Meningen

De sadistische moordenaar Jigsaw (Tobin Bell) is dood. Maar zijn werk leeft voort in de handen van Mark Hoffman Die vanuit het graf hulp krijgt van een oude bekende van hem. Regisseur David Heckl werd na één film alweer afgevoerd en ditmaal mag Kevin Greutert, die eerder de montage van verschillende delen verzorgde, het proberen. De film voldoet precies aan de verwachting.... anderhalf uur vermaak met mensen die op ingenieuze wijzen om het leven komen. En natuurlijk regelmatig flashbacks naar de oudgediende. In dit deel wordt er ook nog wat maatschappelijke relevantie aan toegevoegd; kredietcrisis en Obamacare. En aan prijswinnaar van de MTV Scream Queens wedstrijd Tanedra Howard de eer om de film open te hakken. De film is niet echt een verrassing meer maar anderhalf uur onderhoudend plezier biedt het nog wel!

Alweer het tiende deel uit de franchise en het voelt alsof dat regisseur Kevin Greutert carte blanche heeft gekregen! Nu had hij ook wat goed te maken want ook zwakke Saw 3D, het zevende deel (Saw VI ook maar was nog oké) is door hem gemaakt. Na de eveneens zwakke prequel Jigsaw (2017 ) en spinoff Spiral (2021) was er door de mensen er achter vermoedelijk meer vrijheid geven met als resultaat in het beste Saw -vervolg in jaren. (voor mij was dat tot en met deel 3(2006)

Het verhaal speelt zich ergens tussen de eerste twee delen af. John en Amanda (Tobin Bell en Shawnee Smith) hadden al een aantal films geleden het loodje gelegd, maar zijn daardoor wijselijk teruggebracht voor dit deel. Door simpelweg van perspectief te wisselen en achter Jigsaw te staan, weet het onderscheidend uit de hoek te komen. Deze keer is het ook persoonlijk. De rest van het verhaal laat zich raden. Maar de straffen lijken iets beter gerechtvaardigd bij de misdaden te passen dan in sommige voorgaande hoofdstukken.

Saw X neemt de tijd voor zijn opbouw (die ook een paar scenes die er niet toe doen bezit) maar gaat in de tweede helft lekker los en levert creatieve vallen en de daaruit voor vloeiende lugubere scènes. Als je een tiende deel, die met elk deel slechter werd, zo fantastische wrede en inventieve martelingen neerzet, dan heb je echt wel een hele goede film voor horrorfanaten gemaakt en dat verdient een dikke voldoende!

Fijne en zieke Horrorfilm. Zekere niet voor tere zieltjes. Maar helaas is het allemaal net iets te tam/mak om echt te overtuigen. Met het eerste slachtoffer begint het nog redelijk sterk. Ook de enige "verkrachting" die ik heb gezien. En kanabalisme waarover wordt gesproken is ook bijna niet in beeld. Behalve een hapje uit een dij en de dwerg die iets eet. Daarna dooft de film sneller dan een kaarslicht. Die lichaamsdelen heb je naar een tijdje ook wel gezien. En ook als "moeder"dan los breek wordt het er niet spannender erop. AL met al een leuke poging uit het Verenigd Koninkrijk maar haalt het niet bij een klassieker zoals bv. Texas Chainsaw Massacre.

In de lijst van 366 Weird Movies staat deze film (op 238) Deze lijst ben ik aan het bekijken, zodoende dan ook deze een kijkbeurt gegeven. De film is als kijken naar een schilderij vol symboliek en surrealisme dat tot leven komt. Het is eenvoudig in zijn visuele benadering (voorstelling(en) die opgevoerd worden voor de camera) Echter barst de film uit zijn voegen van religieuze symbolen en iconografie. Maar zonder enige vorm van kennis over de kunstenaar (Sayat Nova was een Armeense priester en dichter), de cultuur of de religie (soms al vermoeiend op zichzelf) levert dit een film die zwaar ontmoedigd. Dit was niets voor mij!

Een Saoedi-Arabische sprookjesachtige volkshorror en een bijzondere toevoeging aan de mythen over zeemeerminnen. Ondanks die zeemeerminnen is de film niet zo horror was als ik had gehoopt: het is geen monsterfilm. Het is meer een film met een boodschap dat niet primair horror is (die openingsscene was absoluut flink horror!!) en ook met een enigszins traag tempo. Dus niet direct een film waar ik meteen enthiousiast van zal worden...maar dit was aangenaam goed!

De film speelt zich af in een vissersdorp waar elk gezin, de eerstgeboren dochter moet offeren aan de zee-maagden die in de omliggende wateren leven, terwijl de mannen op deze monsters jagen voor voedsel. Uiteraard houden ze hiermee de status quo in stand. Regisseur Shahad Ameen versterkt de film met mooie zwart-witbeelden van de Omaanse kustlijn en weet zo de sfeer de hele tijd goed vast te houden. Aangenaam verrast!

Op 22 januari 1944 landden geallieerde troepen bij Anzio. Deze invasie was bedoeld om de Duitse Gustav-verdedigingslinie te omzeilen en rechtstreeks naar Rome te kunnen optrekken. Operatie Shingle mislukte omdat generaal Lucas niet onmiddellijk doorstootte richting Rome. Hij koos ervoor zijn positie te consolideren, waarmee hij de Duitsers tijd gaf om de verdediging te organiseren. Met als gevolg dat er een bloedige strijd losbarst. Echter de film focust zich helemaal niet zo op deze militaire operatie maar laat in plaats daarvan een oorlogscorrespondent Ennis zien, die met een handjevol soldaten tijdens een verkenningstocht ontsnapt aan een aanval en moet zien te overleven. Hiermee wordt de film een beetje een rare film met een wat standaard verhaal, een enigszins anti-oorlogsboodschap en een aantal indrukwekkende vechtscènes. Daarnaast was er ook een goede sterke cast met onder andere Robert Mitchum (als de oorlogsjournalist) en Peter Falk (als een veteraan die van de oorlog is gaan houden) De film is de niet beste oorlogsfilms ooit gemaakt, maar het was zeker niet slecht.

Iets later met deze te registreren want ik moest deze even laten bezinken. Zeker al door de zeer vreemde manier van maken. De film werd eerst digitaal opgenomen en vervolgens geanimeerd met behulp van het computerprogramma Rotoshop, dat gebruikmaakt van de rotoscooptechniek. Hierdoor krijg je een aparte manier van tekenfilm. En dan is er nog het verhaal dat is gebaseerd op persoonlijke ervaringen met amfetaminen en LSD van Philip K. Dick. De cult-schrijver die verantwoordelijk is voor zeer veel SF-films. (O.A. Blade Runner, Total Recall of Screamers) In de film zien we Narcotica-agent Bob Arctor gespeeld door Keanu Reeves die infiltreert in een groep junkies die verslaafd zijn aan Substance D. Deze Bob gebruikt ook, om zo geloofwaardig mogelijk in de vriendenkring Robert Downey, Jr., Woody Harrelson, en Winona Ryder op te gaan. Nare bijwerking is een niet te stuiten vorm van paranoia. En die paranoia en verwarring zien we dan ook de gehele film. Toch vond ik de film niet helemaal geslaagd.Waar dat nu precies aan lag weet ik ook niet want het verhaal is fascinerend en behoorlijk sterk.Visueel aparte film die mede door executive producers Steven Soderbergh en George Clooney gemaakt kon worden.

Wat een onverwachte leuke film is deze mantel-en-degen-film. In het Engels aangeduid met Swashbuckler. Een subgenre binnen de avonturenfilm. Toch brengt deze film meer genres samen zo is er genoeg actie, romantiek en humor. Soms was die humor zelfs erg ondeugend voor die tijd. De vier hoofdrolspelers doen het erg goed. Zo zien we Stewart Granger als André Moreau, een cynische held die zich ten tijde van de Franse Revolutie als acteur vermomt om een moord te wreken. Mel Ferrer als de koelbloedige markies Noël de Maynes, de tegenstander van Moreau. Zij worden geflankeerd door de twee prachtige actrices Janet Leigh als Aline de Gavrillac en Eleanor Parker als de vurige Lenore. Maar niet alleen het spel is erg overtuigend ook de acties-scenes zijn zeer goed gedaan, met als klap op de vuurpijl een grandioze 6 1/2 minuten durende degen-gevechtsscène. Waarschijnlijk recordhouder in het genre? Ook is het script vrij goed, zijn de sets prachtige vormgegeven en de kostuums een lust voor het oog (zeker die van de dames) Ik werd zeer aangenaam verrast door deze fijne film. Een film die ook waarschijnlijk alleen maar in dit tijdperk had kunnen worden gemaakt.

Saillant Detail: Scaramouche is een remake van een zwijgende versie uit 1923. In die film speelt Lewis Stone de rol van markies de la Tour d'Azyr. Zoveel jaar later verschijnt hij ook in deze film, dit keer als Georges de Valmorin, vader van André Moreau's vriend.

Wat mij betreft de ontdekking van het jaar! Één die zeker op mijn eindlijstje komt te staan. Het verhaal gaat over een soort tv-show als Banana-split maar dan waarbij mensen bang worden gemaakt. Dit gegeven leent zich perfect om een prachtige slasher te maken. Maar wacht er is meer ook zit er een soort found-footage door de film heen. En wat te denken van het feit dat kijkers op het verkeerde been worden gezet met de twistplots? De film heeft daarnaast ook humor en als de film eenmaal op kookpunt komt, zien we zeer mooie gore. Plus de populaire jump-scares uit de huidige horrorfilms zijn hier niet te vinden. Ze zijn er niet, waardoor de film dan ook erg fris doet overkomen. Slashers hebben natuurlijk last van het onontkoombare feit dat er kills moeten vallen. Toch weet de film de meeste clichés te vermijden. De cast speelt zeer sterk. Meegan Warner viel me al eerder op in het verder bar slechte The Veil (2016) Maar in deze film doet ze het erg goed. Verder was Josh Quong Tart een waar lust voor het oog. Wederom een verborgen pareltje van de Australische film.

AU, dit was de verkeerde Scare Me … Ik zette film op in de veronderstelling dat het de film Scare Me (2020) was. Viel dat even vies tegen! Na de borsten in de openingsscène, realiseerde ik me dat dit de verkeerde film was, toch besloten om het verder te kijken. DOM! Het plot is dat van een stel saaie personages die gaan kamperen en elkaar spookverhalen vertellen totdat ze beseffen dat ze er deel van uitmaken. Het doet alles, ja echt alles FOUT! De inleiding naar de kampvuurverhalen duurt al minstens 35 minuten, de personages zijn alleen maar onaangenaam, het acteerwerk is verschrikkelijk, alle verhalen zijn flauw. De film ziet er waardeloos uit en het is notabene 1 uur en 47 minuten! Door het openingsverhaal zou je nog kunnen denken dat de film op zijn minst gevuld zal zijn met overvloedige naaktheid. Helemaal NIETS! Pas in de laatste 15 minuten of zo was er nog iets interessants. Nee dit was niet helemaal niet BEST Dit kwam in de buurt van de filmexperimenten van iemand in zijn achtertuin.

Oooooh, wat jammer, zo verschrikkelijk jammer! Deze film begon zo goed, enorm sterk en ik genoot ervan! Net als Mary Shelley blijven twee schrijvers vanwege het slechte weer binnen en bedenken en vertellen elkaar duistere en griezelige verhalen.

Met alleen de personages Fred and Fanny en de meeste van de horror die wordt besproken in plaats van getoond, was dat begin een goed voorbeeld van een fijngemaakte minimalistische film. Door slim geluid en camerawerk werd de film soms nog behoorlijk intens. De film speelt verder fijn met bekende horrorelementen; het geluid in de kelder, een deur die opent of de donderslagen van het slechte weer. Ja heerlijk dat de regisseur met alleen wat effecten en een beroep op verbeeldingskracht zoveel elkaar krijg! Eveneens heerlijk spel van Aya Cash, en de regisseur Josh Ruben.

Maar wanneer Chris Redd opduikt met een pizza gaat het totaal mis! Weg is het fijne gevoel! Het maakt voor verschrikkelijke ondermaatse humor! Oké of de film een derde speler nodig had, is discutabel, maar men hoefde absoluut niet te kiezen om drugs te gaan gebruiken. Dit is een enorm zwakte bod!

Wat is dat toch met Amerikaanse films dat ze denken dat het stoer of dat ze anders niet kunnen overbrengen dat het gezellig is en dus de personage maar cocaine laten gebruiken? En werkelijk wat is er grappig of eng aan een persiflage van American Idol maar met een duivel? Ze hadden dit makkelijk achterwege kunnen laten want nu werd duidelijk dat de film met 140 minuten te lang was! Het middengedeelte was echt een domper voor mij maar door de geïnspireerde benadering van het verhalen vertellen aan het begin, rond ik af naar boven!

“They always end horror movies in daylight.”

Deze film is een "A SHUDDER Original" en een horror-komedie-anthologie. Het heeft zes segmenten en een zevende in de vorm van overkoepelende omhulsel rond een videotheek Rad Chad's Horror Emporium. Deze "Horror Hypothese" is gemaakt door Aaron B. Koontz (denk ook de bekendste regisseur met films Camera Obscura en The Pale Door) Eigenaar Chad Buckley neemt een nieuwe werknemer aan, tot grote ergernis van vaste klant genaamd Sam. De korte films worden ofwel vertelt aan andere personen of worden bekeken als video uit de winkel. Elk van de korte films ondermijnt de gebruikelijke horror-elementen met knipoogjes en een komische kijk.

De film begint met het segment "Cold Open", door Emily Hagins (My Sucky Teen Romance en Netflix's Coin Heist) Het draait om ontevreden bijrolacteur genaamd Mike - serieus - Myers, wiens taak, het is ervoor te zorgen dat horrorfilms precies verlopen zoals gepland. Uiteraard wil hij een prominentere aanwezigheid en krijgt ook meer dan hij had verwacht op Halloween-avond. Aardige en leuke opener maar ook niet heel opvallend.

Na bovenstaande wrap-around volgt het tweede segment; "One Time in the Woods" van Chris McInroy. Een verbazingwekkend lompe riff-off van typische kampeerders in gevaar. Veel flauwe kleverige slapstick. De gore-effecten zagen er helaas maar amateuristisch uit. Echt leuk wilde het niet worden.

Een snelle trip terug naar de winkel laat ons kennismaken met het derde segment "M.I.S.T.E.R." (Men In Serious Turmoil Establishing Rights) en is het regiedebuut van acteur Noah Segan (o.a. Starry Eyes, The Mind's Eye, Deadgirl, Looper en Knives Out) Hij speelt ook zlef in het filmpje en het is een nogal voor de hand liggend verhaal over een empowermentgroep voor mannen met een geheim. Wel slaagt het erin om met één creatieve kill te komen!

Het vierde segment "Girl's Night Out Of Body" is eveneens een regiedebuut. Dit keer voor de bekende decorontwerpers Courtney en Hillary Andujar (The Wind , Body At Brighton Rock , Bloodline ). Een drietal vriendinnen op weg naar een hotel steen het verkeerde artikel uit een winkel. Het filmpje zag er mooi uit, had een mooie aankleding (tja decorontwerpers?) maar de extreem goedkoop uitziende body horror en een bloedeloze slasher-twist doen alles te niet.

Het vijfde segment "The Night He Came Back Again! Part IV: The Final Kill" van Anthony Cousins parodieert op Friday the 13th- franchise. Daisy wil niet meer dat al haar vriendjes worden vermoord door een gemaskerde moordenaar, dus besluit er iets aan te doen. Bloederige en met een zelfbewuste wijze steekt het de draak met het gegeven van de horrorfilmschurk die nooit sterft. Ondanks wat slechte digitale effecten vond ik dit het meest geslaagde filmpje!

Het zesde segment "So Much to Do" van Baron Vaughn rondt de reguliere segmenten af. Erg rommelige bovennatuurlijke kijk over de obsessie van sommige mensen met spoilers van tv-shows. Het bezit een duf Street Fighter-achtig einde, duurt te lang en is niet eens grappig. Erg zwak filmpje.

Hoe minder er wordt gezegd over het einde van het terugkerende segment "Horror Hypothesis", hoe beter. Het is misschien iets te lang met bijna 30 minuten maar was uiterst bevredigend.

De productiekant was acceptabel genoeg, maar de meeste shorts bezaten wel een nogal opzichtige, overbelichte sitcom-kwaliteit, die was niet bepaald heel goed. Acteerwerk liet af en toe ook wel te wensen over. En hoe grappig het was laat ik maar in het midden... laat we er maar ophouden dat ik een ander gevoel voor humor bezit. Wel zijn er flink wat paaseieren voor genre-fans! Helaas bezit de anthologie als geheel dus net teveel tekortkomingen en werkte het regelmatig voor mij niet.

Tegen de achtergrond van het kleine stadje Sugarton, dat geterroriseerd wordt door de seriemoordenaar Cutthroat, verzamelt een groep aspirant-schrijvers zich in de boekwinkel om hun verhalen te delen. Het thema van deze week; "maak elkaar bang" oftewel een nieuwe anthologiefilm;

Het eerste verhaal, "Night Haul", wordt verteld door het personage van Naomi. Een relatief standaardverhaal van een vrouw die vast komt te zitten met iets dat niet menselijk is. Het segment had nogal wat overeenkomsten met het betere 'The Crate' uit 'de Creepshow'-film. Alhoewel het schepsel nog wel aardig was vormgegeven.

Het tweede verhaal, getiteld 'Untethered', wordt verteld door het jongste lid van de groep, Mikey. Daniel wiens vader, een politieagent is, gedraagt zich vreemd ​​tijdens een onderzoek naar de dood van een gezin, wat lijkt op een moord/zelfmoord. Dit was een goed gebruik van de korte tijdsduur, het is vreemd, soms bijna surrealistisch, maar griezelig en verontrustend.

Na een koffiepauze vertelt Diego zijn verhaal "Dead Ringer" Een lifter arriveert bij een gesloten tankstation, om vervolgens een man tegen te komen die wordt achtervolgd door iets...Je krijg niet veel dan een geblurde glimp van het wezen te zien. Het eindigt met schouderophalen.

Het laatste verhaal 'The Resting', wordt verteld door de vrouwelijke hoofdrolspeler, Claire. David en Anne nemen hun intrek in het huis waar haar moeder Judith zichzelf ophing. Natuurlijk is er een duister familiegeheim bij betrokken. Aardig maar het voelde als iets dat je al eerder hebben gezien

Hierna is het tijd om het omhullende segment af te ronden in "After Hours" Dat frameverhaal bevat een behoorlijke slasher-filmsequentie, maar voegt uiteindelijk niet veel toe aan het geheel. Het "wie en wat" is vanaf het begin al duidelijk. Wel was de transformatie van een muffe boekhandel in een dodelijk doolhof, een goede! Helaas kon het de hele film niet overal evenveel spanning opwekken. Het is duidelijk gemaakt met een laag budget, maar het is een redelijk solide bloemlezing.

“It never sleeps, it never dies, it can’t be stopped, hear our cries. The scarecrow lives to kill us all, keep it buried in the fall.”

Oké...dit was een typische Syfy-film! Het doet daarmee precies wat je kan verwachten. Je kan dat natuurlijk ook als een prestatie zien! Niets meer of minder dan een vogelverschrikker die aan het moorden slaat. Er wordt gauw verhaald over één of andere lokale legende en paf...men kan los... nou ja...het is SyFy hé en die doen niets zonder dat hun monster een CGI-creatie is. Een reden waarom de vogelverschrikker moord en wat hij met zijn slachtoffer doet zijn niet belangrijk...want euh hij is een angstjagende legende...Sterfscènes zijn niet bloederig en veel van wat er gebeurd is buiten het beeld van de camera. Wel is bij SyFy-films de CGI-effecten en het camerawerk nooit echt slecht, maar vooral oppervlakkig netjes. De totaal niet sterke cast is een karakterloos stel en het is onmiddellijk vastgesteld wie de held / heldin wordt. Verder wat onnodig subplots met een beetje drama of romantiek en op het juiste moment de vogelverschrikker. Tja het is allemaal zo als je kan verwachten...niet goed maar ook niet slecht, het is vooral veilig omdat men vooral niet wil dat je gaat zappen....

In '88 was er nog niet zoiets als een vogelverschrikker-subgenre. De Wizard of Oz had er één en er was iets te zien in Hammer's Captain Clegg. Het zou pas in 1981 zijn dat er een vogelverschrikker centraal zou staan ​​in een horrorfilm; Dark Night of the Scarecrow. Gedurende de jaren '90 zouden er een paar sporadische vogelverschrikkers optreden in films zoals Dark Harvest (1992) en Night of the Scarecrow (1995). En toen, vanaf 2000, waren er opeens legio!

Enfin dit is dus pas de tweede vogelverschrikker-film; nu is het traag, zijn er waarschijnlijk 100 beelden van dezelfde drie vogelverschrikkers die eindeloos herhaald worden,is het acteren amateuristisch, is er bijna geen plot of karakterisering en zijn de dialoog, waarvan de helft lijkt te bestaan ​​uit de karakters die elkaars namen roepen in hun headsets, volkomen nutteloos. De hele film speelt zich af in de nacht en daardoor is het vanaf het begin behoorlijk donker, wat afwisselend in zijn voor als ook nadeel werkt. Gelukkig slaagt het erin om dit beter​​ op te pakken in de tweede helft en wordt het toch vrij plezierig. De problemen stoppen niet; ze worden gewoon minder een probleem als de actie en het bloedvergieten op de voorgrond treden.Voor het bescheiden budget van slechts 425.000 dollar is het nog buitengewoon sfeervol en het ziet er redelijk goed uit dankzij de cinematograaf van Peter Deming. Er is ook fijne speciale make-up effecten door Norman Cabrera, die op dat moment slechts 18 was. Op 20-jarige leeftijd zou Cabrera gaan samenwerken met Stan Winston aan Gremlins 2 en heeft ondertussen een grote staat van dienst! En tja, het was de jaren '80 dus er moesten ook wat machine-geweren in en is er meer dan voldoende gore. Een nog best fijn filmpje!

Heerlijk! Och de film is niet perfect, en ik denk ook niet dat het dat beoogt, maar het is wel bovenal eerlijke entertainment! Verwacht een overvloed aan bloederige decors, waarvan de meeste er geweldig uitzien. kan ook niet anders als de praktische effecten van niemand minder dan Steven Kostanski van Astron-6 komen! De film bevat zelfs beelden uit "Manborg (2011)", die de hoofdpersoon bekijkt op zijn kleine TV. Met een loodgietersprobleem in de toiletten, ontkom je bijna niet aan de pre-puberale toilet- en seks humor maar de film is zelfbewust genoeg om daar ook grappen over te maken! Het is grappig, charmant en ondanks het lage budget levert het mij precies wat het belooft. Het enige wat het tegenhoudt om geweldig te worden, is het ontbreken van een compleet knotsgekke finale. En met zijn lekkere korte duur van 74 minuten had deze monsterfilm ook een prefecte speelduur.

Oef, dit viel vies tegen! Het plot is niet bijzonder. De opzet is een vrij rechttoe rechtaan komedie met "spookhuis met een duister verleden". Een jonge filmmaker en zijn crew gaan naar een spookhuis voor een seance en komen daar vast te zitten met een stel spookkinderen. Er is vrijwel niets dat echt verrast. Oké het afgehakte hoofd was nog wel aardig...Sterker, deze film zou zelfs een PG-13-rating kunnen krijgen, afgezien dat het taalgebruik en het gebruik van wat drugs. De humor is wisselvallig. Lin Shaye mocht een verwende, egocentrische trut spelen die krijg wat ze verdiend maar eerlijk gezegd was dit nogal irritant. De film heeft daarnaast ook nog Bill Moseley, hijn was verder oké! Met ongeveer 98 minuten is de film niet extreem lang, maar het begon op den duur toch te slepen. Niet veel kijkplezier hier dus te vinden maar als je kijk, blijf ook even hangen tot na de aftiteling, Dan zie je nog de filmografie van The Grog, compleet met posters. Ik zou er best een paar willen zien.

Aardige film maar met probleempjes. Het verhaal, dat grotendeels uit een volledig vrouwelijke cast bestaat, volgt een wraakplot Corey (Sarah Booth. vrouw van de regisseur) en Elaina (Kimberly-Sue Murray) treffen de laatste voorbereidingen voor het schrikhuis (waar de film zijn titel aan ontleent) wat ze exploiteren.

Tussendoor zie je flashbackscènes (die zich altijd afspelen op een digitale handcamera) van luidruchtige studentenmeisjes, gekleed in ondergoed, die zich klaarmaken voor een avondje uit. Vanuit beide verhaallijnen krijg je inzicht van wat er zich afgespeeld heeft.

Maar als het tijd is voor het geweld, is dat vooral onbevredigend. Omdat de cast voornamelijk uit vrouwen bestond, kwam er iets van originaliteit in de sterfgevallen. (samengeknepen door een korset, haar, nagels, wimpers en nepborsten worden uitgetrokken en een kussengevecht) Helaas lijkt het erop dat Gavin Michael Booth (de regisseur) niet wil dat de camera meekijkt, laat staan ​​blijft hangen bij de martelingen.

Euh…op veilig spelen met een horrorfilm, is geen goed idee! Er is eveneens ook geen onnodige naaktheid te zien. Niettemin is de film bevredigend. Er zijn een aantal eenvoudige plotwendingen. Het toont potentieel maar het is niet wreed en smerig genoeg om blijvende indruk te maken!

Deze achtste van de Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson bevat een paar elementen uit het verhaal The hound of the Baskervilles maar bezit genoeg atmosferische horror en thriller elementen om van een origineel verhaal te spreken. In de credit wordt Arthur Conan Doyle ook niet genoemd. Holmes en Watson zijn ditmaal in Canada en belanden in het het dorpje La Mort Rouge. (was dit misschien een verwijzing naar Edgar Allan Poe?) De in mist gehulde Canadese moerassen in het donker van de nacht maken van deze film een zeer fijne sfeervolle film. Vol intriges en het moordwapen, een vijfpuntige tuinschoffel, was een erg mooie vondst. Helemaal aan het eind van de film gebruikt Holmes een citaat van Winston Churchill. Het was tenslotte nog steeds oorlog. De laatste woorden worden door de muziek overstemt maar liplezers denken dat hij de woorden "God bless him" uitspreekt.

Eindelijk gevonden! Dit moet de eerste Dracula -film zijn die ik ooit heb gekeken. En alhoewel ik de titel en verdere verloop bijna niet meer kende is één scene; de gruwelijke dood van de vrouwen in de kerk me altijd bijgebleven. Ook niet gek want de film is één van de weinige R-rated Hammer-films. De regelmatige gruweldaden die Dracula en zijn vleermuizen gegaan in deze film zijn voor die tijd erg expliciet in beeld gebracht. Naast wat je van Hammer gewend bent; Christopher Lee wederom als Dracula en meerdere rondborstige dames met fijne diepe decolletés, platte personages maar overwegend goed acteerwerk, worden er ook een paar nieuwe componenten aan het zeer bekend verhaal toegevoegd; knecht Klove die tegen zijn meester in gaat, Dracila was vrij sadistisch en klimt tegen de kasteelmuur op en het telepathische vermogen om met vleermuizen of andere dieren te communiceren, De vleermuizen zitten wel overduidelijk aan touwtjes (het vergrote wel de charme van de film) Dit was eveneens de eerste film zonder financiering vanuit Warner Brothers of andere Amerikaanse studio's Dit alles maakt van dit ontzettend plezierige horrorfilm, met een boeiende verhaallijn!

Tjonge dat had ik niet verwacht! Door het woord littekens verwachtte ik eigenlijk een slasher. Ook het begin van de film, als we een groep gewapende politieagenten in kogelvrije vesten zien, zette mij op verkeerde gedachten. Want uiteindelijk verwijst dat woord naar de littekens op de ziel van de seriemoordenaar met een moedercomplex. En is het meer een verhaal in de traditie van Maniac, Angst of Henry: Portrait Of A Serial Killer. De verstoorde psyche van een moordenaar en zijn gewelddadige impulsen. Nergens is de film karakter of plot-gestuurd; in plaats daarvan is het een bloedige blik op de moorddadige gebeurtenissen in het leven van een gestoord persoon. Rauw en bloederig gebracht! Het is een nogal verbazingwekkende film met net zoveel stijl, schoonheid en sfeer als Gore en gruwelijkheden aangevuld met een elektronische gestileerde soundtrack. Ik kan niet anders zeggen dan dat Kai E. Bogatzki, een getalenteerde regisseur is die buiten de kaders denkt.

Huh...een Jeffrey Epstein Horror Film? Je weet wel, de Amerikaanse financier en multimiljonair die veroordeeld werd voor het misbruiken en ronselen van minderjarige meisjes voor beroemdheden en politici? De man die in 2019 stierf in zijn gevangeniscel, waardoor eigenlijk elke vraag onbeantwoord bleef? Huh tja, dat bizarre uitgangspunt is wat je hier voorgeschoteld krijg! Noelle en Addie verhuizen naar een heel mooi Upper East Side-pand, kort daarna wordt men geïnformeerd door een naamloos mysterieus meisje. En voor je het weet zijn Noelle en 'The Girl' door het konijnenhol getuimeld in een Wonderland aan samenzweringstheorieën over Epstein en zijn “pedo eiland”.(‘Pizzagate’, appartementen in de vorm van een Pentagram) Terwijl Addie vermoedelijk bezeten raakt door de geest van een 13-jarige meisjes die het slachtoffers was van Epstein. Maar wat de film nu precies wil...? Sociaal-politiek gearrangeerde horror (bestaan die?) of was een mumblecore satire-ding? Het is niet helemaal duidelijk? Misschien is het alleen maar een gepassioneerde waarschuwing in het Always Online-tijdperk, dat de domme QAnon-theorieën alleen maar tot ellende kunnen leiden? De film wordt goofier en goofier met seksscènes, Anglofilie, nachtmerrieachtige rode sequenties en lichaamsvocht. Alles werd gefilmd in een korrelige jaren '70 grindhouse-look en het beste van de hele film was de Goblin-achtige score van Eli Keszler. De film krijg de voordeel van de twijfel en was op sommige punten vrij apart maar het is nu niet direct mijn ding!

Een aangename verrassing. Neem een willekeurige bioscoopfilm gericht op tieners; het zijn vaak veilige, niet erg schokkende werkjes, soms nog wel aardig om te kijken maar vaker weten ze niet meer dan de doelgroep te bedienen. Toen regisseur Andre Øvredal aankondigde dat hij een film gebaseerd op verschillende verhalen uit de boekenserie van Alvin Schwartz ging maken was ik benieuwd. Echter sloeg dit direct weer om in twijfel omdat ook de naam Guillermo del Toro werd genoemd. Geen slecht regisseur maar zijn laatste films vallen toch wel onder veilig en weinig horror. Kon de film nu nog wel het enge gevoel overbrengen dat je krijg als bij het lezen met een zaklamp onder de dekens?

Het antwoord daarop is; Ja want zo hoort een op jonger publiek gerichte film te zijn! De film is misschien dan wel niet bloederig, maar kent een paar effectieve jumpscares, gadverdamme momentjes en het is prima griezelen voor jongere. Daarnaast oogt de heerlijke jaren '60 Halloween-setting prachtig, en de jonge acteurs zijn niet irritant en in het geval van hoofdrolspeelster Stella, gespeeld door Zoe Margaret Colleti, kan je zelfs wel spreken van een zeer goede vertolking. Het is ook een moderne keuze van de makers om een horrorverhaal eens te vertellen vanuit het oogpunt van een meisje. Onder het overkoepelende verhaal (tevens een verademing om de overbekende anthologie-structuur uit de weg te gaan) zit ook het welbekende verhaal over de angsten van jongeren naar volwassenwording.

De film is meer dan goede introductie in het horrorgenre voor een jonger publiek en daarnaast een leuk avontuur voor oudere horror-fanaten. Er wordt een deur op een kiertje opgelaten voor een vervolg, laat die maar gauw komen zal ik willen zeggen!

"First they Moved, Then they Talked -- Now they Smell!"

Zo luidde de advertentie-slogan bij deze film. Doordat televisie al snel populairder werd, gingen filmmakers op zoek naar nieuwe manieren om het publiek naar de bioscopen te lokken. Regisseur William Castle bedacht vanaf 1958 meerdere gimmicks. In 1959 volgde Aroma-Rama (Behind the Great Wall) een systeem dat geuren verspreidde via de air-conditioning. Een paar weken later kwam ook het Smell-O-Vision-systeem uit. Ook dit systeem werkte met geuren, echter kwam deze geur uit ventilatieopeningen van onder de stoelen. Uiteraard zijn deze systemen geflopt. "Scent of Mystery" is dan ook de eerste en enige film met Smell-O-Vision. Bedenker Hans Laube en producer Mike Todd, Jr. snapte goed dat aan dit systeem ook beperkingen zaten. Sommige genres werken nu eenmaal niet. Daarom kozen ze voor een avontuurlijk mysterie -thriller verhaal.

Het verhaal is een semi-komische, bijna toevallige achtervolgingsthriller. Waarbij de Engelse Oliver Larker (Denholm Elliott) een plan ontdekt om Sally Kennedy (Beverly Bentley) te vermoorden. Samen met een taxichauffeur (fantastische rol van Peter Lorre) probeert hij dit te voorkomen. Natuurlijk is er een grote waslijst aan verdachten. De geuren zitten nu niet meer bij de film maar de dader was te herkennen aan zijn tabaksgeur en de mysterieuze Sally aan haar parfum. De film is verder vrij luchtig van opzet en heeft een paar leuke twisten. Doordat de film gemaakt was voor Cinerama zijn er zelfs een paar leuke cameratrucjes speciaal voor de beleving op een groot scherm,te zien. Daar viel ook de scene van de Britse seksbom Diana Dors onder, die liggend op een strand in close-up was te aanschouwen. (zeg dus maar 70 mm Eye-Candy) Ook de Spaanse omgeving en Folklore komt ruim aan bod in de film; bv. encierro (stierenrennen) in Pamplona of de Flamenco. Een van de leukste vondsten was toch wel de achtervolging door de El Caminito del Rey (The King's Little Pathway), een wandelroute hoog in bergen van Málaga.

In de film kom zoals wel vaker gebruikelijk in die tijd een intermission voor, deze was middenin een vuistgevecht, en is letterlijke een cliffhanger! Aan het einde zien we nog even de stiefmoeder van producer Mike Todd, Jr. Elizabeth Taylor Alhoewel de Smell-O-Vision nu niet meer aanwezig is, (misschien ook maar goed) blijkt de film wel een aardige weg-kijker te zijn.

In bepaalde landen werd deze film Cannibals Holocaust 2 genoemd maar de film heeft er niets mee van doen. Een betere titel was misschien 'Trapped Titties' geweest. Er zijn wel een paar degelijke gore-scenes maar het grootste gedeelte van de film wordt in beslag genomen door een tranen-trekkend liefdesverhaaltje bij een stam koppensnellers. Gecombineerd met slecht geïntegreerde stockbeelden van dier eet dier. Dit alles gebracht in een smeuïge waargebeurde vorm van; "Ik heb een Amazone-stam overleefd" En juist doordat ze de stam meer willen romantiseren kwam er meer vooroordelen over inboorlingen in de film aanbod dan in menig andere Kannibalen-film. Over het acteerwerk van Elvire Audray zal ik niets zeggen maar het was duidelijk te zien dat ze 25-jaar oud was terwijl ze moest doorgaan voor een 18-jarige!? Enfin, het interesseerde me totaal niets, eveneens dat hele gedoe rond die stam en de haat-liefde verhouding van Catherine. Dit ging door voor een jungle-exploitatiefilm? Soms met fijne gore-momenten en een hoofdrolspeler die erg prettig voor het oog was, die 95% van de film met niets anders aan dan een dun gras-rok liep...... en het enige waar ik aan kon denken was hoe verdomd saai het was.

Generatietrauma.

Volgens Sigmund Freud zijn dromen de weg naar het onderbewustzijn. Hij geloofde dat dromen ons inzicht geven in onze diepste verlangens, angsten of onverwerkte emoties. Dus als nachtmerries moeder Marlene in hun greep houden, gaat ze naar hotel Sonnehügel waarvan ze heeft ontdekt dat het de plek is die haar dromen achtervolgt. Ervaringen aldaar brengen haar in trauma-geïnduceerde verlamming. Aan dochter Mona om antwoorden te vinden.

Aan het begin is dit mysterie misschien nog best aardig maar de film focus zich alleen teveel op karakterontwikkeling. Op het moment dat het de tweede helft bereikt, wat meestal je naar een potentieel hoogtepunt brengt, levert het maar een beetje lichte spanning Het begon juist stoom te verliezen en aan het eind kun je niets anders zeggen dan... "Tja. Ok". De film wordt nog wel opgeleukt met stilistisch droombeelden maar nergens vervagen realiteit en dromen ook echt. De Duitse degelijkheid is wel aanwezig maar de film kent gewoon een gebrek aan horrormomenten.

Duitse Gothic horrorfilm met niemand minder dan Christopher Lee in een rol. Tja Gotische horror was weer groot in de jaren zestig! Het begon zo'n beetje met Hammer's wereldwijd succesvolle Curse of Frankenstein (1957) Waarna al snel andere het oppikte zoals in de VS door Roger Corman (Edgar Allan Poe-verfilmingen) en in Italië door Mario Bava ( La Maschera del Demonio) De Duitse horrorfilmindustrie was nog onontwikkeld dus zodoende knutselde onze Oosterburen van deze verhalen zelf ook iets in elkaar! Dat werd de ‘The Snake Pit and the Pendulum’

Het is maar nominaal gebaseerd op iets van Poe! De film draait alleen om de opvallende zwaaiende zeis op een slinger en er is een put met slangen. Het script is verder ook veel Dracula...Graaf Regula (het zal denk ik een verre neef zijn?) wordt veroordeeld tot een vierendeling voor het martelingen en vermoorden van twaalf vrouwen. Onverklaarbaar maar waar...hij moet een masker dragen waardoor er een connectie met Bava’s “Black Sunday' is!

Daarna is het tijd om 35 jaar vooruit te gaan en krijgen Roger Mont Elise en barones von Brabant een uitnodiging om naar kasteel Andomai ook bekend als “The Bloody Castle” te komen. Niet heel toevallig zijn zij twee nazaten van degenen die tot de executie van de graaf hebben geleid Wat volgt is een lange koetsrit naar het kasteel en dolen door het kasteel. Terwijl alle dingen die eng zijn voorbij trekken. Spookachtige taferelen waarin ledematen en slachtoffers aan bomen zijn opgehangen, mistbanken, grafzerken, martelwerktuigen, demonische schilderijen, menselijke schedels, skeletten, en allerlei kruipend (on)gedierte.

Hoewel de onfrisse praktijken van graaf Regula dus in beeld worden gebracht, blijft echt bloedvergieten beperkt. Het blijf allemaal zo vrijblijvend en luchtig. Alsof ze een film voor alle leeftijden heb willen maken. En eindigen met een "En ze leven nog lang en gelukkig" was ook niet echt handig. De film is wel solide en plezierig door de unheimische sfeer, maar het ontbreekt aan dat ‘extra zetje’ om er heel enge of brute horror van te maken

Dit is blijkbaar een van de vroegste overgebleven films van de meester FW Murnau. (van Nosferatu (19122) en Sunrise (1927) Waarin een graaf, waarvan wordt beweerd dat hij de overleden echtgenoot van een barones heeft vermoord, een bijeenkomst onderbreekt die bij elkaar is gekomen voor de jacht op Kasteel Vogelod, vastbesloten is om zijn onschuld te bewijzen en de ware moordenaar te onthullen. De titel is nogal misleidend omdat het lijkt alsof dit een horror/thriller is, maar in plaats daarvan is het een titelkaarten rijke en stilistisch weinig uitdagend 'moordmysterie. Er is een griezelige/humoristische droomsequentie meer naar het einde die voor wat interesse zorgt, maar het grootste deel van de film is eigenlijk meer metaforische "de geest is uit de fles" en oh er is een vermissing van een priester. Ach omdat het oud en goede gerestaureerd is rond ik het af naar boven!

De laatste bioscoop-film van Mario Bava. En volgt het vrij bekende verhaal van gezinnetje dat in een nieuw huis gaat wonen en iets in het huis begint rond te spoken. Nu heeft Dora 's eerste man zelfmoord gepleegd en is nooit teruggevonden. Hierdoor heeft zij een zenuwinzinking gekregen en aan ons kijkers nu de vraag is er echt een bovennatuurlijke kracht of word Dora langzaamaan gek? En daar gaat het ook een beetje mis want bezetenheid, gekte, en satanistische krachten lopen in de film kriskras door elkaar en passen ook niet allemaal evengoed in het verhaal. Je weet niet goed waar de film nu heen wil? Psychologische horror of bovennatuurlijke thriller? Gelukkig heeft Dora ook nachtmerries en tijdens die nachtmerries pakt Bava dan wel goed uit! Met zijn heerlijke onderhuidse spanning en fijne jump-scares is de film zeker wel prima te bekijken.

Dora wordt trouwens gespeeld door Daria Nicolodi, zij was ten tijde van deze film de vriendin van Dario Argento en is ook in meerdere films van hem te zien.

Tja, ik heb een beetje gemengde gevoelens over deze film met een Peter Pan-achtige schemerwereld. De locatie van het Gladesville Mental Asylum was erg goed gekozen. En ook veel van de andere visuele details waren om door een ringetje te halen. Echter afgezien van een prachtig vormgeven geest was het niet echt heel bovennatuurlijk. Het gaat veel meer over het verwerken van het trauma van het verliezen van een kind. De vrouw Amy heeft een zoon die in coma ligt. Zijn ziel zit gevangen in een schemerwereld, samen met de zielen van andere kinderen. Zij slaagt erin die wereld binnen te gaan om haar zoon te vinden. En ook al zijn de scenes die zich afspelen in de schemerwereld zeer mooi, had ik nergens het gevoel dat dit een voorportaal was tussen de hel en de hemel. Het leek er veel meer op dat de kinderen post-apocalyptische overlevenden zijn. Daarnaast leunen sommige gedeeltes nogal op drama wat ik maar weinig ten goede vond komen aan de film. Deze spelen zich af in een ziekenhuis en zijn een stuk minder prettig. Kortom de film heeft een zeer goede uitstraling maar door het wat zwakke plot komt niet alles even goed uit de verf.

waren nogal wat scenes die zich afspelen