Meningen

Is het een goede film? Het antwoord is: het is oké. Het is verrassend goed voor de beperkingen van een laag budget. Door de titel en het plot waarin werd vermeld dat er een duister geheim verborgen was in een oud Victoriaanse landhuis, ging ik van de zoveelste spookhuis film uit. Echter het tegendeel werd bewezen! Direct vanaf het begin van de film zie je dat je heb te maken met een low-budget productie. Het is een eerste film en mist duidelijk technische ervaring en budget. Wankele regie en tijdens buitenscènes is een blaffende hond te horen en je ziet zichtbaar en hoorbaar een drukke snelweg. Dit werd eveneens gecombineerd met niet geheel overtuigend acteerwerk. Echter een pluim voor het make-up- en special effects-team voor het prima werk! De gore en verschrikkingen waren top! Zoals het bij een horrorfilm gewoon hoort1 Ook probeert men er ook echt iets van te maken! Een routinefilm zou een verhaal hebben over drie dieven die op de verkeerde plaats in breken. Hoewel de film ook niet baanbrekend is, is het een behoorlijk vermakelijk en soms ook best bruut. Daarnaast is het door verschillende hints ook geen grote verrassing wat er met het groepje staat te gebeuren wanneer deze de regel overtreedt. Grimmig van opzet, op zijn tijd goede gore, enigszins slordig en met 80 minuten van korte duur, vond ik dit degelijk vermaak! Zorg ervoor dat je de film niet uitschakelt bij de aftiteling er volgt nog een extra scène helemaal aan het einde.

Twee stellen, meestal met problemen, die een weekendje weg gaan naar een geïsoleerd huis krijgen te maken met een killer. Hoe vaak hebben we dat plot al gezien? Tja en uitgerekend met zo'n plot probeer je een eerste film te maken? Scott Hamm deed ook veel zelf zo was hij acteur, regisseur, producer en medeschrijver. Maar de film was gewoon in alles slecht; Er werd zoveel moeite gedaan om huisbewaarder Bo-Lee eruit te laten zien als degene die niet te vertrouwen was. Tja maar je kunt wel raden, hoe het blijkt te zijn. Om over al het andere in het plot maar te zwijgen...Het script is voorspelbaar en erbarmelijk zwak. Het acteerwerk is op zijn best middelmatig. En als uiteindelijk de moordenaar aan de slag gaat...blijkt het of uit beeld of totaal niet interessant. Kortom dit is een slaapverwekkende slasher met een erg goede poster maar verder op alle fronten tegenvalt!

In 10 dagen gemaakt en met maar twee locaties is het overduidelijk een low-budget film. Een patrouille van soldaten in de Koreaanse oorlog, niet heel toevallig bestaande uit buitenbeentjes, gaat op weg en arriveert bij een Boeddhistische tempel. En meer is er eigenlijk niet ondertussen wel veel scènes van dialoog. De film pakt daarin de raciale politiek van die tijd aan maar nooit kiest de personage zwart-wit voor één partij. Dat de film is opgenomen in de studio met decors en rookmachines is regelmatig goed te zien. De actie bestaat uit een paar kleine schermutselingen en in de climax zien je vooral herhalende en stockbeelden. Sowieso wordt er tijdens dat einde gekozen om meer te focussen op het interne conflict. De film schijnt ook de eerste film te zijn die handelt over de Koreaanse oorlog. En dan is er de jonge Zuid-Koraanse jongen die algauw de bijnaam Short –Round kreeg (het is niet moeilijk te raden waar Spielberg en Lucas later dus de naam voor de jongen in "Indiana Jones and the Temple of Doom" leenden?). Regisseur Samuel Fuller leverde met deze een goedkope maar redelijke film af!

Onmiskenbaar een film uit de jaren 80.Tjonge... wat een opening bezit deze film... man staat voor een spiegel, scheert zijn baard af en gaat de badkamer uit, ruimt nog even gauw een klein speelgoedbootje op voordat hij de trap afdaalt. Deze openingsscène en de daaropvolgende shots zijn eigenlijk de enige onheilspellende horrormomenten en het beste van de hele film. Vanaf daar neemt de stiefvader een jaar later een nieuwe identiteit, echter dan is er nog maar weinig verrassing... en er zijn amper slachtoffers. En toch...wat mij liet blijven kijken is Terry O'Quinn (een acteur van de televisie en vele bijrollen films) want hij is het die de show steelt als sociopaat Jerry die met een verdraaide kijk op "familiewaarden" het perfecte gezin probeert te vormen. Wat uiteraard gedoomd is te mislukken! In zijn kern natuurlijk meer een psychologische thriller maar wel opvallend goed. En blijkbaar vormde de inspiratie voor deze film de echte moordenaar John Emil List (1925-2008)

Regisseur Akiva Goldsman heeft eigenlijk vooral gewerkt als producent en scenarioschrijver. En dat was afgezien dat het wel bekende films waren, regelmatig niet het beste werk. Ook het het feit dat Blumhouse afzag van een theatrale release en het stilletjes op dvd zette zonder promotie was geen goed teken. Gek genoeg was de film nogal een verrassing.

Het verhaal van Stephanie is eenvoudig maar werkt verdomd goed. De opening is bijzonder boeiend, als je de jonge Shree Crooks alleen door het huis ziet ronddwalen. Heerlijk angstaanjagend voor ouders. Je probeert te raden wat er aan de hand is tijdens dit eerste deel. Daarna, als de dingen weer normaal worden, werd het iets minder maar was er nog steeds genoeg te beleven om je aandacht vast te houden.

De kracht van deze film schuilt dan ook in de broeierige, geheimzinnige sfeer en het geweldige spel van Crooks. Echte grote verrassingen of nieuwe inzichten biedt deze rolprent niet. Niettemin levert de film een of twee zeer memorabele scènes op! En ook de compacte speelduur werkt in het voordeel.Het laatste derde deel als de ouders debatteren over wat te doen lijkt enigszins op Village of the Damned (1960). Tja, dit was best geslaagd en ik heb ervan genoten.

What kind of spider are we talking about here?" "A big one."

De meningen zijn wat verdeeld maar volgens mij is er niet zo heel veel mis met deze creature feature! Oké het doet misschien geen pogingen tot iets nieuws. Maar dat is helemaal niet erg! Daardoor weet je ook precies wat je kan verwachten...het is niet te eng maar het valt ook reuze mee. (gelukkig niet zoiets als Eight Legged Freaks) Daarnaast is er in de film (groot) eerbetoon aan Alien en (klein) Arachnophobia.

De Australische regisseur/scenarist Kiah Roache-Turner heeft redelijk wat naam gemaakt met lowbudgetfilms voor liefhebbers; twee zombie-Wyrmwood -films (2014 & 2021) en het allegaartje van cyberpunkactiehorrorkomedie Nekrotronic(2018) Zodoende mag hij het nu proberen met film met een internationale bioscooprelease. De film kent zijn klassiekers en begint met iets wat veel lijkt op sciencefiction-horrorfilms van weleer.

Een vreemd object stort uit de ruimte door een raam in een appartementencomplex in Zuid-Brooklyn, Sydney. Het blijkt een spinnetje die algauw gevonden wordt door de jonge, stoere Charlotte ( vast een verwijzing naar Charlotte's Web) Echter zij en de andere vreemde bewoners in het gebouw, komen er snel achter dat ze op het menu staan! De ster in deze film is zonder meer Aylya Browne(Alyla Browne, de jonge Furiosa in de komende Furiosa: A Mad Max Saga)

Het grootste deel van de eerste helft is gewijd aan de(regelmatig ongemakkelijk) familieband en het voorstellen van de kleurrijke medebewoners. Maar er zijn een aantal jump scares, een “fucked-up parrot.” en uitstekend gebruik van schaduwen. Halverwege wordt je beloont met een behoorlijk goede kleverige moord. (niet overdreven expliciet maar wel van het praktisch soort) Scènes waarin de spin te zien zijn, zijn van goede CGI gemaakt door Weta- Workshop (deden ook de spin Shelob in LOTR) en de film ontleent ook zijn naam hieraan. Al met al is het film die met een klein beetje humor, veel hart en arachnofobie zeer bevredigend afsluit!

Help! I'm being raped by a clown!

Ik heb ontzettend veel plezier gehad met deze.clown-slasher! Een verjaardagsclown die terugkeert uit de dood om wraak te nemen op de tieners die zijn dood hebben veroorzaakt. En daarmee doet het eigenlijk precies wat ik in een slasherfilm wil zien. De hele film is bijna vreemd charmant, maar ook heerlijk grof in zijn grotesk geweldige special effecten. Ross Noble is perfect gecast als Stitches en brengt een werkelijk verwrongen, droogkomische moordenaar-clown over. De rest van de cast is ook best goed, maar het echte hoogtepunt is hoe op inventieve wijze de tieners worden vermoordt...met praktische effecten! Deze kwaadaardige clown is zo onderscheidend dat Stitches in de jaren 80 zeker een paar vervolgen zou hebben voortgebracht (wat een bedroevende zuinige ratings) en hij heeft een paar geweldige oneliners! De film is uit 2012 maar staat zoveel jaren later nog steeds als een huis, sterker doet het beter dan menig moderne film. Waarom ik dit niet veel eerder zag...geen idee?

Nog best een prima film ondanks een lager budget!

Wel kan het wat moeite kosten om het eerste gedeelte van de film door te komen! De film begint namelijk als found footage. Waarbij de film heen en weer vliegt of juist beelden toont van de verkeerde dingen. Ja het was uitermate irritant, dat ik serieus de optie overwoog om uit te schakelen. Gelukkig blijkt dan dat na een tijdje de filmstijl normaliseert en dat rechercheurs de video als bewijsmateriaal en voor aanwijzingen gebruiken. Ik vond dat thriller/horror-aspect wel goed. Het voelde alsof het geïnspireerd werd door de jaren '90 horror (Silence of the Lambs, Se7en, uiteraard wel beter) En de problemen waar low-budget wel vaker last van lijken te hebben; oeverloze dialoog en geen bloed, waren hier beide wel aardig verzorgd! Daarnaast doet de gewone cinematografie van ene John Orphan geweldig werk en brengt de sfeer van de verlaten industriële gebouwen en het donkere, in mist gehulde bos, naar voren. Ik vond het er netjes uit zien! Dat er een eind "twist" zal komen was duidelijk, maar het gebeurde niet op de manier waarop ik dacht dat het zou gebeuren. Wat het ook bizar goed maakte! Ondanks dat het zich niet heel erg onderscheidt van andere in het genre, was het ook nog best een verrassende slasher ... och zeker niet de beste. Maar er werd goed geacteerd, soms met mooie beelden, degelijke gore en een andere benadering van found footage vermengd met reguliere filmelementen. Een gemiddelde film die dus nog wel iets ongecompliceerds goed deed!

Dat deze actiefilm van regisseur Simon West op alle fronten in de categorie “doorsnee” zou vallen, was voor mij geen al te grote verassing! De regisseur zijn oeuvre bestaat voornamelijk uit dit soort vakkundige maar regelmatige vermakelijke actiefilm, waarvan de één net iets leuker dan de ander is. En ach, dit dertien-in-een-dozijn-verhaal rond een ontvoering (à la Taken), was niet eens heel slecht. Cage was geloofwaardig genoeg als de vader die probeert zijn dochter te redden. Wie ‘Seeking Justice’ (2011) heeft gezien weet dat Cage dit soort personages wel vaker heeft gespeeld Hij doet dus wat ie moet doen, op die bekende, licht over-de-top manier waar hij om bekend staat De film weet nergens te verrassen. Zo lang je er niet te veel van verwacht, is het allemaal redelijk onderhoudend.

Een teleurstelling. Ik verwachtte een actiefilm, maar kreeg meer zo'n Hollywood-Eastwood-achtige film gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Maureen Dabbagh,. Waarin Kate Beckinsale, een moeder speelt wiens dochter ontvoerd wordt naar het Midden-Oosten en haar dochter terug wil. Dit leidt ertoe dat ze in contact komt met het personage van Scott Eastwood, een kinderredder. Een moeder doet alles voor het geluk voor haar kind dus een wending verder en ze is een heldin die honderden kinderen redt. Helaas is het niets minder dan een onnodig dramatische gemaakte doorsnee thriller met nauwelijks iets wat op geode actie leek. Met als gevolg een ronduit vergeetbaar eindresultaat.

Een van de meer interessantere BBC-spookverhalen die uitgezonden werden rond de kerstdagen. Een soort voorloper van "A Ghost Story for Christmas" maar die vanwege de moderne setting ook net even iets anders is. De tv-regels en budgetbeperkingen houden het enigszins tegen om echt heel eng te worden maar het is nog steeds redelijk zoals het is.

Geschreven door Nigel Kneale, de man die ook Professor Bernard Quatermass bedacht. In dit verhaal draait het om een researchteam die zijn intrek neemt in een oud herenhuis en ontdekt dat er een spook ronddwaalt in grote opslagruimte.Tja het zijn nieuwsgierige wetenschappers dus dit wordt direct onderzocht. Wat volgt is veel wetenschappelijk gedoe. Waarbij na voren kwam; dat geesten, bestaan ​​omdat hun energie gevangen zit in de stenen muren.

Toch wel een nieuwe kijk (en dat terwijl de film uit 1972 kwam) op het bovennatuurlijk! Ik kan me ook niet meteen herinneren dat dit eerder of later in een film is gebruikt? De prestaties zijn over het algemeen ook goed, al voelen ze soms wat stijf aan. Doordat het voor de televisie is gemaakt, voelt het wel een beetje gedateerd aan. Vooral in de spaarzame special effecten was dit te zien.

Daarover gesproken is dit ook gewoon bot tegenover vrouwen. Als je elke keer dat de arme Jane Asher werd neergehaald of aan de kant werd geduwd omdat ze een vrouw was, een glas alcohol moet legen, dan zou je zeker sterven aan een alcoholvergiftiging! Maar verder was dit voor zijn tijd, een redelijk solide Britse tv-film en een leuke mix van spookverhaal en Sciencefiction

O man, o man! Waar moet ik eigenlijk beginnen? Nou goed, ten eerste heb je de klassieke opzet: van de getalenteerde jonge kunstenaar Ella die leeft in de beklemmende schaduw van haar beroemde stop-motionmaker moeder. Maar als deze strenge oude moeder wegens een beroerte in het ziekenhuis belandt, ontploft er iets in Ella's psyche. Wat volgt is een afdaling in haar nachtmerrieachtige verwrongen gekwelde geest. Dit kunstenaar wordt gek'-uitgangspunt krijgt een geweldige verontrustende nieuwe draai door de stop-motion-animatie. Door live-action en stop-motion te combineren, waarbij de grenzen tussen de twee vervagen, wordt het publiek meegenomen op een bizarre reis.

Ten tweede valt het kunstenaarschap in deze film niet te ontkennen! Het meest opvallende visuele element is natuurlijk de stop-motion. Regisseur Robert Morgan, is zelf een maker van stop-motion en is bekend van meerdere korte films waaronder andere “Bobby Yeah”, "The Cat with Hands" en “D is for Deloused” in ABCs of Death 2, En Morgan's stop-motionanimatie is absoluut creatief en inventief!

Maar het is niet alleen het praktisch effectwerk van de animatie die indruk maakt en tegelijkertijd afkeer opwekt, maar ook de onberispelijke zenuwslopende geluidsontwerp. De gewrichten van de poppenarmaturen kraken, het zachte zuchten van de geanimeerde personages of bij wonden hoor je onsmakelijke soppende geluiden enz. Dit kleine detail maakt het voor de horrorliefhebber allemaal net iets leuker! Sowieso wordt de horror, in tegenstelling tot films van de laatste jaren, waarin de verschrikking uit het psychologische komt, niet vergeten om grotesk of weerzinwekkend te worden.

En dan is er nog het acteerwerk van Aisling Franciosi. (GoT, het debacle wat Nachtegaal heet, en The Last Voyage of the Demeter (2023) die met een rustige, meeslepende uitvoering, het kloppende hart van dit alles was. Zonder twijfel was haar genuanceerde optreden en ingetogen wreedheid, het beste dat ze tot nu heeft gegeven! Ze krijg hulp van het jonge meisje Caoilinn Springall (The Midnight Sky) die regelmatig het scherm met haar deelt. Acteur Tom York is gelukkig wel handig om het plot vooruit te helpen maar hij is ook enige aanmerking op de film!

Regisseur Robert Morgan weet de spanning meesterlijk op te bouwen. Zijn regie vangt alle griezeligheid van het verhaal, bijna tot in de perfectie. Het is ook een film die je moet ervaren en misschien niet om volledig begrepen te worden. Kan dat...met een vrouw die totaal "coco-nuts" gaat? Het uiteindelijke resultaat zal de horrorliefhebber van zijn sokken blazen! De cijfers liegen er dan ook weer niet om! Maar voor mij als zichzelf respecterend horror-fanaat die steeds hongert naar nieuwe verdorven geneugten, is dit frisse en zeer goede waanzin!

“Geef me wat ik wil, dan ga ik weer weg”,

Deze voor televisie geproduceerde miniserie gebaseerd naar een verhaal van schrijver Stephen King moet het vooral hebben van de suspense. Hierdoor ontstaat er een redelijke spanning. De bewoners van Little Tall Island, het dorpje waar ook King's Dolores Claiborne zich afspeelt, krijgen te maken met een zware sneeuwstorm en een demonisch figuur. Veel van de spanning komt omdat de ware identiteit en redenen en motieven van de mysterieuze vreemdeling André Linoge, die de dorpsbewoners terroriseert, lang in nevelen blijven gehuld. Het acteer en camera-werk zijn zoals in vele van de verfilmingen, braaf en degelijk en regisseur Craig R. Baxley (hij zal zich hierna nog tweemaal aan een verfilming van King wagen) blijft qua horror wel redelijk op de vlakte. Desalniettemin was wel een kijkbeurt waard.

Dr. Dre is de vijftig gepasseerd en voor hem is dus het perfecte moment aangebroken om rustig achterover te leunen en terug te kijken op zijn carrière. En hoe kan je dat beter doen dan met een biopic? Zeker als je in één van meest controversiële hiphopformaties heb gezeten. In een tijd waarin hiphop nog in de kinderschoenen stond, deed de N.W.A (Niggaz With Attitudes) flink wat stof opwaaien met songteksten gevuld met geweld en aanklachten tegen het politiesysteem, verpakt in een taalgebruik dat allesbehalve radiovriendelijk kon worden genoemd. N.W.A telde vijf leden: Eazy-E, MC Ren, DJ Yella, Dr. Dre en Ice Cube. Laatst twee genoemden, hielpen samen met Tomica Woods (Eazy-E laatste vrouw) ook mee aan de productie van de film. Hierdoor is het misschien verleidelijk om Straight Outta Compton op voorhanden af te doen als een poging tot zelfverheerlijking. Toch wordt hiermee de biopic tekort gedaan. Het is namelijk een sterk scenario, dat niet alleen ego's wil strelen of de fans probeert te bedienen met zoveel mogelijk muziek, maar zich ook concentreert op het vertellen van een sterk verhaal. Een klassieke tragedie over hoe beste vrienden, met de beste intenties, zich tegen elkaar keren en elkaar eigenlijk te laat leren vergeven. Met op de achtergrond ook de problematiek in de V.S. waardoor de groep ook kon ontstaan. Straight Outta Compton is geslaagd omdat de film een mooi beeld laat zien van de invloed die N.W.A. heeft gehad op de hiphop. En een mooie bonus was dat de opnames Dr. Dre inspireerde om eindelijk weer eens een nieuw album uit te brengen.

Voor mij vooral tegenvallend deze hagsploitation, het heeft een te mager plot met een al even te voorspelbare twist. Horror-scenes zijn er eigenlijk niet. Behalve dan dat er af en toe eens met een bijl wordt gezwaaid. Deze Grande Dame Guignol viel vooral erg tegen door juist die oudere actrice Joan Crawford. Ik ken haar alleen van "I Saw What You Did" (veel veel leukere film) eveneens van William Castle maar hier overtuigende ze mij in haar hoofdrol absoluut niet. En dat terwijl ze toch een Oscar heeft gewonnen en meerdere keren is genomineerd geweest. Is ook te nadrukkelijk aanwezig en er zijn maar weinig shots zonder haar? Of kwam dat allemaal door de invloed van drank? Daar leek het met haar acteren namelijk wel sterk op! Leuker was de aanwezigheid van George Kennedy (die vier jaar later ook een Oscar zal mogen ophalen) Met dit kleine bijrolletje viel hij wel degelijk al op! De film bezit verder te weinig memorabele scenes of zelfs een gimmick (iets waar Castle toch een ster in was) om er nog iets leuks van te maken. Tja en als de ster van de film het laat afweten, blijf er ook minder over om te genieten.

Roger Christian heeft nogal wat verschillende dingen gedaan; Hij was een decorontwerper bij de eerste Star Wars-film, art director van Alien en regisseur van Battlefield Earth, de beruchte Scientology-sciencefictionfilm. Ook dit is een film in het sciencefictiongenre, en is een mix van verschillende sciencefictionhorrorfilms zonder eigen ideeën. De film begint zonder een degelijke introductie, met goedkope CGI-effecten en miniatuurmodellen zie je een een mijnbouwfaciliteit op de maan, bekogeld worden met ruimterotsen. Er is hier genoeg degelijkheid; de praktische effecten en het wezen, wanneer ze te zien zijn, zijn prima, en ik ben er vrij zeker van dat de hele cast prima kan acteren. Maar dit hele verhaal is gebouwd uit een wankel kaartenhuis, de personages zijn soms erg dom en het materiaal is voorspelbaar omdat het een alien-kopie is Niet slecht, maar ook niets bijzonders, en snel genoeg om nooit het risico te lopen dat het te lang duurt.

Dit is de eerste horrorfilm die in Nieuw-Zeeland werd gemaakt. Alhoewel dit nog wel steeds een Amerikaanse film is! Met zelfs voor zijn tijd een beetje een ongebruikelijke (niet modern) plot. Het is namelijk een gekke-wetenschappersfilm die vooral populair waren in de jaren vijftig. (Fiona Lewis op een zwart-wit televisiemonitor lijkt ook zo weg gelopen uit dit tijdperk) Echter combineert het ook met een soort van slasher-element.

Hoe dan ook, het gaat over tieners in een klein stadje die op een dag tot moord gedreven worden en er is geen duidelijke motivatie voor de moorden, waardoor de politie duister tast. De enige connectie blijkt dat alle moordende tieners in verband kunnen worden gebracht met vreemde experimenten die worden uitgevoerd op de plaatselijke universiteit.

De film werd geschreven door toekomstige Oscar-winnaar en genomineerde Bill Condon, maar is vaak onhandig om een ​​onverdeeld succes te zijn. Ook het acteerwerk en de beetje onverschillige fotografie doen erg low-budget of televisie-achtig aan. Ware het niet dat er een paar bloederige scènes gegarandeerd zorgen voor een paar toffe momenten En er is een sfeervolle score van Tangerine Dream. Leuk en wat apart filmpje!

Saillant detail; de tweede film uit Australië / Nieuw-Zeeland gebruikt een soort van zelfde plot; Death Warmed Up (1984)

Ik moet zeggen dat ik wel genoten heb van deze film. Er wordt een beetje het Dracula-thema aangehaald. De parasiet zag er best spannend uit en dat was de film met vlagen ook. Toch waren er ook nogal wat min-punten. Zo vond ik de mannelijke hoofdrolspeler er slecht. Er is net iets te weinig gore Waardoor het lijkt dat de film zich net iets te serieus wil nemen.Hierdoor valt de film ook weleens dood. En soms had ik het gevoel dat er scene`s werden herhaald. En tja iets wat mij opviel was dat Alexandra Bard aanbelde bij een bel van een flat en er paar keer een deur geopend in een soort garage- achtig gebouw. Leuk om gezien te hebben maar net niet!

Zeer maf deze film! Over de gehele lengte is het plot niets meer dan een komische moordmysterie maar plotseling in de laatste tien minuten komen ze met een gekke wetenschapper in een laboratorium met een gorilla op te proppen. En werkelijk een privédetective die meer tijd besteedt aan het maken van grappen dan het detecteren van iets. Kon het nog erger? Tja blijkbaar wel...

Men vulde de rest aan met komedie die kwam van Shemp Howard (als Sweeney een man met simpele hersenen) en Mantan Moreland (als Horatio B.Fitz Washington de belichaming van alles wat er mis is met de afbeeldingen van Afro-Amerikanen in het Hollywood van de jaren '40). Domweg een typische 'thriller' uit de jaren '40. Veel humor, flinterdun plot, maar een aardig cast.

"The future is a mystery; it is the strange dark"

Dit is een whodunnit-film op één locatie, een beetje als een toneelstuk, echter wordt het op een niet-lineaire manier verteld. In de film denkt analyse-expert Edgar dat hij de toekomst kan zien, zijn vrouw denkt dat hij de draad kwijt is, en zijn dochter weet niet goed wat ze moet geloven.Maar wanneer vreemden aan hun deur verschijnen is het duidelijk dat er iets heel vreemds aan de hand is. Op één locatie is natuurlijk mede door een laag budget maar het was wel vindingrijkheid en met enkele wendingen. Erg leuk gedaan, en doordat het speelt met perceptie en de waarheid iser voldoende mysterie om de kijkers betrokken te houden. Ondanks de 84 minuten durende speelduur en de low-budget sfeer van de film, heb ik genoten van deze mysterieuze thriller.

Deze film wil er veel meer cool uitzien dan dat men weet hoe het cool moet zijn. Er waren zoveel onzinscènes. Het begint eigenlijk al verkeerd; een tekst-rol met uitleg vertelt ons dat er een seriemoordenaar op vrije voeten is. Daarna een begin rennende vrouw op muziek (Love Hurts, werkelijk?) En dan weer een begin met een autoachtervolging...Oh zeker visueel was het goed en solide maar na ongeveer 30 minuten van spanningsopbouw, is het weg....en blijkt het een niet-lineaire vertelling in zes delen die geheel in dienst staat van de ene twist, en de twist kan eigenlijk maar één ding zijn... (kijk ook eens naar de naam van het motel) Tjemig het was dus een film die zichzelf in auteureske grandeur hult, maar waar verder niet heel veel gaande is Oink, wordt het interessant kreeg je een aftelling in minuten. Hm, voor mij was het opvallendste in de film een uitgebreide sequentie met Barbara Hershey en Ed Begley Jr. die een pannenkoeken-ontbijt eten en legpuzzel maken...Wat eigenlijk gewoon Suf is dus...

Vreemd antinazi-B-filmpje van Universal . Waarin de goedhartige Oostenrijkse zakenman Franz Huber het slachtoffer wordt van de nazi's, simpelweg omdat hij een imitatie van de Führer kan doen en ze hem daarom veranderen in het evenbeeld van Hitler zelf. Er is ook het merkwaardige aspect dat Hitlers naam alleen in de titel van de film wordt genoemd, maar zijn naam wordt nooit in de film zelf genoemd. Waren ze bang voor aanklachten? De film zelf is een solide, rechttoe rechtaan met de vereiste propaganda. De acteurs zijn prima, hoewel Ludwig Donath helemaal niet op Hitler lijkt. Vergelijkbaar met andere anti-Nazifilms, weinig in het oog springend maar ach de moeite waard om als je minder te doen heb te bekijken...

Over deze Universal Studio's had ik nog gehoord! Maar wat een heerlijke film! De film is een kruising tussen gotische melodrama, soort van lichte horror en kostuumdrama. Er wordt wel verwezen naar marteling, maar er is nooit iets in de film te zien, naar de maatstaven van het heden zal he dus meer een suspense-thriller dan een regelrechte horrorfilm zijn. Het beetje horror dat aanwezig is, heeft meer te maken met hoe Franse edelman Alain de Maletroit verwanten in zijn kasteelkerker vasthoudt en andere personages behandeld. De film was zeer losjes gebaseerd op het kort verhaal The Sire de Maletroit's Door van Robert Louis Stevenson (bekend van Treasure Island en Dr Jekyll and Mr Hyde) Naast de opmerkelijke goede over-de-top prestaties van Charles Laughton, heeft de film ook de onvergelijkbare Boris Karloff. Zijn rol van Voltan is kort, hij ondersteunt alleen alle anderen, maar zelfs in zo'n klein rol is hij een prima aanvulling op de cast. Actrice Sally Forrest was Blanche de Maletroit ze was een schatje om te zien maar stijg er niet bovenuit, bijna elke actrice had het ook kunnen spelen. Hoewel de film zich in wezen afspeelt binnen een paar sets, waarschijnlijk om het budget laag te houden, was het wel een zeer sfeervolle mooie productie en de sets werden avontuurlijker door vele geheimen gangen. Ja dit was een vermakelijk en leuke tijd, zeker op een regenachtige dag als vandaag!

De film is gebaseerd op echte gebeurtenissen die plaatsvonden in het midden van de jaren negentig toen er in Minnesota kikkers met ernstige misvormingen werden gevonden. Ecologen ontdekte later dat een parasiet die zich in het achterlijf van kikkers nestelt de oorzaak waren.

Echter stelt de film overal een beetje teleur. Het verhaal deed vooral denken aan een variant op 'Erin Brockovich' Je kent het wel; de strijd tegen lokale politici en / of slechte bedrijven? Tevens werden er regelmatig zaken bij betrokken die echt nergens toediende. Het plot legt ook teveel nadruk op het menselijke element en wil laten zien dat mensen de ergste monsters van allemaal zijn. De film is onnodig lang. Dat er dan ook nog een pogingen tot dramatiek voorbij kwamen werkte alleen maar meer tegen de film!

Daarnaast is regisseur James Ojala gespecialiseerd in make-up en schepsel effecten voor film en televisie. Maar ook hier stelt de film wat teleur. Pluspunt is dat het wel praktische effecten zijn! En er zijn zeker een paar goede effecten, maar er zijn ook een aantal echt slechte effecten.

Cinematografisch was het dan net weer iets te degelijk. Een soort van tv-film stijl die de film ook niet ten goede kwam! Zeker niet omdat aan het begin de 'based on true events' kaart wordt getrokken en dat nu met het camerawerk vol lijkt te omarmen! In feite, zonder de splatter en gore van de dieren, speelt het net als een docudrama. Helaas leek het erop dat het ook niet beter kon!

Ergens in deze film zat misschien wel een goede verborgen, echter nu was dit niet bijzonder goed!

“He makes you feel like a moron, but I like him.”

Een buitenaards wezen arriveert op de Aarde en wil met de wereldleiders spreken om hen te waarschuwen voor de gevaren van de ontdekking van kernwapens... de autoriteiten proberen uiteraard zijn vliegende schotel te kapen...Zelf is hij meer geïnteresseerd in het werken in de tuin Yup dit is de Britse low-budget-versie van "The Day the Earth Stood Still " (1951) (Echter die film heeft tenminste nog een robot) De film bezat zelfs dezelfde vrouwelijk hoofdrolspeelster Patricia Neal (zij en haar man schrijver Roald Dahl, hadden net een zomerhuis in Groot-Brittannië gekocht) maar laat alle delen weg die speciale effecten of een behoorlijk budget zouden vereisen. Het is veel vaker gecentreerd rond de drinkgelegenheid van een herberg en daar wordt teveel gepraat. Vaak wordt er verteld over dingen die buiten beeld zijn gebeurd en het toont dus maar weinig actie. De Venusian heeft geen persoonlijkheid of charisma maar Susan North valt voor hem... Tja deze film was matig, had een slaperig tempo, het is dus Britse ingetogenheid tot het uiterste.

Low budget-poging tot een horror/slasher. Je kent het wel...zo eentje waar een stel mensen een Airbnb huren in het bos om een film te maken. Echter het materiaal is net een klein ietsjes beter...Maar dat gezegd hebbende, is het nog steeds een weinig sensationele kleine film die zelfs meer aanvoelt als een Lifetime-thriller dan een regelrechte horrorfilm. Hoewel er uiteindelijk wel een paar dode vallen, is de tijd die nodig is om daar te komen behoorlijk lang. Wie wil er nu nar een film kijken waar mensen minuten lang naar een hond lopen te zoeken? Het scenario komt van Holly Kenney. En tja, die vertolkt het personage Olivia , dus wie o wie is degene die overleeft? Hoewel er onderweg een aantal wendingen zijn, is het eindresultaat redelijk veilig te noemen. Zoals ik al opmerkte zag het er voor een film met klein budget allemaal net wat beter uit en was er net wat meer aandacht voor een plot maar het is niet genoeg om het een voldoende te geven

Om te bewijzen dat hij wel degelijk een commerciële film kon maken, nam Orson Welles met tegenzin de regisseurs-taak voor ‘The Stranger’ op zich. Mr. Wilson (Edward G. Robinson) speelt een agent van de War Crimes Commission die in het stadje Harper in het Amerikaanse Mid-westen op zoek is naar een oorlogsmisdadiger. Vanaf het begin staat vast dat de alom gerespecteerde geschiedenisleraar Charles Rankin, een vreemd kijkende (is het zuur) Orson Welles, de oud-nazi is. Uiteindelijk blijkt het verhaal te draaien om; Mary Longstreet (Loretta Young), de onwetende dochter van de plaatselijke opperrechter die op het punt staat met Rankin te trouwen, en de inzet wordt van een kat-en-muisspel tussen Wilson en haar echtgenoot. Het levert een aardig onderhoudende thriller in de klassieke film-noir stijl op. Met een paar leuke beklemmende scènes. Van uit commerciële oogpunt werd het Orson Welles enige film die rendabel was.

Intrigerend thriller/drama! Waarna de kinderen verdwijnen verwerken beide ouders dit op hun eigen manier. Om elkaar aan het eind weer te vinden. De zoektocht en de vraag waar zijn de kinderen voeren de spanning redelijk op! Hierdoor blijf je kijken en is de langere tijdsduur van de film niet opvallend. Het kleine minpuntje is de scene waar Nicole Kidman hysterisch word.En dan compleet naakt terug kom.Deze scene voegt niets toe aan de film(niet dat ik iets tegen een blote Nicole heb, integendeel!!) Ik keek de film omdat ik een zwak heb voor Nicole Kidman ( Beetje mijn All- time beauty). En oké ze heeft ook nog veel mindere films gemaakt! Maar deze hoort zeker tot de betere van haar! Joseph Fiennes vond ik persoonlijk erg tegenvallen als haar man. Vond hem soms erg irritant spelen maar dit kan aan mij liggen! Hugo Weaving daar tegen was zeer sterk. Het einde van de film is open maar kan me er wel heel goed in vinden Het geeft een beetje het gevoel wat ook de ouders moeten hebben zo van: "Het is goed zo!"

Zucht, zo’n beetje alle horrorclichés die we kennen, komen voorbij, inclusief de marketingleus; ‘Inspired by true events' Een regisseur die ondanks al die clichés denkt dat hij een boodschap in de film moet verwerken. Om medeleven te krijgen met het koppel, wat te maken krijg met het anonieme geweld, begint de film als een saai relatiedrama. Echter met zoveel gesnotter van de vrouwelijke helft (Liv Tyler) verdween ook het weinige medeleven. Ook werd er maar weinig spanning opgewekt, het middendeel was vooral de traagheid zelve, hierdoor vielen vermoedelijk de onlogische keuzes nog beter op. Zucht, en dan waren er nog de drie gemaskerde vrij onschuldige belagers die het voorzien hadden op het koppeltje. De reden van hun bangmakerijtjes (“Omdat jullie thuis waren.”) moest de nadruk van het allerwillekeurigste terreur vermoedelijk schokkend laten overkomen. Zucht.

Destijds in de zero's waren films waar mensen geterroriseerd en belaagd werden door een stel vreemdelingen met of zonder enge maskers een tijdlang populair. In 2008 lukte het de film The Strangers ondanks zijn horrorclichés om succes te boeken. Dit kwam vooral doordat het om willekeurige wreedheid ging aangeven in dat ene zinnetje; "Gewoon, omdat je thuis was"

Eerlijk gezegd weet ik niet waarom de ‘man in the mask’ Pin-Up Girl en Dollface überhaupt een vervolg of remake nodig hadden. Waarschijnlijk ook de reden dat pas in 2018 er toch een vervolg The Strangers: Prey at Night verscheen. En eerlijk is eerlijk de meer pulp-georiënteerde aanpak werkte beter dan de serieuze voorganger. En hoewel dat vervolg geen daverend succes was, wordt er nu toch weer een nieuwe poging gewaagd...met niet één, niet twee maar zelfs drie films?

Maar of er nou echt iemand zat te wachten om weer op nieuw te beginnen? Deze nieuwe zou ook geen remake of reboot zijn en dat klopt ook wel want het is namelijk een bijna exacte kopie van de eerste film, opgeleukt met een paar kleine afwijkende subplotlijntjes. Tja dus na de verkeerde afslag, stoppen ze in klein stadje om iets te eten, bij het restaurant en een ontmoeting met een aantal dubieuze lokale bewoners. Wat autoproblemen verder en ze zitten in een Airbnb met een (tijdelijke) slechte mobiele verbinding...

Het probleem is dat we dit allemaal al eerder hebben gezien, en dat er maar weinig echte spanning is Je hoef niet eens te raden wat er gebeurt Regisseur Harlin (o.a. Die Hard 2, Cliffhanger, Deep Blue Sea) brengt door zijn ervaring nog een bepaald niveau van vakmanschap in de film. Er lijkt recht op een verwachte jump scare af te gaan maar draait zich dan weer om, waardoor kijkers op zijn hoede blijft, wat voor wat spanning zorgt.

Helaas is dat niet te zeggen van de hoofdrolspelers. Een actrice met onopvallende bekendheid van de televisieserie Riverdale en verder meer als youtuber door het leven gaat en een jongeman met een nog karigere CV. Tja de makers doen niet al te veel moeite om hier iets van te maken, dus verzandt het vooral in middelmatigheid en een hoog been there, done that-gehalte. Laten we hopen dat, dit slechts een opzet was, voor wat uiteindelijk essentieel was voor deel twee...