Als superpopster je weg vinden tussen de mensheid is per definitie bijna onbegonnen werk en maakt van de ster een vreemdeling, een buitenaardse passant. Dit als uitgangspunt van een film belooft een huzarenstuk op te leveren. Dat werd het helaas niet.
De volumeknop in de bioscoop leek op max te staan, mijn oren floten in de jazzy-ambiance oorverdovend tot nabij de tolerantiegrens. Poef, dit moest ik nog 2 uur volhouden. Het verhaal van de man die op aarde viel kende ik nog van 10 jaar geleden toen hij op TV te zien was. De bioscoop-beleving leek me een meerwaarde, maar de herinnering won het van de realiteit.
Toch was er veel om van te genieten, om te mogen overpeinzen, of om gewoon in om te wentelen. Het natuurlijke naakt, uit de tijd dat het scheermes nog niet bij de damesafdeling te vinden was, floreerde in haar weldadige paradijselijkheid. Newton (Tommy) verbaasde zich over de manier waarop mens en dier de liefde bedreven; in zijn ogen was het onderscheid tussen geweld (Goodbye Mary-lou) en de menselijke lichamelijke liefde moeilijk te doorgronden. Waar hij vandaan kwam en hoe hij werkelijk was, stond in schril contrast met de aardse variant: als hij de liefde lijfelijk bedreef werd zijn hele lichaam een seksorgaan en versmolt hij met de ander.
Het is moeilijk om het vreemde lief te hebben, en om je als vreemde staande te houden in de chaos die we het leven, de maatschappij, noemen. Met zijn intelligentie zat het wel snor, aan geld geen gebrek, maar het verlangen om terug te keren knaagde onophoudelijk.
De slechtheid van de mens (Jezus werd er ook slachtoffer door) mondde uit in een blokkade om uit dit aardse bestaan te ontsnappen. Aan het eind roept het begin dan toch de vraag op "Was hij alleen?"
Alternatieve titel: A Real Job, 24 maart, 14:37 uur
Aardige school-film vanuit het perspectief van een beginnend wiskunde docent op een Frans Lyceum.
Als altijd is de acteur Cluzet een meerwaarde. Ook nu steelt hij de show. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en de film geeft een aardige sfeer impressie. Veel meer is het niet.
Cinema van de bovenste plank, Wes Anderson in het kwadraat, Luc Besson zonder hysterie. Magnifieke rollen van Emma Stone en Willem Dafoe.
Als de mens leven en dood naar zijn hand zet, ontaardt het leven in een absurde zoektocht naar betekenis. Dit heeft Yorgos Lanthimos vertaald naar een unieke film met een waanzinnig plot voorzien van surrealistische beelden in een geheel dat lichtvoetig, humoristisch en toch een diepzinnigheid behoudt.
Als enige minpuntje vond ik dat het einde net een stapje te veel was, want naar mijn smaak was het zoveel beter geweest als het beeld op zwart was gegaan terwijl de twee geliefden aan weerszijde van de (hun) stervende "God" liggen. Hoe dan ook, een pure kijkbeleving !
Prachtig verfilmd levensecht Italiaans religieus beklijvend drama, waarin een atheïst als ik maar weer eens benadrukt krijgt hoe de mens in de knel komt door de idiotie van het geloof: een beetje water over het hoofd van een baby en een liefdevol gezinsleven verandert in een hel. Het is allemaal moeilijk te bevatten maar blijkbaar verliest de mens niet allen zijn verstand door oude geschriften en ingesleten rituelen, maar ook zijn gevoel. De pracht en praal in de Italiaanse steden komt magnifiek uit de verf. Verder is het acteerwerk pico bello in orde en past de afsluiter perfect in dit waarheidsgetrouwe verhaal.
