Meningen

Ach ja....men wilde The Strangers opnieuw maken maar dan als trilogie...het eerste hoofdstuk was een herhaling van de 2008-film en er volgt nog een derde hoofdstuk dus deze tweede geeft een hele reeks kat-en-muisachtervolgingsscènes waarvan we de uitkomst toch al weten...Er is veel rennen, dan verstoppen, gevonden worden en soms is weer eens tijd iom iemand te doden en dan rent het meisje weer verder...tot er een einde is...Er zijn enkele flashbacks maar uiteindelijk is het grootste probleem van deze film dat je zit te kijken naar de opzet voor een volgende film. In ieder geval was het geen herhaling van de 2008 Strangers-film zoals Hoofdstuk 1.....maar of dit positief was?

Het derde deel van de trilogie, echter heeft het niet bepaald een succesverhaal opgeleverd. Het concept van de films speelde met het idee dat gevaar zonder motief of verklaring veel verontrustender was. Helaas weten de films niet veel toe te voegen aan wat j als kijker al niet veel vaker heb gezien. En zelfs dat had nog niet zo heel erg geweest als het niet ook zo heel veilig was. De moorden waren niet interessant en de ‘man in the mask’ Pin-Up Girl en Dollface presenteren als de volgende slasher-iconen ontdoet het van de dreiging dat het maar random personen zijn. De films voelen als een gemiste kans maar deze werkte tenminste nog wel als een aardig wraakfilm met een kat-en-muisspel.

Tien jaar na 'The Strangers' mogen in deze sequel; Dollface, Pin-upgirl en ‘man in the mask’ weer aan de slag. Ditmaal is het wel minder home invasion en meer slasher. Helaas is ook nu weer het vrouwelijke flink aan het snotteren. Echter met de sfeerschepping van regisseur Johannes Roberts zit het dit keer wel goed waardoor de film enkele zeer geslaagde scènes telt (bv. de zwembadscène). Helaas wisselen deze af met mindere scènes waar meer in zat (bv. de badkamerscène). Bewegende schommels, langzaam optrekkende mist en krakende vloerplanken deden de rest al zijn het clichés, werden ze toch doeltreffend gebruikt. Waarom de gemaskerde moordenaars een voorliefde hebben voor oubollige muziek uit de jaren ’80. ‘Kids in America’, ‘Cambodia’ of ‘Total Eclipse of the Heart’ geen idee? De film doet dan ook geen moeite om diepgang te creëren of antwoorden te bieden. De jacht op de slachtoffers staat centraal. De film is vermakelijker door de pulp-georiënteerde aanpak ten opzichte van de iets te serieuze voorganger.

Van de film-producent PRC (Producers Releasing Corporation) zag ik al eerder; The Monster Maker (1944) en The Devil Bat (1940) Wisbar maakte daar ook nog een vervolg van) Filmprenten die goedkoop en totaal niet noemenswaardig zijn. Daarmee vergeleken was deze zo gek nog niet! Klaarblijkelijk is het dus zoals de heren hieronder beschrijven een remake van het eerder gemaakte Fährmann Maria (1936) van dezelfde regisseur. De film deed soms een beetje denken aan een Val Lewton-film, maar het budget was er überhaupt niet na om tot dezelfde kwaliteit te komen. Wel is er door gebrek aan zonlicht of maanlicht en de constant laaghangende mist nog een leuk spookachtige sfeer gecreëerd. Daar moest de film het dan ook van hebben! Helaas gaat het romantische subplot te lang door en doet veel van de spanning die in de eerste helft nog werd opgebouwd weer te niet. Rosemary La Planche was nog leuke Eye-Candy in een verder niet bijster goede film. Meer iets voor een luie-zondagmiddag-vermaak.

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

De vrouwelijke geest Stree die in deze film ronddwaalt is gebaseerd op de volkslegende van de "Naale Baa" Waarin er wordt aangenomen dat een kwaadaardige geest 's nachts rondzwerf en de namen van de mensen riep. Als de persoon antwoordt, zou hij of zij bloederig sterven. in de jaren negentig kreeg deze mythe een opleving en werd de tekst ‘o stree kal aana’ (oh vrouw, kom morgen) op de deuren en muren blijkbaar populair.

Interessante legende, jazeker! Maar de uitvoering? Euh, nee niet best! Men ging namelijk voor een soort familievriendelijk liefdesverhaal met hippe Indiaanse muziek. De film concentreert zich veel op de romantiek tussen Rajkummar Rao en prettig ogende geestenjager Shraddha Kapoor. Verder is meestal gewoon een hoop zinloos geklets of trachten om komische (Bollywood-slapstick) te zijn En een horrorelement is nauwelijks aanwezig. Effecten? Bloederig? Nee...helemaal niet...kleren vallen op de grond en lichte jump-scares. En ze laten het tot het einde bijna volledig terzijde...

Het probleem met Bollywood-horror is dat de meeste te luchtig en komisch zijn en totaal niet eng. (met 5 films ook geen groot aantal gezien) Echter deze film deed het in zijn thuisland wel goed en werd een kassucces, Het gaf zelfs het startsein voor het Maddock Supernatural Universe (Roohi 2021, Bhediya 2022, Munjya 2024, en Stree 2 2024) Maar helaas was het voor mij nogal middelmatig. De film slaagt als geheel nergens in om iets effectief te doen.

Het kost me nogal moeite om deze film de juiste rating te geven want de film heeft aan het begin en aan het einde zeer goede old school-splatter. Helaas is er een zeer lang middenstuk waar ik veel minder mee kon!

De toen slechts 21-jarige filmmaker Muro heeft met een minimum budget, verrassend goed gefilmd. Alles ziet er tot in de puntjes goed verzorgt uit. Daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel erg slecht. Zeker voor een cast die toentertijd geen van alle iets had gepresteerd. Voor de meeste zal dat na deze film ook zo blijven. De baas van de auto-sloop Pat Ryan speelde wel in Troma-films. Daarnaast zag ik dat James Lorinz (deurjongen) later de hoofdrol in Frankenhooker (1990) speelde en Tony Darrow (de maffiabaas) rollen in Goodfellas en The Sopranos wist te krijgen, die drie hebben dus nog iets van een carrière gemaakt. Dan is het James M. Muro wel anders verlopen! Hij is een veelgevraagd steady-cam operator (Terminator 2 & X2) en tevens een zelfstandig director of photography (Crash &Rush Hour 3) Nog een grappige detail is dat de regisseur van X2, Bryan Singer, eertijds verantwoordelijk was voor de bevestiging van de camera (Grip) bij Street Trash.

Het plot stelt niet heel veel voor maar het gegeven van een dodelijk drankje (Tenafly Viper)dat mensen in blubber doet veranderen, was zo gek nog niet! Je kan daar toch heerlijk mee los gaan. En als de film dat liet zien, kwam de wansmakelijke overdrijving dicht in de buurt van Troma-trash. Tot zover had ik dus echt geen klagen maar er moest 101 minuten gevuld worden! En daardoor kwamen er ook nauwelijks ter zake doende scenes (o.a. Vietnam-flashback) en veel Komedie-momenten in de film. Het was dan ook wachten tot het weer los ging en dit maakte de film een stuk minder. Voor dat middenstuk met af-en-toe wel iets grappigs geef ik 2* maar voor de smelt-scènes en andere exploitatie geef ik 4* maakt een gemiddelde van 3*

Destijds in 1987, toen streamingdiensten en downloads nog niet zijn intreden hadden gedaan, waren de betere horrorfilms vaak alleen in de videotheek te vinden. Een van de meer rare, onconventionele pareltjes was de film Street Trash van de slechts 21-jarige filmmaker J. Michael Muro. Nu in 2024, waar elke film wel een remake, sequel of prequel heeft of krijgt, kan die film natuurlijk niet achterblijven. Maar gelukkig is het geen remake geworden, maar een soort gekke rebootquel.

In de nieuwe versie is New York ingeruild voor Kaapstad in Zuid-Afrika. Tja en de middenklasse bestaat niet langer in deze dystopische toekomst van het het jaar 2050 De samenleving bestaat alleen uit ultrarijken en daklozen. Een groep ongehuisveste vrienden ontdekken een complot van de lokale overheid om de dakloze bevolking ‘weg te spoelen’ met een sinister chemisch middel genaamd ‘V’.

De lichaam-smeltende epidemie kwam in de originele film voort uit oude bedorven drank, in dit vervolg is het een rijke tiran die de dakloze laat smelten met behulp van vergiftigd gas. Maar het resultaat is hetzelfde De huid borrelt en kookt tot het punt van explosie, waarna de lichamen de Gomachtig roze, radioactief groen en lente-gele vloeistoffen lekken. Daarnaast heeft Gary Green, die in Fried Barry speelde, en één van de meest opvallende leden van de daklozenbende is, een denkbeeldige pop met een grote mond en piemel.

Regisseur Ryan Kruger de maker van Fried Barry, laat de grind-house-esthetiek van het origineel los ten gunste van een meer gepolijste, filmische look. De film maakt ook uitstekend gebruik van zijn budget, met creatief camerawerk en opvallende beelden die de low-budgetoorsprong verder doen vergeten. Grappig is het dat de film ook twee Wilhelm-schreeuwen binnen een minuut na elkaar bevat .

Met buitengewoon grove praktische effecten, verrassend solide vertolkingen, onzinnige willekeur en bijtende (en opzettelijk stomme tiener) humor is dit de tweede goede en aparte film van de regisseur en kan je doordat ze opvallen ook bestempelen als “A Ryan Kruger Thing” En dat is een goed ding!

Tja... deze film stelt nergens iets voor! Het detective-verhaaltje is verschrikkelijk mager. In één oogopslag weet je wie de dader is. Het enige interessante kwam van een nog aardig verrassende twist (daarvoor dan ook nog een punt) Verder is dit schlemielige verhaaltje in ongeveer een half uurtje wel verteld. Om de film een acceptabele speeltijd te kunnen geven, rekken ze deze flink op, door om de vijf minuten een striptease nummer te laten zien. Ook de moorden waren zo goed als nihil. Als er een moordmysterie was, verdwaalt dit volledig tussen de te lange nachtclub-scènes. En een achtervolgingsscène (die de climax moest voorstellen) was blijkbaar niet spannend genoeg en werd onderbroken door een strip-act. Nu snap ik (ondanks overtuigd heteroman) ook niet de lol om te gluren naar vrouwen die een beetje ronddrentelen, aan een paal hangen en wat kledingstukken verliezen. Maar goed misschien voldeed de film voor sommige in een pre-internet-periode nog, echter nu is dit verschrikkelijk slap!

Gebaseerd op een bizar maar waargebeurd verhaal van Chante Mallard. Al zijn natuurlijk de namen en gebeurtenissen aangepast. Ondanks dat regisseur Stuart Gordon een paar sappige gore details (hij is goed in dat soort dingen) laat zien, kan hij niet verbergen dat dit een dom en duf script was. Het verhaal bevolkt vooral veel de gebruikelijke stereotypen; De donkere drugsdealer die stoer doet maar niet is, Latijnse familie die doodsbang zijn om uitgezet te worden, homoseksuele man met klein hondje en de behulpzame dakloze man. Zelfs de vrouw waarom het draaide is veranderd in een dom blondje? Ook in 2007 waren dat al cliches! Het was dat Gordon er wat bloed tegenaan heeft gegooid want anders was het nog erger geweest!

Mmm, Student Bodies was een veel belovende titel maar nu ik de film heb bekeken blijkt dat het één van de meest slechte films uit de jaren '80 moet zijn. Domme grappen spannen de kroon, studenten lichamen blijven braaf bedekt en het genre horror is ver te zoeken. Geen bloed, geen humor tja wat blijf er dan nog over niet veel toch? Ergens halverwege willen ze leuk zijn door R-rated op de hak te nemen maar zelfs dat is te dom voor woorden. Puberaal prutswerk.

Tjonge toch knap dat je een High-school-slasher-film zo kan verprutsen? Een slasher-film bezit een dunne verhaallijn; een gek achtervolgt scholieren met een dodelijk attribuut. Boeiende personages zijn niet nodig want ze dienen als slachtvee en de moorden mogen lekker over-de -top en in beeld zijn! Deze film slaagt in geen van de drie genoemde echt goed... De film besteedt veel te veel tijd aan de karakterontwikkeling van de personages, een wiskundetest, kinderen die dronken worden op school en wat gedoe over een docent die de grens overschrijd met studente. Er is zoveel onzinnig gepraat en het heeft allemaal maar weinig betekenis. Hallo... vervelende kids...slacht je toch af? Hm...een paar keer zie je een opvallend moment van de moordenaar in schoolmascottekostuum die langzaam en dreigend opduikt! Het uiteindelijke sterven duurt en duurt maar en als het dan gebeurt is het zucht...buitenbeeld. School kan als bron van afschuw best angstaanjagend zijn maar tja...teveel verhaal en te weinig dood verderf maken deze slasher-film ondragelijk.

De eerste lange Horrorfilm volgens vele en een film die aan de bakermat van de Duitse Expressionisme stond. Later zal Paul Wegener ook de film Der Golem maken. Toch vind ik de verteltrant en het getoonde van Wegener minder dan films als bv. Caligari of Noferatu. Voor een groot gedeelte komt dat doordat in de film het Horrorelement niet groot is. In deze is het alleen het spiegelbeeld wat verkocht wordt. Alhoewel het thema: de twee-strijd der mens vaker voorkom in de Duitse Expressionisme, vind ik het hier iets teveel zoeken in de dramatiek.Historische gezien een interessante film En zeker geen slechte maar ook geen meesterwerk.

Regisseur Henrik Galeen maakte zijn eerste film Der Golem (1915) samen met Paul Wegener. Deze Paul Wegener speelde en regisseerde twee jaar daarvoor Der Student von Prag (1913) Waarna regisseur Henrik Galeen de cirkel rondmaakte door in 1926 deze Der Student von Prag te her-verfilmen. Ditmaal met een mooi neurotische vertolking van Conrad Veidt als student en Werner Kraus als duivel. Het verhaal is nagenoeg hetzelfde; een armoedige student verkoopt zijn spiegelbeeld (ziel) aan een sinister-mysterieuze man aka de duivel Scapinelli. En is gebaseerd op het korte verhaal "William Wilson" van Edgar Allan Poe, gecombineerd met wat Faust. De beklijvende cinematografie en art-directie zijn van Guenther Krampf en Hermann Warm (art director van The Cabinet of Dr. Caligari) De belichting, decors en visuele trucjes waren dan ook zeer geslaagd, maar in de hoogtij dagen van de Duitse Expressionistische film is dit duidelijke meer een Light versie. Beter of slechter dan de eerste is de film niet echt, misschien, mede doordat er 11 jaar tussen zat, dat deze iets beter wegkijkt.

Typische rockster-verhikel

Het tiende studioalbum van de Amerikaanse rockband Foo Fighters werd opgenomen in Encino, Los Angeles in een oud huis uit de jaren'40. Blijkbaar inspireerde het de leadzanger David Grohl ook om samen met zijn band een horror-film te maken. Het werd een flauwe rock-'n-roll-horrorkomedie. Waarvan de meeste grappen compleet platvallen en soms zelfs op punten schrijnend slecht waren! De zwakste komische scenes van de film komen van de band jamsessies; veel eentonig gedoe met (lucht)gitaren en oude mannen die als kleine jongentjes stoer lopen te vloeken tegen elkaar. Uiteraard zijn de leden van de Foo Fighters geen doorgewinterde acteurs, maar 106 minuten naar rocksterren die proberen te acteren kijken was een flinke uitdaging. Helaas valt het ook op horrorgebied een beetje tegen. Er zijn tegenvallende jump scares en ook de CGI-gore had last van de komedie en is dus onmogelijk om serieus te nemen. Daarnaast was het één grote grootste hit verzameling met veel The Evil Dead en van The Burning tot Friday the 13th en de The Texas Chain Saw Massacre. Natuurlijk wordt er als rechtschapen rockband nog even verwezen naar Aleister Crowley (als verklaring van het boek dat verdacht veel leek op de Necronomicon?) De derde act is niet geweldig, maar er kwam wat meer opleving en werd het zelfs een beetje splatter-film die een welkome afleiding blijkt te zijn van alle andere flauwe onzin. Het hele ding speelt uiteindelijk als één grote lopende grap maar levert nooit echt iets komisch of origineels. Op zijn best was het een horrorfilm die nooit nieuwe wegen inslaat. Helaas resulteert het dus in een aardige maar teleurstellende film met veel typische rockartiesten perikelen... (Tja... en blijkt Rob zombie dus op eenzame hoogte te staan!)

“Enough is never enough.”

Schrijver-regisseur Larry Cohen heeft een talent om low-budget films te maken met prima en bizarre ideeën. Om kosten te drukken nam hij menigmaal zijn toevlucht tot niet alledaagse tactieken om zo goedkoop mogelijk zijn films gemaakt te krijgen. In 1985 slaagde Cohen erin om met een vrij laag budget (ongeveer $ 1,7 miljoen) The Stuff te maken. Een soort horror-komedie over een moordend dessert. Ja echt... een toetje! Cohen doet hier dus precies waar hij het beste in is ... een plakkerige substantie loslaten, er absurde verhaallijnen en stereotiepe personages aan toevoegen. Er losjes nog wat invloeden van The Blob, Dawn of the Dead, Invaders from Mars en Invasion of the Bodysnatchers erin stoppen en dat resultaat vermengen met satire en talloze vermakelijke gore scènes. kortom een prima en onderhoudende B-film. Helaas betekent een laag budget ook dat sommige van de effecten beter zijn dan andere, maar een paar scènes zijn zeker niet verkeerd om te zien. Bij één van die scenes zien we Michael Moriarty en Andrea Marcovicci op een bed liggen. Dit is de draaiende set van A Nightmare On Elm Street (met ook dezelfde impact)

The Stuff is inderdaad goedkoop, chaotisch, heeft maffe, leuke personages en is soms onlogisch, niettemin is dit een fijne horror-komedie van één van de leukere exploitation-makers (na Roger Corman) van de jaren 70 en 80 genre-cinema.

De Tsjechen hebben zich laten inspireren door de Scandinaviërs, die al talloze detectivefilms hebben gemaakt,en besloten om zelf ook er één te maken. En dat is best goed gelukt! Het lichaam van een vermoord meisje wordt gevonden. Twee ervaren rechercheurs beginnen hun onderzoek. Naast het hoofdplot is er een persoonlijk conflict tussen Laura Linhartová en haar collega Adam Benes. Echter... sommige scenes zijn wel heel standaard en sommige verhoorscènes lijken te gemaakt. Daarnaast valt de twist van het verhaal ook een beetje tegen. (alhoewel dat laatste een beetje aan mij kan liggen) Toch was dit een goede misdaadfilm met een sterke hoofdrol van Kristýna Podzimková en waarvan ik hoop dat het een serie zal worden.…

O....had geen idee dat dit een Noors-Zweeds-Deens-Poolse herbewerking van het eeuwenoude sprookje van Assepoester was maar tjonge dit was grandioos! Zoals wel vaker de laatste jaren bekijken ze sprookje vanuit een ander perspectief; de slechterik is niet zo slecht en de hoofdpersoon niet zo goed. Stiefzus Elvira is het slachtoffer van onmogelijke vrouwelijke schoonheidsnormen en moeder Rebekka's zoektocht naar rijkdom. De arrogante Agnes (Assepoester) wil niets met de over het paard getilde prins Julian en heeft veel liever seks met de staljongen.

Wat deze remake zo goed maakt is dat de omgekeerde "Bibbidi-bobbidi-boo" transformatie je echt kippenvel bezorgt! De 18e-eeuwse cosmetische chirurgie wordt op groteske realistische wijze met praktische effecten in beeld gebracht. Degene die er zijn, zijn heel goed gedaan, enorm smerig en vol in beeld! Ook naakt (borsten en penis) en seks zijn gratuit in beeld. Dit alles is doorspekt met slinks duister gevoel voor humor, geen recht-in-je-gezicht humor maar erg subtiel. Naast de horror zijn het kostuumontwerp en de cinematografie van de film visueel boeiend. Zeer goede acteerprestatie, fantastische hoe Lea Myren de stiefzus speelt, gecombineerd met opvallende SFX-make-up smerigheid maakt dat dit één van de beste versies van sprookje is.

Helemaal niet slecht! Maar op het gebied van horror was het wel ietsjes mager. Voor een haarstylist die mensen scalpeert was men met het bloed maar verbluffend tam. De film moet het meer hebben van het verhaal dat vanuit het perspectief van een vrouwelijke seriemoordenaar wordt verteld. Het verlangen naar emotionele connectie en obsessieve aard om vriendschappen te sluiten. Clare is een gebrekkige persoon met sociale angsten. De verlegen jonge haarstylist Claire hoort tijdens het knippen de verhalen van andere vrouwen en als uitlaatklep voor de pijn die ze van binnen voelt… is ze een moordenaar geworden.

The Stylist, was gebaseerd op de korte film met dezelfde naam van dezelfde regisseur Jill Gevargizian. En dat verhaal is in het midden van de film een beetje traag en neemt verder de tijd om Claire en haar obsessie te tonen, maar biedt weinig achtergrondverhaal over haar. Ik had graag wat meer willen weten over dit hoofdpersonage? De meeste scènes zijn zacht, gestructureerd bijna dromerig. Najarra Townsend is perfect gecast als Claire Ze is zo sterk in haar rol dat je niet weet of je voor Claire wilt wegrennen of haar wilt omhelzen. En ja visueel en stilistisch is het speelfilmdebuut van regisseur Gevargizians redelijk sterk. Daarnaast is de finale als Olivia (Brea Grant) gaat trouwen ondanks je een beetje wist waar de dingen naartoe gingen er wel eentje die je niet gauw vergeet! Nu kan ik meerdere genres waarderen en dit was echt zo verkeerd nog niet voor een debuutfilm maar als (diehard) horror-fan had het allemaal wel harder gemogen!

Deze film had ik al eens gezien dus blijkt het een rewatch te zijn. Ach dat was geen straf! Meester van martial arts-choreografie Yuen Woo-Ping levert een waar jaren '90 spektakel af. Dat ondertussen ook deed denken aan een stel kungfu-klassiekers. Ook zien we oudgediende Gordon Liu (“The 36th Chamber of Shaolin”) en Bryan Leung Ka-Yan (“Five Shaolin Masters“)

Zoals vele kungfu-films draait ook 'True Legend' om een verhaal van wraak en redding. Su Can (Vincent Zhao) en zijn geadopteerde broer Yuan (Andy On) krijgen daarom ook mot met elkaar. Echter Yuan bezit de dodelijke 'Five Venom Fist' en is geen partij voor Su Can. Deze moet dus zijn vechttechnieken beter maken en leert dit van God van Wushu. Hier zien we Michelle Yeoh in een cameo verschijnen.

Opvallende van de film is dat het na een semi-overwinning het nog niet is afgelopen en dat er nog een ander gedeelte komt. Waarbij we Su Can zien als dronkaard met lang onverzorgd haar en baard, gescheurde vodden als kleding en zijn zoon dwingt om om geld te bedelen. Echter in een dronken bui, leert hij de “drunken fist” stijl en begint een gevecht tegen buitenlandse spierbundels op verhoogde, stervormige arena omringd door tijgers. Te midden van deze actie is daar ook David Carradine te vinden.

Na de eerste aftiteling volgt er dan een soort verklaring. Er wordt namelijk onthult dat Su, Beggar Su is geworden. En dat was de giechelende kungfu-meester met een rode neus die de “drunken fist” stijl leert aan Wong Fei-hung, in de film Zui Quan (1978) waarmee Jackie Chan bekend werd. Die rol werd gespeeld door Woo-ping’s vader, het werd tevens zijn laatste rol. Dus met "True Legend" laat de regisseur tevens zijn eigen vader herleven. Als dat geen mooi eerbetoon was?

Erg plezierige en soms komisch uitgevoerde Thaise horrorfilm. De film bezit door een vrouwelijke geest met lang haar, overeenkomsten met de films Ju-on en Ringu maar weet door zijn lichtvoetigheid, zijn visuele uiterlijk( vintage jaren '80 -vibe) en gebruik van kleurtjes zich erg goed te onderscheiden. Prettige bijkomstigheid is dat de zwoele verpleegstertjes, meer zijn gecast voor hun sexappeal dan acteerwerk (dat is best ondermaats). Ach de zeven zustertjes compenseren dit vooral door in sexy pakjes als verleidelijke slachtvoer te fungeren. En die effecten waren redelijk overtuigend, soms goed gemaskeerd doordat de film is vormgegeven als een grote levendige rode, groene, blauwe en oranje kleuren-trip. Het is uiteindelijk geen bijzonder enge film, het heeft zelfs maar weinig spanning, echter bezit het een soort speelserigheid, leuke humor en voldoende bloed. Hiermee weet deze Thaise horror,verfrissend uit de hoek te komen en liefhebbers van het genre, moeten zich dan ook kostelijk kunnen vermaken! (ik tenminste wel!)

Extreem losjes opgebouwd, visueel surrealistische, met bijna avant-garde expliciete beelden en een meditatie over de relatie van de mens met zichzelf en de wereld om hem heen. Er is geen verhaallijn om je aan vast te houden en dus wordt je meteen halsoverkop in de vier korte, los van elkaar staande segmenten gegooid.

De film begint met "Ovarian Eyeball" een korte scène waarin een man een dode vrouw die naakt op een soort altaar ligt, ontleedt en een oogbal uit haar buik haalt. De tweede aflevering "Human Larvae" bezat nog iets wat een samenhangend verhaal was. Een jongeman genaamd "Brother"verteld in een voice-over. Hij onthult dat hij geobsedeerd is door zijn zus die net zwanger is geworden maar daarna een radicaal idee ontwikkelt om het meest vreselijke te doen wat de mens kan: doden tijdens het scheppingsproces. "Rebirth" toont enkele naakte mensen die in de vrije natuur over het gras en de aarde rollen, kronkelen en neuken. en in "Right Brain/Martyrdom" wordt een masturberende man achtervolgd door zijn eigen demonen.

Tja is het kunst? Is het obsceen (Canadese douane heeft er zelfs een exemplaar van in beslag genomen op die gronden). Is het gewoon pretentieuze troep? Geen idee! Regisseur Karim Hussain heeft wel de grenzen van het toelaatbare opgezocht. Om even een korte sfeerimpressie te geven: er wordt een pasgeboren kind gedood, er wordt gemasturbeerd, er is sprake van necrofilie en kannibalisme als Jezus wordt opgegeten door drie naakte vrouwen. Er zijn dus inderdaad een aantal zeer opvallende en verdraaide beelden, dat valt niet te ontkennen. Het gebrek aan houvast, was echter een probleem voor mij!

De verontrustende beelden zijn met uitstekende praktische effecten gedaan en er is prachtig gefilmd. Wat niet verwonderlijk is want Karim Hussain staat bekend als een van de beste cameramannen die in genrefilms werken. Met als credits; alle Brandon Cronenberg-films , We Are Still Here, Random Acts of Violence en Hobo With a Shotgun. Oké de film is een ervaring maar het is te verwarrend, waardoor het allemaal erg vermoeiend was!

Enigszins "vreemde" ziekenhuis-film. Direct na zijn veertigste verjaardag gaat George Grieves naar het Mount Abandon ziekenhuis voor een routinematige niet-chirurgische colonoscopie. Hij ontwaakt uit de anesthesie en ontdekt dat hij is geopereerd en vanaf daar gaat het van kwaad tot erger....Bij de opening zou de film gemakkelijk een typisch medisch drama kunnen zijn over de angst van een man die een eenvoudige behandeling ondergaat. Maar...hm, ik aarzel om de plotwending een "twist" te noemen, zo dik lig het er bovenop!

Want tja het kan gewoon niet duidelijker dan dat de makers een betekenis in de film willen toevoegen. De film zit namelijk vol met religieuze en mythologische toespelingen; Dat begint al met George en Jenny Grieves iets met Adam en Eva boven hun huwelijksbed hebben hangen; nog erger wordt het als je Henry Fuseli's The Nightmare (1781) ziet hangen in badkamer; de groep vrienden "Het Laatste Avondmaal" imiteren voor een foto (plus olijfboom en Getsemane), het ziekenhuis heet notabene Abandon, een naam voor hel in het jodendom.

Zoveel zelfs, dat ze op de eerste plaats hebben gezet en de horror in het verhaal op de tweede. In werkelijkheid is het niet zozeer een horrorfilm, maar eerder een Kafka-achtige fantasie met af en toe een bloederig moment. Waarom dit in de markt zetten met een dvd-hoes waarop een getatoeëerde vrouwenrug en een hand met een bebloed mes te zien zijn en de tekst "When What You Fear Becomes Real"? Het schep toch verkeerde verwachtingen! Ook is het een film waarbij ik me eigen, een beetje afvraag; of ik als Europaan iets aan deze metaforische kijk op Amerika had?

Laat ik vooropstellen dat de opmerking over dat de film er goedkoop uit ziet qua CGI, dat er zeer brave beelden worden vertoont en dat het verhaaltje mager is, waar zijn! Echter is dit zo'n fijne film, dat hij voor mij onder de 'Guilty pleasure' valt. Als eerste maken we kennis met de vampier Radu die de koning Vladislav (Angus Scrimm) en tevens zijn vader vermoordt voor de macht en de bloedsteen. Radu ziet er zo'n beetje uit als een kruisbestuiving van Nosferatu en de zanger van de rockband 'The Cure.' Hierna zien we de drie vrouwelijke studentes Mara, Lillian en Michele naar het Roemeense Prejnar gaan om daar de legendes over vampieren te bestuderen. Tijdens de film krijgen we ook nog wat meer achtergrond informatie over het bestaan van deze vampieren. Vooral de scene van het lokale festival was erg mooi om te zien. Sowieso werden de gebouwen uit Roemenië erg goed gebruikt om een fijn sfeertje te creëren. De film is met hier en daar wat gore, sporadische een ontblote damesborst, een erg leuke vampier en cheesy stop-motion een film waar je één en al plezier aan beleeft. Tenminste ik wel!

Tja Radu is niet dood! Het zonlicht verbrandde hem niet genoeg want héél toevallig kwam hij in een plas water terecht en met een paar druppels van de levengevende bloedsteen was hij er zo weer bovenop. En Rebecca en Mel Thompson die aan het einde van deel 3 weg waren gekomen tja... die crashten. Daarnaast keert de vampier Ash de muziekliefhebber op onverklaarbare wijze terug naar deze film nadat hij volledig was uiteengevallen in Vampire Journals (1997) Sowieso is er een overvloed aan vampiers. Er blijkt zelfs een wetenschappelijke vampier te zijn in de gedaante van de rare Dr. Niculescu aka Dr. Blood. Dit is ook duidelijk verreweg de goedkoopste Subspecies- film, die sommige ideeën uit de spin-off lijkt te lenen. Verder is het vooral meer van hetzelfde, alleen is het tempo wel iets beter en is er een beetje meer bloed. De 'ondersoorten' (Subspecies,) Radu's kleine uit bloed geboren dienaren, zijn ook in dit deel weer afwezig. Ach het had zo ontzettend veel erger kunnen zijn. En de franchise eindigt redelijk solide. Alhoewel er sprake is om een deel 5 te maken...

Bovennatuurlijke mysteriekomedie met geen groot budget. Is het goed? Ik denk het niet. Is het vermakelijk? Hm gedeeltelijk! De komedie werkt niet, maar het kreeg wat charme door zijn overdreven buitenbeentjes-stijl Het acteerwerk is redelijk. Matthew Gray Gubler en Kat Dennings zijn allebei eigenzinnig leuk. De toewijding van de crew zorgt ervoor dat de film overeind blijft, maar het verhaal is nogal zwak. Ik had ook graag meer van de "horror" verhaallijn gezien, daar had absoluut meer van nodig! Lastig is het wel want er zijn wel een paar creatieve momenten. Maar aan de andere kant is het meanderend en gaat het nergens heen. Er zijn cameo's van Ray Wise, Sally Kirkland en Jeffrey Combs. De ziet snoepkleurige uit, wat een dik contrast is met de Gothic uit de titel... Het is niet goed, zelfs wat teleurstellend maar voor sommige kan dit nog licht amusant zijn.

Ondanks dat de invloed van de Hays Code in 1959 betrekkelijk minder werd, lagen destijds de onderwerpen (homoseksualiteit, waanzin, moord, incest, pedofilie en kannibalisme) nog duidelijk in de taboesfeer. Daarom worden in deze verfilming van een gewaagd toneelstuk van Tennessee Williams de onderwerpen, om de censuurcodecommissie tevreden te stellen, wel behandeld maar nooit expliciet benoemd.

Het siert producent Sam Spiegel en regisseur Joseph L. Mankiewicz (beide winnaar van meerdere Oscars) dat ze brood zagen om het filmscript dat Williams samen met Gore Vidal schreef te verfilmen. Voor de hoofdrollen tekenden een sterrencast die garant stond voor succes. Echter waren Katharine Hepburn, Elizabeth Taylor, Montgomery Clift, Albert Dekker en Mercedes McCambridge niet de meest gemakkelijke mensen. Er gaan dan ook genoeg verhalen te ronden over de perikelen zowel op als naast de set van de film.

Desondanks is deze Southern Gothic prima genietbaar, vooral dankzij het heerlijke spel van Hepburn en Taylor, die beiden een Oscarnominatie voor de film ontvingen. (maar niet kregen) Regisseur Mankiewicz geeft een prachtige duistere look aan zijn prent, die nog extra aangezet wordt door een drietal angstaanjagende horror-scènes. Twee daarvan zijn met een ruimte vol psychiatrische patiënten. De derde is de slotscène met daarin een overtuigend hysterische Taylor. ‘Suddenly, Last Summer’ is daardoor absoluut een bijzondere kijkervaring.

Triple A of AAA, (Argentijnse Anticommunistische Alliantie) was een extreemrechts doodseskader dat actief was in Argentinië gedurende de jaren 70. Wat als aanhangers van het dictatoriale schrikbewind ondanks hun bejaarde leeftijd gewoon door zijn gegaan met martelen? Wat als deze oudjes niet zo blij zijn met de moderne tijd van internet en mobiele telefoons en deze middelen gebruiken om vrouwelijke slachtoffers te lokken?

De film begint als een jonge man en een vriendin in de zoektocht naar zijn ex-vriendin, een huis binnen gaan. Een gezond portie nitroglycerine doet de rest...om je 80 minuten lang ter verblijde met spanning en verrassing. Ondertussen ook nog een vette knipoog in de vorm van een T-shirt naar een inspiratiebron;

Sorcerer (Film, 1977) Logica moet je hier trouwens niet zoeken! Die is er zo goed als niet, het zit vol met onwaarschijnlijkheden, om de amusementswaarde te verhogen. Maar "who cares"? Ja, meisje als je niet wil ontploffen moet je, je kleren uittrekken! Heerlijk! Ook audiovisueel werd er volop geëxperimenteerd. Met zoveel explosieve is het natuurlijk een must om eruit te gaan met een knaller; Dit doen ze dan ook met een gave slow motion-explosie! Fijne grimmige, kleine Argentijnse horror, stijlvol geschoten en met een bizarre fetisjistische obsessie voor zweet …

Film alleen voor liefhebbers van Fantasie-films op een klein budget! Voor de LOTR-films (met enorm budget) waren Fantasie-films het domein van B-films. Met af-en-toe een uitzondering is het genre dat ook altijd wel gebleven. Misschien zelf nog meer want het is een risicovol genre om budget aan uit te geven. Gelukkig zijn er dappere makers die het blijven proberen.

Het verhaal is dat van een heldin die reis maakt om de schurk te verslaan. Terwijl je haar volgt door dit avontuur, zie je in flashbacks haar verleden en hoe ze daar is gekomen; een beproefde formule die effectief en goed werkt. De makers kennen hun grenzen en laten zodoende de nadruk meer liggen op verhaal dan actie maar vinden voldoende ruimte om creativiteit te tonen.

De film maakt ook uitstekend gebruik van echte locaties en oogt verrassend gepolijst. De film zorgt voor een prima wereldopbouw met kostuums en zelfs als de CGI wat basic is, begrijp je dat je in een fantasiewereld bent. Natuurlijk zijn er momenten waarop het wordt belemmerd door zijn budget. Sommige effecten zijn misschien ook niet helemaal perfect, en er zijn momenten waarop het beeld naar zwart gaat en de heldin alleen nog maar horen vechten. Uiteraard door budget en ach...het is niet hinderlijk

Dat het een gewaagd project was, werd meteen bij de opening al duidelijk...het begint stil. Met overal overblijfselen van een wagen. Het blijkt dat de vrouw Ida heeft kunnen ontsnappen aan gevangenschap en nu moet zien te overleven om haar volk te bevrijden van de tirannie van een duistere prins. Aangezien ze een masker draagt dat haar stem belemmert, is er een beperking van de dialogen Maar Naomi McDougall Jones is een sympathieke aanwezigheid en geeft haar bovendien een typisch underdog-gevoel.

Kortom dit is een goed voorbeeld van wat low-budget fantasy kan bereiken. Dus als je houdt van minder gepolijste, maar ambitieuze low-budget fantasie-films. Is dit zeer de moeite waard om te kijken!

Het belle époque (iets als mooie tijd en die globaal tussen 1870 en 1914 valt) was een tijdperiode waar er meer welvaart, technologische ontwikkelingen, zelfontplooiing en relatieve rust ontstonden. Kortom vooruitgang, maar hierdoor werden ook bestaande overtuigingen op hun kop gezet. Darwin introduceerde de evolutieleer, socialisme bedreigde de bourgeoisie en Sigmund Freud beweerde ook allemaal dingen die je liever ontkende. Die tijd aan het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw noemen we ook wel; Fin de siècle (eind van de eeuw)

Tijdens de negentiende eeuw gaf het Victoriaans Europa een zeer duidelijke plaats aan de vrouw maar nu met al die 'nieuwe' ideeën streefde vrouwen en arbeiders (en ook katholieken) naar een volwaardige plaats in de samenleving ze hadden tot dan toe eigenlijk maar weinig kansen gehad. Deze film gaat over de Britse suffragettebeweging, over de harde kern of militante vorm die vonden dat vrouwenemancipatie ook met ongehoorzaamheid (geweld) mocht worden afgedwongen. Deze Suffragettes werden vaak als 'onvrouwelijk' bestempeld: dames behoorden zich niet zo gedragen, en zeker niet in de publieke ruimte (een mannendomein).

Waarom deze film kies voor de fictieve vrouw Maud Watts (Carey Mulligan) om dit verhaal te vertellen is mij niet duidelijk. Fictief of niet hierdoor krijg je de ervaring van één individu. De sets en aankleding zijn prima, het uitzichtloze bestaan van de arbeidersklasse is voelbaar. Maar het is een gemiste kans dat er niet meer is gefocust op de verschillen tussen welgestelde vrouwen en vrouwen uit de arbeidsklasse. Meryl Streep verschijnt één keer als Emmeline Pankhurst, het boegbeeld van de beweging, maar meer dan dat het goed staat op de poster is ze vooral een miscasting van jewelste. Alsof iemand uit de bourgeoisie opeens een toespraak gaf om te blijven strijden voor rechten die ze liever niet zien.

Tja er is dus één muizige vrouw, één miscast maar gelukkig zijn er wel bijrollen die overtuigen! Zo zijn het Helena Bonham Carter, Anne Marie Duff en Brendan Gleeson die hier wel overtuigen. Alhoewel de film de beste bedoelingen had om een belangrijk periode in de historie van vrouwenemancipatie te laten zien, is het niet veel meer dan het netjes opsommen van feiten, keurig verpakt maar daardoor ook wat braafjes, een gekuiste versie van de geschiedenis.