogt zijn gezicht af. De betekenis van haar naam luidt: “brengster van de zege,” maar via een vrijelijk mengsel van Grieks en Latijn werd ’t in de Middeleeuwen gezien als een samentrekking van “verus” waar en “icon” beeld; Vera-iconica het ware beeld. Packer werd niet bepaald liefdevol afgedroogd in letterlijke zin, maar de taart van André Petrescu, “the cream pie action painter” komt in de buurt van een onvergetelijke “indruk.”

De zevende. Het gewicht van ’t kruis leidt tot een tweede val. De hagelwitte limo wordt beklad en besmeurd als ware het een doek onder handen van Jackson Pollock.

De achtste. Het troosten van de wenende vrouwen. Packer bezoekt samen met Danko, zijn beveiligingsbeambte een disco en vraagt zich af hoeveel pijn er op de dansvloer verzacht wordt.

De negende. De derde val. Packer ontdoet zich van zijn laatste navelstreng met het complex en schiet Torval dood. Als hij urineert in zijn eigen limo, is de bestemming bereikt: de kapper.

De tiende. Zijn kleren worden beroofd. Packer verschijnt met steeds minder kleren aan. Zijn geliefde, echtgenote sinds 22 dagen, merkt ook op :”Where is your jacket?”

De elfde. De Kruisiging. Packer schiet zichzelf door zijn hand, waarmee hij in de meest letterlijke zin het “stigma” van Christus kopieert. Benno/Richard spreekt over “mutton” schapenvlees, het Lam Gods, Agnus Dei.

De twaalfde. Hij sterft aan het Kruis. Packer gaat de confrontatie aan en staat oog in oog met Benno of Richard of de Onnoembare (God, Allah of JHWH), die hem laat weten: “I wanted you to heal me. Save me. I wanted you to save me.” Dit kan gezien worden als God die zijn naam meer aanzien wil geven door ’t offeren van zijn eigen Zoon. God was immers dood verklaard, en, een God die geen vinger uitstak naar Bangladesh, zoals Packer terecht opmerkt.

De dertiende. Hij wordt van het Kruis genomen. De limo verdwijnt in de garage.

De veertiende. Hij wordt in het graf gelegd. De schilderijen van Rothko kleuren de aftiteling als waren zij een gewaarwording binnen de muren van de “Rothko’s Chapel.”



Uiteraard mag het bovenstaande met een korreltje zout genomen worden.

Uit de boeketreeks vermengd met de detectievenserie is deze film uitgedraaid op een totale mislukking, vooral door de lagere-school toneelstukjes met overeenkomstig acteerwerk. Het verhaal is ook nog eens geheel ongeloofwaardig. Mijn advies: sla 'm over.

Naast Michelle Williams vind ik Kirsten Dunst zo'n beetje de perfecte verschijningen van het middelmatige (maar waanzinnig aantrekkelijke) buurmeisje alias girl-nextdoor. Bij Dunst zit daar een licht depressie inslag bovenop die vooral heel goed geëtaleerd werd door Lars von Trier in Melancholia. In deze C/B mocht de jonge Dunst dan ook een rol spelen die buitengewoon goed bij haar past; de verloren en verwende tiener. Daar tegenover stond de knappe jongen uit de Mexicaanse armoede. Toch werd het verhaal niet een en al cliché, alhoewel dat einde dan weer wel.

Afijn, geen hoogstandje maar wel een aangename zit mede vanwege de prachtige permanente BH-loosheid ; - )

Het schitterende lichaam van Lea Seydoux, puur natuur, en dan gaat David Cronenberg erin snijden. Doelloos voor de lol? Ik beken dat ik enkele scenes doorgespoeld heb; mijn innerlijk kompas zei "Nee."

Botox, siliconen, borstverkleining dan wel vergroting, neus- en oogcorrectie, privékliniek, liposuctie, tattoo, piercing, en de oeroude besnijdenis (is in wezen een verminking van geslachtsorganen) in naam van een of ander vermeend opperwezen, noem de hele santenkraam maar op, de moderne mens doet er alles aan om "perfect" voor de dag te komen. Allemaal buitenkant. Cronenberg draait dit binnenstebuiten, maar slaat naar mijn idee een beetje erg door, waardoor bevreemding de boventoon voert. Nee, dan heb ik duizendmaal liever zijn Cosmopolis als spiegel van de moderniteit.

O ja, "Ik ben niet zo goed meer in de oude seks" vond ik dan weer wel hilarisch.

Een film op de leest gesneden van de Bourne-reeks. Veel achtervolgingen, google-maps kaartjes met aanwijzer, geheugenproblemen, stoeipartijen en vanzelfsprekend de CIA en wat Russen. Desalniettemin een sentimenteel draadje waarin Costner de intermenselijke kant mocht uitventen, wat hij niet onaardig deed. Uiteraard had deze film weinig om het lijf, maar als eenmalig kijkvermaak kan ik hem van harte aanbevelen.