En helemaal aan het eind viel mijn kwartje. Door dat hondje. Zijn naam: Chaplin. Tuurlijk, en ergens wist ik het al, maar nu ben ik er van overtuigd: Fallen Leaves is de moderne versie van Modern Times. De mens gereduceerd en uitgeknepen tot ... productiemiddel, tot verlengstuk van de machine, tot een radertje in het mensonterend mechaniek van de vooruitgang, waarin nog slechts een ontsnappingsroute bestaat, om staande te blijven, om misschien dan toch "je graf te halen." Noem het een geitenpaadje: De Liefde.
Mwah, kenmerkend Franse praatfilm over relaties met als uitkomst dat niemand ongeschonden uit de strijd komt, vooral door gebrek aan toewijding van het onuitstaanbare hoofdpersonage, wat dan weer wel goed is neergezet door de acteur. Geen spannende cinema noch beklijvende karakters. Doorspoelen maar.
Ja, dit is top cinema! Valt perfect in de categorie "anti-actie," waar Jim Jarmusch een flinke punt aan kan zuigen. De sfeer is bijna Lynchiaans, zonder dat je als kijker de vinger ergens precies op kan leggen waardoor dat precies komt. Zo'n fragment waarin de wind de bladeren laat bewegen, of zo'n moment dat de kat in de speelgoedauto zit. En dan het acteerwerk: fenomenaal. Sidney Sweeney, de lookalike van Amanda Seyfried met dezelfde oogopslag, sexappeal, ogenschijnlijke onschuldigheid en meesterlijk acteervermogen. Ja, dan zit ik aan mijn kijkstoel gekluisterd. Ook nog eens echt gebeurd met een-op-een transcriptie van de geluidsopname, oftewel de dialogen. Wow !
