Meningen

"Who need American Healthcare when we have TikTok and YouTube?"

Deze South Park-special was wederom erg goed en had veel grappige momenten; het suiker-cartel van de ontbijtgranenmascottes inclusief een Mad Max actiescene, De Lost Boys-scène met het nummer “Het enige wat we moeten doen is navigeren door het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem” Naveltruitje-Ozempic moeders, Cartman's Cereal Bomb Oppenheimer en de tien keer meer destructieve ontbijt-bom Stormy Daniels en uiteraard de Lizzo-grap. "rich people get Ozempic, poor people get body positivity" Ik vond het geweldig en moet eigenlijk gewoon meer South Park kijken!

Een korte film in het mockumentary-genre, aangevuld met wat found footage-beelden, over een man die het bos in gaat om een film te maken, maar zelf slachtoffer wordt van een beer. Het weer eens iets anders dan geesten, moordenaars of cryptiden. Maar net zoals meerdere andere fims in dit subgenre zijn de horrorscènes schaars. Welgetled is er één grafische scène waarin iemand door berenpoep kneed op zoek naar bewijs, Geen idee waarom....want een mobiele telefoon en een hele hand lig er naast...Gelukkig is het maar kort!

De jaren zeventig; Het Rapport van de Club van Rome waarschuwt in 1972 voor het opraken van fossiele brandstoffen. Door politieke oorzaken werden die ineens actueel doordat de wereld in 1973 wordt geconfronteerd met de oliecrisis. Op milieugebied zijn er zorgen over de klimaatverandering, (broeikaseffect) overbevolking en milieuverontreiniging. De Watergate-affaire. Vrouwen gaan meer en meer werken of naar de moedermavo zo de tweede feministische golf was een feit. Geen wonder dat in deze Sciencefiction uit de jaren ’70 een grimmig beeld van 2022 wordt geschetst.

Of eigenlijk in de roman "Maak ruimte! Maak ruimte!" door Harry Harrison. En die (semi-)futuristische wereld vormt de achtergrond voor een ouderwets moordmysterie. Nieuw in de tijd van uitkomen maar nu regelmatiger gebruikt dus de kans is groot dat je de ontknoping al kent, ook al heb je de film nooit gezien. Regisseur Richard Fleischer, gaat ook uit van de basale kans dat het jaar 2022 in wezen niet veel verder gevorderd was dan de technologie van de futuristische van de jaren zeventig. Och, toen was het hypermodern, daarna misschien wat ingehaald door de tijd maar in latere jaren (2000-2020) worden dit soort decors (en die van de jaren '50) ook wel weer gebruikt om de toekomst voor te stellen. Alleen de samenleving zelf die is veranderd!

En misschien ook dat daar een beetje de schoen wringt. Er werd veel tijd genomen voor scenes die te maken hebben met hoe mensen leven. Die aanpak in uitvoering is ietwat gedateerd. Ook het acteerwerk is heel erg seventies, en de groene mist is zo’n beetje het enige special effect. Daarnaast is man/vrouw-verhouding eveneens te retro. Het beeld van de toekomst dat hier geschetst wordt, geef wel stof tot nadenken. Echter waar ik een beetje mee zat was; dat het wel begrijpelijk was dat men in tijd van schaarste datgene wat het meeste voor handen is, gaat gebruiken maar veroorzaak je daar dan ook geen schaarste mee?

Bandit Motion Pictures is een groep filmmakers die toch wel steeds met onverwacht interessant leuke films komen. Zo maakte Arthur Cullipher het erg goede Headless (2015) een film waar een fragment van was te zien in Scott Schirmer's Found (2012) Beide heren zijn dan ook van de partij in deze tweede film van Brian K. Williams De eerste speelt onherkenbaar (Vazzy Def the Scrote) in de film, terwijl Schirmer hier de cameraman was. De film is een soort soft-core Science-fiction film die je ook wel eind jaren '60 zag. Deze film heeft bv. een soortgelijke poster: Zeta One (1969) Echter door de muziek en verdere uiterlijk lijkt de film meer iets uit de jaren '80.

Carrieola (Ellie Church,Headless), Vanassa (Allison Maier, Frankenstein Created Bikers) en Ragyna (Alyss Winkler, Plank Face) zijn de Space Babes. Hun schip, dat er natuurlijk uitziet als een borst , wordt aangevallen door Scrote-jagers en nadat ze een knop indrukken waar duidelijk bij staat “DON’T PUSH, EVER”. moeten ze landen op Aarde om hun energie op te laden. Seksuele energie wel te verstaan die ze dan ook vinden in de plaatselijke stripclub.

Er is veel vrouwelijk naakt en er zijn veel seksgrappen in de film, zoals al gezegd heeft het ruimteschip de vorm van een borst, is er een scène waarin twee personages seks hebben (hoewel je niets ziet) en ik denk dat slechts twee vrouwelijke personages in de hele film niet aan het einde van de film hun borsten hebben getoond. (Waaronder Ellie Church) De gekste scene is toch wel wanneer de Scrotes worden overwonnen door schuddende vrouwenborsten.

Space Babes From Outer Space heeft alles wat je maar kunt wensen van een cheesy sex-komedie met Sci-Fi: babes, borsten, lichaamsvloeistoffen, gekke ruimtewezens en een orgie. De film zit boordevol met one-liners (die uiteraard niet allemaal geslaagd zijn) en slaagt er zelfs in om een ​​lief en ontroerend liefdesverhaal te geven. Je moet natuurlijk geen Oscar-waardig materiaal verwachten. Nee want dit is Schlock maar het is wel pulp die OOOO zo leuk is !

Beter dan een goedkoop ruimtescheepje wordt het niet of het moeten de opening-credits zijn! Die zijn geschilderd op het lichaam van een naakte dame in prachtige hippie bodypaint-handschrift Gewoonweg geweldig! (schrijver Cosmo-Politan) De film is duidelijk met een zeer klein budget gemaakt, dit voegt nog wat charme toe, vooral door de ultra-goedkope sets en kostuums van de mooie vrouwen. Een voice-over haalt vervolgens veel van diezelfde charme weer weg. Oplettende zullen ook het modelruimtescheepje, van het begin, herkennen uit een bepaald tv-programma. Vermoedelijk heeft regisseur Dave Friedman het in een hobbywinkel gekocht maar waarom hij nooit is aangeklaagd, geen idee! Een Star Trek Nudie Cutie maar erg goed vond ik het niet!

“skinny human”

Gebaseerd op het boek "Spaceman of Bohemia" uit 2017 van Jaroslav Kalfar, gaat dit over Jakub Prochazka (Adam Sandler) een Tsjechische astronaut die bezig is met een solo-missie van maanden in de ruimte. Hij vliegt naar de Chopra-wolk, van 'intergalactisch stof' nabij Venus om deze te verkennen.

Kampend met eenzaamheid, verergerd door de radiostilte van zijn zwangere vrouw Lenka (Carey Mulligan) en slaapgebrek door een gammel oud ruimtetoilet ontmoet en raakt hij bevriend met een groot spinachtige buitenaards wezen, (Passief ingesproken door Paul Dano) die Jakub besluit Hanuš te noemen. Kortom sommige mannen gaan liever in de ruimte praten en knuffelen met een spin dan dat ze in therapie gaan.

Helaas is de film erg wisselend. Een tijdlang heeft dit alles nog best ingetogen charme, maar het heen en weer bewegen tussen Jakub in de ruimte en Lenka in de wereld beneden begint algauw vervelend te worden. De flashbacks deden het een stuk sterker en waren meer dan voldoende geweest! En uiteraard zijn de interacties tussen Adam Sandler en spin Dano zeer goed te noemen.

Er is ook nauwelijks sprake van een luide uitbarsting Oké het was natuurlijk niet zo film maar hier is de algehele toon een soort trage sub- Malick-trance. Wat zeker geen compliment is! Dano's mediterende of beter gezegd slaperige stemwerk en Sandler lijzige monotone stem helpen dan ook niet echt mee! Maar het ergste is dat er steeds dramatische muziek onder het praten speelt. Tja...misschien wel één van de betere pratende spinnenfilms (zijn er wel meer?) maar het is zeker niet één van de betere eenzame astronautenfilms.

"What scares you more. My machete or my pussy"

De film begint in een bar in de 'middle of nowhere', waar een vierkoppige vrouwen-punkband Ms. 45 (naar de film van Abel Ferrara?) optreed en later de mannelijke toeschouwers vloeren. JA een heerlijk en hoopvolle start want ik zag dat wel zitten Grrl punk bitches , gemodificeerde lichaamsdelen, geheim genootschap geleid door een gekke leider/keizer, bloedvergieten en meisjes die gedwongen worden te vechten tot de dood. Ja alle teken waren wel aanwezig en toch...was het aan het einde maar gewoon ok. Het grootste probleem is dat het tempo uit de film werd gehaald. Dames die aan het training zijn en melodrama over de zoon zijn crush vertragen de film en maken dat de film zijn kracht verliest. Ook een subplot over een vriendje is eigenlijk nergens van belang. E zijn niet veel death-matches maar ze zijn best goed gechoreografeerd, praktisch en bloederig. Met allerlei wapenprotheses, van bijlen, kruisbogen, kettingen, vlammenwerper, kettingzaag en zelfs een motorwiel. Dus ja dat beetje extra B-film-gore, deden het genoeg voor mij. Baanbrekend? Nee! Maar leuk was het nog wel.

Slasher-films zijn al vrij standaard; tieners die het bos in gaan, een eng verhaal vertellen bij een kampvuurtje en uiteindelijk blijkt het waar te zijn, en worden ze allemaal vermoord. Hier zorgt ene 'Ranger Sparrow', een man waarbij de stoppen door sloegen toen hij ontdekte dat zijn vrouw vreemdging voor dood en verderf, Dus originaliteit is ver te zoeken. Maar om eerlijk te zijn, slasher-fans hebben daar niet al te veel last van! Echter als men wacht tot de laatste tien minuten of zo om te doden....? De film begint met vier vervelende personen, die op bedroevend goedkope manier afgeslacht worden. Tja positieve daarvan was dat ze tenminste omgebracht werden! Helaas werden ze vervangen door zes even vervelende personen. Dit groepje zie je praten en lollig wezen (er is zelfs een lange scene dat ze aan voetballen zijn) maar de reden waarvoor je een slasher kijkt blijft uit! Waarom proberen te acteren als dit absoluut ontoereikend was voor alle acteurs? En zijn er kills te zien, dan zijn de effecten ronduit slecht. Ik kon niet eens beslissen of de praktische effecten of CGI het ergst waren. Dit had gewoon beter gekund. Bij slasher-films heb je natuurlijk algauw een "been there, done that" gevoel maar pak je ook nog uit met een te lange tijd geen kills en zijn de effecten gewoon slecht...dan is het gewoon helemaal niet zo interessant meer.

Twee gezinnen ontmoeten elkaar op vakantie in Toscane. Eenmaal terug thuis krijgt het Deense echtpaar Louise en Bjørn een uitnodiging van de Patrick en Karin om eens naar hun stulpje te komen in de bossen, ergens in het zuiden van Nederland. Dat is de opzet van deze rustige thriller met verontrustend einde (horror lijkt me niet echt de juiste classificatie). Het is natuurlijk geen grote onthulling dat er iets niet in de haak is...De film laat vanaf de aankomst niet heel veel meer zien dan sociale ongepastheid van het Nederlandse stel. Ongemakkelijk was dat wel...maar heel schokkend...? (hangt natuurlijk af van of je veel horrorfilms kijkt) Opvallend ook hoe ‘praterig’ de film was! Veel van de spanningen worden gewoon uitgesproken...De film had dan wel weer een goed opgebouwde sfeer. De vier hoofdrollen worden eveneens goed neergezet, met karaktereigenschappen die vooral nuttig zijn voor de eindconclusie. Maar dat einde was absoluut memorable!

Zouden de makers inspiratie hebben gevonden in de Saturday Night Live Digital Short 'Dick in a Box' met Justin Timberlake? Tja...de poster, met de slogan “Fatal Attraction meets The Blob” intrigeerde mij wel! En als zich onder het effectenteam Marcus Koch en Cat Bernier bevinden dan zit het daar ook wel goed! Nu is dit een low-budget horrorfilm en gaat over een man die een affaire heeft met een houten kistje. Een solide idee...echter is er een grote "Maar!" De film mist veel kansen om echt geweldig te zijn. De film heeft als genre horror zo als je met het idee speelt: welke vreselijke dingen kunnen er gebeuren als een kerel zijn geslachtsdeel in een mysterieus gat steekt? Waarom dan erg bescheiden zijn met gruwelijke scenes? Het is jammer dat de film nogal de tijd neemt om de gruwelen op tafel te leggen (die zitten aan het einde) en er zijn maar weinig bloederige moorden. De film stelt nu te veel vertrouwen in het acteerwerk van de cast maar deze is daarvoor niet capabel genoeg. En de regisseur bezit daarnaast maar weinig visuele flair. Het is inderdaad een ongebruikelijke horrorfilm, ook beter dan het voorgaande werk van de regisseur, en de climax was zeker de moeite waard maar de spanning of koude rillingen waren uiteindelijk niet opwindend en schokkend genoeg om al te positief te zijn.

Natuurlijk deze al eens gekeken toen hij uitkwam maar nu een her kijk beurt. Het is en blijft, heerlijke Pulp! Giger heeft wederom de alien fantastisch vorm gegeven. Natasha Henstridge is een mooie overtuigende femme fatale. Die we veelvuldig in haar eva kostuum mogen bewonderen. De actie en horror zijn degelijk. Kortom heerlijke jaren `90 pulp die je gezien moet hebben!

Door een beetje te surfen op Netflix kwam ik deze film tegen. En die was niet verkeerd! Blijkbaar heeft Legendary met Universal Pictures deze film geproduceerd en de film terzijde geschoven omdat ze niet geloofden in een succesvolle wereldwijde release in bioscopen. Enfin...hun gemis!

Want dit was een behoorlijk goede sciencefiction-actiefilm (en zelfs wat horror ) met een aantal actiescènes van hoge kwaliteit met spectaculaire wapens en voertuigen. Het deed me ook een beetje aan een videogame denken. In de film zie je Special Ops team die in Moldavië een oorlog zijn betrokken, maar ontdekken een vreemd wapen waar zij niks tegenover kunnen brengen. En die 'Spectral' zagen er ondanks duidelijk CGI fantastisch uit!

Maar hoe dood je iets dat je niet kunt zien? Dat is de vraag waar het Special Ops team mee wordt geconfronteerd. En dat was aan het begin nog best spannend! Gaandeweg komen ze erachter hoe men ze kan bestrijden, wat zoals het in een goede actiefilm ook hoort. Die spectraal zijn uiteraard niet van vlees of bloed dus is de film niet bloederig, maar hadden wel een goede griezelige weergave. Net zoals de locatie van de door oorlog verwoeste straten van een stad.

Kortom een film die er goed en slick uitziet en zeker garant staat voor vermaak!

Nee, dit heeft niets te maken met die andere film waarin die beroemde geheim agent het opneemt die terroristische organisatie met de naam uit de titel. Alhoewel men gaat hier wel op een Sherlock Holmes en Dr. Watson-manier op onderzoek uit. Nu zijn het de personages, de criminoloog Sebastian en zijn assistent Hamilton, een dronken arts, die duistere zaakje onderzoeken in voormalig Engelse abdij. Deze Spectre was een tv-pilot van Gene Roddenberry de maker/bedenker van Star Trek. En eigenlijk kwam deze tv-pilot gewoon te laat, zo aan het einde van de jaren zeventig waren occulte films alweer op zijn retour. Daarnaast vertoont het veel overeenkomsten met The Devil Rides Out (1968) Robert Culp en Gig Young waren uitstekende team en je ziet jonge John Hurt en de mysterieuze huishoudster van Sebastian is Majel Barrett, de vrouw van Gene Roddenberry. Er zijn een paar memorabele momenten; één met een succubus, één met demonische figuur, een komische S & M-bondagescène en één scène met een occulte orgie.(waar in sommige landen van Europa wat extra softcore naaktheid aan toe was gevoegd. Ondanks dat het dus op sommige momenten misschien wat wilder was dan andere serie-pilots blijft het verder toch een veilige tv-film van de jaren 70.

Er zit best een goed idee verborgen in deze verder nogal onhandige film. Maar het probleem met de film kan eigenlijk in twee woorden worden samengevat: ongerealiseerd potentieel. Om te benadrukken dat het om een rijke zwarte familie gaat voegen ze een belachelijk TCM-momentje toe; je kent het wel gezinnetje of vrienden die stoppen bij een tankstation en een paar creepy bewoners ontmoeten, dat doen ze hier ook maar dan met een vliegtuig? Enfin het noodlot slaat toe en Marquis T. Woods wordt wakker bij Eloise, een oude dame. De performance van Omari Hardwick en Loretta Devin waren best sterk! Die scenes hadden wat weg van Misery en bezaten een paar goede horror-elementen maar ook hier weer was de logica daarvan niet goed te snappen Je hakt wel een hand van de zoon af maar geen voet van de vader? Enfin de film was dus verhaaltechnisch niet erg bijzonder sterk, maar het was nog wel voldoende genoeg voor een 90 minuten amusement.

'Spellbinder' is geen meesterwerk en ook niet de beste horrorfilms uit de jaren '80. Het is echter wel een goed voorbeeld van een horrorfilm die door zijn beperkingen te kennen, de zaken vrij rechttoe rechtaan weet te houden, en zich richt op de ontwikkeling van personages en spanning en hierdoor overtuigend genoeg voor een horror-film overkomt. Het acteerwerk (erg eighties) verdiend niet de schoonheidsprijs maar volstaat voldoende en Kelly Preston (Miranda Reed) is prettig om naar te kijken. Tim Daly daarentegen is nogal saaie held. Het plot is gedeeltelijk geleend, zoals onderstaande heren al aangeven, van de film The Wicker Man (1973). In deze film was dit niet eens zo heel erg. Zeker niet als Kelly Preston de femme fatale speelt en ook even ontbloot te zien is. Zij heeft, om haar kwaliteiten als actrice aan te geven, driemaal een Razzie gewonnen voor een bijrol. Ondanks er maar weinig is te zien, zijn de aanwezige special effects zeker niet slecht De film heeft verder een eenvoudig maar spannend verhaal en geeft een volstrekt vermakelijke Hocus Pocus-traktatie. En had ik het al gezegd...? Kelly Preston de vrouw van John Travolta zit ook in de film.

Briljante Hitchcock. En wat een actrice is die Ingrid Bergman toch! Dit keer als vrouwelijke psychiater Constance. Ze is koel, wat zeg ik een ijspegel en geloof niet in liefde. Maar dan komt Dr. Edwardes ten tonele en smelt ze als sneeuw voor de zon. Prachtig verbeeld door Hitchcock met een shot van openslaande deuren. Hierna ontrolt zich een zeer sterk en mysterieus plot. Visueel is sowieso genieten geblazen in deze film met de droomsequentie ontworpen door Salvador Dalí als absoluut hoogtepunt. Aan het einde is er een skiscene die helaas de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan maar dat mocht de pret niet drukken. Alles klopte aan de film:het plot, de dialogen en ook de vindingrijke cinematografie en een fantastische cast. Met Ingrid Bergman als onbetwist hoogtepunt.

Pracht film! Eigenlijk start het al met een verschrikkelijk leuke theme-song spider baby 1968 ingezongen door Lon Chaney Jr. Hierna wordt de film ingeleid en komen we meer te weten over het Merrye-syndroom. Een uitzonderlijk erfelijke ziekte waardoor de hersenen van de drie kinderen Merrye, degeneratief gedrag vertonen. En wat zijn die kinderen heerlijke bizarre gestoorde personages: Virginia (Banner) die het spelletje “spider” wil spelen, Elizabeth (Washburn) die iets heeft met "haat en die haar beste imitatie geeft van Baby Jane. En dan is er nog Ralph (een fantastische Sid Haig) waarbij de aftakeling door de ziekte ook zichtbaar is. Ze hadden zo deel kunnen uitmaken van The Adams Family of The Munsters, maar dan wel een meer volwassen variant daarvan. Alle drie worden verzorgd door familie -chauffeur Bruno (goede rol van Lon Chaney Jr). Het gaat mis als de familieleden tante Emily (Ohmart zelfs te zien in sexy ondergoed) en Oom Peter met hun advocaat Mr. Schlocker (inclusief Hitler-snor) ten tonele komen. Het mogen duidelijk zijn dat deze film een grote invloed heeft gehad op latere horrorfilms. Ook schuwt de film gruwelijkheden als moord, incest, aanranding en kannibalisme niet. Het is dan ook jammer dat er iets te weinig budget was om meer in beeld te brengen. Op sommige momenten is dit te zien doordat de camera wegdraait. Maar ach, dit is gelukkig maar een klein detail in een verder grandioze film! Want fenomenale scenes als; het nuttige van het avondmaal en het spinnenspelletje van Virginia maken van deze film een waar genot om naar te kijken.

Iedereen die spannende arachnid-actie verwacht, zal zwaar teleurgesteld worden door deze film. Aangezien dit een Regisseur/producer Scott Jeffrey (hij acteer dit keer niet maar je ken hem ook als Chambers) en coscenarist Rhys Frake-Waterfield -productie is, geen grote verrassing dus! Als je denk waar heb ik die namen weleens gehoord...nou van Winnie-the-Pooh: Blood and Honey dus!

Ze weten zichzelf weer te overtreffen en brengen de verhaallijn van de YouTube-ers die op zoek zijn naar een primeur helemaal terug naar absoluut niets. Een voice-recorder werkelijk? Een falende radiopresentatrice, haar sceptische collega's en dochters. gaan naar een huis dat eigendom is van een wetenschapper met een geschiedenis die onorthodoxe en controversiële experimenten omvat. Helaas, nadat je het CGI-wezen in de proloog hebt gezien, verstopt het zich een half uur of zo.

Op papier had het een behoorlijk gekke maar leuke monsterfilm te kunnen zijn, maar dit is een lowbudgetfilm, en mogen de acteurs naar hartenlust praten zoveel als ze willen. De film wijkt dan ook regelmatig af van de spinnen en richt zich op vermoeiende zwangerschaps-/relatie gesprekken, moeder-dochterrelatie gesprekken en veel ander opvulpraat Dingen waar niemand ook maar een beetje in geïnteresseerd is.

Toegegeven, het wordt in het laatste half uur wel wat interessanter. De spinnen krijgen honger en Belle begint te bevallen. Maar dan, net als het lijkt alsof de film zichzelf zal redden, eindigt het met een zwakke teaser/geen einde. Tja op zijn best een kijkbare tijdverspiller maar je moet je eerst worstelen door nogal praatgrage eerste twee derde helft.

Zevende en erg spannende Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Voor het eerst ontbreekt ook de naam "Sherlock Holmes" in de titel. Voor het verhaal zijn ditmaal niet één maar een combinatie van vier verhalen van Arthur Conan Doyle gebruikt. De film bezit daarnaast een paar positieve elementen. Zo zijn er paar horrorachtige -scenes in de vorm van een griezelig kruipend moordwapen en een eng jochie dat vliegjes vangt. (die had wel meer uitgewerkt mogen worden) Ook blijkt in deze film dat Holmes niet altijd feilbaar is en twee keer in de val te loopt om uiteindelijk gered te worden door Watson en inspecteur Lestrade (Dennis Hoey) Er is een komische noot als Rathbone in vermomming, de goedgelovige Watson beetneemt omdat die moeite heeft om het te doorzien. Echter is er ook moment dat Watson, Holmes te slim af is! En dan is er nog Gale Sondergaard die "een vrouwelijke Moriarty" blijkt te zijn. Ze deed dit zo goed dat er ook nog een spin-off van werd gemaakt! Eén van de leukere van de Sherlock Holmes-serie. Er is nog een kleine verwijzing naar de oorlog als ze op de kermis mogen schieten op karikaturen van Hitler, Mussolini en Hirohito.

Weet niet zo goed waarom erover Simon Spies, een Deense flamboyante (en Efebofile)zakenman van een luchtvaartmaatschappij en Mogens Glistrup een conservatieve Deense advocaat, en veroordeeld belastingfraudeur en racist, nu een biografische film moest komen? Glistrups xenofobe opvattingen blijven ook zo goed als onbesproken. Waardoor je hem meer ziet als een vreemde maar fidele vent en familieman. Ook vroeg ik mijn de gehele tijd af; Hoe dan? Hoe kan het Deense volk zoveel sympathiseren met deze twee lelijke kerels en aarts-opportunisten? Staat het schaamrood hun niet op wangen? De meeste tijd lepelt de film het op als was het grappig vermaak. Maar de personages zijn niet komisch, tragisch of hebben überhaupt iets noemenswaardige verricht dus medeleven opwekken doen ze ook niet! Een juridische spel tussen zakenmannen die elkaar de loef af proberen te steken aan de onderhandelingstafel is niet opwindend of laat staan een prestatie? Seksisme was in 60 & 70 misschien normaal, nu vooral pijnlijk onsmakelijk! De film zag er goed uit Christoffer Boe is geen slecht regisseur De jaren zestig en zeventig-kleuren, details en gekkigheid worden verder mooi weergegeven. Misschien dat het leven van Spies en Glistrup een biopic waard was...maar ik zie niet meer dan een film over twee vervelende mannen?

Het start nog best goed.... Jongeren gaan naar een kelder die geheel is gewijd aan Satan en waar ze dus niet zouden moeten komen...REN weg... euh nee hoor ze spelen een spel met een fles die ze niet zouden moeten aanraken. De kelder ziet er mysterieus uit als decor en de scènes waarin ze de fles draaien zijn vermakelijk. En dan krijgen ze wat ze verdienen! Euh ja maar ook nee...het was namelijk iets uit het verleden en wij gaan naar het heden..om weer helemaal opnieuw te beginnen.

De film duurt meer dan twee uur! Dat is echt te lang. Ook vraag ik me af hoe kom deze film aan een budget van $2 miljoen dollar? (volgens IDMB) Echter struikel het over het eerste beste lowbudget euvel van onnodig veel lange dialogen bezitten? Had je dan niet beter iets meer van de moorden kunnen laten zien? Of minder CGI kunnen gebruiken? Het acteerwerk is okee maar de personages zijn niet het type waar je om geeft, dus niet effectief.

Uiteraard zijn er ook de gebruikelijke bekende uit een oude horrorfilm; de sheriff is Justin Long uit Jeepers Creepers, moeder is Ali Larter van Final Destination en ook nog even Tony Amendola te zien. Tja de tieners sterven gelukkig wel, maar hoe ze één voor één omkomen is erg eenvoudig. Er zijn meerdere scènes die gewoon zinloos of overdreven zijn. Maar een betere film werd het er niet van!

Tja... hoe schrijf je hier een mening over...? Een film die in alles heftig is beïnvloed van de verhalen en stijlen die ik al meer dan 40 jaar, integraal als onderdeel van mijn entertainment ziet? Ja, dit was een geanimeerd avontuur voor volwassenen, vol klassieke fantasie, met bloed doordrenkte horror en een verrassend mythologie, uit een lang vervlogen tijd. Gemaakt voor degenen die bij de naam Ralph Bakshi (Wizards (1977) en The Lord of the Rings (1978) en Fire and Ice (1983) gaan kwijlen. Die smullen van de verhalen van de inwoners van Prydain ("The Black Cauldron") de tekenfilmserie Dungeons & Dragons (1983) of He-Man and the Masters of the Universe. Conan the Barbarian-stripboeken. Kortom terug naar ouderwetse Rotoscope-animatie (zowel vloeiend als griezelig)

Meteen roept deze film flashbacks op naar Taarna of Red Sonja wanneer een naakte moerasmagiër, Tzod, een besneeuwde berg beklimt om een ​​grot te bereiken die is gevormd uit een gigantische schedel en waar een zwaardvechter met een gouden masker 'de Bloom', de magische blauwe bloem bewaakt. Deze Tzod begint verhalen te vertellen over; necromancers, krijgers, koningen, het moerasland, belegerde kastelen en vliegende machines. De oorsprong van de goden tot de val van de mens. Ja ze laten naadloos eeuwenlange folklore en legendes in één grondig verhaal samenkomen.

Het werd geregisseerd door Philip Gelatt en Morgan Galen King, die ook het script schreven. Terwijl King als animator pas enkele dingen heb gemaakt, is het Gelatt die wat bekendheid geniet van eerdere werk. Hij maakte de film They Remain (2018) en schreef het script van SF-film Europa Report (2013) en ook 15 afleveringen van de serie Love, Death & Robots.

De dialoog is cheesy, met statische, serieuze beschrijvingen en verklaringen zoals ook hoort in het Sword & Sorcery - genre Net als het ontbreken van knipogen, gekkigheid of humor! Daar is in deze duistere wereldbouw geen plaats! (oude magie in handen gevallen van een sinistere heer) De regisseurs is het ook gelukt om een solide stemmencast te verzamelen! Lucy Lawless (Xena: Warrior Princess) maakt van Tzod een meeslepend personage, vol ijzeren vastberadenheid, Richard E. Grant (Hudson Hawk) is te horen als de wachter en Joe Manganiello, Betty Gabriel, Patton Oswalt en Larry Fessenden komen allemaal langs voor gedenkwaardige wendingen. Die laatste als een oude man die schreeuwt "Doom! Hahahaha!

Ja er is eveneens van alles op aan te merken! Zo is de film soms onevenwichtig. Is het verhaal niet direct het meest meeslepende. Maar het is ook een bloederig liefdeswerk van twee filmmakers met blijkbaar het hart op de juiste plaatst voor dit soort ultra-gewelddadige fantasie. De verbeeldingskracht van deze wereld in de film zal ofwel heerlijk zijn of frustrerend! Maar misschien is het ook de nostalgie naar dit soort animatie een essentieel ingrediënt om dit zo goed te vinden?

Een geïsoleerd herenhuis terwijl er buiten een storm woedt en op de achtergrond speelt er spookachtige muziek. Het zijn de ingrediënten voor Sinistere Gothic-films. Voor mij werkt dat vaak sfeer-verhogend en is het gegarandeerd genieten. Zo ook deze! Actrice Dorothy McGuire verhoogd als de sympathieke zwijgende heldin de pret nog meer. Zij is de enige persoon (de onschuld zelve) die geen achterdocht heeft wanneer blijkt dat er een seriemoordenaar rondwaart die het heeft voorzien op jongedames met een handicap. Overigens is dit een film en killer die duidelijk de latere Italiaanse Giallo en menige andere film heeft geïnspireerd. Indruk maakte ook de fantastische fotografie van de Italiaanse Nicholas Musuraca. Hij was ook verantwoordelijk voor sfeervolle cinematografie van een vijftal Val Lewton-films zoals Cat People (1942) en The Seventh Victim (1943) De vele kleurrijke (bij)personages en de plagerijtjes onderling maken deze film af! Tja, hier kan ik dus van genieten!

Waarom? Dat is de vraag die bij mij opkomt...waarom? Oké, voor de negende SAW gebruik men een andere titel om aan te geven dat om een soort soft reboot betreft Maar waarom er iets meer van proberen te maken? Waarom een onderwerp/boodschap over politie-wreedheid en corruptie? In een langlopende franchise is er toch een bepaald soort verwachting? Tja en waarom dan net die eigenschappen die fans zo leuk vinden laten ontbreken? De dodelijke valstrikken zijn er nog wel steeds, maar juist veel van het geweld wordt hier gedempt. Hallo... de franchise maakte naam met martelporno...? Waarom juist zoveel oninteressant politiedrama ? Oké je wil wat anders maar waarom dan het intellect van je kijkers onderschatten en zo'n beetje alle alle aanwijzingen en bewijzen uitspellen? In de film is er géén mysterie en het ontbreekt aan een echte twist! Dus met minder bloedbad en een voorspelbare moordenaar, is de laatste aantrekkingskracht van de film zijn sterrenkracht. Maar tja...waarom dan Chris Rock? Meer luchtigheid en grappen van een stand-up komiek doen de film ook niet veel goed! Tja de aanwezigheid van Chris Rock (middelmatig als acteur) en Samuel L. Jackson (altijd zichzelf) voegt dus maar weinig toe. Regisseur Darren Lynn Bousman is vakkundig en het ziet er dan ook fraai uit! Misschien dapper als film die probeert anders te zijn dan zijn voorgangers, maar geslaagd was het niet!

Ach, zo kom je er dus achter dat Spirit Halloween een seizoen-winkelketen is, die rond het Halloween-seizoen meer dan 1.400 winkellocaties in Noord-Amerika exploiteert. Tja iets wat we in Nederland niet echt kennen...Niet dat de winkelketen op enige manier betrokken was bij deze film maar men gebruikt als film-locatie een Spirit Halloween-winkel in Rome, Georgia.

De film gaat over horrorenthousiasteling Jake en zijn vrienden; Carson, en Bo die besluiten om in te breken bij zo'n Halloween-winkel en daar de hele nacht blijven. Uiteraard alle met zo hun eigen problemen, waar ze gelukkig niet heel lang in blijven hangen! Ze weten ook niet dat door de vloek van Alex Windsor het er echt spookt!!! Maar na twaalf uur worden ze achterna gezeten door bezeten beren en Halloween-poppen met de stem van Christopher Lloyd!

Waarom zal ik als volwassen dit een slechte recensie geven? Ik ben sowieso niet de doelgroep! Hoe dan ook, we hebben het over een zeer kindvriendelijke PG-13 Halloween-film! Het is ongevaarlijk en minder dan 80 minuten maar om eerlijk te zijn heb ik me hier best goed van genoten! Het wil jonge tieners een paar koude rillingen bezorgen, en deed dat heel goed!

Het acteerwerk is over de hele linie prima, probeert ook niets te doen wat met het budget niet kan. Zowel in de verhaallijn en als met de speciale effecten. Ja, het is voorspelbaar en speelt de dingen op heel veilig maar voor beginnende horrorfans en mij was dit leuk voor wat het is! Eng voor de jongste maar niet te eng!

De film is eigenlijk niets bijzonders. Toch had deze film waar een stel 15-jarige tienermeiden rondhuppelen in het bos en hun fantasierijke beleveniswereld en tegenstrijdige gevoelens (vriendschap, groepsdynamiek, en ontluikende liefde, op weg naar volwassenheid) de vrije loop laten, iets... In de nasleep van de dood van een medemeisje, proberen Emerson en Delilah hun duistere geesten te bevrijden door rituelen uit te voeren waarbij hun bloed betrokken is. Het is een bijbelgemeenschap dus wordt dit geïnterpreteerd als satanische hekserij.

Zeker het volgt de normen van een horrorfilm (donker bos, een monster, de dood) maar in wezen is het regiedebuut van Carly May Borgstrom grotendeels een coming-of-age-verhaal dat allemaal speelt om die intensere laatste tien minuten Het was een ongedwongen ontdekkingsreis, ( kreeg een beetje “Stand By Me” vibes.) die erg traag was en spanningen voor kwade krachten of monster zijn er eigenlijk niet veel. Er is ook opvulsel want opeens wordt er een liedje/karaoke gezongen.

Hoewel een groot deel alleen drama was over het volwassen worden, slaagt de film er door middel van sterke prestaties van Summer H. Howell (Curse of Chucky, Hunter Hunter en recent Time Cut) en Sarah-Maxine Racicot (relatieve nieuwkomer) in om mijn aandacht vast te houden. De relaties hier zijn tenminste leuk om te zien. Weet niet goed waarom en/of ik zou aanraden om dit te bekijken, gezien het moeizame tempo, maar ik heb er geen spijt van dat ik het heb gezien

Absoluut niet de slechtste film die er is! Voor een eerste film van een beginnend regisseur, had het gewoon een laag-budget maar ondanks dat, weet men er toch een zekere spanning in te brengen. Misschien ken je de Point-and-click adventure games waarbij je eigen in een bepaalde omgeving met verschillende ruimtes bevindt en door bepaalde hints te vinden of items te combineren., kom je verder in het spel! Dit is eigenlijk net zoiets maar je heb alleen geen controle over de persoon!

De film gaat over een man die wakker wordt, zonder geheugen en met bloed op zijn arm, en daarna het huis verkent. Hij vindt overal in huis plakbriefjes met de tekst. Samen met hem probeer je de cryptische berichten te volgen en te ontdekken wat eraan de hand is. Low-budget dus tja...alles speelt zich op 1 locatie, met 1 persoon en de enkele sinistere en duistere elementen, zijn het meeste van de tijd niet te zien.

Dat de film zulke zeer lage beoordelingen krijg, lig denk ik dus veel meer aan, bepaalde verwachtingen of de (te) korte aandachtspanne van de kijker, dan de lage budget kwaliteiten van deze film. Er zijn enkele momenten dat het lagere tempo verbeterd had kunnen worden en de slotakte/einde kan een minpuntje zijn. Maar over algemeen was dit een vakkundig netjes gemaakte low-budget film, niets schokkends of opzienbarend maar prima met wat ze met zo weinig deden.

“Probably indie filmmakers came to shoot a horror movie?”

Technisch gezien is dit geen found footage-film, hoewel het er wel sterk op lijkt. De beelden zijn namelijk niet gevonden maar worden rechtstreeks gemaakt door ene urban explorer Gil terwijl hij rondneust in de verlaten Russische faciliteit Het is wel gefilmd in een mix van conventionele en first-person-beelden. En er is maar weinig dialoog, afgezien van Gils voice-overs.

Gil (de regisseur zelf) heeft recentelijk zijn vrouw en kind in het kraambed verloren. Die plots op beelden van zijn computer, de geest van zijn vrouw (omdat ze een witte hanger draagt) lijkt te zien. Hij gaat op zoek naar het verlaten gebouw waar de film is opgenomen en vindt meer dan hij had verwacht. Dat resulteert in lange stukken vol beelden van dwalen in een doodnormaal verlaten gebouw. Bijna 40 minuten is veel en te eentonig om bij een licht griezelige einde te komen!

Door de enigszins opvallende aanpak hebben de acteurs zeer beperkte schermtijd. Regisseur József Gallai is maar plusminus 13 minuten te zien, de rest van de cast redt amper de 3 minuten schermtijd. Deze Hongaarse film is ook een soort familieproject; zijn vrouw is te zien in een kleine rol, zijn dochter had een korte cameo, zijn schoonvader is producent en zijn schoonmoeder was verantwoordelijk voor de locatie. Zelfs de hond verschijnt in een korte scène.

Het is niet zo dat het heel slecht is gefilmd of gemonteerd. De muziekscore eronder is zelfs best oké Maar ronddwalen, begeleid door ademhaling en voice-over, faalt gewoon in het oproepen van angst of schrik.

Troma Entertainment is een gigant van kitscherige B-films. Dus het is niet gek dat ze in het decennia van de slashers ook proberen een graantje mee te pikken met dat succes. Dat deden ze met deze Splatter University. De amateuristische regie van Richard Haines deed qua stijl soms wat denken aan Herschell Gordon Lewis (meester van de Gore) Helaas heeft de film een gebrek aan innovatieve kills. En dat is jammer want ondanks de charme is het verhaal over een maniak die op de campus huishoud op zich al één groot cliché. Maar als ook, waarin de titel naar wordt verwezen, splatter wegvalt, blijft er alleen Whodunit-moord-mysterie over. Een ander manco daarvan is het gebrek aan een memorabele killer en moet de spanning nu komen van het onderzoek van Julie Parker (Forbes Riley) Zij heeft echter met maar drie personen interactie dus de lijst van verdachten is (te)kort. Hoofdrolspeelster Francine Forbes doet het nog best goed, ze is zeker een voorbeeldige scream queen. De rest van de cast wordt zo goed als niet geïntroduceerd en de meeste teenagers lijken te acteren alsof ze op auditie komen voor de remake van Grease. Nu is acteerwerk in dit soort films niet echt van belang. Vreemd genoeg had de film nog wel een verleidelijke vrolijkheid maar ik miste wel een beetje de inmenging van de excentrieke Lloyd Kaufman.

‘Splinter’ is een kleine film die met veel overtuigingskracht, een vrij vlot horror-concept weet neer te zetten. Niet nieuw want dit leek toch verdacht veel op John Carpenters ‘The Thing’ maar wel erg goed! Een dreiging van buitenaf, zes acteurs, één afgelegen locatie en een handjevol speciale effecten, regisseur Toby Wilkins kan er knap mee uit de voeten en weet een film neer te zetten die van begin tot eind spannend is.

WHAM… niets geen 30 minuten regel, Nee direct overgaan tot actie...eerste kill van het parasiet-wezen is een feit, 10 minuten voor de noodzakelijke saaie introductie van de vier hoofdpersonen (ook nog slecht geacteerd.) en TADADA, SURPRISE... het tweede treffen met het splinter-monster! Kort, maar krachtig met veel spannende momenten en prima smerigheid. Wel is het jammer dat er net iets teveel wordt vertrouwt op vliegerig camerawerk. Meestal een goedkope truc om de special effecten buiten beeld te houden.Terwijl dit hier niet nodig was want voor de special effecten hoefde regisseur Wilkins zich zeker niet te schamen. De film is dus prima om weg te kijken, al zijn er genoeg manco's en losse eindjes!