Meningen

Nou, doe mij de schildpad van Lucky maar. Heeft ook wat minder schermtijd, dus beter voor mens en dier. En Gere alweer in zo'n charmante keurige poeslieve zoetsappige rol. Een dubbele bodem of een verborgen diepzinnigheid was evenmin in velden of wegen te zien; het was een en al oppervlakkigheid. En die muziek begon ook op mijn zenuwen te werken. Afijn, zelfs in de vorm van een spreekbeurt van een tiener ondermaats. Applaus.

Onder het motto "Gij zult creperen" toont Haneke weer een kille wereld vol verknipte personages. In een volslagen liefdeloos milieu maken we kennis met de familie rond de dertienjarige Eve, die haar moeder, volgens Eve's beleving volledig terecht naar een prettig einde voerde, zoals ze eerder haar hamster bijwijze van experiment had gedaan. Uiteraard legde Eve alles vast via haar smartphone omdat men anders zou kunnen twijfelen of echt wel echt is; immers wat niet op internet staat, bestaat en bestond niet. Uiteindelijk kon het niet anders dat Eve in genade bij haar opa moest raken, zodat hij zijn laatste wens in vervulling kon brengen. Het gesprek dat deze twee gekwelde zielen voeren is zo onthutsend eerlijk dat het bijna begripvol, ja zelfs, liefdevol genoemd zou kunnen worden. Tijdens een ontspoord diner, waarbij de gemoederen hoog oplopen, grijpt de hoogbejaarde opa in z'n rolstoel zijn kans en knijpt hij er samen met Eve tussenuit. Helaas mislukt hun spontaan aangereikte plan op het nippertje. Kortom, een Happy End zoals alleen Haneke weet te verbeelden.

Kreeg bij deze film een nogal "oh wat erg"-uit-Toren-C gevoel; te gekunsteld, te geënsceneerd en vooral veel te intelligent voor zo'n verknipt meisje. Oké, best wel goed gefilmd. Bij het acteerwerk heb ik zo mijn bedenkingen. Wilson zette een geloofwaardig personage neer, maar Page bleef te veel het "nerdy" schoolmeisje met jongetjesachtige uitstraling terwijl haar personage een interne verkniptheid moest representeren. Sowieso is er geen (of amper) psychologische achtergrond, waardoor de hele exercitie te geïsoleerd overkomt.

Nee, zelfs een boodschap kan ik er niet uithalen, eerder een alsmaar voortdurend "shock and awe" gebeuren, waarbij de ene toevalligheid na de andere volgt.

En ze vertelde het de dieren, dwaalde in haar zoektocht tussen bomen. Veel bomen. In zwart wit. Uiteindelijk in de sneeuw komt ze aan bij een bevroren meer. Haar stem klinkt als muziek en spreekt aldoor rechtstreeks tot het hart. Waar leven en dood elkaar ontmoeten, krijgt de liefde de mogelijkheid om afscheid te nemen. Ligt onder het ijs na 49 dagen Bardo haar antwoord: Het verre licht, niet te verwarren met 't andere dat zo dichtbij schijnt?

Een schitterend sfeerrijk contemplatief, soms zelf meditatief, beeldverhaal dat op een unieke manier een persoonlijk geschiedenis uiteenzet.

Zo hé, word ik me hier helemaal weggeblazen door een staaltje acteerwerk van de bovenste plank. Prima keuze om het drama vanuit het perspectief van de jongste dochter uit de doeken te doen. Ja, die Denen en hun families (Von Trier kan er ook een houtje van) vertellen (universele) verhalen zoals weinig anderen dat kunnen. Het versnijden met de zogenaamde authentieke gezinsvideootjes maakte alles nog beter invoelbaar. Top.

Eerst zag ik hem op de BBC met een ondertiteling die me iets te snel ging. Toen zag ik hem op de VRT (Belg) met NL-ondertiteling, waarbij ik in de war raakte door de moeilijk te onthouden namen. Maar ... wat een fantastische beelden, wat een sublieme vermenging van waan en werkelijkheid waardoor er een labyrintische droomwereld ontstaat, waaruit Jang Hae-joon noch ik ontsnappen kon, of überhaupt zou willen ontsnappen. Deze zou ik in de bioscoop nogmaals willen beleven. Vooralsnog koester ik mijn TV-opname en het verlangen om me gauw nog eens in onder te dompelen, op zoek naar ... antwoorden of gewoon om me neer te leggen bij het mysterie dat we liefde noemen?

Waar Donnie Darko een meesterlijke balans vindt tussen donker en licht, komt dit drama nergens uit de duisternis, waarmee het een zware beproeving wordt om de verknipte personages te blijven volgen, als kijker. Neemt niet weg dat er erg goed geacteerd wordt, dat de geluidseffecten pico bello zijn, en dat er beeldtechnisch evenmin iets op aan te merken valt.

Het einde (ontknoping?) vond ik wat tegenvallen, maar al met al een uitermate boeiende kijkbelevenis.

Per abuis deze film opgenomen. Gisteren bekeken en uit alles bleek 't inderdaad om een flinke vergissing te gaan: een liefdesverhaal waarvan er dertien in een dozijn gaan, met als enige kleine toevoeging een uitermate mislukte filmische truck. Ben er dan ook met grote bokkensprongen doorheen gespoeld om nog net even het tranentrekkende cliché einde niet te missen. Hoe voorspelbaar was dat? Afijn, dit was zonde van de digitale opslag capaciteit.

Drama zonder drama, maar wel met goed acteerwerk. De man, type binnenvetter met dikke eeltlaag kiest eieren voor z'n geld. Hij bleek niet opgewassen tegen zijn nogal provocerende vrouw; of hij was het strijden gewoon beu. Erg zijn best leek hij niet gedaan te hebben om nog iets van zijn relatie te maken; een jaar lang aanpappen met een ander alvorens de stekker eruit te trekken, verdient geen schoonheidsprijs.
De vrouw hield God als ruggesteun in haar verlaten situatie, én haar zoon, die tussen wal en schip belandde. Uiteindelijk brengt de poëzie rust in de tent. Ook mooi. Dan die krijtkust van Engeland: adembenemend !

Middenin een uitbarsting van (zinloos) geweld beginnen, is geen comfortabel begin om in een film ondergedompeld te raken. Afijn, doorbijten en hopen dat er wat meer verhaal en context uit de doeken gedaan gaat worden. Helemaal aan het eind van de rit, druipt het bloed bij wijze van spreken nog steeds van de lens. Het verhaal bleef flinterdun, met hier en daar zowaar een gevoelig moment. Op de een of andere manier was me niet geheel duidelijk waarom die scenes me raakten. Oké, het acteerwerk was zeer degelijk, maar onder de huid kriebelde iets. En dan is het maar goed dat er een aftiteling is. Want daar stond zijn naam: Max Richter. Een geluidstovenaar van de bovenste plank. Als geen ander weet hij de gevoelige snaar bijna achteloos dwarsdoor alle pixels en dialogen te verbinden met het geheel. Subliem.

Drakerige film waar alles er veel te dik bovenop ligt. Ik moet bekennen dat ik er versneld doorheen ben gespoeld. Alles was zo voorspelbaar. En dat Engels sloeg ook nog eens helemaal nergens op. Flop !

Ergens tussen vergrootglas en spiegel ligt dit verhaal over een verknipte samenleving, waar geweld tot in het kleinste detail als vermaak wordt uitgestald. De dialoog tussen het hoofdpersonage, de seriemoordenaar, en ene Verge doet vermoeden dat de "serie" nog niet beëindigd is, ware het niet dat Lars von Trier de "toeschouwer" op het verkeerde been weet te zetten.

Het is al weer langgeleden dat ik bij de bioscoop het bordje met de waarschuwing "Deze film bevat zeer schokkende beelden" zag: The Antichrist. Deze "The House That Jack Built" getuigt van een eveneens uitermate luguber ingrediënt, waarbij ik mijn hoofd even van het platte beeldscherm wegdraaide.

De manier waarop Matt Dillon deze totaal ontspoorde seriemoordenaar neerzet, een sociopaat van ongekende proporties, doet The Joker van, met en door Joachim Phoenix helemaal verbleken. Fenomenaal, wat een rol, wat een gruwelijk goed gespeeld personage !!!

Afijn, uiteindelijk belandt Jack dan toch waar hij thuis hoort, en da's maar goed ook. Binnenkort ga ik voor een tweede kijkbeurt, als mijn mentale gemoedstoestand weer een beetje op orde is gekomen, want 't is toch wel zware kost, dat filmwerk van Von Trier.

Het verhaal moet ons (mij) laten geloven dat er mensen bestaan die een geestkracht bezitten waarmee ze anderen in een totale waan laten belanden. De associaties met Inception, The Matrix, Total Recall en noem de hele santenkraam maar op liggen voor het oprapen. Jammer genoeg wordt alles zo ongeloofwaardig en slecht uit de doeken gedaan dat er slechts een flinterdun zoetsappig niemendalletje overblijft. Ik vond trouwens Ben Affleck wel steeds meer op de echte Mickey Rourke gaan lijken. Botox, steroïden? Afijn, doorspoelen maar.

Aan het eind van de reis wankelt de ware betekenis van het verleden. Met intuïtie als bagage verkruimelt de oude (leugenachtige?) liefde om ruimte te scheppen voor een nieuwe: "Krijg de kolere." Mooie rauwe film !

O ja, zoals hierboven al vermeld, die kus-scene is ... uhh ... prachtig getimed, gedoseerd, ge-... (weet ik niet wat) ... echt sprakeloos alleszeggend. Wow !