Meningen

Als de liefde pas echt zal of mag gaan beginnen op een begrafenis en het verhaal eindigt met een gesloten deur, als bovendien het acteerwerk uitermate naturel personages op een geloofwaardige manier uit de doeken doet, met eveneens prachtig functioneel naakt, en niet al te platvloerse humor dan kijk ik terug op een heerlijke cinematografische onderdompeling. O ja, die grap van de zus van Camille mag niet onopgemerkt blijven: de grootste angst van mensen is spreken in het openbaar, de tweede is de dood, dus als men moet spreken tijdens een begrafenis zou men liever in de kist willen liggen. En, deze kleurrijke film was in zwart-wit geschoten.

Tjonge, jonge, wat een tegenvaller. Laatst las ik over de film Bad Times in El Royal dat 't een mislukking was want 't had geen boodschap. In die film zaten alle elementen, filmtechnieken, dubbele lagen en bodems, die QT nogal dik aangezet etaleert: "Kijk mij eens films maken."

In OUATIH herhaalt QT zich tot vervelens toe. Uiteraard is alles tot in de puntjes verzorgd. Ik zal jullie verder niet vermoeien met het afzeiken van dit wanproduct, maar het in een metafoor samenvatten.

Tarantino wrijft in een bloedvlek op het behang en wijst naar de buren.

Nee, als je diepgang in je films wil brengen, als je er een heus kunstwerk van wil bouwen dan ontkom je niet aan een zeer persoonlijke boodschap. Wat dat betreft blijft David Lynch' INLAND EMPIRE ongeëvenaard.

Ik was er al bang voor, met een titel als One Battle After Another: de ene schietpartij na de andere. En helemaal aan het eind de vraag "Well, Mr Anderson. What the fuck are you trying to tell me?" Excuseer mijn Frans. Humor, de hyperbool, satire. Ze werken niet langer om een maatschappijkritische spiegel van het huidige tijdsgewricht voor te houden. De andere Anderson, Wes, slaagde daar met zijn The Phoenician Scheme evenmin in. De wereld en met name de Amerikaanse samenleving is momenteel zo absurd dat een schepje erbovenop niet werkt. De humor wordt strontvervelend en vooral kinderachtig: de stijve van de kolonel, de ene na de andere pussy-verwijzing, de infantiele naamgevingen, etc (end of thinking capacity?).

Maar bovenal stond ik als toeschouwer zo veraf van de gebeurtenissen, nergens en met niemand kon ik meeleven, dat mijn uiteindelijke conclusie is dat dit een hele lange vervelende Pief Paf Poef was, en op geen enkele manier kan tippen aan de kwaliteiten van maatschappij-kritische films als: No Country For Old Men, American Beauty, of meer recent The Brutalist.

Nick Cave: one more time with feeling is een fragiel en tegelijk waarachtig testament van een artiest die probeert in het duister zijn weg te vinden.

Aangrijpend, verpletterend, in en in persoonlijk en zonder gêne vindt Cave z'n weg naar ware kunst en expressie middels stem en muziek doorsneden met eigen commentaar. Ik zet 'm op de bovenste plank.

Als de ervaring geleerd heeft dat spruitjes vies smaken dan kunnen bij een bezoek aan een restaurant de kok of de ober niet verweten worden dat ze hun werk niet goed hebben gedaan als de keuze toch op spruitjes is gevallen.

Van Refn had ik Drive en daarna Valhalla Rising gezien. Drive vond ik eerst een "beetje vies en goedkoop," maar enkele verfijnde ingrediënten nodigden toch uit tot een nadere analyse, waardoor ik er heel diep ben ingedoken; tot op het kleinste detail, waarin heel veel aan het licht kwam, maar waar zelfs de 5-sterren-stemmers te lui voor waren om nader te onderzoeken. Jammer. Afijn, Drive was uiteindelijk bijzonder goed te pruimen door de veelvoudige gelaagdheid die Refn er bewust had ingestopt.

Valhalla Rising was bagger en de sfeer inclusief de ingrediënten nodigden mij voor geen millimeter uit om er verder in te duiken. Smerig en rauw, niet te verteren, bord niet aanraken. Betalen en beleefd de uitgang nemen. Klaar.

Dan Only God Forgives. Ergens kan ik wel op mijn klompen aanvoelen dat Refn ook hier weer een verhaal uit de doeken wil doen dat heel veel meer is dan de oppervlakte op het eerste gezicht prijsgeeft, maar net als bij Valhalla mis ik de juiste sfeer, het delicate evenwicht tussen elementen uit 't oppervlak en de nodige subliminale accenten om de diepte in te willen duiken: de Lynchiaanse verleiding ontbreekt.

Kortom, Refn maakt gerechten die niet allemaal dampend uit de keuken komen: OGF vind ik net zomin te pruimen als VR.