Logboek

Niet alle "oudjes" zijn digibeten, evenmin zijn ze allemaal Zuckerberg-adepten. Veel hangt af van het milieu waarin men verkeert. Jaap leek me iemand die een verleden in de fabriek had liggen. En Maartje was niet het doorsnee kantoortype. Uiteraard werden gebeurtenissen uitvergroot en aangedikt. Dat past uitstekend in een tragikomedie. De lach en de traan werden, zeker voor Nederlandse filmbegrippen, naar mijn smaak evenwichtig opgediend. Kortom, dit is een prachtige film, waarbij de aftakelende mens met respect wordt neergezet !

"To live and to be a fool, Charlotte...how right you were."

Vroeger op de middelbare school tijdens de Engelse les kregen we de literatuurgeschiedenis bijna letterlijk door de strot gedrukt. Het rijtje van de Brontë-zusters zit daarom diep in mijn geheugen gegrift. Tot lezen kwam het nooit. Maar dankzij Kate Bush kreeg Wuthering Heights prachtige klanken en een adembenemende choreografie. Later zag ik de verfilming van Wiler uit 1939.

Gisteren keek ik voor een tweede keer naar Emily, kort nadat ik 'm voor het eerst zag. Op de een of andere raadselachtige wijze bleef de film tussen mijn oren hangen, en kon ik niet anders dan toegeven om elk detail opnieuw te beleven. Emma Mackey levert hier een waar kunstwerk af, evenals de regisseur Frances O' Connor, en de tegenspelers Whitehead en Jackson-Cohen. Of deze biopic dichtbij de waarheid blijft, lijkt me van ondergeschikt belang. Wat fier overheid gehouden wordt, is de geloofwaardigheid waarmee deze versie van de levensgeschiedenis van Emily Brontë op het witte doek wordt geëtaleerd, en Wuthering Heights hiermee een begeesterde bestaansgrond geeft. Daarbij mag de muziek niet onvermeld blijven, want als zelfs de piano het gevoel van de magie in de regen verklankt dan zijn oog en oor overgeleverd aan een complete betovering. Het gedicht dat Emily aan haar broer geeft terwijl zij gescheiden door een lijkwit laken aan de waslijn van elkaar afscheid namen als waren zij beiden niets meer dan tijdelijke liefdesverschijningen in de rimpelingen van de tijd, is gelukkig uit de brand gespaard gebleven:

(reactie op ander bericht)


...

Dit was het beste kostuumdrama dat ik ooit heb gezien, of moet ik schrijven "heb beleefd?"

Verrassend goed film, op waarheid gebaseerd, met prima acteurs en fijn Engelse uitstraling. Meer dan de moeite waard en fascinerend verhaal.

Zo hé, dit was niet slechts zeer slecht maar ronduit irritant. Dialogen als "hoe was het op je werk" met als antwoord "goed" en heel veel van dit. En dan als donderslag bij heldere hemel kan die meneer ineens hele volzinnen, nee hele kapitelen uit een boek voordragen als een monoloog aan zijn zoon om hem de les te lezen. Nee, hier klopt geen moer van. En dan mevrouw, hoe oud was ze 55? Maar met de emotionele ontwikkeling van een 15 jarige. Oftewel, deze film is een draak, het aankijken niet waard.

Eerst zag ik hem op de BBC met een ondertiteling die me iets te snel ging. Toen zag ik hem op de VRT (Belg) met NL-ondertiteling, waarbij ik in de war raakte door de moeilijk te onthouden namen. Maar ... wat een fantastische beelden, wat een sublieme vermenging van waan en werkelijkheid waardoor er een labyrintische droomwereld ontstaat, waaruit Jang Hae-joon noch ik ontsnappen kon, of überhaupt zou willen ontsnappen. Deze zou ik in de bioscoop nogmaals willen beleven. Vooralsnog koester ik mijn TV-opname en het verlangen om me gauw nog eens in onder te dompelen, op zoek naar ... antwoorden of gewoon om me neer te leggen bij het mysterie dat we liefde noemen?

Heerlijk bizar Kerstverhaal met een glansrol van Roman Griffin Davis, die Art speelt !

Hou ouder de film, en ik mag ook niet klagen ... hoe beter ie wordt. Het lijkt wel alsof het licht nog meer moeite heeft om het platte beeldscherm uit de duisternis te verdrijven, waardoor de zwarte humor nog scherper uit de verf komt. De sfeer van boek en film staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Meesterwerk !

Een huis met een geschiedenis, dat een stem krijgt. Een karakter en een verhaal, waarin een familiedrama als een estafettestokje van generatie op generatie wordt doorgegeven. Prachtig aan de buitenkant, maar met de nodige gebreken aan de binnenzijde. Nora had in haar jeugdjaren haar gevoelsleven in dat huis gestopt in een opstel, waarmee ze zich later toegang verschafte tot de toneelschool.
Toch staat het huis niet helemaal centraal in het verhaal van Sentimental Value, want de kern cirkelt rond de twee zussen Nora en Agnes, en hun vader Gustav Borg, die een niet onsuccesvolle regisseur is. Gustav beschikt niet over fijngevoelige antennes om zich in verbinding met zijn medemens noch zijn dierbaren te stellen. Toch is hij verre van blind voor wat er in die medemens omgaat, wat hij op fenomenale wijze weet te vertalen naar een wonderbaarlijk script. Is de film die wij zien een één op één vertolking van dat script? De titel van het script is nergens leesbaar in beeld. Aanvankelijk lijkt het project van Gustav door geldgebrek in de vergetelheid te belanden, maar Gustav weet de gevierde actrice Rachel Kemp voor zijn kar te spannen en daardoor lijkt zijn film alsnog te gaan slagen. Rachel voelt gaande het traject van het filmmaken dat zij teveel in de gedaante van dochter Nora wordt gemanipuleerd en besluit om op te stappen.
Een sleutelscéne krijgt twee (drie?) maal zijn opwachting. Eerst als Rachel de woorden uit het script tegenover Gustav “speelt,” vervolgens als Nora hardop hetzelfde fragment voorleest op verzoek van Agnes. Nora begint afstandelijk en gevoelloos maar naarmate de tekst vordert, raakt Nora diep ontroerd. Niet de vaas, maar het script ís de werkelijke Sentimental Value, waarmee Gustav blijk geeft zijn dochter Nora waanzinnig goed te begrijpen. Fysiek lijkt Gustav eraan onderdoor te gaan en belandt in het ziekenhuis.
Opnieuw krijgen we een inkijkje in het huis van het begin. De boel wordt grondig gerenoveerd. Tegels weggebikt, scheuren weggewerkt, muren glad gestreken. Alles modern, als ware het een IKEA-huis. Zelfs de buitenkant krijgt een totale make-over: de karakteristieke zwart rode uitstraling transformeert in neutraal wit. Maar ook deze observaties zijn aan twijfel onderhevig.
In het gemoderniseerde huis zien we het jongetje Erik, neefje van Nora, zoontje van Agnes, dat afscheid neemt van … Nora. Is ze adoptie-ouder geworden? Of, speelt ze dan toch de rol die Gustav haar had toebedeeld? Nadat Erik het huis verlaat en op weg is naar school, zien we de scéne die Gustav eerder met Rachel had besproken: een scene in de gedaante van een levensechte traumatische jeugdherinnering die hem voor het leven zou achtervolgen. Dan wordt er op de deur geklopt. Erik is zijn mobiel vergeten. Toch maar goed dat er mobieltjes zijn! Nora stapt voor een tweede keer langzaam en in gedachten verzonken de roemruchte kamer binnen. De deur gaat dicht, maar dan krijgen we toch te zien wat er zich in de kamer afspeelt. Het Ikea-krukje blijkt een stoel geworden. Nora’s blik is moeilijk te omschrijven, maar vertelt op schitterende (troostende?) wijze waarom het script anders verloopt dan Gustav had beschreven. En dan horen we “Cut,” zien Gustav springlevend in zijn regisseursstoel, en zitten we midden in de wereld van het filmmaken.

Sentimental Value is een schouwspel van de bovenste plank, met een fascinerend script (driedubbele betekenis, misschien wel meer) waarin geweldig wordt geacteerd en de kwetsbare (gemankeerde) mens vol in het licht komt te staan. Gaat dat zien !

Kenmerkende sfeerfilm van de hand van Sofia Coppola, waarin eigenlijk niet zo gek veel gebeurt. De beelden zijn weer om door een ringetje te halen en de zachtaardige pure onschuld van Priscilla komt fantastisch uit de verf. De treurige eenzaamheid van het tienermeisje Priscilla wordt op een gouden presenteerblaadje uitgeserveerd, met een bijbehorend triest einde, begeleid door de dromerige klanken van Dolly Parton's I Will Always. Kortom, ik verlang naar een nieuw meesterwerk van Sofia, iets waarmee ze Lost In Translation overtreft.

Zeer naargeestig drama in de categorie horror over kinderen in Noorwegen met paranormale gaven die goed en kwaad vertegenwoordigen: een soort stadsversie van Carnivale zonder religieuze invalshoek of enige andere diepgang. Wel goed gefilmd en geacteerd door die kinderen. Moeilijk verteerbaar vanwege enkele uitermate sadistische uitspattingen.

Heel in de verte doet deze film, of de kern van deze film, me denken aan de Indianen (native Americans), die als ze op leeftijd waren en hun eind voelde naderen, alleen in aller eenzaamheid en afzondering een berg op liepen (klommen) om daar te gaan zitten wachten op de dood. Dit heeft me altijd gefascineerd en het verhaal van Plus Que Jamais draait in wezen om hetzelfde gruwelijk en niet te vermijden lot. De mens in al zijn kwetsbaarheid oog in oog met de naderende dood.
Wat de film vooral zo goed maakt, is hoe geloofwaardig het hoofdpersonage wordt neergezet en hoe Hélène (Krieps) en Matthieu (Ulliel) letterlijk (en figuurlijk: emotioneel) op afstand raken, elkaar toch weer naderen, en tijdens hun allerlaatste adembenemende liefdesscène (Meer Dan Ooit), die als eeuwig afscheid in volle teugen genoten wordt, het verhaal uit gaan met een voorgoed vaarwel bij de boot. Hij alleen terug naar huis. Zij alleen in de natuur op weg naar het einde. Wow!