Meningen

Vermakelijk.

"Kleiner" dan de Skywalker-saga, in verhaal dan toch, maar zeker niet minder genietbaar. In vergelijking met de nieuwste trilogie zelfs beter dan 2 van de 3 films. Solo is een standaard originverhaaltje maar staat wel garant voor een hoop blockbusteravontuur-in-space - de CGI heeft daar het laatste decennium echt wel de nodige stappen in kunnen zetten. Het tempo en de schwung zitten er vrij snel goed in, al heb ik mij aan 2 dingetjes gestoord: de erbarmelijke pogingen tot humor en de wat geforceerde kronkels in de finale.

Verder is het allemaal wel geslaagd. Alden Ehrenreich is m.i. een even goede Han Solo als Harrison Ford, al is die laatste natuurlijk historisch gegroeid met dat personage. In de regisseursstoel is er een wissel geweest tijdens de filmperiode, maar eigenlijk valt daar amper iets van te merken. Het is een franchisefilm, veel eigen input merk ik niet - al staat Ron Howard in mijn ervaring ook vooral voor degelijke films zonder meer. Zo ook hier.

3

Gemiddeld.

Het begin is zwak en het einde is zwak. Daarin gaat het allemaal een stapje te ver. Alles wat daar tussenin zit is echter behoorlijk goed. Solomon Kane is feitelijk een moordlustige zak maar weet toch te evolueren in een diepgaander personage. Het plotje dat als omkadering dient kent weinig verrassingen.

James Purefoy's Solomon Kane doet uiterlijk erg hard denken aan Hugh Jackman's Van Helsing: ruig gezicht, getormendeerde mimiek, stoere praat, cowboyhoed en lange jas, ... niets ontbreekt. Qua acteren is Purefoy geen grootmacht, maar goed genoeg voor dit soort films.

Met Pete Postelthwaite en Max von Sydow loopt er ook in de bijrollencast nog wat talent rond.

Solomon Kane duurt wellicht iets te lang, maar is wel continu ongeremd. Ledematen vliegen in het rond, achterna gezeten door bloedspatten. Zoiets kan tegensteken, maar de aardig in beeld gebrachte gevechten rechtvaardigen een dergelijke insteek.

De gebruikte special effects vallen doorgaans mee, maar het beest op het einde gaat een stap te ver. Ik had bijna verwacht dat Solomon "You shall not pass!" ging roepen.

3

Goeie komedie en meer dan terecht een klassieker in het genre.

Some Like It Hot bevat bovenal een vlot verhaal waarin de grappige situaties zich in een degelijk tempo opvolgen. Het verhaal speelt zich af in 1929, en daarom was ik ook blij dat er een vleugje misdaad in gestopt werd. Die maffiakostuums, die geweren en die auto's vind ik echt heerlijk.

Naar het einde toe dreigt het een beetje in te zakken, maar dat gebeurt niet echt.

Tony Curtis is goed, Marilyn Monroe doet het eveneens goed als naïef blondje, maar Jack Lemmon is werkelijk schitterend.

Lekker sfeertje, vlot tempo, een heleboel komische momenten, een fijne locatie en een knappe hoofdrolspeelster; Some Like It Hot heeft het allemaal en wordt meer dan terecht zo hoog beoordeeld.

4

Verschrikkelijk.

Veel te lange en stroperige romcom. Alles wat de Amerikaanse romcom mij doorgaans tegen de borst stuit, biedt Something's Gotta Give. Ik heb de film enkel en alleen gekeken om een vinkje meer te kunnen zetten bij Jack Nicholson's oeuvre, maar dat is niet aan te raden. De man zelf doet het zoals je kan verwachten, op de automatische piloot geholpen door zijn charisma en womanizer persona. Tegenspelers Diane Keaton en Keanu Reeves doen mij een pak minder, misschien omdat hun rollen toch te serieus gebracht zijn. Enfin, goed voor een keertje en nu nooit meer.

1,5

Wat flauwtjes.

Son of a Gun is ietsjes anders dan verwacht, ietsjes gewaagder. Uiteindelijk houdt het plottechnisch wel vast aan de standaarden van het genre en dat is toch een dooddoener. De film breekt nergens echt los. De relatie tussen Brendan en JR is niet echt explosief en de verplichte romance enorm flauw.

Ewan McGregor doet het oké, maar komt nooit echt los. Brenton Thwaites is een te platte tegenspeler. Charisma is hem helaas niet gegeven. Met Alicia Vikander draaft één van mijn favorieten van het moment in een bijrol op, maar haar accent - wat is dat slecht, zeg - doet haar de das om. Nochtans een aangename actrice.

Julius Avery slaagt erin de film zo nu en dan een eigen smoel te geven. De overval e.d. zijn best goed in beeld gebracht en doet de film heel even wat rauwer lijken. Spijtig dat dergelijke scènes eerder uitzondering dan regel zijn.

2,5

Ontzettend saai.

Tot het laatste kwartier is The Son Of No One een dood boeltje. Het geswitch tussen heden en verleden blijkt uiteindelijk nagenoeg geen toegevoegde waarde te hebben.
De ontknoping is weinig verrassend en die hele shoot-out maakt het allemaal nog wat erger.

Channing Tatum is een erg slecht acteur, dat blijkt hier nog maar eens. Hij teert volledig op een gespeelde getormenteerde blik, hetgeen al snel op de zenuwen werkt. Met z'n spleetoogjes en pubersnorretje komt hij uiterst lachwekkend over.
Katie Holmes is ook zo iemand, maar dankzij haar beperkte screentime blijft de schade beperkt.
Ray Liotta is eveneens zo-zo, die andere oudgediende Al Pacino is de enige reden om de film toch te zien. Het bijrolletje van Juliette Binoche is dan weer volledig overbodig.

Als misdaadthriller is dit veel te laks: het camerawerk is standaard, de muziek is cliché en spanning is ver te zoeken. Als een soort familiedrama werkt dit misschien beter.
Ik heb er alleszins anderhalf uur ergernis opzitten.

1

Gemiddeld.

Song For Marion wisselt een beetje van scène tot scène, maar na de dood van Marion wordt de film best laks, met een voorspelbaar verloop en scènes die niet altijd even oprecht aanvoelen (zoals wanneer Elizabeth wenend aanbelt omdat ze uit de lucht is gevallen ... euh, gedumpt is).

Het acteerwerk is niet altijd even hoogstaand, daarvoor zijn het stuk voor stuk te veel typetjes: norse Terence Stamp, sympathieke Vanessa Redgrave, charmante Gemma Arterton, ... Op zich doen ze het niet slecht, maar week ben ik er niet van geworden.

Regisseur Paul Andrew Williams forceert af en toe wat dingetjes. Zo wordt de bejaardenbende karikaturaal en zonder persoonlijkheid neergezet. Emotioneel wil het ook niet echt worden en de liedjeskeuze vind ik evenmin een succes.

Kleine 3

Mwah.

Typische film van Terrence Malick: veel mooifilmerij, maar aan het einde van de rit toch een lege huls. Ik weet uiteindelijk ook niet wat ik ervan moet denken. Een film hoeft van mij absoluut geen afgelijnd plot te hebben, iets wat een film in een bepaald hokje kan duwen - en ik begrijp dat Malick dat wil vermijden -, maar ik wil wel het idee hebben dat ik naar iets gekeken heb. Song to Song is zweverig, zagerig bij momenten, en het aantal bekende koppen heeft wederom weinig nut. De speelduur duurt zeker een half uur te lang. Gelukkig blijft het aantal mooie shots, hoe 'leeg' ook, wel de moeite.

2,5

Matig.

Op zich doen Laurel & Hardy hun typische act gewoon goed, zonder meer. Het is nergens vervelend en de universele idee van de man onder de sloef is na 90 jaar nog steeds niet gedateerd. Maar het is ook gewoon mijn humor niet.

Als kind, in de tijd van de oude Zorro-reeks op Ketnet, kreeg ik wel eens korte sketches van de Dikke en de Dunne mee. Ik geloof graag dat ik dat toen nog grappig vond. Maar dan spreken we helaas over 20 jaar geleden. Heden ten dage word ik alleszins niet enthousiast van dit duo, zelfs niet als het over één van hun klassiekers gaat.

2

Langdradig oorlogsdrama.

Langdradig omdat enkel de scènes van Sophie in Auschwitz wisten te boeien. Die zijn best fraai geschoten en komen rauw over.

Helaas blijft het bij die enkele scènes. Het soort driehoeksrelatie dat de "vrienden" hebben, komt ongeloofwaardig over. Ik voelde ontzettend weinig genegenheid tussen hen.

De film slaagt er absoluut niet in (het grootste deel van) zijn 150 minuten te boeien, en da's een grote zwakte.

Dat is spijtig gezien het acteerwerk. Da's best goed. Meryl Streep roept wel bewondering op gezien haar mentaal en fysiek veeleisende rol. Kevin Kline (vader van Michael Fassbender ofzo? Wat een gelijkenis.) doet het goed, vooral in zijn woede-uitbarstingen. Kevin MacNicol heeft slechts weinig uitstraling, en ook qua acteren zelf komt hij hier het minst goed uit.

Zoals gezegd zien de Auschwitz-scènes er confronterend uit. Het appartement zag er spuuglelijk uit, en ik persoonlijk vind het een 'ongelukkige' beslissing van de regisseur om het zo overdreven druk, kitscherig te maken. Het is gewoon lelijk om naar te kijken en zodus ontbrak het ook aan sfeer (in die appartement-scènes).

Ondanks de goeie acteerprestatie van Meryl Streep, heb ik te veel op de klok moeten kijken.

2

Niet slecht.

Zeer goed geacteerd en authentiek gebracht: Ken Loach is een regisseur die dit soort sociale drama's goed in de vingers heeft. Het is alleen niet zo mijn genre. Filmisch zeer bescheiden gebracht, want men zet natuurlijk in op de rauwe leefwereld van de sociaal zwakkeren en dat behoeft niet al te veel toeters en bellen. Het is voor anderhalf uur film wel zéér veel drama en miserie. Elke tien minuten wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Dat staat mij toch een beetje tegen, ook al is het natuurlijk de bedoeling dat je als kijker doorhebt dat die mensen in een vicieuze cirkel zitten. Na een tijdje heb ik het dan meestal wel gehad, maar het spreekt wel in Loach' voordeel dat hij er niet plotsklaps een happy end aan breit.

3

Tof.

Sympathiek niemendalletje. Behoorlijk voorspelbaar, maar de setting is zeer geslaagd - de film ziet er ook gewoon goed uit. Samuel L. Jackson en Bernie Mac zijn een perfecte combo. Soms wat luid, maar dat valt uiteindelijk nog wel mee. De soulmuziek geeft te gepaste tijde een beetje extra sfeer in een verder ontspannen film.

3

Goed.

Riz Ahmed is sterk in de hoofdrol als drummer die doof wordt. De tijdspanne tussen gehoorschade en doof zijn is vrij kort. Iets te, want zo krijg je weinig zicht op het worstelen met die beginnende doofheid. Het is vrij snel zoeken naar een oplossing voor die doofheid, wat de film min of meer in een definitieve plooi legt. Niettemin is het keurig gebracht en staat het drama als een huis. Het geluid na de operatie is vreselijk, trouwens. Ik hoop dat dit niet per se waarheidsgetrouw is.

3,5

Gaat nog net.

Het was járen geleden dat ik deze zag en tijdens het kijken vroeg ik me af of ik deze ooit helemaal van begin tot eind gezien had. Ik kon er mij zeker de helft niet van herinneren. Om terug mee te zijn en aangezien ik op Oudjaar toch allang geen uitgaansleven meer heb, besloot ik mij voor 3 uur aan oubollige musical in de zetel te zetten.

Toen die nonnen na 10 minuten begonnen zingen vreesde ik even het ergste, maar ik moet toegeven dat het me uiteindelijk nog net is meegevallen. Julie Andrews mag dan wel rare bewegingen maken als ze een scène uit loopt, maar de film is op één of andere manier nog sympathiek genoeg om niet helemaal kopje onder te gaan.

Het is slechts het laatste uur, als die onvermijdelijke nazi's op de proppen komen, dat ik weleens op mijn klok durfde kijken. Die extra scheut drama had voor mij niet gehoeven, al is het natuurlijk het perfecte excuus van het familieshot op de vlucht door de immer mooie alpenweides.

2,5

Degelijk.

Vlot en vermakelijk actiefilmpje, waar het plot weinig verrassend uit de hoek komt maar wat wel anderhalf uur lang vermaak oplevert. Dat het niet gerekt wordt tot de verplichte 2 uur is in dit geval enkel toe te juichen. Gelukkig ook, gezien de zeemzoete uitkomst.

Jake Gyllenhaal doet het oké en ook de rest van de cast met o.m. Jeffrey Wright en Vera Farmiga kan ik zeker smaken, al is dit nu niet meteen de ideale film om hun talent tot uiting te laten komen.

Duncan Jones houdt het bij een typische actietussendoor. Veel meer valt er voor mij echt niet van te maken. Benieuwd naar zijn andere films word ik er niet van, maar bon, dat hoeft niet.

3

Matig.

Tussen mijn pakweg 15 en 20 jaar heb ik best wat afleveringen van South Park verslonden. Zonder ooit echt een fan geweest te zijn kon ik er op tijd en stond weleens van genieten. De film is mij echter altijd een blinde vlek gebleven. Ik wist wel dat die bestond, maar nooit echt de nood gevoeld om die te kijken.

En eigenlijk heb ik daar niet veel aan gemist. Matt Stone en Trey Parker kunnen beter. De film zit vol met grappen, zeker weten, maar ze zijn alleen niet echt van hoog niveau. De satire is in talloze afleveringen beter en scherper, de humor spitsvondiger. De rol van de kwade moeders is niet echt leuk en het scoren door Saddam Hoessein de dominante sekspop van Satan te maken vind ik ook wat gemakkelijk. Daar had de lat hoger mogen liggen.

Maar goed, het blijft South Park. Kansloos is het dus geenszins. Ik heb mij best kunnen vermaken, soms goed kunnen lachen, maar na een uurtje was de citroen naar mijn gevoel toch wel uitgeperst.

2,5

Redelijke film.

Jake Gyllenhaal blinkt uit als onsympathieke loser die door zijn gedrag zijn vrouw en dochter kwijtspeelt en dan Rocky-gewijs zichzelf en een hatelijke tegenstander overwint. Southpaw steunt op een beproefd recept en kan weinig aan het genre toevoegen. Antoine Fuqua steekt af en toe wat hippe dingetjes in zijn regie, maar heeft toch al betere films gemaakt. Southpaw is niet slecht maar uiteindelijk weinig meer dan grijze middelmaat.

3

Routineus.

Space Cowboys is alles wat je ervan verwacht, hetgeen niet geweldig is als de verwachtingen al niet zo hoog zijn.

Geheel volgens het boekje worden alle mogelijke plotjes en situaties afgehandeld. Verrassingen blijven uit en de 2h10 zijn dan ook aan de lange kant.

Ook de cast kan daar weinig aan veranderen. Zowat iedereen speelt dezelfde rol: die van ouwe knorpot. Clint Eastwood, Tommy Lee Jones, James Cromwell, ... niemand springt er echt uit. Enkel Donald Sutherland komt een paar keer droog uit de hoek.

Ook als regisseur blinkt Eastwood niet uit. Dat er in het eerste gedeelte visueel niets te zien is, kan ik begrijpen, maar wanneer de bende in de ruimte vertoeft, had er af en toe toch wel eens een mooi shot mogen tussenzitten.

2,5

Goh ja.

Van enige nostalgie is hier bij mij geen sprake. Ik had eigenlijk ook nog nooit van de film gehoord. Dat terzijde vreesde ik na een half uurtje het ergste. Maar dan komt er vanuit het niets toch wat schwung en animo in. Het over-the-topgehalte redt de film.

Michael Jordan slaat zich uit de slag, in een wat dom rolletje waarin hij overduidelijk in een studio vol green screens z'n dialogen tegen lucht houdt. In het eindproduct zijn de green screens omgetoverd tot Looney Tunes in een matige CGI-uitvoering. Sowieso is de film best lelijk om naar te kijken.

Niettemin nog net behapbaar. Zo'n Bill Murray die er bij de haren bijgetrokken een klein rolletje vertolkt, kan geen kwaad. Het flauwe Dan Aykroyd-mopje doet nog wel lachen, maar maakt ook weer duidelijk dat het maken van een meesterwerk er nooit heeft ingezeten.

Kleine 2,5

Goh ja.

Slapstick is doorgaans mijn genre niet. Het staat wel vaak voor kortere films, ideaal dus voor tussendoortjes. Spaceballs van slapstick-goeroe Mel Brooks graait vooral uit het Star Wars-universum, wat een aantal toffe dingetjes oplevert. Leukste scène is zonder enige twijfel die met de onafgewerkte film. Verder vooral flauwe en infantiele humor. Het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg zodat het nergens verveelt.

2,5

Goh ja.

Eerste film die ik gezien heb van Buster Keaton waarin hij kan en mag spreken. Ook met stem steekt hij er met kop en schouders bovenuit. Toch wel een komisch talent, die man. Helaas kan ik van z'n collega's niet hetzelfde zeggen. Zij zijn vrij vervelend in een wat oubollige komedie vol drukte. Dat is niet echt mijn ding. Dan heb ik liever de silents van Keaton vol toffe stunts.

2,5

Leuk.

Verrassend leuk tussendoortje, met een Ricky Gervais die geregeld atypisch uit de hoek komt. Ik weet ook niet of ik de combo met de gladde Eric Bana echt goed vind, maar in ieder geval heb ik mij goed vermaakt. Het kijkt vlot weg, het verhaaltje is voorspelbaar zonder ergens slepend te worden en wordt zonder al te veel franjes gebracht. Soms moet dat niet meer zijn.

3,5

Degelijk.

The Specialist is vooral het eerste gedeelte vrij goed. De dood van Roberts' personage zorgt echter voor een ommekeer die beter achterwege was gebleven. Vanaf dan stijgt de film niet langer boven de middenmoot uit.
Een explosietje hier en een explosietje daar volgen, maar dat in combinatie met het wraakplotje biedt te weinig om de volle speelduur te boeien.

Sylvester Stallone zal nooit mijn favoriete actie-acteur worden. Daarvoor probeert hij te veel te acteren met die puppie-ogen van hem en ook zijn timing is niet altijd wat het zou moeten zijn. Ik vind hem hier ook niet geweldig gecast: actiescènes heeft hij quasi niet.
Sharon Stone kan volop pronken met haar schoonheid, James Woods schmiert er wat op los en Eric Roberts is een fijne kluutzak; over de ondersteunende cast geen kwaad woord.

Actiescènes zijn er bijna niet, op de explosies na. Die zien er nog redelijk uit, maar daar blijft het dan ook bij. Het gezapige, opbouwende tempo van het eerste uur past perfect bij zonovergoten locaties. Het is dan ook spijtig dat de sfeer ergens in de helft omslaagt.

Niettemin is The Specialist een vermakelijk tussendoortje.
3

Net iets te braaf.

Het eerste uur is sterk, het laatste half uurtje is dat niet echt. En toch is mijn kritiek dat het allemaal te 'schattig' is. Het lijkt een beetje de tegenovergestelde wereld, maar toch is het zo. De chemie tussen beide hoofdpersonages zit goed en op dat vlak is het dus genieten, al lijkt het in het begin iets te snel te gaan.
Na verloop van tijd maakt de film een keuze waar ik niet zo blij om ben en het is niet het eerste coming-of-age drama dat in die valkuil loopt: er wordt een reden bijgehaald waarom het leven toch zo moeilijk is. Opgroeien is niét altijd eenvoudig, hou het daar gewoon op. Er een trauma bij sleuren maakt het allemaal minder interessant.

Miles Teller en Shailene Woodley zijn vooral sterk in hun gezamenlijke scènes. Hun chemie is erg leuk om te zien. Alles voelt spontaan. In het geval van Teller komt er wat extra werk aan te pas (bv voice-over) en dat vind ik niet altijd even overtuigend.

Verder vliegt de speelduur voorbij. Zo'n indiefilmpje op z'n tijd kan er bij mij zeker in, het heeft altijd een zekere idyllische kalmte. De plaatsjes zijn sfeervol, soundtrack is me hier minder opgevallen. Maar dat hoeft geen minpunt te zijn. Zeker niet.

3,5

Matig.

Skyfall is goed, top 5 van de beste Bondfilms wat mij betreft. SPECTRE haalt nergens het niveau van z'n voorganger. Het eerste half uur is tergend saai. Weinig tot geen spanning, wat opgeklopte actie, ja, maar totaal geen spanningsboog. Met de intrede van Madelein Swann komt het dan toch wat op gang en na enkele decors die best de moeite waard zijn komt een wat plichtmatige finale. De finale trekt alle registers open, ontploffingen overal, maar helaas, de finale van Skyfall bewijst dat less more is.

Daniel Craig blijft natuurlijk wel de op na beste Bond. Met Léa Seydoux is ook iemand gecast die perfect is voor dit soort rolletjes, en ook film. Zij heeft meer te bieden dan Monica Bellucci, die er erg bekaaid van afkomt door het script.

Christoph Waltz is zoals altijd Waltz. Verrassen doet hij niet en echt uitdagend is zijn personage nu ook weer niet.

Visueel ligt het wel wat in de lijn van Skyfall, al vind ik die nog iets mooier. Dat Craig eindelijk een besneeuwde locatie krijgt is mooi meegenomen. Helaas kiest Mendes voor een luidruchtigere film dan Skyfall, en daardoor vind ik dit toch wat te veel in de lijn van talloze andere Bondfilms. SPECTRE onderscheidt zich niet.

2,5

Goh ja.

Op zich niet zo'n slechte film. Speed is inderdaad snel en vlot en - althans voor z'n tijd - flitsend. En ook luid en bombastisch. Het zijn in principe ingrediënten die een actiefilm met dergelijke premisse nodig heeft om goed te zijn. Alleen vind ik Speed niet écht goed. Keanu Reeves en Sandra Bullock zijn niet bepaald de beste acteurs, al waren dat anno 1994 frisse, knappe koppen dus begrijp ik hun casting wel.

De scènes op de bus vind ik persoonlijk de beste. Het slotakkoord is mij een tikkeltje te lang en ook al maakt men veel lawaai, dat gaat mij wel eens vervelen. Al bij al wel gewoon een gemakkelijk tussendoortje. Eéntje dat de filmliefhebber zeker gezien moet hebben, maar ik zou er geen filmisch wonder van maken.

2,5

Wat een aanfluiting.

Naarstig op zoek naar potentiële toppers, voor mijn kijkervaring in het algemeen en mijn top 10 voor 2021 in het bijzonder, ging ik toch maar naar Spencer zien. Wellicht de zoveelste biopic over 's werelds bekendste prinses, maar daar had ik geen last van. Behalve wat beelden van weleer heb ik nooit iets gezien van of over Diana. De poppenkast van een koningshuis kan me gestolen worden.

Inhoudelijk is deze biopic nauwelijks de moeite. Diana is een zeurtrien, een labiel geval dat stijf van de stress staat en daardoor(?) strontvervelend is. Kristen Stewart imiteert haar accent en houding (die schouders bv.) vlekkeloos, maar het blijft een imitatie. Het script laat de hele film op een karikatuur lijken. Geen idee of dat de bedoeling was. De kwelling die Diana doorstaat maakt geen moment indruk. Typische clichés zoals een dicht op de huid zittende camera ontnemen elk beetje echtheid in wat, in het beste geval, een indringend portet van een gekwelde vrouw had kunnen geweest zijn.

Verder nog een iets te zware soundtrack, iets wat voornamelijk tijdens de finale wel erg vervelend wordt. Niet dat een meer bescheiden muzikale ondersteuning veel had gedaan, maar alle beetjes hadden geholpen.

1

Amusant.

Mark Wahlberg mag wederom de hoofdrol spelen in een Peter Berg-project. Dat is niet nieuw en levert doorgaans vlotte wegkijkers op. Ook Spenser Confidential is dat weer. De film neigt wat naar het komische, maar is vooral licht en vlot. Het doorsnee verhaaltje is weinig verrassend, en fungeert logischerwijze slechts als kapstok voor wat leuke actiescènes en een Wahlberg in vorm.

3

Matig.

In mijn herinnering was deze sequel stukken beter. Helaas: tijdens een recente kijkbeurt toch tegengevallen. Ook dit gedeelte geeft het gevoel een puinhoop te zijn. Het duurt te lang en het eeuwige gewauwel tussen Peter en MJ is echt tenenkrommend.

Met Doc Octavius loopt er gelukkig nog een redelijke villain rond, al is ook die niet kwalitatief genoeg om de film van saaiheid te redden.

Tobey Maguire is een uitermate saaie Peter Parker. Dat onzekere dat hij tracht ten toon te spreiden is ellendig kijkvoer. Zeker in combinatie met Kirsten Dunst, ook al zo’n vod.

J.K. Simmons en James Franco in hun overacting kunnen er nog mee door. Het past wel in het cartooneske dat af en toe boven komt draven. Enige voorwaarde is wel dat hun screentime beperkt blijft, wat hier het geval is.

In tegenstelling tot de superheldenfilms na de Marveltsunami slaagt Saim Raimi erin de film een eigen smoel te geven. De film heeft een zekere sfeer – vooral tijdens actiescènes, waar het ook plezierig mag zijn – die de latere films met Andrew Garfield m.i. niet hebben. De gebruikte effecten zijn 13 jaar na datum trouwens nog redelijk overeind gebleven, ook wel verrassend.

Kleine 2,5

Wat langdradig.

Dat komt mede doordat er te veel villains inzitten. Om ze alledrie (+ dan nog eens Spidey zelf) voldoende diepgang te geven, rekt Raimi veel tijd uit. Te veel, naar mijn goesting.

Mister Sandman is maar een treurige bedoening en het puberale gedrag van Peter Parker met z'n zwarte pakje boeit niet.

Ook qua plot is het allemaal wat magertjes. Het feit dat Mary Jane wederom gered moet worden, getuigt van weinig inspiratie.

Tobey Maguire is in dit deel irritanter dan in de vorige delen. Zijn oorspronkelijke invulling van Peter Parker vind ik niet mis, maar hier loopt hij vaak dom te doen.

Kristen Dunst, James Franco en Topher Grace zijn stuk voor stuk degelijk in hun rol, maar uitschieters zijn ze niet.

Visueel heeft Spider-Man 3 nog wel wat te bieden. Sommige actiescènes zien er lelijk uit, maar de meerderheid mag er wel wezen. Vooral de scènes in de lucht vind ik de moeite.

Muziek is wat je verwacht bij dit soort superheldenfilm; niet speciaal, beetje cliché, maar oké.

2,5