Scare Me (2020)

Echt niet goed dit, een barslechte komedie met rete irritante cast die het deed zoals de film.

Fred heeft zich net teruggetrokken in een blokhut om aan zijn eerste boek te werken, Fanny heeft al een bestseller op haar naam staan. De twee ontmoeten elkaar bij toeval en besluiten een nacht door te brengen met een wedstrijdje "Wie kan het engste verhaal vertellen" waarbij de verteller elk middel mag gebruiken om het verhaal zo angstaanjagend te maken. Maar wat begint als een collegiale uitwisseling loopt geleidelijk uit de hand.

Inderdaad, deze komedie met horrorelementen (en een vernuftige slottwist) bestaat grotendeels uit twee mensen in een blokhut die elkaar verhalen vertellen. Dat lijkt wellicht volstrekt interessant, maar Ruben en Cash blijken uitstekende verhalenvertellers te zijn en weten met hun lichaam en hun gezichtsmimiek je als kijker mee te slepen in de verhalen. Ruben de scenarist heeft een aangenaam cynisch gevoel voor humor, Ruben de regisseur kent de clichés van het horrorgenre en maakt daar op amusante wijze gebruik van. Zijn spaarzame gebruik van special effects en geluidseffecten isdoeltreffend. Ruben de acteur is uitstekend, maar Cash is ronduit fenomenaal. Redd heeft een vermaleijke bijrol als een pizzabezorger die een bijdrage levert aan één van de vertellingen.

Niet geweldig alleszins deze low budget prent, maar ook niet zo dramatisch als hieronder te lezen. Het is een toneelstuk, een klucht eigenlijk, in de vorm van een film. We zien meesterlijke verhalenvertellers aan het werk, de fx sounds zijn een leuke toevoeging, de chemie tussen de leden van de uitstekende cast, werkt. Maar tegen halverwege aan wordt het toch alsmaar saaier en absurder. Tegen het einde was mijn aandacht compleet verslapt.

Ik denk dat ik dit meer geapprecieerd zou hebben als klucht in het plaatselijke parochiezaaltje dan als film.

De ingrediënten voor een klassieke shocker zijn aanwezig. Een afgelegen hut in de bossen. In de hut twee protagonisten die elkaar niet kennen. Een stroomuitval. Kille weersomstandigheden. En natuurlijk een duistere sfeer.

De premisse over twee mensen die zich een nacht lang vermaken met het vertellen van griezelverhalen ontaardt echter nooit in spuitend bloed, een lugubere slachting of angstaanjagende spookverschijningen. De film bezit amper een illustratieve ondersteuning bij de verhalen. Alles wat de kijker ziet is twee personen die elkaar proberen bang te maken door elkaar griezelverhalen te vertellen.

De enige concessie die regisseur, schrijver en hoofdrol Josh Ruben aan de kijker doet is het tonen van wat lichteffecten, een paar visuele effectjes en het gebruik van geluidseffecten. Kleine concessies aan de kijker die moeite heeft met het oproepen van verbeelding. Van de kijker wordt voornamelijk verwacht dat hij de visualisatie bij de verhalen zelf verzorgt. Scare Me is minimalistisch en een praatfilm.

Misschien klinkt dat allemaal wat droog en niet boeiend. Wat is er nou zo leuk om te kijken naar twee personages die elkaar verhalen vertellen. Nou, dat is hartstikke leuk.

Dat komt ten eerste door het spel van Josh Ruben en Aya Cash die de twee personages vertolken. Cash is een succesvolle auteur die neerkijkt op Ruben die het maar niet lukt om een succesvolle auteur en acteur te worden. Ruben daarentegen weigert om tegen de succesvolle Cash op te kijken. Cash’ droge en zelfingenomen commentaar op de in zelfmedelijden gedrenkte Ruben is niet alleen leuk, maar legt ook de minder leuke karaktereigenschappen van beide protagonisten bloot. De daaruit ontstaande wrijving tussen beiden is zeer amusant en levert stekelige, ironische en geestige situaties en dialogen op.

Het geweldige sounddesign maakt het af. De verhalen gaan vergezeld van bijpassende geluiden. Als in een verhaal een deur open gaat, hoor je het geluid van een knarsend opengaande deur. Als in een verhaal de telefoon rinkelt, hoor je het geluid van een telefoon. Je hoort voetstappen, gekerm en toepasselijke muziek. Het decor van de donkere blokhut waar een haardvuur voor schemerige verlichting zorgt, doet de rest.

Scare Me is een prachtig hoorspel op film en een grappige en minimalistische hommage aan het horrorgenre.

Oooooh, wat jammer, zo verschrikkelijk jammer! Deze film begon zo goed, enorm sterk en ik genoot ervan! Net als Mary Shelley blijven twee schrijvers vanwege het slechte weer binnen en bedenken en vertellen elkaar duistere en griezelige verhalen.

Met alleen de personages Fred and Fanny en de meeste van de horror die wordt besproken in plaats van getoond, was dat begin een goed voorbeeld van een fijngemaakte minimalistische film. Door slim geluid en camerawerk werd de film soms nog behoorlijk intens. De film speelt verder fijn met bekende horrorelementen; het geluid in de kelder, een deur die opent of de donderslagen van het slechte weer. Ja heerlijk dat de regisseur met alleen wat effecten en een beroep op verbeeldingskracht zoveel elkaar krijg! Eveneens heerlijk spel van Aya Cash, en de regisseur Josh Ruben.

Maar wanneer Chris Redd opduikt met een pizza gaat het totaal mis! Weg is het fijne gevoel! Het maakt voor verschrikkelijke ondermaatse humor! Oké of de film een derde speler nodig had, is discutabel, maar men hoefde absoluut niet te kiezen om drugs te gaan gebruiken. Dit is een enorm zwakte bod!

Wat is dat toch met Amerikaanse films dat ze denken dat het stoer of dat ze anders niet kunnen overbrengen dat het gezellig is en dus de personage maar cocaine laten gebruiken? En werkelijk wat is er grappig of eng aan een persiflage van American Idol maar met een duivel? Ze hadden dit makkelijk achterwege kunnen laten want nu werd duidelijk dat de film met 140 minuten te lang was! Het middengedeelte was echt een domper voor mij maar door de geïnspireerde benadering van het verhalen vertellen aan het begin, rond ik af naar boven!

Slecht.

Scare Me is een film die vraagtekens bij me oproept, en een enkele vraag binnen het bekende W-kader. Die vraag is "Waarom?". Waarom moest een film als deze worden gemaakt, want wat doet het eigenlijk. Het moet een van de weinige films zijn die ik heb gezien die mensen laat zien die verhalen vertellen zonder ze visueel uit te beelden.

Het mogen dan wel twee bekwame acteurs zijn, Ruben en Cash, maar de koek raakt snel op. Nadat ze elkaar een verhaaltje hebben verteld heb je het als kijker wel gezien, maar dan komen er nog 8 verhalen achteraan. Bij elk verhaal zie je ook enkel de acteurs die het verhaal vertellen, want Ruben laat alles qua inhoud van die verhaaltjes aan de verbeelding over. Ik vond het erg jammer, want het wordt op deze manier niet echt de film waarvan ik hoop dat het is.

Soms wat aardige stijloefeningen, maar die worden naar beneden getrokken door ontzettend vervelende humor. Men vind het erg grappig om verhalen te onderbreken met wat betweterige opmerkingen. Erg bepalend voor de toon van de film, maar op mij maakt het eerder een vervelende indruk. Ik liep constant met de gedachte "hou je mond eens dicht" rond.

Richting het einde werkt de film zich naar een degelijk uitgangspunt toe, maar het duurde me met 104 minuten veel te lang. Het duurde eindeloos voordat de film er leek te komen, en eenmaal het gebeurt laat het je ook koud. Scare Me is op die manier een nogal ontwijkende en regelmatig vervelende film die er niet in slaagt zijn gedurfde (meer in de vorm van "waarom zou je dit doen?") opzet degelijk uit te werken.

Niet bijzonder op het gebied van horror omdat de film weigert je een visueel beeld ervan te geven, maar ook niet op het gebied van komedie. Het enthousiasme van de cast ten spijt. Een te groot deel van de film bestaat uit betweterigheid, een vorm van humor die me mateloos irriteert, en dan gaat de film snel erg lang duren. Jammer, maar niet aan mij besteed.

Hoewel de film mij nooit ‘bang’ heeft gemaakt, heb ik toch een erg sfeervol anderhalf uur achter de rug.

Scare Me is een film die even goed - of zelfs beter - werkt als toneelstuk. De desolate setting en de minimale cast zijn perfect uitgekozen. Je merkt dat de drie acteurs het enorm naar hun zin hebben. Dit komt de chemie en de comedy zeker en vast ten goede. Meermaals heb ik hardop gelachen, iets wat me al een tijd niet meer is voorgevallen bij een film. De absurde en soms van de pot gerukte scènes betamen van een team dat zowel achter als voor de schermen wist wat ze wilden maken.

Dit eindresultaat mag er zeker wezen. De film ziet er goed uit en de sfeer wordt subliem gezet met de soundmixing, de visuele details uit de verhalen en de fijne score. Vaak schilder ik een ‘Shudder Original Film’ onterecht af als een ondermaatse, goedkope en flauwe bedoening. Dit wordt alweer bevestigd. Wat een leuke verrassing.

4*