Meningen

Gevangenissen zijn interessante oorden. In gevangenissen heerst een strenge discipline waaraan niemand uit vrije wil onderhevig wil zijn. De gevangene wordt altijd geobserveerd en is gedwongen om steeds dezelfde strikte rituelen uit te voeren. Het is een dankbare setting om een verhaal te vertellen dat groepsgedrag thematiseert en een enkele figuur uit de groep nader belicht.

Het verhaal draait om een theatergroep. De film is op waarheid gebaseerd. In hoeverre dat klopt, weet je natuurlijk niet, maar feit is wel dat er in de Sing Sing Correctional Facility in de staat New York een programma is opgezet met de naam “ Rehabilitation Through The Arts”. Het doel van dat programma is dat gevangenen zichzelf door middel van kunstzinnige workshops beter gaan leren kennen. Kunstzinnige ontplooiing schijnt hen te helpen om beter voorbereid de wereld buiten de gevangenis weer in te stappen.

De protagonist is een fictief karakter. Andere elementen zijn dat niet. De authenticiteit is er bij gebaat. Zo werd de film in diverse voormalige gevangenissen opgenomen. Ook worden de meeste rollen vertolkt door echte gevangenen. Het is daarnaast opmerkelijk en verfrissend dat de film niet met de gebruikelijke clichés komt aanzetten. Geen geweldsscènes. Geen opschudding op de binnenplaats of in de eetzaal. Regisseur en schrijver Greg Kwedar kijkt achter de clichés.

Hij legt de nadruk op de gevangene als mens. Niet dat dit een diepzinnige portrettering van de karakters oplevert. Nee, helemaal niet. Kwedan knaagt slechts aan de oppervlakte van de personages. Die insteek zal met pragmatisme te maken hebben. Het aantal karakters dat een belangrijke positie in het verhaal inneemt, is gewoon te hoog om op individuele basis dieper onderzoek uit te kunnen voeren. En de protagonist? Voor hem geldt dat hij in de loop van de film steeds minder als protagonist herkenbaar is. In beginsel is hij de drijvende kracht achter de theatergroep. In de loop verdwijnt dat beeld meer en meer en wordt hij deel van het geheel en even zichtbaar als de andere personages.

Sing Sing is een krachtig gevoelsdrama dat zonder kitscherige pretenties emotie oproept en de kijker weet te overtuigen dat achter iedere gevangene een mens schuilt. Sing Sing is een boeiende film die weet te prikkelen en te ontroeren. Goeie film.

Wauw, wat een verrukkelijke lekkere heerlijke film.

Allereerst de score. Die is mooi. Goeie muziek. Fijn. Fijn.

Dan de rest. Ook fijn. Het verhaal speelt in de jaren '80. De setting en de sfeer uit die jaren zijn herkenbaar weergegeven. Vooral door de muziek natuurlijk. Maar ook door de kleding en het straatbeeld. Het ziet er allemaal vreemd herkenbaar uit. Je vindt het ook terug in de sfeer. De sfeer van uitzichtloosheid en depressiviteit, die goed is getroffen. Leuk hoor. Niet leuk leuk, maar op een herkenbare manier leuk, bedoel ik dan.

Het acteerwerk is goed. De hoofdpersonages zijn geloofwaardig en net interessant genoeg uitgediept. De overige personages zijn tamelijk wacko, lichtzinnig en vrolijkmakend. Ze geven de film een fijne en luchtige inkleuring, waardoor het algehele filmsfeertje redelijk luchtig kan blijven.

In het verhaal komt wel wat serieuze thematiek voorbij, maar die vreet niet al te diep in. Werkloosheid, armoe en (echt)scheiding passeren meer als een gegeven dat simpelweg deel uitmaakt van het leven van de personages. Er wordt niet heel emotioeel of lang bij stil gestaan. Het is er gewoon en heeft weinig impact op de toon van de film. Die blijft overheersend blij en vrolijk.

“Sing Street” is een prettige feelgood met gekke en innemende personages. Werd er blij en vrolijk van.

De eerste paar minuten lijkt de film op een detective uit de jaren 40. Sfeervolle zwart-wit beelden. Stemmige orkestrale muziek. Een mannelijke voice-over die verklarende taal spreekt. Een mysterie is aanstaande. En dat klopt ook, maar het brave film noir sfeertje waar de opening heel eventjes aan refereert, moeten we maar snel vergeten. Braaf is de film allesbehalve.

De film grossiert in vele schokkende beelden. De focus ligt op een driehoeksverhouding tussen een detective en twee zwakzinnige vrouwen. Binnen die verhouding gebeuren de dingen op uitvergrote wijze. Van normaal gedrag is geen sprake. De personages zijn getraind in het uitvoeren van extremen. Het gaat over marteling, kotsen, vraatzucht, incest, shocktherapie en meer van die dingen. Perversiteiten zogezegd. Gefilmd in veilig zwart-wit, denk je dan. Nee hoor. Op een of andere manier is het aanzien van perversiteiten daardoor juist confronterender. Ik zie liever iemand in kleur kotsen, denk ik.

Behalve verwondering over de vele perverse scènes die voorbijkomen, maakt de film weinig los. De personages acteren op overdreven wijze. Heel theatraal in een heel theatraal decor. Denk hierbij aan het acteren in een silent. Het stoorde me.

Van enig verhaal is amper sprake. De film bestaat vooral uit een opeenvolging van shockerende scènes. En ik moet eerlijk zeggen dat een zoveelste schokkende scène halverwege de film al een stuk minder shockeffect sorteert dan in den beginne. Als het verhaal dan verder weinig ontwikkeling heeft en niet heel boeiend is, duurt het maar lang tot het einde.

Een paar momenten helpen dan. Zo spreekt één van de vrouwelijke personages met een Frans accent. Als zij af en toe in de camera tot de kijker spreekt, is de associatie met een komische serie treffend. 'Allo 'Allo! Vloeken in de kerk natuurlijk, want niet komisch bedoeld, maar zo klinkt het wel. Hoe dan ook, zo'n ongewild leuk moment helpt erg goed bij het beter verteren van de film, die met zijn speelduur van twee uur veel van het concentratievermogen vraagt.

Het is weer december en dan stikt het weer van de luchtige romantische komedies in een kerstsetting. Inwisselbare films die gemakkelijk zijn te voorspellen. Single All the Way (die titel alleen al) is van hetzelfde laken een pak. Het enige bijzondere aan de film is dat het stel dat voor elkaar bestemd is, maar eerst allerlei hobbeltjes moet nemen om tot dat inzicht te komen, homoseksueel is. Die afwijking van de standaard maakt de film niet beter. Single All the Way is een matige film.

Ik doe het mezelf altijd weer aan. In december kijk ik één of twee kerstfilms. Hou het maar op een traditie. Ze vallen meestal tegen. Vaak druipt de zoetsappigheid eraf. Vaak is de humor ver te zoeken. Vaak staan de personages veraf van realistische karakters. Vaak wordt met goedkope trucs gepoogd om gevoelens van ontroering en gelukzaligheid op te roepen. Al die zaken herken ik in deze film. Soms ben ik er vatbaar voor. Meestal erger ik me verschrikkelijk.

Bij het kijken naar deze film wilden de gesuikerde sentimenten niet echt binnen komen. Het verhaal stelt niets voor en verloopt op de automatische piloot. Elk greintje creativiteit ontbreekt. Kennelijk vond de maker het wel voldoende creatief om zijn film te centreren rondom een mannelijk stel en het verhaal verder maar gemakkelijk in te vullen. Erg saai. Erg gemakkelijk. Erg nietszeggend. Erg standaard..

Misschien is Single All the Way wel het begin van een reeks wegwerp-komedies voor de LGBT gemeenschap. Prima. Dan horen ze er helemaal bij. Ik denk niet dat het een stap vooruit is.

Tegenvallend vervolg op Sinister. De ingrediënten zijn dezelfde gebleven, maar veel minder sterk uitgewerkt.

Het verhaaltje heeft met een spookhuis, een oud geheim en een gezinstrauma wel potentie. Het verhaal is echter heel toonloos en oppervlakkig uitgewerkt. Van enige intensiteit is geen sprake. Het dramatische element ontbreekt daardoor eigenlijk volledig.

De hoofdengerd blijft ditmaal jammer genoeg op afstand. We moeten het vooral doen met eng bedoelde kindertjes en met gevonden amateurfilmpjes die worden afgespeeld. Niet eng.

Behoudens een beetje duistere sfeer brengt de film geen enkele beklemming of spanning. Met een mager schrikeffectje hier en daar houdt het wel op. Het is veel te weinig.

In de tijd dat de Jim Crow-wetten nog van toepassing waren in de Verenigde Staten keert de beruchte zwarte tweeling Smoke en Stack terug naar hun geboorteplaats in het diepe zuiden om daar een Juke Joint te openen. Een fulminant openingsfeest met heerlijke Bluesmuziek en volop drank wordt onaangenaam onderbroken als zich een merkwaardig blank trio aandient, dat beleefd vraagt om te worden binnengelaten. Ryan Googler maakt als schrijver en regisseur van Sinners een heerlijke, swingende en sfeervolle film.

In de film verenigen zich een scala aan genres. De film speelt zich af in de jaren 30. De slavernij is afgeschaft maar rassenscheiding is aan de orde van de dag. In de eerste helft van de film is het vooral blaxploitation en Neo-western die de klok slaan. Het horrorlabel is amper te herkennen. Het is dat Googler je er middels een gewiekst geplaatste en effectieve jump scare af en toe aan herinnert. Je zou het te midden van dramatische gebeurtenissen en het swampy feestgedruis bijna vergeten.

Met een speelduur van ruim twee uur neemt Googler ruimschoots de tijd de personages bij de kijker te introduceren en samen met hen een gevoel van saamhorigheid te creëren. En zodra hem dat is gelukt, wordt die saamhorigheid in de tweede helft van de film weer genadeloos afgebroken. En dat voelt wrang want er was emotionele binding met het ensemble. In filmisch opzicht is het een goeie zet want zo kan de film vaart maken en zonder gewetensbezwaren toewerken naar een bloedige en vermakelijke apotheose.

Sinners kiest een mooie balans tussen politieke thematiek, de last van het verleden, familiale verstikking en bijna filosofische vraagstellingen over vrijheidsdrang. Het levert prima dramatische spanning op en is interessant. Ook in technisch opzicht is de film de moeite. Vooral in de tweede helft van de film is het genieten van de actiescènes die door uitstekend camerawerk in lange takes over de kijker worden uitgestort. Af en toe eventjes onderbroken door gehaaid gezette cuts die een jump scare of een overgang naar een ander tafereel inluiden en gelukkig geen haperende impact hebben op het verhaal of de beklemmende atmosfeer.

Een goede dubbelrol van Michael B. Jordan als de tweeling Smoke en Stack. De tweeling fungeert als ambivalent heldenduo. Uiterlijk is het verschil tussen beiden niet groter dan een verschil in de kleur van de stropdas die ze omhebben. Innerlijk zijn de verschillen groter en dat weet Jordan heel genuanceerd uit te dragen. Goeie rol ook van Miles Caton die positief opvalt als jonge bluesmuzikant die voor een duivelse keuze staat.

De muziek speelt natuurlijk een belangrijke rol. Heerlijke blues die fantastisch bijdraagt aan de zwoele sfeer. In de loop van de film wordt de Blues afgewisseld met modernere muziek die weer prima bij de actiescènes past. Aan het eind van de film zien we bluesveteraan Buddy Guy nog langskomen. Mooi! What a Guy! What a Film!

Het centrale personage in de film is Cecilia die als influencer voor een suikerzoete roze wand positieve zelfhulpboodschappen de wereld instuurt. Als de camera is uitgeschakeld ziet de kijker via een kleine rondgang door het appartement van Cecilia, een eenzaam personage dat emotioneel niet stabiel is en kampt met een minderwaardigheidscomplex. Een toevallige ontmoeting met een jeugdvriendin trekt Cecilia uit haar isolement en opent oude wonden, die door geen enkele zelfhulpvideo meer kunnen worden gedicht.
Het aardige in het verhaal is de omstandigheid dat Cecilia zowel slachtoffer als dader is. In het leven van haar jeugdvriendin Emma neemt zij geen echte plek in. Ze is een buitenstaander en wordt door Emma‘s vriendenkring die uit bijzonder vervelende mensen bestaat, ook zo behandeld. Bovendien is de jeugdvriendin nu een volwassen vrouw. Cecilia is dat ook, maar hangt vanwege haar psychische problemen nog erg aan die jaren van vriendschap. Zij denkt nog vaak aan vroeger en koestert haar gekleurde herinneringen. Ze leeft in een droomwereld.
Cecilia geeft als influencer tips aan haar volgers om zich beter te voelen, maar is zelf een psychotische persoonlijkheid. In enkele scènes waarin Cecilia haar woede ventileert op de wereld die haar niet de aandacht schenkt die zij verdient, is dat aspect van haar karakter goed te zien. We zijn gewaarschuwd. Cecilia is evenals de andere personages niet per se symphatiek, maar ze is vanwege haar complexe psyche wel interessant. Aisha Dee die haar speelt is bovendien erg leuk om te zien. De andere personages zijn gewoonweg ergerlijk vervelend en gedragen zich voorspelbaar.
De moorden zijn redelijk expliciet en afschuwelijk, maar hebben een luchtige touch. Een groot deel van de verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de muziek. Die is vanaf het begin van de film al lichtvoetig en blijft dat tijdens de meer bloedorstiger scènes ook. De speciale effecten zijn trouwens aangenaam goed. De blijven zelfs kwalitatief overeind bij het gebruik van slow motion. Goed gedaan en prima amusement.
Sissy is een aardige horrorthriller met een psychologische laag die afneemt naarmate de geweldspiraal toeneemt. Jammer van de plotse disbalans. Juist de balans beviel me. Sissy is ook een horrorthriller met voor de hand liggend commentaar op de gevaren van sociale media en de valsheid van influencers. Het is jammer dat het verloop van het verhaal niet erg verrast en de speelduur niet iets werd ingekort. Daar staat tegenover dat het onderliggende toontje tamelijk luchtig is, Aisha Dee een leuke actrice is en de effecten gewoon goed zijn.

De film is een absurde komedie, waarin een jong echtpaar dat elkaar voor het huwelijk niet kende, elkaar na de huwelijksvoltrekking ook niet leert kennen. Protagoniste Uma begint in de gevangenis die het huwelijk wordt genoemd, zichzelf echter wel steeds beter te leren kennen en te ontplooien. Ze ontdekt methoden om zich goed te voelen. Ze wordt een rebel. De zoektocht naar persoonlijk geluk gaat vrij ver en gaat gepaard met horrorwaardige taferelen. Groteske metaforen voor de rol die de vrouw in de Indiase cultuur inneemt. De vrouw die zich ingetogen dient te gedragen en weinig kans heeft om haar eigen behoeften te bevredigen.

De film zit vol verhalende creativiteit waarin de bloeddorstige aard van Uma prominent naar voren komt. De beeldesthetiek doet soms denken aan die in de films van Wes Anderson, maar is in zijn visuele beeldvorming minder vriendelijk. De film maakt gebruik van felle kleuren, heeft sterke contrasten en gebruikt symmetrische beelden met een krachtige indringende werking. Verhaal en beeld roepen een ietwat viezige maar ook duistere sfeer op. Zeker interessant, maar de spagaat tussen serieuze boodschap en kunstzinnige rariteit vond ik er soms ook als niet meer dan een leuk kunstje uitzien.

Uma wordt vertolkt door (de mij onbekende) Radhika Apte. Goeie actrice met een welhaast Charlie Chaplin-achtige mimiek en lichaamstaal. Haar rol neigt soms naar slapstick maar wordt het nooit. Haar optreden blijft steeds net waardig genoeg en dus geloofwaardig. De camera neemt vaak het POV-perspectief van Uma ter hand en laat haar met armbanden versierde arm zien als zij op een deur klopt of volgt haar rondzwervende blik. Dit cameraperspectief wordt repetitief gebruikt en heeft soms een meerwaarde ter verduidelijking van de visionaire inzichten van Uma maar lijkt toch vooral als een running gag te worden ingezet.

Naast de opvallende optiek valt ook het hoge tempo op. Snelle cuts, speed-up scènes en een vreemdsoortige soundtrack die heen en weer schiet tussen klassieke Indiase klanken en via westerse popmuziek zelfs bij punk aanbelandt. Bijzonder.

Het verhaal dat in de eerste helft goed is te volgen, verliest in de tweede helft het contact met de temporijke pace. Door de vele cuts, locatiewisselingen en themawisselingen ontstaat iets dat op chaos lijkt en niet meer goed is te volgen. In de tweede helft wordt bovendien het anker van de logica overboord gegooid en de chaos vergroot door surrealistische tendensen te gebruiken. Teveel van het goede. Bij mij sloeg toen de vermoeidheid toe.

Een litteken verbindt de zussen Christine en Léa. Als kind werden ze door een paardenkar aangereden. Sindsdien delen ze een litteken dat begint bij Christine’s arm en eindigt op de pols van de jongere Léa. Een gedeeld litteken dat tekenend is voor de hechte verbintenis tussen beiden. Sister My Sister is gebaseerd op een moordzaak uit 1933. Op 2 februari van dat jaar vermoordden de dienstmeisjes Christine en Léa Papin op gruwelijk brute wijze hun werkgeefster madame Danzard en haar dochter. In de loop der jaren verschenen talloze toneelstukken, films en literaire werken die werden geïnspireerd door deze brute moorden. Zo ook de film Sister My Sister die zich bezighoudt met de dynamiek die aan de moorden vooraf gaat.

De film werd geregisseerd door theaterregisseur Nancy Meckler. En dat is zichtbaar. Met uitzondering van een enkele scène speelt het verhaal zich af in het huis waar de dienstmeisjes werkzaam zijn. De kleine ijskoude zolderkamer van de dienstmeisjes. De keuken waar de fijnste gerechten voor madame en dochter worden bereid. De weelderig ingerichte salon waar madame en dochter vertoeven terwijl zij de bewegingen van de meisjes nauwlettend volgen. En dan is er nog de trap naar de zolderkamer die het grensgebied markeert tussen de beide klassen.

Meckler’s film is geen spannende misdaadfilm. De film legt het accent op de psychologische interacties tussen de (uitsluitend vrouwelijke) personages. Meckler benadrukt daarin continu de sociale hiërarchie die in het huis heerst. De arbeider versus de upper class. Christine en Léa aan het schrobben, wassen, strijken, koken, naaien en het poetsen van het zilver. In de salon madame en haar dochter die zich vermaken met genoeglijk gebabbel over hun geweldige hulpen, visite ontvangen, pianospelen, kaartspelletjes spelen en tijdens al deze activiteiten worden bediend. Onderwijl begluren de klassen elkaar. Gespannenheid, angst, afgunst en wrok aan de ene kant. Hooghartigheid, kilte en zelfingenomenheid aan de andere kant. Aan de ene kant een leven dat bestaat uit een aaneenrijging van zwaar werk. Aan de andere kant een leven dat is gevuld met gemak en geneugten.

De breuk met hun moeder is het moment waarop de zussen zich nog meer op elkaar richten en externe factoren minder consciëntieus tegemoet treden of zelfs negeren. Christine’s neiging tot dominant gedrag en Léa’s hang naar onderwerping tezamen met hun wanhoop over hun benauwende leef- en werkomstandigheden versterken hun onderlinge verbondenheid. Hun afhankelijkheid van elkaar groeit en resulteert in een erotische relatie tussen beiden. De film brengt deze grensoverschrijdende wending discreet in beeld en hanteert daarbij geen sensationele of hijgerige ondertoon. De liefdesrelatie is vooral een explicietere manier om de onderlinge verbondenheid toonbaar te maken en de groeiende emotionele kloof met madame en dochter voelbaarder.

Sister My Sister ensceneert de fatale dynamiek in de aanloop naar de moorden op een aangrijpende en geloofwaardige manier. Spannend ook. De gruwelijkheden daarna laat de film voor wat ze zijn. De film is geïnteresseerd in het psychologische spel. In het klassenonderscheid. In het onoverkomelijke. De film is niet geïnteresseerd in bloeddorst. En dat hoefde ook niet wat mij betreft.

Schreeuwerig verhaal waar de overspannenheid van afspat. Niet grappig.

Beide hoofdrolspeelsters zuigen met hun onleuke overdrevenheid veel goedwillende energie weg.

In het verloop van de film worden de zenuwen door al die overdreven uitspattingen excessief uitgetest en verdwijnt alle goodwill volledig. Goodwill wordt ergernis.

De leuke momenten komen van buurman Barinholtz. Zijn personage en acties zijn gevuld met meer ingetogen en bescheiden humor en zijn wel leuk.

De rest van de cast heeft er een chronisch gebrek aan.

De genrecombinatie Western / Fantasy met in de plotbeschrijving verwijzingen naar duivel, hel en onsterfelijkheid maakt nieuwsgierig en roept een blijde verwachting op. Maar die blijde verwachting slaat bij het kijken al snel om in treurnis.

De op zich intrigerende mystieke elementen komen in deze amateuristisch ogende productie helaas niet tot volle wasdom. Ze gaan ten onder in slecht acteerwerk, slechte effecten, slechte dialogen en slecht uitgevoerde gevecht- en actiescenes.

Daarnaast zorgen alsmaar terugkerende confrontaties tussen steeds dezelfde personages voor veel saaiheid en langdradigheid in het verhaal. Veel scenes lijken dan ook erg op elkaar. Heel vervelend.

De personages zelf zijn trouwens niet eens heel vervelend. Ze zijn slechts plat en nietszeggend. En dat is op een bepaalde manier eigenlijk ook wel weer vervelend.

De score is wel leuk en doet denken aan die van oude westerns. En ach, dat is dan wel weer grappig.

Verder was er niet veel aan.

Eddy Izzard is een prima Britse komiek. Van een film geschreven door Izzard die ook nog eens de hoofdrol vertolkt, verwacht je in eerste instantie een komisch scenario. Dat blijkt niet zo te zijn. De film speelt zich af in Engeland vlak voor het begin van WOII en is gebaseerd op ware gebeurtenissen, zo lezen we vlak voor de aftiteling. Een verhaal dat zich op een Duits-Engels meisjesinternaat afspeelt en zich bezig houdt met moord en spionage.

Op waarheid gebaseerd. Zal wel. Niet alles dat op waarheid is gebaseerd, hoeft verfilmd te worden. Zoveel is na afloop duidelijk Het nut van de film ontging mij. Op het internaat krijgen dochters van Nazi grootheden een opleiding. Daaruit zou je kunnen afleiden dat de school een opleidingsinstituut is voor spionnen. Of dat vanuit de school stevige ontwrichting van de Engelse samenleving plaats vindt. Nee hoor. Er is helemaal niets spectaculairs aan de hand. De school is gewoon een eliteschool voor Duitse meisjes. Het enige waar ze mee bezig zijn is het tot uitdrukking brengen van een grenzeloze liefde voor het vaderland en een tijdig vertrek uit Engeland voordat de oorlog echt uitbreekt. Spannender dan dat is het allemaal niet.

Eddy Izzard sluipt wat door de gangen van de school en legt zijn oor te luisteren in de hoop op kwalijke informatie te stuiten. De verwachte explosiviteit blijft uit. Eigenlijk gebeurt er in het grootste deel van de film bitter weinig. Pas tegen het eind loopt de spanning iets op, alsof de maker ineens tot het inzicht kwam dat de elementen Nazidochters, oorlogsdreiging en spionage zich goed lenen voor een achtervolging, verraad, wat wapengekletter en dus voor spanning. Maar ja, die dingen gebeuren dan weer zo overdreven, dat de spanning daar niet mee is gediend. Ik kreeg zelfs het gevoel in een parodie te zijn beland.

Erg opzienbarend zijn de gebeurtenissen inhoudelijk niet. Het nut van een verfilming blijft onduidelijk. Niet alles aan de film is overigens negatief. Hoewel de invulling van de karakters tamelijk bleek is, deugt het acteerwerk absoluut. De setting is sfeervol. De plaatjes van het Engelse landschap zijn mooi. Met de omlijsting zit het wel goed. Het is alleen zo jammer dat een interessant verhaal ontbreekt en de film daardoor geen fundamenteel excuus heeft om überhaupt te zijn geboren.

Na jarenlang een succesvol scenarioschrijver te zijn geweest, vond John Hughes het tijd om zelf ook eens achter de camera plaats te nemen. Die stap resulteerde in een aantal aangename komedies. Met films als The Breakfast Club (1985), Ferris Bueller's Day Off (1986) en deze Sixteen Candles stortte hij zich in eerste instantie op de wereld van de tiener. Later maakte hij nog een aantal komedies die zich in een bredere wereld afspeelden en weer later vond hij het regisseren wel mooi geweest en richtte zich weer op het schrijven van scenario’s.

Sixteen Candles beschrijft twee dagen uit het zuchtende leven van tiener Samantha (Molly Ringwald). De tienerpersonages die Hughes in zijn films tot leven wekt hebben niet de illusie dat ze op andere dan uiterlijke kenmerken worden beoordeeld. Voor Samantha die onzeker is over haar uiterlijk, is uiterlijke schoonheid en seksuele aantrekkelijkheid van elementair belang. Ze is dan ook erg teleurgesteld als ze op haar zestiende verjaardag in de spiegel kijkt en constateert dat ze er nog net zo uit ziet als toen ze vijftien was. De komende twee dagen die de kijker met Samantha doorbrengt staan in het teken van onzekerheid, een eerste liefde en de wens om erbij te horen. Geen bijzonder originele thema’s, maar ze zijn door Hughes wel plezierig en grappig verpakt.

Sixteen Candles speelt zich af in zo’n typisch Amerikaans voorstadje. Zo’n typisch voorstadje waar de blanke middenklasse resideert, waar de gazons keurig zijn gemaaid en waar de rolpatronen traditioneel zijn. Het draait om uiterlijke schijn. Het draait om gelijkvormigheid en oppervlakkigheid. De highschool die een belangrijk decor is in de film, is er met zijn kliekvorming een mooie afspiegeling van. Het is dan ook begrijpelijk dat Sam haar best doet om niet als buitenbeentje of loser te worden gezien. Dat is overigens niet eenvoudig want in de overgang naar de wereld van volwassenwording moeten steeds maar vervelende keuzes worden gemaakt die gelijkwaardigheid of uitstoting tot gevolg kunnen hebben. Het tienerbestaan is in Sixteen Candles een stressvolle bezigheid.

Nu klinkt het misschien alsof Sixteen Candles een hele serieuze film is. Dat is absoluut niet het geval. Ik dwaal gewoon wat af. De nadruk ligt vooral op komische situaties. Die zijn er veel. En die zijn leuk. Zelfs de scènes, waarin een meisje met buitenboordbeugel tegen belemmeringen aanloopt en vreemde capriolen uithaalt om mee te doen met de rest. is hilarisch. Ook het Aziatische personage dat ontsporend gedrag vertoont is erg grappig. Ik vermoed dat dergelijke spotternij met de gehandicapte- en de Aziatische medemens in een huidige film niet meer door de beugel zou kunnen. Geheel terecht. Zelden zulke schandalig grappige scènes gezien!

In Skate Kitchen zoomt regisseur Crystal Moselle in op een groep vrouwelijke skaters in New York. Een film over subculturen. Een authentieke film die zich baseert op de vrouwelijke skateboardcrew Skate Kitchen. Authenticiteit is gegarandeerd. De groep bestaat echt en de leden van de groep spelen zichzelf.

Het idee van een speelfilm over de meidengroep ontstond toen Moselle in opdracht van het modelabel Miu-Miu een reclamefilm met de groep draaide. Moselle zag potentie voor een langere film en zo ontstond het project Skate Kitchen, dat op een puntige manier een beeld geeft van de levensmoraal en levensomstandigheden van de vrouwelijke skaters

In het middelpunt staat de 18-jarige Camille. Een schuchtere vrouw die met haar moeder in Long Island woont. Als Camille gewond raakt bij een mislukte truc met haar skateboard (verderop in de film leren we dat de term daarvoor “being creditcarded” is) verbiedt haar moeder haar het skateboarden. Nou ja, moeders wil is geen wet. Camille geeft niet op en sluit zich zelfs aan bij de Skate Kitchen crew. Het blijkt het begin van haar weg naar de volwassenheid.

Het verhaal is tamelijk overzichtelijk en is met elementen van een love interest en wat onderlinge haat en nijd zelfs enigszins conventioneel en voorspelbaar. Toch is de film meer dan het zoveelste gemakkelijk invulbare coming-of-age drama. De film is een mooie mengeling van fiction en documentaire. Moselle vangt met die stijl heel precies het leefmilieu van de jonge vrouwen. Met vaart. Met opzwepende muziek. Met dialogen die (in mijn oren althans) erg authentiek klinken. En natuurlijk ontbreken in het geheel de wilde skateboardritten en -sprongen niet.

Skate Kitchen is een turbulente schets van de route die Camille aflegt naar zelfbevestiging en vriendschap. Ook een schets van een skateboardcrew met meisjes die tegen de verwachtingen van hun ouders, de vriendjes en hun milieu in hun eigen weg kiezen Mooie film.

Bijna saaie opbouw die heel langzaam sporen van intrigerende mysterie laat zien en al snel transformeert naar een boeiend verhaal en een fijne kijkervaring die helaas slechts een beperkte tijd duurt.

Hoodoo dus. Magie. Leuk hoor. Met passende setting en een geheimzinnige atmosfeer. Prachtig huis middenin moerasachtig gebied. Markante personages, zowel de hoofdpersonages als de figurerende. Een Intrigerende mysterieuze verhaallijn ontwikkelt zich. Een duister sfeertje ontstaat. Best (onderhuids) spannend.

De tweede helft van de speelduur slaat de heerlijke mystiek om in meer down to earth actie. Actie waarin de tijdslimiet en het zichtbaar toenemende adrenalinepeil bij de personages vaak voor de spanning moeten zorgen. Nogal standaard en weinig verrassend. Wat mij betreft verliest de film door het inzakken van de mystieke sfeer hier juist aan spanning. Het werkt averechts. De personages zijn opeens minder interessant en het verhaal is minder aangrijpend.

Tegen het eind zorgen een paar twistjes nog voor wat lichte verbazing, maar het mystieke en mysterieuze element raakt zoeker en zoeker en is steeds minder onderdeel van het verhaal. De verfijning is weg. Evenals de spanning.

Goed acteerwerk. Dat scheelt altijd. Hudson viel me mee. Hurt is minimalistisch goed.

De cameravoering en het verhaal waren bedroevend slecht.

De acteerprestaties waren lachwekkend. De cast acteerde inspiratieloos en deed aan overacting. Dat gold voor zowel de kleine als de grote namen.

De actiescenes zouden in een persiflage op het actiegenre niet misstaan hebben.

De dialogen pretendeerden scherpzinnig, filosofisch en diepzinnig te zijn, maar waren dat allerminst . De dialoog werd af en toe zo belachelijk dat het hilarisch ging werken. Ik heb meerdere malen hardop moeten lachen.

Eigenlijk diep triest dat een serieus thema als mensenhandel zo te grabbel wordt gegooid en gebruikt wordt als excuus om zo'n filmisch gedrocht te brouwen.

Eén ster vanwege mijn lachsalvo's.

Skunk volgt de levens- en lijdensweg van Liam die uit huis is geplaatst en in een internaat met probleemjongeren is ondergebracht om aldaar de weg naar een normaal leven te leren en op te pakken. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Geert Taghon die op ware verhalen is gebaseerd. De film Skunk schetst niet alleen het portret van de protagonist maar is ook een schets van een sociaal milieu. Een schets die met behulp van de dagelijkse gebeurtenissen in het internaat en door de flashbacks van Liam tot leven komt.

De verteltrant is losjes en nuchter. Skunk is geen vooropgezet emotioneel spektakelstuk, hoewel de film in zijn geheel wel aangrijpend is. De film toont de rauwe werkelijkheid en vult die werkelijkheid niet met verheven accenten. De rauwe werkelijkheid is aangrijpend genoeg. Helaas blijft Liam een ietwat vlak personage te midden van de rauwe werkelijkheid. Zijn karakterisering komt vrijwel enkel tot stand door de nare ervaringen die hij heeft. Het beeld dat de kijker van hem heeft, ontstaat niet door een intensieve karakterstudie maar wordt bepaald door gebeurtenissen. Die aanpak is overigens altijd nog beter dan de sobere manier waarop de andere personages worden ingekleurd. Over de andere jongeren en over de begeleiders kom je bijna niets te weten. De andere jongeren vertonen uiteraard onaangepast gedrag, maar van hun achtergronden weet je amper iets. Hetzelfde geldt voor de begeleiders. Bevlogen mensen. Intrigerende mensen. Maar het zijn slechts schimmen.

De magere karakterschetsen zijn verklaarbaar. Het vertelperspectief ligt bij Liam. Hij is bijna voortdurend in beeld en we kijken mee door zijn ogen. Liam is in zichzelf gekeerd en heeft afstand tot zijn omgeving. Logisch, want zijn leven wordt voortdurend door verwaarlozing en geweld ontsierd. Hij is steeds maar aan het overleven. Hij is slechts op die manier geïnteresseerd in zijn omgeving. Het verklaart waarom in de film de personages terloops en bijna gemakzuchtig worden vormgegeven. Soms behangen met een zweem van wazigheid of juist met opvallende primaire kenmerken.

Een gevolg van zijn jarenlange omgang met geweld (als slachtoffer) is trouwens dat hij zelf ook de neiging heeft om geweld te gebruiken om zijn onvrede of onmacht uit te drukken. Een verdedigingsmechanisme en een vicieuze cirkel. Ook in het internaat heeft hij amper mogelijkheden dat geweld te ontlopen. Toch probeert hij het. De film wisselt scènes af waarin zijn progressie zichtbaar is met scènes waarin Liam terugvalt in zijn oude patroon. Geen scènes waarin het sentiment wordt gezocht. Het is rauw. Het is aangrijpend.

Het verhaal wordt met regelmaat onderbroken door flashbacks die een bescheiden inkijk geven in Liam’s leven voor zijn opvang in het internaat. Fragmentarische terugblikken die niet veel antwoorden bieden maar wel heel pijnlijk en schokkend zijn om te zien. De flashbacks maken in ieder geval duidelijk waarom Liam is zoals hij is. Liam wordt uitstekend gespeeld door Thibaud Dooms. Hij wist mij met zijn impressie van de mishandelde en verwaarloosde Liam af en toe stevig te raken. Skunk is een heftige film.

Dat hoofdpersoon en politieman Asger niet bepaald de volmaakte vriend en helper in de nood is, etaleert de film al snel. De man die tijdelijk in de alarmcentrale van de politie is gestationeerd, heeft geen aimabele uitstraling. De apathische manier waarop hij noodoproepen afhandelt en de norse en onvriendelijke manier waarop hij zich tegenover zijn collega’s in de alarmcentrale opstelt, spreken boekdelen. Verder zijn er de insinuaties die regisseur en coauteur Gustav Möller subtiel in het script heeft ingebouwd die impliceren dat Asger zich in zijn werk niet altijd eerbiedwaardig heeft gedragen.

Zijn achtergrond wordt in de loop van de film stapsgewijs ontrafeld. Die stapsgewijze ontrafeling geldt ook voor de ontvoeringszaak die in de film centraal staat en waarover Asger door het slachtoffer wordt gebeld. Een ontvoeringszaak die minder simpel is dan hij lijkt. Hoewel de film tamelijk rechtlijnig en doorzichtig is, bevat de afwikkeling van de ontvoering een aantal spectaculaire wendingen die verrassen en de film spannend houden.

De gehele film speelt zich in een ruimte af. In de alarmcentrale. Asger op de voorgrond. Narrig. Gefrustreerd. Bellend. Op de achtergrond zijn andere politieagenten zichtbaar die samen met Asger de alarmcentrale bevolken. Ze dienen als behang en spelen geen rol van betekenis. De camera focust op Asger en brengt onder andere door de vele close-ups zijn stijgende stressniveau goed in beeld. Een mooie spanningsboog ontstaat die mede wordt gevoed door intensief telefoonverkeer en grote onzekerheid over de hoedanigheid van de ontvoering. Met minimale middelen weet de film die spanningsboog strak gespannen te houden.

Tegen het einde sluipen wat minder plausibele momenten de film binnen. Het is de makers vergeven. De mengeling van thriller en karakterstudie steekt in de basis goed in elkaar en zorgt over de hele linie gewoon voor uitstekend beklemmend vertier.

De 15-jarige Lyz (een prachtige Noée Abita) wordt in een exclusieve skischool opgenomen waar skitalent wordt opgeleid tot professioneel skiër. Met dit gegeven wordt een aardige coming of age film bereid die zich bezig houdt met de vraag hoever Lyz wil gaan om haar droom waarheid te laten worden.

De toon van de film is rauw en hard. Wie niet de gewenste prestaties levert, wordt niet alleen door zijn klasgenoten bespot maar moet vrezen voor zijn sportieve toekomst. De strenge leraar en ex-skiër Fred maakt het zijn studenten niet genakkelijk. Zijn idee van pedagogiek bestaat eruit om zijn jonge talenten te schofferen, op militaire wijze te harden en te terroriseren teneinde hun sportieve prestaties te verhogen. Wie de antagonist is in deze film is niet moeilijk om te raden. Het script geeft hem trouwens weinig speelruimte om iets anders te kunnen zijn. Fred (solide gespeeld door Jérémie Renier) is een manipulatief monster en bezit amper natuurlijke charme.

Desondanks bestaat er een aantrekkingskracht tussen beide personages. Opvallend is dat regisseur en schrijver Charlène Favier de aantrekking als een wederkerig proces optekent. Favier toont de aantrekking bovendie in een wereld die geografisch en maatschappelijk geïsoleerd is en zijn eigen regels en normen hanteert. Als kijker groei je toch enigszins mee met (en ontwikkel je begrip voor) die afwijkende normering. Een eenduidige oordeel over coach Fred die absolute grenzen overtreedt, laat de film achterwege. Daarover mag de kijker zelf beslissen.

Noée Abita die ik ook al bewonderde in Ava (2017), is wonderschoon. Bovendien speelt ze gewoon goed. Haar tweede hoofdrol in een coming of age is wederom een interessante. Net als de film. De film zoomt in op een kleine competitieve wereld die demonstreert hoe (ambitieuze) jongeren heel snel in iets gevangen kunnen raken en kunnen afglijden zonder dat er sprake is van een beschermend mechanisme.

Slalom gebruikt het immer aanwezige idyllische decor met onnoemelijk veel witte sneeuw als een sprekend symbool voor jeugdige onschuld. De continue confronatie met dit romantische decor proefde in de loop van de film bitterder en bitterder.

Centraal in de film staat Joan Huang, dochter van Chinese immigranten. Ze streeft er vertwijfeld naar om als haar trotse zelf deel uit te maken van de populaire groep studenten op haar Amerikaanse school. Daarnaast heeft ze een droom. Al vanaf jonge leeftijd heeft ze de droom om promqueen te worden. Het symbool voor de absolute eenwording met de cultuur die haar niet accepteert zoals ze is. Een onmogelijke droom zo lijkt het. Joan is immers niet blank. In de uitgangssituatie van de film schuilt een bittere ironie. Om geaccepteerd te worden, zal ze concessies aan haar ego en haar culturele achtergrond moeten doen. Joan kan pas Jo zijn als ze zich van haar afkomst bevrijdt.

En zo geschiedt. Ze ondergaat een psychologische en fysieke transformatie. De lichamelijke verandering neemt in de film een minder wezenlijke plek in dan haar innerlijke verandering. De psychologische dimensie zorgt voor een spanningsveld tussen assimilatie en identiteit. Er ontstaat zowaar enige emotionele diepgang, die het personage Joan en haar identiteitscrisis spannender maken. In psychologisch opzicht is de film interessant. Daarentegen is de film in de visuele uitvoering vrij terughoudend. Zeker in vergelijking met thematisch gerelateerde films als The Substance (2024) of Den Stygge Stesøsteren (2025) die veel meer de pijlen op groteske excessen richten. De bodyhorror in Slanted is vrij van bloed en viezigheid. De horror is welhaast kindvriendelijk.

Slanted is de debuutfilm van Amy Wang die de film regisseerde en het script schreef. Ze maakt een solide product waarin personages, verhaal, tempo en kleurstelling bevallen. De film geeft een satirische blik op de oppervlakkigheid van schoonheidsidealen en op de druk die wordt uitgeoefend om je anders voor te doen dan je bent teneinde geen uitgestotene te zijn. De film ontbeert dan wel visuele prikkels maar de emotionele prikkels zijn aanwezig. Slanted is een prima film die het heeft over aanpassing, afkomst en zelfbestemming. De film zoekt het niet in extreme horror maar houdt het subtiel bij psychologisch onbehagen en doet dat heel acceptabel.

Heerlijk kijkvoer, die slashers uit de jaren 80. Allemaal met hetzelfde uitgangspunt. Een killer beloert en doodt een groepje mensen, dat ergens op een afgelegen plek bijeen is gekomen. De killer doodt de groepsleden altijd één voor één en draagt daarbij aparte kledij of een gek masker. Soms beide. Soms gebruikt de killer een bepaald specifiek moordwapen. De kills gaan vaak gepaard met spuitend bloed en een uitbraak van interne organen en zijn vaak de moeite van het aanschouwen waard.

En oh ja, de killer is natuurlijk een wanproduct van een onverwerkt verleden. Een verleden waarin de groep mensen die hij belaagt vaak een negatieve en prominente rol heeft gespeeld. Het wraakmotief speelt in de slasher een belangrijke rol.

Kortom, de slashers uit de jaren 80 zijn lekker voorspelbaar en wijken hoogstens op detailniveau wat af van de grote voorspelbare lijn. Deze "Slaughter High" voldoet aan alle regels. Alles klopt. Ik hou daar wel van. Ik zit niet echt te wachten op hele grote vernieuwingen of inzichten in het slashergenre. Het is goed zo. Ondanks (of eigenlijk dankzij) het voorspelbare verloop en de voorspelbare ingrediënten heb ik me kostelijk vermaakt. De kills en de killer zorgen voor veel plezier.

Verder heb ik me vooral geërgerd. Op een goede manier. Dat wel. Ik heb me heerlijk geërgerd aan de onsympathieke personages. Heb me geërgerd aan het krakkemikkige verhaal en het krakkemikkige acteerwerk. Heb me geërgerd aan domme keuzes, imbeciele gein en stupide dialogen. En ik heb me natuurlijk doodgeërgerd aan de afgrijselijke score.

Soms is ergernis leuk!

In India wordt genetisch gemanipuleerd katoen gebruikt om jeans te vervaardigen voor de verkoop in Westerse winkels. De productiekosten van de kleding zijn laag. De vraag naar gunstig geprijsde mode is hoog in de welvarende wereld. Dat matcht dus voortreffelijk.

Met de horrorkomedie Slaxx maakt regisseur Elza Kephart een statement tegen de industrie die goedkope arbeidskrachten in derde wereldlanden inzet om de westerling goedkope kleding te kunnen verkopen. De film verzet zich eveneens tegen het kortzichtige koopgedrag dat daar het gevolg van is. Om haar boodschap kracht bij te zetten brengt zij in haar film een moordende spijkerbroek tot leven.

Een lovende maatschappijkritische insteek voor een film maakt nog geen goede film. De eerste verkennende en introducerende scènes zijn ok. Ook de eerste actiescènes die gebruik maken van wat mysterie en suspense, zijn redelijk spannend en laten heel acceptabele sfx zien. Vervolgens valt de film met zijn acties in herhaling, worden de sfx minder frequent toegepast en blijkt een moordende broek er toch wel erg lachwekkend uit te zien.

En dat brengt ons bij de humor. Er is wat flauwe satire over de uitbuitende kledingindustrie, over de oppervlakkige consumptiemaatschappij en over influencers. Ongetwijfeld satire met een hoog waarheidsgehalte en broodnodig, maar ook absoluut heel ongrappig. Gelukkig zorgt een dansende broek tijdens het aanschouwen van deze ellende nog even voor een glimlach. Meer lachopwekkende hoogtepunten zijn niet herkenbaar.

Slaxx is een mislukte splatterkomedie. De plot belooft trash maar stelt in dat opzicht teleur. De humor doet dat evenzo. De achterliggende boodschap is lovend, maar heeft geen enkele zeggingskracht en verdwijnt geruisloos in de filmische en verhalende treurnis.

Slaxx begint heel aardig, maar wordt al snel een vervelende film en blijft dat.

Een slasher is in de regel geen hoogstaand product van de filmkunst. Zo is het niet verrassend als er weinig samenhang in het verhaal is te vinden. Of dat enig realisme ontbreekt. Of dat er slecht geacteerd wordt. Het is eveneens gangbaar dat de personages inhoudsloos zijn en slechts als inwisselbaar en dienstbaar slachtvee fungeren. Een slasher heeft andere kwaliteiten die zo'n film voor mij tot een prima vertegenwoordiger van de filmkunst maakt. Veel vrouwelijk bloot, fijn moordwerk en een duistere sfeer bijvoorbeeld.

Deze slasher speelt zich af op een zomerkamp en concentreert zich op een groep tieners dat te jong is om op seksueel gebied hele serieuze aanstalten te maken. Op zich is dat een raar uitgangspunt. In vergelijkbare slashers uit de jaren 80 speelt seks juist een grote rol. Seks triggert de killer. Personages die zich aan naakte bezigheden overgeven worden door hem onmiddelijk afgestraft. Vrouwelijk naakt is altijd een prettig aspect aan een jaren 80 slasher. In deze film wordt dat aspect helemaal overgeslagen en ik vind dat jammer.

De moorden horen de spannende spil in het verhaal te zijn. Dat is zelfs erg prettig. Uiteraard is het dan erg fijn dat de moorden daadwerkelijk spannend en creatief in beeld worden gebracht. Die twee kwalificaties kun je helaas niet koppelen aan de moorden in deze film. En dat is een ernstige zaak. De zwakke kills staan het kijkplezier in de weg. Geen fijn moordwerk. Geen bloot. De film heeft geen enkele kroon op het kijkwerk. Wat blijft er dan nog over?

Nou, vrolijke kampeeractiviteiten bijvoorbeeld. De sport- en spelmomenten worden intensiever beleefd dan de horror. De film is zonnig en niet duister of morbide. Het eerste ogenblik dat de film een duistere kant laat zien en daarmee verrast, is pas gedurende de laatste scènes. En dan gaat het niet eens over de identiteit van de killer, want die is al snel duidelijk. De finale plottwist behelst iets anders, is verbluffend en verraste mij volkomen.

Het ontevreden en vervelende gevoel dat zich tijdens het kijken naar de film ontwikkelt, krijgt er meteen een positieve boost door. Wel jammer dat de film pas op zo'n laat moment enervering voortbrengt. Veel film volgt daarna niet meer. Toch zet de finale verrassing deze slappe film in een iets positiever daglicht.

Het onverwachte slotstuk promoveert de film op de valreep van slecht naar middelmatig.

The Sleepover is een familiefilm waarin een stel kinderen in een groot avontuur terecht komt. Uiteraard zijn de kinderen nerds en buitenbeentjes, die gedreven door de avontuurlijke uitdagingen buiten zichzelf treden en blijk geven van daadkracht en moed. Als zo‘n film zich erg richt op humor, is zo‘n film vaak wel te doen. The Sleepover doet dat gelukkig. Er is hoop.

Het begint best leuk met een paar grappige dialogen. De humor komt verder vooral voort uit de netelige situaties waarin de kinderen zich steeds bevinden. In beginsel leuk. De komedie die uit de spannende situaties wordt getrokken, raakt echter snel uitgeput. Het aardige principe van een stel kinderen dat zich voor allerhande uitdagingen ziet geplaatst, vervalt al snel in herhaling.

Omdat de film het verhaal in twee parallel lopende verhaallijnen vertelt, is er afwisseling in personages en in situaties. Eén verhaallijn volgt de kinderen in hun zoektocht naar de volwassenen. De andere lijn volgt de volwassen personages die de hulp van de kinderen hard nodig hebben omdat ze zich zo stompzinnig gedragen. Een verschrikkelijk storend element in de volwassen verhaallijn is Ken Marino. Zelden iemand gezien die zo zijn best doet om grappig te zijn en het absoluut niet is.

The Sleepover heeft een paar leuke scènes. De rest is flauw, uitgekauwd en vervelend. Ik vermoed dat de jeugdige doelgroep zich er goed mee vermaakt.

Slow Learners is een variatie op de klassieke romcom When Harry Met Sally... (1989). De film waarin een vriendschap tussen een man en een vrouw met horten en stoten uitgroeit tot liefde. Slow Learners verbindt dit thema met twee erg late coming of age processen. In het middelpunt Jeff en Anne die niet per se sympathiek zijn maar zich erg neurotisch gedragen en moeite hebben zich sociaal aan te passen. Gedrag dat pijnlijke alsook grappige scènes veroorzaakt.

Het vinden van een partner staat hoog op de agenda maar dat lukt uiteraard niet goed. Beiden zijn leraar en besluiten in de zomervakantie een andere levensstijl te hanteren. Extravert te worden. Cool te zijn. Eindelijk iemand aan de haak te slaan. Het verhaal is voorspelbaar maar niet saai. Binnen het verhaal gebeuren voldoende grappige dingen die voor vermaak zorgen. Ik had steeds associaties met een sitcom. Best leuk.

Bijzonder vond ik de niet-romantische manier waarop Slow Learners gestalte geeft aan het begrip romcom. Zowel bij Jeff als bij Anne worden juist niet de positieve en lieve kanten benadrukt maar juist de nare en vermoeiende kantjes. Beiden worden nooit de sympathieke underdogs die je als kijker alle goeds toewenst.

De dialogen zijn niet steeds even sterk. Ik kan me altijd erg verheugen op grappige dialogen en oneliners. Die vielen in deze film wat tegen. De humor wordt meer gezocht in het onnatuurlijke gedrag van de beide hoofdpersonages en de moeite die het hun kost zich aan de coole wereld aan te passen. En dat vermaakt redelijk tot goed.

Amusante en lichtvoetige western met komedietrekjes.

Een avontuurlijke trip door een prachtig landschap met bizarre ontmoetingen en gebeurtenissen. Ook een trip met behoorlijk wat wapengekletter en dode slachtoffers. Steeds gefilmd en uitgevoerd op luchtige en ludieke wijze. De insteek is vaak grappig.

De film ziet er fris uit. Kleurige beelden met daarin een fijn laconiek spelende cast.

De gebruikte muziek staat haaks op de gangbare westernmelodietjes. De muziek is vreemd en simplistisch en vormt dan ook een onwezenlijke begeleiding van de (actie)scenes. Ik vond de muziekkeuze wel geslaagd.

De speelduur is aan de korte kant, maar dat geeft niet. De korte speelduur doet recht aan de film. De lengte grenst precies aan de hoeveelheid lichtvoetigheid die nog prettig kijkbaar is.

De meeste enge beesten zijn al wel eens gepasseerd in een film. De meeste heb ik ook wel voorbij zien komen, denk ik. Een naaktslak zat daar nog niet bij. Nu dus wel. Een naaktslak vind ik persoonlijk trouwens niet eng. Na het zien van de film kan ik zeggen dat de individuele naaktslak mij nog steeds geen angst aanjaagt. Een hele kudde daarentegen wekt nu wel enige weerzin op.

De regisseur slaagt erin om de slakken dusdanig te presenteren dat kijken zonder een gevoel van afschuw nauwelijks mogelijk is. Van een kudde zwarte slijmerigheid en slippende viezigheid raak je toch wat uit balans. Het closeup gekrioel gecombineerd met soppige geluiden doet toch wat. Eng zijn ze nu niet direct, maar vies en onappetijtelijk absoluut.

Het verhaal stelt niet veel voor. Een verzameling losse scènes waarin de kudde zich stort op vervelende slachtoffers. De aanvallen gaan gepaard met fijne sfx waarin gore en bloed floreren. Door deze interessante scènes heen beweegt zich steeds een opgewonden inspecteur die de wereld kond wil doen van het gevaar dat een kudde naaktslakken vertegenwoordigt. Hij wordt niet geloofd en vangt overal bot. Wel vermakelijk, maar tegelijkertijd erg simpel. Ondertussen doen de slakken hun ding. En dat is in het kort het povere verhaal.

De film heeft vaart en dat is maar goed ook, want zo is het mogelijk om niet te veel stil te staan bij vervelende personages, niet terzake doende scènes en het onlogische verhaal. De vaart en de indrukwekkende sfx zorgen voor lichte verteerbaarheid en goedwillende beschouwing.

Overdreven krolse highschool meisjes in ontklede toestand en in lingerie. Bronstige jongemannen die door ramen gluren (in de jaren 80 werd dat gedrag nog niet bestraft. Heerlijke tijden). Een ontsnapte seriemoordenaar die zich met een bewonderenswaardig staaltje method acting onderscheidt en zich al borende een weg baant door highschool vlees. De ingredieënten zijn basaal en vertrouwd en bieden een fijne mix van (naakte) bevalligheid die de voyeuristische driften van de kijker bedienen en splatter en gore.

Het is bijna niet te geloven dat gezien het hoge exploitatiegehalte van de film, twee vrouwen verantwoordelijk zijn voor het creatieve proces. Amy Holden Jones is de regisseur en schrijver. Rita Mae Brown (politiek activiste, lesbienne en romancier) schreef met haar mee. Het wordt allemaal al begrijpelijker als je weet dat Roger Corman bij het project betrokken raakte en enige compromissen en concessies eiste. Toch blijft de vrouwelijke inbreng herkenbaar in zelfspot en in een lichtelijk feministisch getinte stuwing die af en toe opborrelt maar niet storend werkt.

The Slumber Party Massacre wijkt af van veel andere slashers. De film werkt niet met een whodunnit-principe, maar geeft zijn antagonist meteen een gezicht en een identiteit zonder daar verder iets mee te doen. De killer is gewoon een werktuig dat net als de andere mannen in de film een middel is om een verhaal te vertellen. In het middelpunt staan heel prominent de dames. Ondanks dat ze hier en daar wat blote huid moeten laten zien, vertegenwoordigen zij het dominante geslacht.

De film speelt heel plezierig met de clichés van het slashergenre, kopieert flink van de grote voorbeelden en doet dat met een behoorlijke knipoog. The Slumber Party Massacre neemt zichzelf niet serieus maar schiet daarin niet door. De film wordt ondanks het matige acteerwerk, het voorspelbare verloop en de superflauwe showdown nooit een lachwekkend slechte lowbudget film. Met dank aan de creatieve vrouwelijke inbreng, denk ik.

Thriller waarin creepy landlord huis verhuurt aan pas getrouwd stel en gluurt via verborgen cameras. Dat klinkt goedkoop en exploiterend. En dat is het deels ook wel. Toch stijgt de film in de uitwerking boven beide kwalificaties uit.

Het gluren wordt sleazy en onfris in beeld gebracht. Dat gebeurt middels de camerabeelden vanuit het huis afgewisseld met shots van de glurende landlord. Het voelt ongemakkelijk en ranzig.

Het sfeertje is bedompt en beklemmend. De beelden doen een hoop, maar de landlord doet het meest. Een viezige man met slonzig uiterlijk en voddige kleding. Bijna onverstaanbaar pratend. De man straalt onheil uit. Goeie ranzige rol.

Aardig detail is dat er zich in het privé leven van het stel iets meer afspeelt dan de gebruikelijke gelukkige rozengeur. De mensen zijn echter. Ze hebben geheimpjes die de camera genadeloos bloot legt.

Hierdoor worden langzaam andere spanningsverhogende gradaties aan het verhaal toegevoegd. Deze poging om het verhaal breder te trekken verdient lof. De gebruikte dramatiek is helaas niet erg opzienbarend en voelt enigszins geforceerd aan. Wat mij betreft een niet geheel gelukte poging.

Geen heuse horror. Eerder een thriller. Beetje gore. Beetje schrik. Goeie sfeer.

Aardige film.

“We are no Nomads. We are Americans. We move like people”. Murray (Alan Arkin) vertelt het om de paar weken aan zijn kinderen als het moederloze gezin weer eens vanwege huurachterstand een motel moet verlaten en op zoek moet naar een nieuwe plek om neer te strijken. En misschien gelooft het gezin heus dat hun leefwijze heel normaal is. Misschien gelooft het gezin heus dat het de gewoonste zaak van de wereld is als vader Murray midden in de nacht zijn kinderen uit bed licht en hals over kop en stilletjes het zoveelste sjofele motel verlaat. Maar misschien ook niet.

De film begint als een luchtige roadmovie. Een gezin in een auto doorkruist het chique Beverly Hills op weg naar een nieuwe woonstee. De dialogen zijn grappig. De gebeurtenissen onderweg zijn humoristisch. De geoefende kijker voelt het echter al. Onder alle lichtzinnigheid schuilt fluisterend een dramatisch verhaal. En dat klopt. Hoe verder in de film, hoe luider de tragische onderlaag doorsijpelt en weerklinkt.

Middelpunten in het verhaal zijn vader Murray en dochter Vivian (mooie rol van Natasha Lyonne). Vanuit haar perspectief zien we de werkloze vader die heel liefdevol, maar ook via schimmige wegen, het gezin levensvatbaar houdt. Hij is een dromer die de treurige werkelijkheid niet onder ogen wenst te zien. Zijn hopeloze pogingen om zich te verrijken en te slagen in het leven zijn schrijnend, maar gaan met een zodanige vleug humor vergezeld, dat de ellende een fijn tragikomisch randje heeft.

In contrast met haar vader staat dochter Vivian. De puberende dochter bij wie het verhaalperspectief ligt, is mooi in balans met vader Murray. Met springerig en opportuun gedrag en jeugdig cynisme reageert zij op de schijnbare uitzichtloosheid van het nomadenbestaan, dat van vader Murray een gedeprimeerde fantast maakt.

Een tragikomedie dus. Met een prima balans tussen tragiek en komedie. Nergens uitschietend in extravagante situaties. Behoorlijk verfijnd in de situatiekomedie en in de tekstuele humor. Prettig ingetogen in het melodramatische. Het gevolg van een geraffineerd en evenwichtig script geschreven door regisseur Tamara Jenkins. En het gevolg van fijnzinnig acteerwerk. Dat moet ook gezegd.