Meningen

Heerlijk ongedwongen film vol met de nodige luchtigheid, satire, galgenhumor en oprechte emotie. Het is een verfilming van een young adult-boek over middelbare scholieren die onverklaarbaar beginnen te exploderen en waarna iedereen in paniek raakt. Oh, en het is ook het liefdesverhaal van Mara en Dylan, twee laatstejaars scholieren ” Dankzij de dreiging van het spontaan "ploppen" vervalt de film niet in de typische vaak voorkomende clichés, over opgroeien, dodelijk geweld op (Amerikaanse)scholen en andere angsten van tieners Gelukkig probeert de film ook nooit uit te leggen waarom dit de studenten overkomt, dat is te prijzen! Helaas wel een meer traditioneel eind, dit had van mij wel misschien iets vager of vreemder mogen zijn! Ja ik vond dit eer best frisse kijk op een coming-of-age verhaal met een "horror-aangrenzend" element en een goede balans tussen humor, drama en een tienerromance. Wel is het een vereiste dat je vanaf het begin meegaat met de situatie. Dit was nog steeds een solide regiedebuut

Wat als je een monster uit de jaren 50 bent? De film brengt een lekkere mix van de paranoïde en angsten van dat atoomtijdperk en body-horror uit de jaren '80. Met het materiaal wat je hier ziet, had je misschien wel drie verschillende films kunnen maken maar nee...je krijg het allemaal! En dat was toch wel erg lekker! De eerste ‘Nucleaire Familie’ (dat spotje ook) krijg ondanks bezwaren een baby. Jaren later is het Brad Dourif die schreeuwt, zweet en dingen in brand steekt met zijn geest, als zijn apocalyptische geboorteafwijking zich openbaart. Uiteraard door een gekke wetenschapper en om het toch eighties te houden, een samenzweringscomplot van de overheid. En omdat het altijd leuk is om te zien hoe mensen in vlammen opgaan. Verder heeft het natuurlijk een Schlock-uitgangspunt maar soms met verrassende disfunctionele familie-elementen. Zijn er eigenlijk meer films over spontane menselijke verbranding (SMO) of is deze daarin uniek? Ja ik vond dit een hele leuke en gekke film!

Het komische griezeltoneelstuk van de Engelse Arnold Ridley, bij het grote publiek beter bekend als private Godfrey uit de Engelse televisieserie Dad’s Army. ''The Ghost Train' (De Spooktrein) werd vijf keer verfilmd: in Duitsland in 1920 en 1927, in Engeland in 1931, deze van Karl Lamac in Nederland in 1939 en opnieuw in Engeland in 1941.

Een groepje treinreizigers (goochelaar professor Alberto met zijn assistente, een pasgetrouwd stel, een dokter, een deftige dame en een vrijgezel die de lolbroek uithangt) strandt 's avonds laat op het verlaten, spookachtige stationnetje van Valkenrade.

Die personages lenen zich vooral om voor de spelers de kans te geven om allerlei grappige typetjes neer te zetten.Maar let wel het is een beschaafde film met beschaafde personages die zich te allen tijde beschaafd uitdrukken. Daarnaast ziet de regisseur Karel Lamac geen kans zich te bevrijden van het toneelmatige karakter, waardoor de film (nu) een ietwat houterige, weinig spontane, geaffecteerde en geforceerde indruk maakt.

Het is best zeldzaam dat er in Nederland een genre-film werd gemaakt, zeker als ook nog de wereld in rep en roer was door de dreiging van een (Tweede Wereld) oorlog. Of juist daardoor want regisseur Karel Lamac was voor dat oorlogsgeweld gevlucht uit Praag, (Tsjechië) en kreeg dus de kans om hier een film op te nemen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat, ondanks het een bijna typische Nederlandse film is en je weet dat in die jaren er een vorm van censuur was; ("Een film moest ‘Hollands’ zijn, in overeenstemming met de tijdgeest.') de pers enigszins verwijtend deden; men viel over 'het on-Nederlands gegeven' en in licht-afkeurende zin over de 'groteske ontwikkelingen' ("een goede film, maar geen goede Nederlandsche film")

Voor (genre) liefhebbers is het wel grappig om eens een keer deze verzorgde productie te bekijken. Waarbij vooral het spectaculaire einde opvalt verder blijft het erg beschaafd, Oer-Hollands en niet spanned of eng.

Een babysitter met veel mentale bagage en daarvoor een kleine dosis LSD gebruikt. Een jongetje in een astronautenkostuum dat ze gaat verzorgen, wat niet praat en lijdt aan veel allergieën maar ondertussen konijntje begraaft. Zijn moeder, een succesvol schrijfster, die te overbezorgd lijkt maar eveneens te druk met haar nieuwste boek. En waarom brengt Johnny's shirtloze vader, naast het hoofd van babysitters op hol, ook zijn dagen door met werken aan een timmerproject?

Sympathie en vertrouwen wie is wat... verschuiven regelmatig en het is niet zo'n eenvoudig verhaal als het op het eerste gezicht misschien lijkt. Enfin je zal moeten wachten tot het derde bedrijf voor je weet hoe het allemaal zit...De titel verwijst naar de druppeltjes die Millicent toedient. Het nummer "A Spoonful of Sugar" uit de film Mary Poppins is geïnspireerd door slogan voor het poliovaccin; A Spoonful of Sugar (Helps the Medicine Go Down)

Maar de film doet er nooit iets echt bijzonders mee. Regisseur Mercedes Bryce Morgan is terughoudend, in hoe trippy ze haar film laat worden (misschien soms een beetje te ingetogen ) Ook houdt ze de zaken bij de grond, zelfs als het escaleert in geweld en horror. Was dit een horrorfilm? Daar zal discussie over kunnen ontstaan! Er zijn geen jump scares of paranormaals. Ook geen niet te stoppen moordenaar of creature. Ik zou dus zeggen dat dit meer neigt naar de psychologische thriller.

Er zijn maar weinig personages (Budgettaire reden vermoedelijk?) en alle personages zijn niet direct sympathiek Echter er was iets aan Morgan Saylor dat ik echt leuk vond. Ze kwam natuurlijk over en ik moest een beetje denken aan Angela Bettis (May, 12 Hour Shift) iets van de energie en kracht in haar uitvoering. Het is een goed geschoten en goed gemonteerde film en ook de speelduur van 94 minuten is een pluspunt voor deze film. kortom een uitermate goede griezelige psychedelische thriller.

"Parasiet of symbiont?"

De ruimtevaartwedloop was in de jaren '80, toen Rusland nog de USSR heette, nog in volle gang. Als een Sovjet-ruimtevaartuig neerstort na een missie, blijkt dat er mogelijk iets gevaarlijks mee is teruggekomen.

De psycholoog Tatyana Klimova (Oksana Akinshina van Lilja 4-ever)staat door controversiële methoden op het punt haar medische vergunning te verliezen. Het is het begin van een spannende overtuigende Russische film. Een film die rustig zijn wereld opbouwt. Een groot deel van de film is opgebouwd rond Tatyana die een band ontwikkelt met de gevangen astronaut Konstantin. De effecten zijn niet uitbundig maar staan in dienst van de film. Het ontwerp van het wezen is erg sterk. Het ziet er gelijkertijd zowel gruwelijk als bijna schattig uit. Alsof het zowel intelligentie als dierlijke instincten bezit. De film is niet super eng, daar is het meer een sci-fi-thriller voor, maar er zijn wel een paar fijne gruwelijkheden. Er wordt regelmatig (terecht) naar Ridley Scott’s Alien gerefereerd maar verwacht geen actievolle film want alleen het wezen dat zich voedt met zijn gastheer is de overeenkomst! Met een fascinerende vormgeving en een fijn meeslepende verhaal was dit een prima film!

Het verhaal is simpel: in New York dwaalt een maniak rond, die het op welgevormde dames heeft voorzien. De gewelddadige scènes zijn talrijk, doorweven met naakt en vaak in close-up gefilmd. Doordat er soms door de ogen van de killer werd gefilmd, deed het me af en toe denken aan William Lustig's MANIAC (1980). Maar dan wel op een Fulci manier met veel naakt en bloed om te choqueren. De kijker wordt opgegeild met naakte vrouwenlichamen die dan iets later vreselijk worden gemutileerd. Smullen voor de liefhebbers van (Euro-)horror. De voor het giallo-genre gebruikelijke plotgaten zijn aardig weggemoffeld en het blijft lang raden naar (zoals gebruikelijk vergezocht) de identiteit van de moordenaar die de politie door de telefoon treitert met zijn Donald Duck-stemmetje (een effectief bizar detail). Vermoedelijk was de film maar weinig meer dan een excuus om ​​het publiek het na hun zin te maken, niets mis mee! Zeker niet als het met zo'n brutale hardheid wordt getoond.

Oke, heftig dat wel! Als Horrorfan ook al heel wat gezien maar deze is toch wel een geval apart. Er zijn eigenlijk maar drie scene`s die voor mij heel erg waren. Nu vond ik die Vukmir erg slecht acteren. En irriteerde me erg aan hem. En soms waren de scene`s een beetje wazig. Daarom is het in mijn ogen niet een super- film. Alle voorbeelden die hier worden genoemd: HC 1&2, Hostel, Martyrs en Saw. Zijn door mij gezien, en deze vond ik stuk voor stuk beter dan deze film. Afgezien dat ik toch met klam zweet die drie heftige scene`s heb door staan.

Met Darren Lynn Bousman, de regisseur die verschillende films regisseerde in de Saw-franchise, zou je verwachten dat het misschien een splatter-feestje zal worden, maar dat is niet wat je krijgt met St. Agatha. Verwacht ook geen jump-scares zoals die in 'The Nun' te zien waren! Nee, de nieuwste horrorfilm van de regisseur is er één van het onderhuidse psychologische soort! Met een redelijk trage opbouw. Het is het verhaal over slechte bedoelingen van nonnen in een klooster op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Een tijd dat ongehuwd zwanger niet door de beugel kon en daarom zoekt de aanstaande jonge moeder Mary haar toevlucht bij deze 'liefdevolle' nonnen. Echter Mary begint achterdocht te krijgen over de bedoelingen van de Moeder-overste en haar nonnen. En ja, er zijn ook clichés te zien. Ook is de film redelijk vanaf het begin tot het einde; rechtaan, rechttoe maar dit wordt voldoende gecompenseerd door het goede spel van kat en muis door Sabrina Kerns en Carolyn Hennesy en de prima spanning. De film bezit alle elementen (spanning, angst, bloed, wendingen, sadistische nonnen) die ik graag in een horrorfilm ziet.

Schijnbaar was het in de jaren'50 een ongeschreven regel dat je bij een flashback de waarheid laat zien. Alfred Hitchcock brak met deze regel door hier vooral van af te wijken. Dit leverde hem veel commentaar op, van zowel critici als het publiek. Gelukkig voor hem is de standaard verlegd en wordt een dergelijk dwaalspoor nu wel gewaardeerd. De Master of Suspense was zijn tijd weer eens ver vooruit.

Eve Gill (Jane Wyman), studente aan de toneelacademie, wordt meegesleept in een drama heftiger en spannender dan ze ooit op het toneel zal meemaken, als haar goede vriend Johnny Cooper (Richard Todd) haar vraagt hem te helpen vluchten voor de politie. Hij wordt gezocht in een moordzaak. Het slachtoffer is de echtgenoot van toneeldiva Charlotte Inwood (Marlene Dietrich) Hierna gaat Eve Gill als een echte Jessica Fletcher opzoek naar de moordenaar.

Zoals je van Hitchcock mag verwachten haalt hij het best naar boven in al zijn acteurs en zijn ook de kleurrijke karakters in de kleinere rollen aanwezig. Ondanks dat vele Marlene Dietrich prijzen kon ik haar niet goed waarderen. Jammerlijk ook dat er door haar een liedje in beeld moet worden gezongen. Echter dat neemt niet weg dat de film vakkundig gemaakt, dat er erg goed wordt geacteerd en behoorlijk onderhoudend is. Een bovengemiddelde goede mysterie-film waar duidelijk de hand van de meester van Suspense is in te herkennen.

Zwaar tegenvallende Horror-musical. Bij de introductie was ik nog hoopvol maar zodra dan ook daadwerkelijk de film begint was het gauw over. Nu ben ik wel bekent met het zingend een verhaal vertellen zoals dat veelvuldig gebeurd in Disney's. In ditzelfde jaar kwam zelfs Into the Woods (2014) uit. Door de jaren lange ervaring slagen die films schijnbaar wel? Dit is vooral slap geneuzel! Nu is het verhaal zelf ook zeer standaard. Het gaat over Roger McCall (gespeeld door Meat Loaf) een producer die nu een zomerkamp runt. En keukenhulpjes Camilla en Buddy Swanson die hun beroemde musical-moeder hebben verloren door een moordenaar die haar vermoord heeft tijdens “The Haunting of the Opera.” Drie keer raden hoe dat allemaal afloop? De musical is natuurlijk wel vertaald naar een Japanse Kabuki zodat er door de maskers nog iets van spanning moet ontstaan. Als de moordenaar in beeld is te zien horen we Hardrock maar de moorden zelf zijn op een paar na erg tam of niet eens in beeld. Helaas is het te slap voor horror en is de musical te irritant. "Sleepaway Camp: The Musical," was voor mij geen geslaagde ervaring.

De tweede film die ik van John Ford bekijk. En deze beviel me een stuk beter. Echt een heerlijke film die het vooral moet hebben van het acteerwerk en de flamboyante personages. En die zijn er! De dronkaard Dr. Boone, Dallas, een prostituee, Hatfield, een oplichter en valsspeler, drankhandelaar Peacock, sheriff Willcox, corrupte bankier Gatewood ,de gezochte outlaw Ringo Kid en natuurlijk de koetsier Buck. Al deze personages bezitten zowel hun goede als foute eigenschappen en hierdoor ontstaan er fijne situaties. Daarnaast zijn de achtervolging scene's met de koets prachtig. Ook bijzonder is het feit dat de film uit 1939 komt maar eigenlijk alle elementen van een klassieke western anno nu in zich heeft. Sterker de scene's in de kleine ruimte van de postkoets en de daarbij horende sfeer kunnen zo in een horrorfilm verschijnen. Prima film die filmhistories ook intressant is.

Tien weinig sympathieke gasten, gaan om een vrijgezellenweekend te vieren, paintballen in een afgelegen bos. Echter worden ze misleid en doen een ​​lang overleden tempelier-ridder herrijzen. Dat is de opzet van dit onzin script. Daarnaast is de film uiteraard Low-budget en zal daarom op een ander vlak moeten overtuigen. Tja... en dat doet het helaas nergens! Het hoogtepunt van de film was de opening. Er is verder geen overtuigende gore te zien, en vaak ziet je zelfs helemaal niets. Nu zal je denken het is een Komedie dus het moet toch nog wel grappig zijn? Helaas was het niet eens komisch, eerder vervelend en dom. Oké dan blijven de beloofde 'hot babes' nog over. Ha, je raad het natuurlijk al! Hier faalt de film ook in! Toegeven Jocelyn Osorio is erg mooie dame en zelfs de enige die aardig acteert. Maar vrouwelijke naaktheid om de genre-fans dan op zijn minst tegemoet te komen op het basale niveau, was er niet! Wel krijgen we een zinloze scène waar wordt geveinsd dat men seks heeft.De film schiet dan ook op alle fronten te kort!

Nu er zes jaar naar dato een tweede deel is uitgekomen dit eerste deel herbekeken en het blijft een goede film. Deze bloeddorstige vampieren zijn nog steeds geen lieverdjes en zien er nog heerlijk eng uit. De film onderscheidt zich vooral door de nadruk te liggen op de sfeer en de personages in plaats van de actie en horror. De post-apocalyptische wereld met daarbij de jacht die de vampiers openen op overlevenden geeft een zeer grimmige sfeer. Horror- en actiescènes zijn erg goed gedoseerd en zijn hierdoor extra effectief en soms ook gruwelijk. Die post-apocalyptische setting werkt nog steeds perfect al hebben we veel vaker gezien. Ook de personages zijn goed ontwikkeld waardoor de film iets moois, iets intiems maar ook op momenten evenzo luguber is. ‘Stake Land’ is nog steeds een uitstekende horror-drama, met mooie cameravoering en eigen visuele stijl, een sterke sfeer, en prima vertolkingen.

Voordat ik dit tweede deel ging kijken, eerst mijn geheugen opgefrist met deel 1. En moet zeggen dit is een zeer nette opvolger. De regisseurs Dan Berk en Robert Olsen met die ene film op hun naam,die niet al te best was, hebben er goed aan gedaan om niet veel te veranderen. Visueel ziet de film er dus net zo goed uit als zijn voorganger. Dezelfde grimmige sfeer in een post-apocalyptische setting. De film begint een paar jaar na het gebeuren uit deel 1, we zien dat Martin (Connor Paolo) samen met zijn vriendinnetje Peggy een dochtertje hebben gekregen. Algauw komen er een groep vampieren en leden van de broederschap onder leiding van een nieuwe vampier, Moeder genaamd, het gezinnetje lastigvallen. Waarna Martin uiteindelijk op zoek moet naar Mister (Nick Damici), zijn vriend en mentor en tevens een legendarisch vampierenjager. Echter waarin het voorgaande deel meer de personages centraal stonden en de actie en horror naar de achtergrond waren gezet. Leunt deze film toch meer op de actie en kon het dan ook niet uitblijven dat er iets opgeblazen moest worden. Doordat de regisseurs net iets teveel simplistische trucjes uithalen, haalt deze film het niet bij de kwaliteit van de voorganger maar kijkt het nog wel lekker weg.

Oei, hoe is het mogelijk? Hoe kan je een film over de Tweede Wereldoorlog die draait om de Slag om Stalingrad, één van de bloedigste militaire campagnes van die tijd, nog zo verprutsen? De film begint meteen al raadselachtig; een Russische reddingswerker gaat tijdens reddingswerkzaamheden bij de Tohoku-aardbeving in Japan in 2011 zijn verhaal zitten vertellen? We worden vervolgens vervoerd naar het Stalingrad van 1942, waar je de vijf soldaten "vaders" en een dapper meisje ontmoet. Wel anders is dat de film zich méér aan het begin van het beleg van Stalingrad zich afspeelt (dit is toch vaak er middenin) De film vuurt verder genoeg visuele CGI-kitsch op je af! Oorlog als een verpletterend spektakel in IMAX 3-D. Van de oversteek van de Wolga tot noodlandingen van Heinkel-bommenwerpers. Alles getoond in bombastische scènes en uiteraard afgewisseld met kleffe, over-sentimentele scènes. Dat het qua concept niet geheel origineel was, was verder prima, kan ik meeleven. Ook de zwakke oppervlakkige karakterontwikkeling was nog te overzien maar de verschrikkelijke emotionele dramatiek die letterlijk versterkt werd door een sentimentele muziekscore was uiteindelijk waar de film het voor mij liet afweten

Bizarre en bijzondere film. Het woord stalker is in deze context meer een gids die twee mannen de weg wijst in 'De Zone' naar een mysterieuze kamer waar hun wensen worden vervuld. We zien heel veel mooie cinematografische beelden. Soms bijna betoverend zo mooi. Daarnaast zijn de filosofische dialogen van de drie mannen wel erg loodzwaar. Waarschijnlijk ook met veel verwijzingen naar het Russische regime van die tijd. Al weet ik daar te weinig van. Toch is deze film heel bijzonder. Er hangt een machtige atmosfeer en zijn er onnoemelijk vele beelden die zelfs anno 2016 nog ongeëvenaard zijn. Helaas kwam de film minder goed aan doordat ik flink moest worstelen door al die dialogen en soms het ene dialoog nog niet had verwerkt of we waren er al drie verder. Zwaar maar oh zo mooi.

Dit was de eerste aflevering van de ‘Ghost Story for Christmas’ serie, die de BBC in de jaren '70 rond de kerst uitbracht op televisie. De makers hebben zich voor dit verhaal laten inspireren door het werk van Montague Rhodes James. Een typische tv-film van Britse onopvallende degelijkheid! Er is dan ook verder weinig aan op te merken. Wel is er het feit dat het vertellen van het verhaal wordt gedaan door een derde partij, namelijk Dr. Black( Clive Swift) die zo’n vijftig jaar later de dagboeken van aartsdiaken Haynes (Robert Hardy) doorspit Hoe dan ook, de kijker blijft nogal afzijdig en kan zich moeilijk vereenzelven met Haynes 'angsten. Natuurlijk zijn voldoende griezelige spookhuis-momenten, gefluister, deuren die vanzelf opengaan, een zwarte kat die vanuit het niets in huis opduikt, een gestalte met een kap en hallucinaties als de aartsdiaken het houtsnijwerk van zijn preekstoel aanraakt. Leuk en sfeervol om te zien maar niet zo huiveringwekkend als het, had moeten zijn.

Zeer goed vervaardigd debuut, een prima cast en soms ook goed gebruik van schaduwen en locatie maar het onderwerp over milities kon me niet één moment echt boeien. Dit is denk ik toch meer een Amerikaans fenomeen. Een stel mannen die (zware) wapens bezitten om zich te kunnen beschermen voor als er anarchie uitbreekt.

Tegen die achtergrond wordt er een Agatha Christie-whodunit losgelaten met als onderwerp; Stel je voor dat je opgesloten zit in een ruimte met je collega's, wetende dat iemand onder jullie zojuist een vreselijke misdaad heeft gepleegd. En aan jou om uit te zoeken wie? "De persoon versus de groep"

Onontkoombaar zijn er vergelijkingen met Quentin Tarantino's Reservoir Dogs te maken. Beide films bevatten een breed scala aan personages, waarbij een van hen iets verbergt, en het speelt zich af op een kleine locatie. Maar de dialoog bereiken nooit de hoogten van Tarantino en zijn soms zelfs saai breedsprakig. Maar wat deze film het meest ontbeert, is dat het veel meer een landelijk (Amerikaans) probleem behandelt waardoor het voor een buitenstander waar deze afgebeelde problemen zich niet voor doen, zich ook veel minder goed kan inleven.

“We’re all gonna die!!”

Werkelijk een tot god-bekeerde gevilde ET...?Soms is het al een groot mysterie, hoe zoiets als Star Crystal überhaupt van de grond is gekomen? Maar goed laten het meteen maar uit de weg ruimen: deze goedkope productie is geen goede film! Het bestaat uit matige speciale effecten en decors en middelmatig acteerwerk. Naakt die nog wat smaak geeft aan zulke jaren 80-dingen ontbreekt volledig! Pak zo'n beetje elke bekende S-F film (2001: A Space Odyssey, Star Wars, Alien, ET) gooi het in de mix en je krijg dit..

Tijdens een routine-expeditie naar Mars vind men een merkwaardig gevormde rots, die later iets veel meer bleek te zijn..iets wat wetenschappers nog nooit eerder waren tegengekomen...Een Bloeddorstig ruimtemonster...mmm ammehoela meer een slungelig buitenaards wezen met tentakels. Het betekent dat de bemanning wordt opgejaagd door ventilatieopeningen en om hulp-schreeuwt.

De laatste tien minuten zijn zo lachwekkend pijnlijk dat ik er geen slechte waardering aan wil geven. Want echt...een buitenaards wezen met een soort New Age-kristalaanbidding die de ware geloofsovertuiging vindt nadat hij werd blootgesteld aan de invloed van de bijbel...en afsluitend als één grote, gelukkige familie...en waarom een eind Credits-liedje? Wel een curiositeit naar verre van goed!

Vanaf pakweg mijn elfde kijk ik al naar Star Trek en ik heb dan ook alle series en films gezien. Nu is er vanaf 2009 nieuw leven in de franchise geblazen. En die vallen stuk voor stuk tegen. De films kenmerken zich alle drie door een flinterdun verhaal vol fouten en gaten, veel CGI actie-scenes en zwakke karakters. En bij deze is dat dan ook niet anders. Ditmaal wil een buitenaardse wraak op de federatie. En doet dit op een zeer omslachtige manier zodat de bemanning van de Enterprise erbij kan worden betrokken. De hoofdkarakters worden alle weer door dezelfde acteurs gespeeld. Zodoende kruipt Chris Pine weer in de huid van Captain Kirk. Dit doet hij wederom beroerd. Ik vind dat die man echt niet kan acteren. De buitenaardse Krall is de bijna onherkenbare Idris Elba. Het resultaat is een doorsneeactiefilm dat als excuus in een Star Trek jasje is gegoten. Ik ben opgegroeid met de oudere films en ik mis de sfeer ervan in de nieuwe. Niet dat alles vroeger beter was maar wel sfeervoller. Ergens aan het eind snapte ik een scene ook niet, Spock heeft een foto van de oude crew terwijl deze film toch over hun gaat?

Voordat je deze film bekijkt, helpt het om iets te weten over de ontstaansgeschiedenis en de reden waarom dit is gemaakt. Niet dat de productiewaarde van de film er nu direct beter op worden maar het helpt om te begrijpen, waarom dit net iets meer is dan zomaar een onafhankelijk gefinancierde onofficiële fan-film.

Ten eerste werd dit gemaakt als "40-jarig jubileumgeschenk" van Star Trek-acteurs en crew aan hun fans. Waardoor, er uit zo'n beetje alle vijf de live-action “Star Trek” televisieseries en acht films wel iemand is vertegenwoordigd. Zelfs de schrijvers van het plot komen Deep Space 9 en voor wie geen Star Trek-kenner is de regisseur is Tim Russ, deze speelt het personage Tuvok zowel in deze film als in ‘Star Trek: Voyager’

Voor de oplettende lezer die denk...euh maar Star Trek begon in 1966 en dan is 2007 geen veertig jaar...dat klopt want de web-serie werd wel gemaakt in 2006 maar de release werd meerdere keren uitgesteld Iets met wachten op geluidsmontage, CGI-effecten, niet goedgekeurde vergunningverlening door de Trek-prominenten en omdat ze voor de web-site geld vroegen (uiteindelijk toch gratis) Voor Trek-fan-films geldt een ‘don’t ask, don’t tell’-benadering

Uiteindelijk werd de eerste uitgezonden in 2007 en de laatste twee in 2008. Hierna hebben de makers ze bij elkaar gevoegd en deze speelfilm ervan gemaakt De film speelt zich precies 40 jaar na Kirk’s 5-jarige missie (40e verjaardag van de de Original serie) en 12 jaar na Kirk’s ‘dood’ in Star Trek Generations. En zo wordt ook handig de afwezigheid van de andere ‘grote drie’ verklaard (Scotty vermist, Spock en McCoy op Romulus)

Het geef ruimte om andere iets mindere bekende gezichten een rol te laten spelen. Zo...Kapitein John Harriman (Alan Ruck, ST. Generations) is uitgegroeid tot een capabele commandant, en Pavel Chekov (Walter Koenig, TOS) en Nyota Uhura (Nichelle Nichols, TOS) zijn allebei kapiteins. Gezamenlijk bezoeken ze het 'museumschip'- de Enterprise NCC-1701. Maar er gebeurt iets waardoor de drie in een alternatieve realiteit terechtkomen, waar James T. Kirk nooit is geboren.

Natuurlijk zijn er veel verwijzingen naar populaire 'Star Trek'-afleveringen en daarnaast verschijnen er Klingons, Orions, Andorians, The Guardian of Forever, en zelfs een tribble. Toch was het voor mij als fan een flinke uitdaging om te kijken. Dit is een cast waarvan je beter werk had verwacht!

Daarnaast met een productiebudget van $ 150.000, hergebruikte sets, lage lonen voor de acteurs terwijl vele anderen hun tijd en diensten gratis aanboden? Is het een grote vraag; Waar het geld naartoe ging, het ging niet naar visuele effecten. Ook niet naar de cinematografie, die is ondermaats! Hoe kan cameraman Doug Knapp, ('Voyager'- en 'Enterprise'-afleveringen en Carpenter-films) dit met een handcamera filmen?

Tja ik heb low-budget films gezien die met lagere budget betere dingen deden! Echter ben ik niet in staat om dit volledig als slecht te beoordelen omdat, ondanks ik als ontgoochelde Trek-fan, het niet kan laten om het net iets meer te waarderen dan het eigenlijk verdient. Het is echter diezelfde Trek-fan die het ook beter wil zien, nu of in de toekomst!

De franchise opnieuw bekeken maar ik kan deze laatste film gewoon niet kijken zonder dat de verveling toeslaat, en ogen rollend denk wat is dit toch slecht! Er is geen seconde film die het gevoel geeft dat het weet wat hij doet. Rian. Rey is nu opeens een Palpatine, die op de een of andere manier Force-geneeskracht bezit. Finn is weer terug bij *rennen en schreeuwen. Rose is terug naar een plekje achter de pijpen? Leia zegt de naam van Ben, gaat liggen en sterft. En knap hoor een nieuwe droid die echt vervelend was! Oh Lando, Han Solo en Luke Skywalker zijn ook ergens in de buurt. En naar het maximale standje betekenisloze bioscoop-bombast gegaan. In alle laatste films van de franchise was tot nu toe altijd nog wel iets van het magische eigenzinnige Star Wars-gevoel aanwezig, door hier alles bombastisch te vereenvoudigen, een narratief te mislukken en het voorgaande van deze trilogie te vernietigen, presteert het om de slechtste van allemaal te zijn. Wat natuurlijk ook een prestatie op zich is...!

OMG...? Op geen enkele manier kan je dit voor een goede film aanzien! Dit was een Star War-kloon gemixt met wat Star Trek, maar het had alleen nauwelijks een budget. En het maffe... het werkte toch aan stekelig! De film is gewoon maf, cheesy, en je vraagt ​​je af wat de acteurs dachten toen ze deze film opnamen … ? Oké goed, het heeft ook een jonge David Hasselhoff met lichtsabel. Dat moet iets verklaren? Echter was er ook een cameo van Christopher Plummer, (had hij geld nodig?) Toch ook niet de minste? En...Caroline Munro, bekend van grote Britse horrorfilms, heldin uit 'The Golden Voyage of Sinbad' en Bond-girl in de 'The Spy Who Loved Me' loopt als Stella Star voor 75% van de film in hoge rijlaarzen en een zwart te krappe outfit.

En dan componist John Barry die sterke composities leverde voor grote films die maakte ook voor deze film de muziek! En die was zeker goed! De "Speciale effecten" zijn een pracht staaltje van vindingrijkheid want zonder budget moet je iets! Zo zijn de ruimteschepen gewoon ongeverfde plastic modelbouwsetjes, de effecten voor het geheime wapen van Zarth Arn is een lavalamp die over de film heen wordt gelegd, stop-motionanimatie regelrecht uit de jaren '50, eveneens de doorzichtprojectie-effecten die men gebruik als Akton en Stella door de ruimte razen.

Misschien, heel misschien dat de film zo genietbaar was omdat het met liefde werd geregisseerd en mede geschreven door toekomstige Dario Argento-medewerker Luigi Cozzi. En dat die goede bedoelingen er iets beters van maakte dan het eigenlijk had moeten zijn! Want het eindresultaat is één van de meer vermakelijk vreselijke films.

Amusante filmbewerking van het boek Ster van Neil Gaiman en Charles Vess vol met prinsen, heksen en luchtpiraten.

Net als in Narnia begint ook Stardust in de ‘gewone’ wereld, rond het midden van de negentiende eeuw in een klein Brits plaatsje genaamd Wall. Op een avond belooft de jonge Tristan (Charlie Cox) zijn wispelturige vriendin Victoria (Sienna Miller) om de brokstukken van een vallende ster voor haar te gaan halen. Maar als hij aankomt bij de inslagkrater vindt hij geen stukken steen maar een aantrekkelijke jonge vrouw (Claire Danes).

De bekende genre-eigen elementen zijn ook hier aanwezig echter Gaiman voegt totaal onverwachte ingrediënten toe aan het verhaal. Deze maken het dan ook een aangename film. Eigenlijk heeft ‘Stardust’ alles wat je maar kunt wensen: fantasy, avontuur, een hoop romantiek en zelfs humor. De special effects zijn voor een fantasyfilm redelijk beperkt gebleven, wat de film alleen maar ten goede komt: de aandacht ligt daardoor meer op de karakters. De cast is ook prima in orde. Charlie Cox is een geen standaard ‘mooie jongen uit Hollywood’, maar wel enorm charismatisch en een plezier om naar te kijken. Verder zien we in bijrollen; Robert De Niro als homo-piraten kapitein Shakespeare (misschien net wat te overdreven), een in eerste instantie onherkenbaar Michelle Pfeiffer als Lamia, één van de drie oude heksen, Ricky Gervais als Ferdy the Fence en Peter O'Toole als de koning.

Ondanks dat de film, anders dan het boek, eindigt met een veel happier end is dit een heerlijke sprookjesfilm. Met goed uitgewerkte personages, zonder veldslag(en), grootse special effects of mythische wezens (goed, een eenhoorn daargelaten) Hierdoor is de film ook goed te bekijken door iedereen die niet veel heeft met fantasie.

Ergens heel diep verborgen in de film zitten er iets van elementen voor een psychologische thriller met misschien zelfs met wat Lovecraftiaanse invloeden verstopt. Echter heeft de film niet genoeg Science-fiction om het een Science-fiction film te noemen, noch genoeg horror om het een horrorfilm te noemen. Wat rest is een verschrikkelijke art-house-film. Wel met enorm mooie beelden maar waar de kosmische verschrikking dan weer eens niets anders blijkt te zijn dan een metafoor voor verlies en spijt. We zien veel lange shots van Virginia Gardner (Halloween (2018), op o.a. de wc, de bank, in haar bed of in de sneeuw. De verveling sloeg dan ook al snel toe. Jammer, want het plot klonk interessant en veelbelovend, Echter het kijken naar alleen maar mooie en trage beelden, zijn niet aan mij besteed.

Middelmatige film. Die meer begint als een drama en pas het laatste half uur overschakeld naar horror. Maar tja, dan is het naar mijn mening al te laat!Audities in achterkamers, met natuurlijk terleurstellingen. Foute producent die de actrice in spee een rol aanbied als ze de "poort" open doet.Natuurlijk is er ook semi- vriendin die een secreet is. En dan blijkt er opeens een satanische sekte te zijn??? Kortom het thema is dus "Sell you`re soul to get a roll". Helaas mist de film net die vonk waardoor het spannend wordt!

Hm...volgens mij was dit helemaal zo slecht nog niet! De oorspronkelijke Starship Troopers (1997)was een bioscoopfilm met een budget van $105,000,000. Dit direct-naar-dvd vervolg moest het doen met een schamele $7,000,000 dus toch een hele prestatie om zoiets vermakelijks ervan te maken! Dat kom voornamelijk omdat in dit tweede deeltje de regie is overgedragen aan Phil Tippett.

Tippett is natuurlijk bekend als de man van de visuele effecten, en gespecialiseerd in stop-motionanimatie. Hij deed werk voor Star Wars, RoboCop, Jurassic Park en niet geheel onbelangrijk de effecten voor Starship Troopers! Oké het verhaal is duidelijk flink afgeslankt en aan het begin voelt het vrij goedkoop aan. Gelukkig verdwijnt het goedkope gevoel wanneer ze het grootse van de oorspronkelijke film kunnen verlaten en er een groep soldaten zich verschanst in een verlaten buitenpost

En nee het wordt ook niet, domweg soldaten die gigantische insecten afschieten! Er zijn andere problemen dan KA-BOOOOM. De film laat het oorlogsaspect varen en wordt iets heel anders in de tweede helft! Tippett is niet voor niets de man van de visuele effecten! Ja hij gaat los in verschillende scènes met gore; ledematen vallen eraf, vingers worden afgehakt, hoofden worden ingeslagen, opengespleten, afgehakt of ontploffen in de magnetron. En Kelly Carlson verliest haar kleren, opeens had ik niets meer te klagen!

Tja in de jaren '90 en '00 kregen veel films met aardig goede box office-opbrengsten (maar geen geweldige) een tweede leven doordat ze direct-naar-dvd-sequels kregen. Voor veel ervan geldt; wilde ik meer ervan weten of zien? Nou, niet per se! Echter vaak was het ook op een leuke manier, genoeg om het met plezier te kijken! Zeker als er net als deze zoveel heerlijke gore is te zien!

“We have to let him go,”

Deze filmversie van de sinistere novelle van Andrew Michael Hurley is zo ongelooflijk Brits ddat de film denk ik ook alleen maar daar vandaan kon komen. Een film waar het eeuwenoude kwaad geworteld is in het land. Zo we hebben Prins Daemon Targaryen (House of the Dragon, Matt Smith) en Galadriel (LOTR; Rings of Power, Morfydd Clark)als het stel Juliette en Richard Willoughby Die met hun vijfjarige eerste en enige kind Ewan verhuizen naar Richards ouderlijk huis Starve Acre in de afgelegen Yorkshire Dales. Het noodlot slaat toe als Ewan die zegt stemmen van Jack "Dandelion" Grey, een plaatselijke volkslegende te horen en die hem dingen laat doen, overlijd.

Vader Richard begint na de dood van zijn zoon, zijn belofte te vervullen om de stronk en wortels van de legendarische Stythwaite Oak te vinden. Een eik waarvan de bijgelovige lokale bevolking zeg dat er een vloek of goddelijke straf op rust. Met moeder Juliette gaat het minder goed. Ze beweert dat ze de aanwezigheid van Ewan nog steeds in huis kan voelen en raakt geobsedeerd door een medium. De ontdekking van het skelet van een haas zet een reeks gebeurtenissen in gang.

Dit is ook meer een film (of boek) wat schatplichtig is aan de psychodrama van schrijvers als (Amerikaanse) Shirley Jackson, Henry James of (Britse) Charlotte Brontë. Dus een langzaam verhaal over verdriet, terwijl er subtiel op het randje van bovennatuurlijke horror, bijna zachtaardig, wordt gebalanceerd en er geleidelijk wordt opgebouwd naar een verontrustende climax. Om een idee te geven dit kan zo doorgaan voor een Victoriaanse versie van Pet Sematary maar waar alles openstaat voor speculatie.

De setting is jaren '70 en ik kan me niet onttrekken dat dit bewust is gedaan als eerbetoon aan de Britse horrorfilms uit die tijd. (de onheilige drie-eenheid van folk-horror) En het geheel doet denken aan de BBC A Ghost Story for Christmas films. Het is een interpretatie van een boek en wat ik daarover lees is die duisterder en dus beter maar wat het aan bronmateriaal mist, maakt het onmiskenbaar boeiende sfeer goed. Meestal zijn deze slowburners, die meer geïnteresseerd zijn in het drama dan in de horror, niet mijn ding maar de ondoorgrondelijke enge sfeer dat er iets bestaat in de lucht, de aarde en alles wat daarin groeit, was hier toch wel angstaanjagend goed.

Saai en maar weinig toedoende drama-film die wat stalker-elementen toevoegde en die in de laatste 12 minuten nog probeert een verrassing toe te voegen. Helaas zijn de belagers totaal niet angstaanjagend (wat waarschijnlijk ook niet bedoeling was) Bloed was er nauwelijks (behalve de bekende scene met een voet en een glas) en heel af en toe willen ze geestenkant op. Merendeel van de tijd lig de nadruk op de verlies van het kind en de relatie-problemen die daardoor zijn ontstaan. Het acteerwerk van Milo Ventimiglia (de serie Heroes), Sarah Shahi en Sarah Paxton (The Innkeepers) is degelijk maar ook inwisselbaar als een stel grijze muizen. Halverwege de film weten ze blijkbaar niets nieuws meer te verzinnen en gaat men nog even over op beelden die met gebruik van een opnameapparaat a la Paranormal Activity zijn gemaakt. Het getuigt meer van luiheid dan van vindingrijkheid. Ook de openingscredits maken het bestaan recht van de film enigszins dubieus want hierdoor is het einde vooral onbetekenend. Je kon al bedenken uit welke hoek de twist zal komen! Enige positieve was de tijdsduur van 80 minuten, hiermee was de film vrij snel afgelopen!

De focus ligt op het gescheiden stel Klara en Miles dat vastzit in een huis dat ze proberen te verkopen en door iets bovennatuurlijks gedwongen wordt de problemen onder ogen te zien die tot de ondergang van hun huwelijk hebben geleid. In wezen is deze film van Jas Summers in zijn een kern dus een drama met waar het mogelijk is, een vleugje horror. Wel zitten er wat interessante Voodoo-aspecten in de film maar de schrikmomenten zijn mager. Het voelt ook misleidend om dit een horrorfilm te noemen want 'enge' dingen die de personages meemaken blijken alleen in hun hoofd zitten Visueel is het eveneens wisselvallig, vlakke cinematografie wisselt met wat leukere beelden. Maar uiteindelijk is de kijkervaring redelijk vergeetbaar. De film zelf valt ergens tussen een Lifetime-film en een doorsnee horrorfilm en is verder ook niet echt aan te raden.