Nooit gedacht dat de Marsiaanse evenknie van Louis van Gaal Calvin zou heten. Een film die heel veel fictie biedt maar bitter weinig science noch geloofwaardigheid. Is Calvin nou zo slim en die wetenschappers zo dom?
Mwah, de karakters werden naar mijn smaak veel te dik aangezet, waardoor het voelde als een opeenstapeling van clichés. Een afgrijselijk brilletje, een keertje poepchinees (Riceboy), moeder op sterven maar toch nog voldoende energie om op reis te gaan, etc, enz. Wat ik dan weer wel mooi vond was de legende van de oude moeder en de dennennaalden, die in wezen resoneerde in de terugtocht op initiatief van zijn terminale moeder naar zijn wortels.
In de categorie depri-films gooit deze Back Roads hoge ogen. Niet voor tere zielen dus, hoewel enig gevoel voor en bij een ontspoord gezin wel gewenst is, want wat een drama is dit. Vooral het acteerwerk is van de bovenste plank. De hopeloze en hartverscheurende strijd om staande te blijven in het leven van deze gehavende en getormenteerde kinderen wordt uitermate geloofwaardig uit de doeken gedaan, met als extraatje een delicate uithaal naar de onmenselijke doodstraf. Back Roads snijdt dwarsdoor de ziel.
