The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft (2022)
30 januari 2025, 15:19 uur
Wie niet tegen de hitte kan moet ver weg van een vulkaan blijven. Deze drama-docu heeft veel weg van een kroniek met een aangekondigde dood. Herzog, met zijn aanstekelijke Engelse accent, verraadt het onheil meteen in het begin. Toch verpest dit de ontdekkingsreis die we met het echtpaar maken niet. Katia en Maurice veranderen van wetenschappers die puur vanuit nieuwsgierigheid onderzoek naar vulkanen doen, naar toeristen met een fascinatie voor vreemde wereldlijke taferelen, om uiteindelijk uit te komen bij gepassioneerde vulkaanbezoekers die het raadsel van het leven, zowel begin als eind, in beeld brengen. Aangedikt met de stem van Herzog en etherische muziek (zoals hierboven opgemerkt, soms een beetje over de top) staat deze beeldenreeks garant voor een meeslepende kijkbeleving.
Waar heb ik dit eerder gezien; kinderen die een roversbende vormen onderleiding van een volwassene ? Oliver Twist, Perfume? Het verhaal van RwtH staat in geen enkele verhouding tot die twee parels, want is een ellenlange aaneenrijging van platgeslagen mislukkingen. Niet te doen.
Welbeschouwd is dit een voorstudie en inspiratiebron geweest voor die hele Bourne reeks. In het begin moest ik even doorbijten om de hypernerveuze Jerry (Gibson) te doorstaan, maar gaandeweg zakt het tempo wat in tot enigszins normale snelheid en ontstaat er zowaar een niet onaardig complot. Picard oftewel Patrick Stewart in een rol als dubieus personage verdient niet meteen een Oscar maar is alleszins goed te pruimen. Roberts speelt gewoon zichzelf; een keurige vrouw met veel empathie. Het einde wordt weer eens veel te ver doorgedreven en had bij het graf op zwart gemogen van mij. Jammer.
De eerste indruk, oftewel hoe je de eerste minuten van een film ervaart, staat meestal garant voor de rest van de film. Nou dat kwam dus nooit meer goed. Het eigenaardige en nogal gesloten hoofdpersonage OJ Haywood bepaalt de toon en de sfeer van de tergend langzame en lange exercitie, die een mengeling verbeeldt van fantasie, bedrog, effectbejag, filmmaken en het mallotige geloof in UFO's dan wel UAP's. Lang verhaal kort: mooi gefilmd maar al met al toch veel te veel een afgescheurde parachute achter een motorfiets. Zo flauw, al te flauw.
Zo hé, heb ik me daar net naar een parel van een film zitten kijken uit de categorie Alles Goed ! Jawel, wie een beetje z'n hoofd erbij houdt en z'n hart nog niet in de vriezer heeft liggen, beleeft een verhaal vanuit het perspectief van de gemankeerde hoofdpersoon vanwege Asperger, die met moeite zich staande weet te houden in het moderne jachtige gecompliceerde leven. Die rol wordt met verve vertolkt door Tye Sheridan (type Sven Kramer in z'n jonge jaren) met een even fenomenaal spelende tegenhanger in de persoon van Ana de Armas (ook bekend van Bladerunner 2049). Wow !
Ellende in hotels, ik blijf dat een boeiend vertrekpunt in films vinden. Er zijn talloze voorbeelden, maar deze is uniek vanwege de psychische aandoening van de Night Clerk. Het verhaal kent verscheidene verrassingen en blijft onvoorspelbaar. Zelfs of er sprake is van een happy end kan in twijfel getrokken worden en dat kan ik zeer waarderen.
Jammer van en door Pitt en Ford, en eigenlijk ook wel van het veel te voorspelbare verhaal. Werd het toch weer een heel slap pief-paf-poef met moreel verantwoord einde. Doorspoelen maar.
Science fiction noemen ze dat. Tja, ik moet bekennen dat ik hier en daar met de FF-knop de vaart erin heb moeten houden, want wat een opeenhoping van stompzinnigheid is me dit, zeg hé. Zal wel voor een ander soort publiek zijn, dat verslaafd aan actie minder gehinderd wordt door enige logica.
Alternatieve titel: The Jesuit, 5 januari 2025, 13:19 uur
Deze film zat achter het kinderslot, dus ik dacht "dat belooft wat." Blijkt het te gaan om een Danny Vera variant zonder gitaar en zang, maar met hier en daar nogal expliciet geweld en soms een blote tiet. Het verhaal had sowieso weinig om het lijf. Verder niet te veel woorden aan vuil maken: bagger.
