Meningen

Ik herinner mij nog de beschrijving van de film in de krant; over een man die toiletten schoonmaakt. Dat leek me onvoldoende om in de bioscoop te gaan zien. Nu, jaren later kreeg ik hem cadeau via Filmbox.nl (kanaal 50). Alles wat hierboven beschreven is in grote lijnen waar.

Een wat vreemde gewoonte van mij is om tot de laatste letter van de aftiteling te blijven kijken naar films, indien mogelijk. Mijn aandacht gaat dan voornamelijk uit naar informatie over de muziek en eventuele "gekkigheden." Zo kwam ik in Seven Psychopaths een extra fragment tegen met het beloofde weerzien van Tom Waits; je weet wel met dat witte konijn.

In Perfect Days kwamen beelden voorbij van het licht dat danst met de schaduw door het bewegen van de bladeren in de wind, met de tekst "Komorebi," wat het Japanse woord hiervoor is. Later las ik dat Wim Wenders deze Perfect Days de titel oorspronkelijk Komorebi had willen geven. Hoe het ook zij: een perfecte film !

Het vervelende van Perfume is dat deze film zo goed is, zo mooi, zo fascinerend, zo geestverruimend, en vooral dat ie zo vaak op TV wordt uitgezonden. Telkens weer neem ik me voor om slechts het begin mee te pakken om de sfeer nogmaals op te snuiven, maar dan is er geen ontkomen meer aan. Ik raak bedwelmd, gefascineerd, en voor ik het weet heb ik de hele onheilspellende rit weer uitgezeten.

Alleen de stem al die me meeneemt, werkt zo betoverend dat ie me terugvoert naar mijn eigen kindertijd om opnieuw de suggestie te beleven van een verhaal dat nog nooit iemand gehoord heeft en waarin het mysterie stap voor stap ontrafeld zal worden, maar aan het eind begrijp ik het nog steeds niet ...

Jean Baptiste Grenouille. Ik krijg maar geen vat op hem. Hij blijft ongrijpbaar als een schaduw. Op de een of andere manier doet ie sterk denken aan Anton Chigurh in No Country For Old Men, maar met hem vergeleken is Grenouille de meest ondefinieerbare uit het schimmenrijk.

Jean Baptiste Grenouille overstijgt de verpersoonlijking van de dood, terwijl hij toch zo'n spoor nalaat. Hij kan onhoorbaar en onzichtbaar tot op de huid naderen. Geen zintuig getuigt van zijn bestaan.

Onmogelijk om met beeld en klank geuren op de kijker naar het witte doek of platte scherm over te dragen, maar op de een of andere miraculeuze wijze is het Tom Tykwer wel gelukt. Toverachtige beelden gaan hand in hand met bedwelmende klanken in een gruwelijk maar uitgesproken wonderschoon verhaal.

Net als Laura lijkt er geen ontsnappen aan om gewillig de genade van Grenouille te ondergaan.

Zelfs de films waarin Bowie niet lijfelijk verschijnt, tilt hij na z'n dood nog meer op doordat zijn levenswerk in al z'n facetten in het schemergebied tussen leven en dood doorsijpelt.

I, I can remember (I remember)
Standing, by the wall (by the wall)
And the guns shot above our heads
(over our heads)
And we kissed,
as though nothing could fall
(nothing could fall)
And the shame was on the other side

In deze film is sowieso de timing en het acteerwerk tot in de puntjes verzorgd. Zeer sfeervol en de juiste toon tussen zwaarmoedig en lichtvoetig, met zowaar enigszins een gelaagd verhaal, waarin flarden van de overleden tante geprojecteerd terug in het leven komen van de schrijver in spe of was het toch allemaal slechts verzonnen?

En helemaal aan het eind van de Wes Anderson rit vraag ik me vermoeid af "Waar ging dit over?" Ik kon er geen chocola van maken, al eindigt 't in de keuken met prikklok en kaartspel. De slavernij is afgeschaft, da's duidelijk en dat die man kan koken ook. Droge humor met steriele kunstzinnige decors is veel te weinig om mij als kijker mee te voeren in een fantasiewereld die op de een of andere manier de absurditeit van de huidige werkelijkheid zou moeten weerspiegelen. Jammer.

Geen hoogstaande cinema maar meer een samenraapsel van amateur toneelstukjes die als los zand een verhaal uitdragen. De enige beklijvende delen waren de bergmeer-scenes, zowel onder als boven water. Kortom, een film die met horten en stoten naar een einde hinkt.

O ja, ik vergeet bijna die naaktscène, die heel naturel op het scherm verscheen !

Cage is voortreffelijk als de Amerikaanse tegenhanger van onze Hollandse Borgman; een raadselachtig ondergronds (schaduw) figuur, dat tussen symbool en personage laveert. Waar Borgman de gewelddadige of misschien zelfs destructieve elementen in zich herbergt, daar vertegenwoordigt Robin Feld in Pig meer helende en dus verbindende eigenschappen: in wezen brengt hij vader en zoon tot elkaar. Mooie ingetogen film. Top !

Prachtig verhaal, met een vette knipoog naar Victor Hugo, schitterend aangekleed, uitstekend acteerwerk, en de beelden waren ook om door een ringetje te halen. Mooi ook die Franse taal, al begrijp ik dat het gebaseerd is op een Engels boek, maar ben er niet geheel zeker van. Was er dan niets op aan te merken? Jawel, de muzikale ondersteuning bleef een beetje achter op de eerder genoemde aspecten, en het einde vond ik iets te ongeloofwaardig, maar bood toch nog net voldoende ruimte voor de kijker om er zelf een klein puntje achter te zetten.

Verhaal dat hier en daar naar mijn beleving uit de bocht vliegt, door de opstapeling van toevalligheden. Aan het acteerwerk ligt het niet, maar de manier waarop Jerry aan het eind ten gronde gaat, vind ik al helemaal niet geloofwaardig. Jerry had ze wel degelijk rationeel op een rijtje, sociaal-emotioneel iets minder, maar je kan mij niet wijsmaken dat hij na de mislukte picknicktafel-lokaas-enscenering niet "iets" zou hebben opgevangen van het toevallige ongeval waardoor Gary niet op de afspraak was. Jammer, hier had Penn beter over moeten nadenken.

Heel in de verte doet deze film, of de kern van deze film, me denken aan de Indianen (native Americans), die als ze op leeftijd waren en hun eind voelde naderen, alleen in aller eenzaamheid en afzondering een berg op liepen (klommen) om daar te gaan zitten wachten op de dood. Dit heeft me altijd gefascineerd en het verhaal van Plus Que Jamais draait in wezen om hetzelfde gruwelijk en niet te vermijden lot. De mens in al zijn kwetsbaarheid oog in oog met de naderende dood.
Wat de film vooral zo goed maakt, is hoe geloofwaardig het hoofdpersonage wordt neergezet en hoe Hélène (Krieps) en Matthieu (Ulliel) letterlijk (en figuurlijk: emotioneel) op afstand raken, elkaar toch weer naderen, en tijdens hun allerlaatste adembenemende liefdesscène (Meer Dan Ooit), die als eeuwig afscheid in volle teugen genoten wordt, het verhaal uit gaan met een voorgoed vaarwel bij de boot. Hij alleen terug naar huis. Zij alleen in de natuur op weg naar het einde. Wow!

"Wanneer wilde je me voor het eerst kussen?" Op welk moment liet Héloïse toe dat ze zich aangetrokken voelde tot Marianne? Het verhaal van Orpheus en Eurydice weerspiegelt (uiteraard) de relatie tussen de twee vrouwen, die beiden wisten dat het geen stand zou houden. Maar het verlangen en de herinnering aan de momenten waarin de liefde gedeeld kon worden, zijn voor eeuwig.

Héloïse had nog nooit muziek anders dan kloostergezang gehoord. Marianne kon niet uitleggen wat je hoort als een orkest speelt; een schampere poging via de piano met wat woorden om er kracht bij te zetten was gedoemd te mislukken, maar Marianne was geraakt, ontroerd en ...

In het theater, toen de violen van Vivaldi's "storm" uit de Vier Jaargetijden aanzwollen werden woorden overbodig, haar gezicht sprak boekdelen: de liefde kwam in al haar hevigheid opnieuw tot leven.

Schitterende film. Prachtige beelden, tot in detail, en fantastisch acteerwerk, zo verfijnd. Inlijsten dus.

Mijn hemel, dit was slecht. Verder geen woorden aan vuil maken.

Kenmerkende sfeerfilm van de hand van Sofia Coppola, waarin eigenlijk niet zo gek veel gebeurt. De beelden zijn weer om door een ringetje te halen en de zachtaardige pure onschuld van Priscilla komt fantastisch uit de verf. De treurige eenzaamheid van het tienermeisje Priscilla wordt op een gouden presenteerblaadje uitgeserveerd, met een bijbehorend triest einde, begeleid door de dromerige klanken van Dolly Parton's I Will Always. Kortom, ik verlang naar een nieuw meesterwerk van Sofia, iets waarmee ze Lost In Translation overtreft.

Bij dat eerste beeld van een fietser op een eenzame naar boven kronkelende weg dacht ik meteen aan Donnie Darko, en ... aan "dit zou best een aardige film kunnen worden." Maar toen ik de beelden zag van acteurs op racefietsen met bijbehorend kloffie, viel alle geloofwaardigheid aan diggelen. Naast de fiets was het allemaal niet veel beter. Iedere sporter werd als een karikatuur neergezet. Nee, de diepte moest vooral een tastbare duik in heus water blijven.

Hoezo komen we niets te weten over hoe de leugenaar uit Texas opgroeide? Over zijn moeder, over zijn vader, over zijn stiefvader, over zijn eerste schreden in de triatlon, over zijn echte naam. Want dat hij een verknipte persoonlijkheid had/heeft, moge duidelijk zijn, maar zo wordt een mens niet geboren, hè.

Ja, wat we te zien krijgen was geen syllabe meer dan in het USADA rapport te lezen was, en dat is te weinig voor een boeiende film. De reden dat hij uiteindelijk alles op moest biechten was dat US Postal een staatsbedrijf is, dat dus door hem was opgelicht. Dit rechtvaardigde de FBI om de zaak op te pakken en hem en zijn ploeggenoten onder ede te ondervragen; meineed zou celstraf betekenen.

"What's your name?" - "Candy." Ik moest even denken maar het wraakthema toont inderdaad enige gelijkenis met "Hard Candy," maar dan met meer context en wat minder gebaseerd op het shockeren van de kijker zonder expliciet te worden. Het personage gespeeld door Mulligan is interessant en toont net als in Hard Candy sporen van verkniptheid. Gaandeweg wordt duidelijk dat een recent verleden haar parten speelt; zo'n zeven jaar geleden om precies te zijn.

Ergens tussen oefening en wraak laveert haar gedaante als mannenmisleidster (een niet bestaand woord maar ach.) Naar mijn smaak iets te toevallig komt dan toch de "right guy" ten tonele; een oud studiegenoot.

De ultieme wraakscène ging tegen alle verwachtingen uit als een nachtkaars, maar juist daarom toch een geweldige verrassing. Met enige droefheid volgde er nog een staartje ter compensatie om e.e.a. recht te zetten.

Al met al winnen de pluspunten (sterk acteerwerk, uitstekende beelden en perspectieven en mierzoete kleuringen die zelfs aan Drive deden denken, fijne sfeer tussen zwarte humor en drama), het met verve van de minpuntjes (te toevallig, te geconstrueerd en een hiaat in de vertrouwenssfeer tussen Cassie en Cooper, uhh Ryan).