Ik was er al bang voor, met een titel als One Battle After Another: de ene schietpartij na de andere. En helemaal aan het eind de vraag "Well, Mr Anderson. What the fuck are you trying to tell me?" Excuseer mijn Frans. Humor, de hyperbool, satire. Ze werken niet langer om een maatschappijkritische spiegel van het huidige tijdsgewricht voor te houden. De andere Anderson, Wes, slaagde daar met zijn The Phoenician Scheme evenmin in. De wereld en met name de Amerikaanse samenleving is momenteel zo absurd dat een schepje erbovenop niet werkt. De humor wordt strontvervelend en vooral kinderachtig: de stijve van de kolonel, de ene na de andere pussy-verwijzing, de infantiele naamgevingen, etc (end of thinking capacity?).
Maar bovenal stond ik als toeschouwer zo veraf van de gebeurtenissen, nergens en met niemand kon ik meeleven, dat mijn uiteindelijke conclusie is dat dit een hele lange vervelende Pief Paf Poef was, en op geen enkele manier kan tippen aan de kwaliteiten van maatschappij-kritische films als: No Country For Old Men, American Beauty, of meer recent The Brutalist.
Ergens tussen vergrootglas en spiegel ligt dit verhaal over een verknipte samenleving, waar geweld tot in het kleinste detail als vermaak wordt uitgestald. De dialoog tussen het hoofdpersonage, de seriemoordenaar, en ene Verge doet vermoeden dat de "serie" nog niet beëindigd is, ware het niet dat Lars von Trier de "toeschouwer" op het verkeerde been weet te zetten.
Het is al weer langgeleden dat ik bij de bioscoop het bordje met de waarschuwing "Deze film bevat zeer schokkende beelden" zag: The Antichrist. Deze "The House That Jack Built" getuigt van een eveneens uitermate luguber ingrediënt, waarbij ik mijn hoofd even van het platte beeldscherm wegdraaide.
De manier waarop Matt Dillon deze totaal ontspoorde seriemoordenaar neerzet, een sociopaat van ongekende proporties, doet The Joker van, met en door Joachim Phoenix helemaal verbleken. Fenomenaal, wat een rol, wat een gruwelijk goed gespeeld personage !!!
Afijn, uiteindelijk belandt Jack dan toch waar hij thuis hoort, en da's maar goed ook. Binnenkort ga ik voor een tweede kijkbeurt, als mijn mentale gemoedstoestand weer een beetje op orde is gekomen, want 't is toch wel zware kost, dat filmwerk van Von Trier.
