Alternatieve titel: The Enemy, 28 augustus, 13:59 uur
Interessant verhaal op waarheid gebaseerd, dat nogal fragmentarisch uit de doeken wordt gedaan. In de gevangenis krijgt De Vreemdeling van Camus (verfilmd door Ozon) een vette knipoog ("iedereen is schuldig"). In de hoofdrol een introverte politicus van Waalse komaf, die pertinent weigert om Nederlands te spreken en te verstaan. De vertaalfout van micro naar milli lijkt me wat vergezocht, maar in België gebeuren wel meer dubieuze zaken. Al met al, toch wel een aanrader !
Een rauw realistisch drama dat cirkelt rond drie studenten van een Amsterdams corps. In het begin lijkt de film zichzelf te overschreeuwen in een Jiskefet-achtige ambiance van de Lullo's, maar gaandeweg openbaart zich de kern van het verhaal; een zoektocht naar identiteit, liefde en het verwerken van gemankeerde vader-zoon relaties.
De dood en de liefde vormen de aftrap, waarna heel gedoseerd de drie vrienden met ieder hun eigen sores geloofwaardig uit de doeken worden gedaan. De dialogen zijn naar mijn smaak levensecht, maar mijn oren hadden (helaas) wel ondersteuning nodig via de ondertiteling.
Ook de muzikale begeleiding was, ik zou haast schrijven "on-Nederlands", goed. Mocht ik een puntje van kritiek willen noemen dan zou ik het verhaal hebben laten eindigen bij het begin en de wroeging en het verdriet van Philip meer hebben geaccentueerd.
De cursus Geloofwaardigheid Is De Moeder Aller Verhalen is aan deze film, de makers en acteurs helaas voorbij gegaan. Al deed ik nog zo mijn best om in Sarah Snook een moeder of een vruchtwaterexpert te zien ik botste telkens tegen een gebeurtenis, dialoog of oorzaak-en-gevolg sequentie die ik in werkelijkheid nooit zou tegenkomen. Snook schitterde overigens in Predestination, dus acteren kan we zeer zeker.
Het dochtertje moet uiteraard ontsporen evenals de moeder zelf, maar het ontaardt teveel in momenten dat ik uit het verhaal raak en denk "ik geloof er niets meer van." Het was allemaal veel te gekunsteld. Ja, ik begrijp de lage waardering voor deze film wel.
Alternatieve titel: Three Colors: Red, 1 augustus, 13:10 uur
Soms valt een kwartje pas heel laat. In het drieluik komt in elk deel een scene van een stokoud mens voor die zich naar een groene glasbak beweegt, tergend langzaam. Aldaar aangekomen probeert de bejaarde een lege fles in het gat te deponeren. De hoofdpersonages van de eerste twee delen zien het met lede ogen aan, maar Valentine (hoofdpersonage in deel 3) steekt de welbekende helpende hand toe. Oftewel, Vrijheid en Gelijkheid krijgen pas echt een meerwaarde als Broederschap hen verbindt.
Over verbinding gesproken, de oud rechter zit letterlijk tussen het contact van mensen in; hij luistert ze af én hij lijkt in staat ontmoetingen tussen mensen naar zijn hand te kunnen zetten; je zou haast denken dat hij omnipotent is. Zijn herders-hond vervult in zekere zin dezelfde rol. In zekere zin volgt Valentine het spoor van de hond om bij de rechter te belanden. Niet toevallig loopt de herdershond via de kerk om haar opnieuw bij hem te laten uitkomen.
Rouge is een schitterende film met uitermate interessante personages, geweldig acteerwerk en bloedmooi gefilmd.
