The Scarehouse (2014)

Het wraakverhaal stelt niks voor en wat spanning betreft blijf je op je honger zitten.
Ieder slachtoffer komt steeds alleen waarop de twee vriendinnen hun opgezette wraakactie toepassen.
Soms een ellenlange saaie marteling of gewoon een weinig indrukwekkende moord. Neen, deze film kon me totaal niet bekoren. 3/10

Brak.

Je zou niet denken dat een film als The Scarehouse, die over een spookhuisattractie gaat, zo flauw zou uitpakken. De film kwam ik ooit eens tegen toen ik actief zocht naar spookhuisattractiefilms, een soort film waar ik doorgaans graag naar kijk. Deze film kan echter wel zo'n beetje de slechtste film zijn die binnen die soort is gemaakt.

Voor de liefhebbers van wat creativiteit zodra films zich tot dit soort onderwerpen wenden; ik moet je helaas teleurstellen. Veel van de attractie krijg je namelijk niet te zien. Wat kamers, een aantal deuren die via een systeem worden geopend en wat rook. Veel meer zal je echt niet krijgen. In plaats daarvan is het meer gecentreerd rondom de verhouding tussen wat personages.

Het probleem is dan ook voornamelijk dat het allemaal erg lompe en vervelende figuurtjes zijn. De film spendeert veel tijd in de onderbouwing van hun motieven. Die motieven zijn ondertussen herkauwd en vooral saai, en hoe ze daarop inspelen is ook niet bepaald creatief meer. Horror heeft dan ook zelden echt kunnen profiteren van de achtergrond, des te spijtiger dat deze film juist daarop inspeelt en minder op de horrorelementen.

Het is eigenlijk gewoon een ontzettend saai gebeuren dat na 10 minuten alweer helemaal instort. Je zal met The Scarehouse op erg weinig vlakken aan je trekken komen. Het is niet bloederig genoeg, niet spannend genoeg en al helemaal niet vermakelijk genoeg. De punten die het krijgt zijn voor wat decoraties (waarvan er ook maar weinig zijn) en één enkele martelscene. Verder niet aan te raden.

Aardige film maar met probleempjes. Het verhaal, dat grotendeels uit een volledig vrouwelijke cast bestaat, volgt een wraakplot Corey (Sarah Booth. vrouw van de regisseur) en Elaina (Kimberly-Sue Murray) treffen de laatste voorbereidingen voor het schrikhuis (waar de film zijn titel aan ontleent) wat ze exploiteren.

Tussendoor zie je flashbackscènes (die zich altijd afspelen op een digitale handcamera) van luidruchtige studentenmeisjes, gekleed in ondergoed, die zich klaarmaken voor een avondje uit. Vanuit beide verhaallijnen krijg je inzicht van wat er zich afgespeeld heeft.

Maar als het tijd is voor het geweld, is dat vooral onbevredigend. Omdat de cast voornamelijk uit vrouwen bestond, kwam er iets van originaliteit in de sterfgevallen. (samengeknepen door een korset, haar, nagels, wimpers en nepborsten worden uitgetrokken en een kussengevecht) Helaas lijkt het erop dat Gavin Michael Booth (de regisseur) niet wil dat de camera meekijkt, laat staan ​​blijft hangen bij de martelingen.

Euh…op veilig spelen met een horrorfilm, is geen goed idee! Er is eveneens ook geen onnodige naaktheid te zien. Niettemin is de film bevredigend. Er zijn een aantal eenvoudige plotwendingen. Het toont potentieel maar het is niet wreed en smerig genoeg om blijvende indruk te maken!