Meningen

Bekende creaties van pulpauteur Robert E. Howard (1906-36) zijn Conan de Barbaar, Red Sonja en deze Solomon Kane. Of iemand mee heb willen liften op de fantasie/zwaard-en-toverij-rage van de jaren 00 (LOTR en Potter) of daadwerkelijk Howards pulp-personages weer nieuw leven wilde inblazen, weet ik niet Aangezien een paar jaar later ook Conan (2011) een remake kreeg. Maar regisseur MJ. Bassett creëert in deze pulp zwaard-en-toverijfilm wel een fijn en welkom grimmig en hard randje.

De held die z’n lot niet kan ontsnappen. Hij zweert in Engeland zijn leven van vechten en moorden af. Natuurlijk is het voorspelbaar wat er daarna gebeurt. Maar er is een mooi contrast tussen de soldaat van het geloof die moet kiezen tussen levens redden en verdoemenis en onmiskenbaar effectieve actiescènes. James Purefoy wordt op een gegeven moment zelfs ook gekruisigd, net als Arnold in Conan the Barbarian (1982)

Het was de bedoeling om een trilogie te maken maar helaas...het genre is lastig. filmrecensenten halen hun neus op voor dit soort films, die in den beginne al pulp zijn en aangezien het geen groot marketing budget bezat kan je het als bioscoopfilm wel schudden!

Maar Bassetts film is het soort aangenaam overdreven fantasie-uitspatting dat sinds het midden van de jaren 80 zo goed als ontbreekt op het scherm. Persoonlijk had ik graag nog eens 90 minuten in het gezelschap van Solomon Kane doorbrengen. Helaas kwam er niet van maar met veel vlotte actie, mooie donkere sfeer, en sterke acteurs eveneens in bijrollen, was dit helemaal zo slecht neit!

Wederom een boeiende film van Andrei Tarkovsky gekeken. (Stalker was de eerste) Deze was iets lichter van toon. Maar ook deze was weer prachtig vormgegeven. Het verhaal is goed en interessant. Geen idee of het komt door het Russisch maar een film van Tarkovsky is meestal loodzwaar. Dat is bij deze dus niet anders! Je moet er echt voor gaan zitten. Tekst op tekst komen er langs in deze meer dan 2 1/2 uur durende film. De films zijn mooi en prachtig om te zien echter zal ik het niet gauw nog eens opzetten. Daar zijn de films te langdradig voor. Als ik Solaris vergelijk met Stalker dan vind ik laatst genoemde qua beelden iets beter. Toch wel een film die je als fan van films een keer moet hebben gezien.

Aardige film. De film heeft als thema 'pesten' doet dat met een redelijk origineel idee en ook nog eens op een prima manier. Er wordt namelijk nergens een belerend vingertje opgeheven. Nu is het ook niet zo dat de film in alles is geslaagd. Zo gebeuren er een paar vage dingen in het verhaal. Daarnaast is het meisje Moira (HP's: Jammerende Jenny) meer een snotterend wicht dan een enge verschijning en verloop het einde iets teveel volgens verwachting. De cast is verder best goed bezig(maar niet noemenswaardig) en krijgen we bloederige kills te zien. En al zijn die dan niet al te creatief, ze maken wel dat deze film prima wegkijkt.

Voordat Chad Ferrin deze film maakte was hij als productieassistent bij Dimension-films betrokken bij Hellraiser 4 en Halloween 6. Een volgende stap in zijn carrière was het regisseren van enkele speelfilms voor Troma. In 2009 begon hij met zijn eigen productie, met zowel het schrijven als regisseren van deze. De film is lowbudget, maar gemaakt met een wilde vreemdheid en die soms een beetje doet denken aan de exploitatiecinema uit de jaren 70. De film kreeg er een nominatie voor de 366 Weird Movies lijst voor.

Deze film begint met een bizarre opening waarin geneeskundestudent Ray drugs gebruikt en er een naakt meisje aanklopt bij de deur van zijn kamer. Terwijl twee detectives Rays vriendenkring onderzoeken en ondervragen, kom je erachter dat de jongeren stiekem naar een archiefkamer in de kelder zijn gegaan om te lezen over John en Wilma Hopper, een stel verkrachtende seriemoordenaars uit de jaren '70 en het experimentele substantie Taldon te gebruiken.

Aan de negatieve kant de gore-scènes zijn gemonteerd hallucinerend rood of blauw zodat het moeilijk is te zeggen wat er in sommige delen gebeurt (meestal een tactiek om het gebrek aan goede make-upeffecten te verhullen) Maar het belachelijk plot en gebrek aan karakterisering terzijde, zoek de film wel het experimenteert en is technisch ook competent

Daarnaast zet regisseur Chad Ferris een aantal interessante en soms zeer vreemde ideeën op het scherm. Bijvoorbeeld de geluidseffecten van een defecte inbelmodem zijn een enger effect dan je zou denken. Er zit dan ook genoeg seks, geweld en stilistische innovatie in om het voldoende interessant te maken. Het was dan ook best jammer van dat cliché-einde!

Na 2 afleveringen voor de serie van Marvel-held Moon Knight (2022) en de Netflix-serie Archive 81 weten regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead in hetzelfde jaar ook nog een eigen film uit te brengen. Door de Covid-pandemie, is het soort terugkeer naar de DIY (do-it-yourself, doe-het-zelf) die kenmerkend is in hun carrière. Naast co-regie, productie en montage, schreef Benson het scenario en nam Moorhead de cinematografie voor zijn rekening. Het resultaat is zowel fascinerend als frustrerend. Dat komt omdat het vrij ongericht is, het is ook iets waar hun films last van hebben.

In de film is Levi Danube (Justin Benson) een barman bemachtigt een appartement in Los Angeles. Op de eerste dag van zijn betrekking, ontmoet Levi zijn buurman, John Daniels, (Aaron Moorhead) en de twee raken bevriend. Wanneer ze getuige zijn van een bizarre bovennatuurlijke gebeurtenis in Levi's appartement, besluiten ze de mysterieuze gebeurtenissen te documenteren in een documentairefilm. Echter na een tijdje kijken naar twee mannen in een flatgebouw die drinken, roken en gesprekken voeren over samenzweringstheorieën, begon me te irriteren.

Er is gewoon een gebrek aan focus, want naast de vele wiskundige wetenschappelijke onderwerpen en knipogen complottheorieën, zie je uitgestrekt over twee uur ook nog willekeurige beelden van elektriciteitsmeters, close-ups van sigaretten, homevideo's, en mockumentary interview-beelden van pratende hoofden. Gek genoeg stuurt men het elke keer net op tijd naar interessanter terrein voordat ik mijn interesse verloor. Tja hierdoor werd de film dus op zijn best aangenaam zinloos!

Dit is géén killer-haai film maar een survival-thriller met een hongerige haai! Het richt zich daarom meer op drama en spanning van het gevaar door uitdroging en blootstelling aan de zon dan op actie- en aanvalsscènes. Er is dus niet veel haai maar meer gehaaibaai tussen vinnige vrouwen! Het begint ook met een aanval in een Londens metrostation. Natuurlijk moeten er vijf meisjes in bikini en badpak door iets stoms te doen in het water belanden Dus op naar een Caribisch resort voor een trouwerij! Ondanks dat regisseur Hayley Easton Street, beter bekend is als art director en VFX-artiest van films als Wrath of the Titans en Doom, zijn er niet veel bloederige effecten, meestal zijn het alleen maar shots van bloederig water, hoewel dat in verschillende scènes wel met goed resultaat wordt gebruikt Echter de enkele blikken die we wel krijgen van haaienbeten, zien er overtuigend smerig uit. Misschien is het omdat buiten de zon schijnt of omdat het probeert in ieder geval het net iets anders te doen dan de meeste haaienaanval-films, maar best genoten van deze ongecompliceerde film met vrouwen in het water .

Tja, Herschell Gordon Lewis...de Godfather van de Gore, en de Meester in slechte films Soms bezitten zijn films wel boeiende ideeën die de film goed weet te verkopen. Van Two Thousand Maniacs, en The Wizard of Gore heb ik dan ook genoten en The Gore Gore Girls en Blood Feast vond ik ook wel oké; Echter bij vele andere films die ik van hem zag, zijn het gewoonweg onhandige of slechte films. Hier is de regie van Lewis zoals altijd zonder enige montage met scènes waarin mensen vaak iets onbelangrijks uitvoeren of gewoon wat praten aka houterig tekst opdreunen. Begeleid met opdringerige jazzmuziek. Het acteerwerk is belabberd. In het script worden talloze ideeën (sommige zijn best bizar) door elkaar gegooid maar er is geen budget...dus veel werkt er niet. Het plot had misschien interessant genoeg kunnen zijn, maar alles wordt op een tergend trage manier gepresenteerd. Er zijn ook een paar zij-plotjes die meer op opvulling lijken en er is zo goed als geen bloedvergieten. Geen goede film maar er zaten enkele vermakelijke momentjes in waardoor het kijkbaar was. En jaren later was er een filmdistributiebedrijf dat zichzelf de naam 'Something Weird' gaf, en die niet alleen de films van HGL uitbracht, maar ook van andere makers van goedkope exploitatiefilms. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie directed by Herschell Gordon Lewis)

Stephen King-vervolg. Echter dit derde deel geef constant het gevoel dat het nooit bij de serie had moeten horen. Misschien was het een rechten-dingetje net zoals bij de "Hellraiser"-films Waar eveneens een bestaand script simpelweg werd hergebruikt en onhandig omgevormd tot een nieuwe film in de reeks. Enfin de franchise neemt hier een bizarre wending: het verlaat de school en belandt met een gewapende expeditie op een militaire basis op Antarctica. De connecties met de eerste twee film is dus maar zwak. Dat is op zich niet per se slecht, het probleem is dat er ook doelloze gebeurtenissen zijn voordat ze er achter te komen dat "wat dood is niet slaapt" De geïsoleerde setting van de claustrofobische basis, mysterieuze incidenten en een "bovennatuurlijk kwaad" hebben zeker hun verdiensten, en er is visueel zeker moeite gedaan. Maar deze film lijkt meer op 'The Thing' maar met een laag budget. Niet geweldig dus maar op sommige momenten wel oké en ik blijf het fascinerend vinden, hoe het überhaupt gemaakt is. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie based on a Stephen King book)

Met het voorlezen van verschillende fragmenten uit dagboeken en brieven, gespeelde scenes, een verteller en archiefbeelden probeert deze documentaire een beeld te schetsen van de aanloop en vooral van de eerste dagen tijdens de massale aanval bij de slag om de Somme.(1 juli - 18 november 1916) Het was er 140 dagen van hel!

De Engelsen waren op 25 juni begonnen aan een permanent artilleriebombardement van de Duitse linies. Het idee was om de sterke stellingen van de Duitsers aan de Somme te doorbreken om zo een einde te maken aan hun overwicht in de veroverde Franse gebieden. Hiervoor werden voor het eerst o.a. de Pals Battalions ingezet, Vrijwilligers die waren, opgeroepen in het Britse overheidsprogramma van minister van Oorlog Kitchener. Het had niet het gewenste resultaat.

Deze documentaire volgt meerdere Britse soldaten uit verschillende compagnieën.(niet zeker of men alleen het Royal Manchester Regiment liet zien want sommige gebeurtenissen waren volgens mij van andere divisies) Daarnaast is er aandacht voor de ervaringen van een Duitse officier en soldaat, en worden ook de Franse overwinningen eindelijk eens genoemd. De film richt zich vooral op de soldaten die gelegerd zijn bij de dorpjes Thiepval, Curlu en Mametz

En toen op 1 juli om 7.30 uur snerpte het gefluit door de lucht ten teken dat de Britse aanval kon beginnen. De soldaten klommen met ladders uit de loopgraven en over de borstwering en liepen naar de Duitse loopgraven, maar die haalden ze vaak nooit en te nimmer. Ook erg goed dat ze laten zien dat de Britten niet werden neergeschoten op het moment dat ze over de top gaan, maar in plaats daarvan het schieten begon op ongeveer 200 meter van de Duitse linies,

Onzeker waren ze, sterk door angst bevangen. Ze meenden nog dat er geen tegenstander meer in leven kon zijn na alle bombardementen. Maar de Duitsers stonden op minder dan honderd meter afstand opgesteld voor het spuwen van dood en verderf. Op die eerste dag van het offensief sneuvelden er uit de dertien deelnemende divisies 19.240 soldaten, en raakten er ruim 36.000 gewond. Nooit eerder en nooit nadien verloor het Britse leger op één dag zo veel man...

Wat kleine opmerkingen zijn er ook want voor de aanval werden er ook een aantal zware mijnen tot ontploffing gebracht. Deze zie je hier niet! Verschillende mijnen explodeerden of te vroeg, zodat de Duitsers gewaarschuwd werden, of te laat - zodat de eigen troepen bedolven werden. Door de manier waarop de film-docu is gemaakt was het eveneens wat moeilijkere om een band met de betrokken soldaten te krijgen. Gelukkig kreeg ik niet het idee dat de in het plot genoemde Mary Borden, Amerikaans was, in de film praatte ze gewoon Frans en de Amerikanen deden daarnaast officieel nog niet mee!

Formeel bestaat de Slag aan de Somme niet. In de officiële geschiedschrijving na de oorlog kreeg elke fase in deze veldslag een afzonderlijke naam: die van 1 juli staat bekend als de Slag bij Albert,1916, 1 – 13 juli. Op 18 november 1916 eindigde de ‘Slag aan de Somme’. Niemand weet precies hoeveel slachtoffers er zijn gevallen, maar in de 140 dagen die de slag duurde waren dat aan Britse zijde tenminste 400.000 man. Dit was de prijs die de troepen van Sir Douglas Haig betaalden om uiteindelijk precies tien kilometer terreinwinst te boeken. In 1917 bij Ieper (Passendale) kreeg de generaal alle kans om zijn fouten van de Somme nog eens te herhalen.

Het speelfilmdebuut van regisseur Racheal Cain, Waarin Gemma van een klein stadje naar Los Angeles is verhuisd met de droom om actrice te worden, vindt ondertussen een baan in de nachtdienst bij een slaapkliniek die gespecialiseerd is in het waarmaken van dromen. Het is duidelijk dat de filmmakers het maximale uit hun budget hebben gehaald, met beelden en muziek maar dit gaat flink ten kostte van horrormomenten De horroraspecten voelden als een bijzaak. Er zijn enkele schrikmomenten en een wezen maar de film verzandt vooral in een soort psychologisch sciencefictiondrama. Een aantal vreemdere scènes en de goede hoofdrolspeelster Chloë Levine ( The Ranger , The Sacrifice Game) maken de film de moeite waard om te kijken, maar het is niet voldoende voor een hogere waardering

“Get me some food you bitch!”

Dit is geen slechte film, technisch best netjes gemaakt, met wat mooie belichting en sfeervol camerawerk Het verhoogt zeker de creepfactor van de film maar er zijn ook echte grote verrassing. Er is nooit enige twijfel in het plot dat David geen gewone jongen is! Het subplot met de politie voegt een beetje spanning toe voorafgaand aan een onvermijdelijke confrontatie. Tja en in de slotscène valt alles op zijn verwachte plaats. Er is hier en daar een beetje bloed, om het interessant te houden. Ook het acteerwerk is goed. Actrice Andi Matichak (Allyson Nelson de kleindochter van Laurie Strode in Halloween, Kills en Ends) is degene die een sterke geloofwaardige hoofdrol neerzet. Het jongetje dat zoon David speelt was niet al te irritant en Emile Hirsch bezit de meest opvallende bijrol. De film was de moeite waard om te bekijken, had hij een aantal leuke momenten maar heel bijzonder was het helaas niet

Na het kijken van de film weet je waarom het de titel 'zoon van dr. Jekyl' draagt en niet de zoon van 'mr. Hyde.' Het grootste deel van de tijd wordt namelijk door deze zoon besteedt aan het proberen te bewijzen dat zijn vader niet de gekke moordenaar, mr. Hyde was, maar de briljante maar verkeerd begrepen dr. Jekyll. Er zijn slechts een paar korte glimpen van de gekke meneer Hyde. En is er welgeteld één metamorfose als Edward de formule van zijn vader gebruikt. Deze is best geslaagd doordat make-up kunstenaar Clay Campbell gebruik maakte van gekleurde filters om de verandering te bewerkstelligen

De zwart-wit fotografie was nog best goed gedaan. Maar het plot is eigenlijk meer een misdaad-mysterie dan een horror. Daarnaast is de identiteit van de echte moordenaar al vrij vroeg bekend, dus is het ook geen sterke whodunit. Misschien had het zoveel meer kunnen zijn als ze meer aandacht aan het enge element hadden besteed. Zodoende is het over het algemeen op zijn best, een gemiddelde film.

Vermakelijk vervolg op Dracula (1931) Vooral door het feit dat graaf Alucard gebruikt wordt door Kay voor zijn onsterfelijkheid. En doordat Van Helsing achterwege gelaten word. Verder viel het mij op dat er duidelijk wat teksten sloegen op de oorlog die aan de gang was. Denk bijvoorbeeld aan de graaf die opvallend veel interesse heeft voor de vruchtbare Amerikaanse aarde. Een leuke toevoeging was de metamorfose van rookwolk naar Dracula. Lon Chaney deed het prima maar tja de meesters Lugosi en Lee kan je gewoonweg niet van de troon stoten.Leuk om eens gezien te hebben.

‘he cannot die, your father made him live for... always’

Vier jaar gingen voorbij nadat we de laatste keer het monster waren tegengekomen. En ditmaal verdient het ook daadwerkelijk de benaming ‘monster.’ Direct na de introductie van Wolf von Frankenstein (Basil Rathbone, later bekend geworden als Sherlock Holmes) die niet alleen zijn vader Henry von Frankenstein, maar ook het monster verdedigt, wordt duidelijk dat zijn komst samen met zijn familie naar het plaatsje Frankenstein niet zonder gevolgen zal blijven. Waarom noem je in hemelsnaam je dorp naar iemand die je verondersteld te haten?

Daarnaast komt Boris Karloff, die voor de laatste maal het monster speelt, veel minder aan bod. Zonder noemenswaardig eigen denken volgt hij zonder meer de instructies van Ygor (Bela Lugosi) op om als wraakneming dorpelingen te vermoorden. De daadwerkelijke schurk is daarmee feitelijk dan ook Ygor. Het zwaartepunt van de film lig dan ook veel meer in het conflict tussen Wolf-Ygor-Krogh.

En dan is er nog de toevoeging van het verschrikkelijke brave jongetje Peter von Frankenstein (Donnie Dunagan) Tenenkrommend zeg hij zijn avondgebedje op, spreekt keurig met twee woorden en als een engeltje spreekt hij altijd de waarheid. Over de aankleding kan ik dan wel weer een stuk positiever zijn. Deze leek op een soort ver-Amerikaanse versie van de Duitse Expressionistische stille films. Over alles hangen schaduwen, die een sfeer van onheil benadrukken. Vooral de trap in het kasteel van Frankenstein kreeg een haast Escher-achtige uitstraling. Deze sfeer werkte alleen als het wordt toegepast op een langere film. En met 100 minuten is dit dan ook de langste van de Frankenstein-serie (en zo voelt nu en dan ook) Al met al is het nog wel een solide Frankenstein-film geworden.

Naar het succes van King Kong kwam er in hetzelfde jaar nog een vervolg uit. Deze speelt zich ongeveer een maand naar de vorige af. Carl Denham (wederom Robert Armstrong) zit aan de grond en is op de vlucht. Uiteindelijk lukt om weg te komen en wel op een schip terug naar Skull Island. Daar aangekomen zit de film al op veertig minuten en nog steeds is er geen stop-motion effecten van Willis O’Brien te zien geweest. Pas na de drieënveertigste minuut is het dan eindelijk zover! Een groot nadeel van de film. Het idee dat acties uit de eerste film consequenties hebben was zo gek nog niet! Echter doordat er nu ook veel mee humor in de film is gekomen vond ik het veel minder geslaagd. Gelukkig waren er dan ook nog vermakelijke gevechten tussen de minder grote Kong en een beer en een prehistorische monster. En het einde was zeer goed genietbaar (al zag je daar wel de tand des tijds) Vermakelijk maar helaas niet heel goed!

Een geheime genootschap, een "Satanische" compositie en een eeuwenoud landhuis, het zijn de ingrediënten voor een aardig gotische thriller-mysterie. Het bevat zeker een aantal positieve punten. De film is visueel opvallend goed en broeierig, het verhaal zelf leuk maar ook voorspelbaar. Het is het klassieke muziekthema wat maakt dat dit opvalt tussen vergelijkbare enge verhalen, en die score fungeert bijna als een extra personage. Minder indrukwekkend waren de uitvoeringen helaas, het feit dat, het doordat het een thriller is, nooit echt heel eng werd (met uitzondering van een paar jump scares). En de CGI-effecten aan het einde waren overbodig en niet erg mooi! Maar om eerlijk te zijn, was er prima sfeer en die sfeer maakten veel goed. Dit was verder gewoon een solide low budget- film.

Oei, hier werd ik toch behoorlijk teleurgesteld, de wereld van de Afrikaanse traditionele mystiek is interessant. En voor westerling is deze folklore ook grotendeels onbekend. Dit had dan ook een zeer fijne film kunnen opleveren. Echter de debuutfilm van de Brits-Nigeriaanse filmregisseur Ogo Okpue wil teveel en veranderd een beetje in een puinhoop.

De film volgt de in Nigeria geboren geestenjager Ashionye, ​​die, nu woonachtig in Engeland, wordt ingehuurd door haar voormalige voogd, Isioma, om een ​​kwaadaardige geest te verdrijven die haar familie kwelt na de mysterieuze dood van haar man, maar dit gezin verbergt een duister geheim.

Visueel was dit in ieder geval netjes! Bij andere films met een laag budget, kan zelfs dit weleens tegenvallen. Helaas wordt de film opgedeeld in hoofdstukken en zijn er ook nog de Afrikaanse symbool/tekens te zien waardoor het zeer episodisch aanvoelt. Tja en als de montage (Film editing) ook gebrekkig is ontstaat er algauw een puinhoop!

Het acteerwerk was prima. De Britse Ghanese Vanessa Vanderpuye deed het zeer goed. De Nigeriaanse Nse Ikpe-Etim is een gevierd actrice in Nollywood en acteur Wale Ojo is zowel in Nollywood als England een bekend. De rest van de cast zijn relatieve nieuwkomers. Toch was er ook veel teveel gesnotter in de film wat de film niet echt hielp! En dat is jammer, want het idee was goed en ik ben altijd wel in voor films over onbekendere mythologieën, maar VFX, uitvoeringen, regie, zoals … nu is, laat uiteindelijk teveel te wensen over!

Een lowbudget Italiaans-Turkse avonturenfilm. Ja laat het maar aan de Italianen over om een fantastische rip-off te maken! Het start als een James Bond-achtige spionagefilm, waarna het overgaat in een Indiana Jones-achtige jacht op een mythische scepter van Gilgamesh. Grandioos! Het gebrek aan budget is merkbaar, maar nergens zo duidelijk als in de autoachtervolgingen. Toch is die actie het hoogtepunt van de film! Het zijn namelijk twee miniatuurachtervolgingen; waarbij de eerste veel charmante Thunderbirds-sfeer uitstraalt (wielen die niet goed draaien; voertuigen die wiebelen), terwijl in de tweede een mix van geënsceneerde en echte rijscènes geweldig werkt. Ander verbijsterd iets de held een ​​niet-Indy (David Warbeck) is eigenlijk behoorlijk incompetent...al denk ik dat dit niet zo bedoeld was...maar gek genoeg is dat best wel vertederend. Nergens heel origineel maar als goedkope, luchtige avonturenfilm is dit volkomen vermakelijk en geslaagd.

Tamelijk luie film! Dit alles is gebouwd rondom de scène waarin Mickey een bezem tot gewillige slaaf tovert waarna de bezem niet meer te stoppen is, met alle desastreuze gevolgen. (de animatiefilm ‘Fantasia’ uit 1940) Volgens beproefd Disney-recept hebben de scenaristen daar een vleugje romantiek, enige actie, wijze lessen en een dosis humor bij gemixt. Tja...het is het verhaal van de simpele jongen die een tovenaar blijkt te zijn en samen met zijn leraar de strijd moet aangaan met enkele kwaadaardige tegenhangers. Waarbij vooral de special effects actiescènes en visual design deze film nog de moeite waard maken. Met imponerende special effects komt een draak tijdens een optocht in Chinatown tot leven, Balthazar vliegt rond op de stalen adelaar van het Chrysler Building en auto's veranderen al rijdend in snelle bolide's. En met diezelfde visuele flair wordt Mickey’s bezemscène uit Fantasia dunnetjes overgedaan. Qua acteerprestatie is het toch weer Nicolas Cage die een zeer goede rol neerzet, hoofdrolspeler Jay Baruchel is een miscast. Hij was niet echt grappig, hij straalt weinig uit en zijn stem is ronduit storend. Alfred Molina (Chocolat, Frida) zet een heerlijke schurk neer maar ook hij werd bijgestaan door een minder goed ondersteunend personage..(Toby Kebbell) De in Australië geboren Teresa Palmer is een frisse verschijning maar krijgt weinig ruimte om meer te zijn dan alleen maar mooi. Tja helaas ontbreekt voor een film over magie juist grotendeels de magische sfeer.

Fantasiefilms van vandaag de dag bezitten verbluffende visuele effecten, en vertonen maar weinig gelijkenis met de Sword & Sorcery-films uit de jaren '80. Echter ik heb een zwak voor ze en ze zijn voor mij dan ook enorm vermakelijk. Zo ook dit werkje uit de New World- studio van Roger Corman.

Na het zien van Conan the Barbarian (1982) met Arnold Schwarzenegger; wist Roger Corman, een producent met maar weinig budget, dat Sword & Sorcery-films goud waren en gaf (toen nog) schrijver Jim Wynorski snel de opdracht om naar huis te gaan en een script binnen een week tijd terug te brengen, met als enige aanknopingspunten dat er twee vrouwen in moesten zitten en het fantasie moest zijn.

Voor de regisseur werd bevriende regisseur Jack Hill (Spider Baby (1964) The Big Doll House (1971), Coffy (1973), aangetrokken en geschoten werd in Mexico met een grotendeels Mexicaanse cast afgezien van zijn hoofdrolspeelsters, dat waren de blonde tweeling Leigh en Lynette Harris, voormalig playboy Playmates.

Omdat dit een film is met een zeer beperkt budget, hebben naast de acteerprestaties ook, de speciale effecten, make-up, geluid en sets er allemaal onder geleden. Overal zagen de speciale effecten er cartoonesk uit en de Harris-dames deden hun best.En klap op de vuurpijl laten ze ook een paar keer zien waarom ze duidelijk geen mannen zijn!

De film is denk ik zeker één ​​van de meer bizarre fantasy B-films van de vroege jaren '80. Met een Viking, die niet in het tijdsbeeld paste, een neppe en geile Sater, mannen in apenpakken, een kosmisch gevecht tussen twee goden waarvan één een gevleugelde leeuw annex handpop was en een naakte held Erlick vastgebonden aan een ingevette staak om gefolterd te worden. De film is een vreselijke puinhoop, maar verdorie wat is het leuk! En blijkbaar was de film ook nog succesvol!

Regisseur Jack Hill was achteraf niet zo erg te spreken over de film en de gang van zaken. Er was hem meer budget belooft en Sid Haig had de rol van Sater moeten spelen. En wilde dan ook zijn naam niet verbinden aan de film. Vandaar dat die naam van de regisseur werd veranderd in "Brian Stuart" Dit zijn de eerste namen van Roger Corman's zonen. De film is voor de regisseur inderdaad anders dan de rest van zijn oeuvre maar echt ervoor te schamen is ook niet nodig want dit was toch bijzonder goede pulp!

Een film met fantastisch leuke titel.die geregisseerd is door meneer Sleaze zelf, David DeCoteau, Studentes, willen bij de populairste vrouwenstudentenvereniging. Maar voordat ze kunnen meedoen, moeten ze een pak slaag krijgen, bespoten met slagroom, een douchen nemen, totdat drie nerdy nerds de boel verpesten. Een inbraak bij de plaatselijke bowlingbaan, het stelen van een bowlingtrofee en Schreeuwkoningin, Linnea Quigley, verder is per ongeluk een geest in een fles wakker gemaakt. Niet niet zomaar een geest, nee een Imp met vuile humor! Tja de film heeft een niet-bestaand budget maar het heeft ook slimme praktische effecten. De man die oom Impie creëerde, Craig Caton, ging later effecten doen in films als: Leviathan, T2 en Jurassic Park. Het acteerwerk is wat je zou verwachten in een B-film. Als compensatie krijg je wel een stel Scream Queens. Natuurlijk is er Linnea Quigley die je hier eens niet naakt zal zien. Daarvoor in de plaats krijgen we Brinke Stevens en Michelle Bauer in een douche-scene en oh ook niet te vergeten er is Robin Steele (uit Slumber Party Massacre) Het plot en het script zijn allebei eenvoudig en voorspelbaar dus zeggen dat het goede film is...kan ik niet maar vermakelijk was het wel degelijk! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that Charles Band was involved with)

Het idee van de film is eenvoudig; Ongelukkige sympathieke goedhartige Will: een klantenservicemedewerker voor tandpasta en verschillende doodlopende hobby's kan na één teleurstelling te veel voor vriendin Amy het appartement verlaten en een nieuwe plek zoeken.

Maar er doet zich een buitenkansje voor als een groot, volledig gemeubileerd en verrassend goedkoophuis in de verhuur komt! Natuurlijk is er een klein addertje; het huis wordt ook bewoond door enkele niet-vermelde huurders. Al heel vroeg wordt Will met hen geconfronteerd, maar de dingen gebeuren niet zoals ze zouden moeten en zo transformeert de film in mix van horror en romantische komedie.

De problemen komen van het bovennatuurlijke en die laten uiteraard bijna geen bloed of gore achter. Wel was hun de make-up dik in orde. Maar weinig is echt eng, hier en daar een spaarzame jump-scare Verder schittert dit vooral als een vertederend en buitengewoon schattig stukje film-maken dat zelfverzekerd tot leven wordt gebracht door zijn charmante cast.

Als je deze film ingaat op zoek naar horror, dan heb je de verkeerde film gekozen. Maar het is wel moeite waard omdat het net een klein beetje anders doet. En verrassend...zowaar de grappen en humor waren consistent en ik heb zelfs een paar keer gelachen.

De unheimische sfeer, het idee erachter, de terughoudende manier waarop de film is gefilmd, het decorontwerp en de visuele effecten...zijn allemaal dingen waarom deze film nooit echt populair zal worden. Maar eigenlijk maakt die onconventionele manier van filmen: juist dat deze film de moeite waard is om te kijken.De film moet je ook trekken want het is één man op één plaats,

Het gaat over ene Jacob, die deel neemt aan een mysterieus experiment in een huis. Michael Thomas Santos speelt hem prima!. De horror bestaat niet uit de bekende spookhuis-schrikmomenten, maar wordt meer overgebracht door desoriëntatie en stilte Daardoor zijn er momenten waarop het tempo trager wordt dan nodig is, vooral in de tweede akte van de film. Het biedt geen gemakkelijke kijkervaring en zal voor sommige ook niet de gewenste afsluiting geven Echter valt het niet ontkennen dat dit een aparte kijkervaring was! Een leuk filmpje hoor!

Belgische regisseur Axelle Carolyn begon haar carrière als freelance verslaggever voor enkele filmtijdschriften en websites. Na een korte periode voor de camera (ze speelde bv. in Centurion (2010) regisseerde ze eerst een paar korte films, waarna uiteindelijk deze eerste speelfilm volgde, met manlief Neil Marshall (inmiddels ex) als executive producer.

Het was een Brits spookverhaal of nee... wacht, ik verwachtte een horrorfilm maar kreeg eigenlijk een bovennatuurlijk drama met wat romantische handelingen. Heel in de verte deed het me wel een beetje denken aan The Ghost and Mrs. Muir (1947) Dit was niet noodzakelijk een slechte zaak (ik vind The Ghost and Mrs. Muir te gek!) maar het werkte gewoon niet.

Actrice Anna Walton deed het goed genoeg, de film ziet er degelijk uit en het script ontwikkelt de verdere personages ook aardig. Maar voor de rest was het allemaal een beetje traag en saai. Wat is er eng aan twee personages die gewoon in een stoel gingen zitten praten met elkaar over hun leven. Hoe dan ook, hoewel het helemaal geen vreselijke film is, het begint redelijk goed voordat het een romantische film wordt, maar in zijn geheel was het nogal saai en biedt het niet veel.

“When god tells you what to do, you cannot hesitate.”

Euh... Amen. Nu was er enige controverse rond deze film. Vandaar dat ik deze ook wilde kijken Maar haal je het lawaai (van de makers, conservatieve politici en sociaal media publiek) eromheen weg en de film is niet veel meer dan een cliché actiethriller met een zwaar religieuze boodschap. Films als Gone Baby Gone en Taken benutten bv. ook de spanning van kinderen die worden gestolen en in onzeker gevaar worden gebracht. En doen dat ook nog eens veel beter!

Filmische gebruikt het niet veel anders dan de kwaliteit van de meeste geloof-boodschap gedreven films. Zeg maar zoals elke Hallmark of Lifetime -film. Het trekt zelfs de waargebeurde kaart, wat naar mij mening ook regelmatig een trucje is om de boodschap kracht bij te zetten! (er zijn bv. veel horrors die dit ook doen)

Het verhaal is eigenlijk behoorlijk simpel en toch denken de makers dat de filmkijkers het niet snappen. In de film wordt namelijk ook nog met voorspelbare editing en extra dialogen of zelfs Sms'jes van alles uitgelegd. Het gaat van het ene anticlimaxmoment na het andere.. Het werd allemaal teruggebracht tot het makkelijk te begrijpen bumpersticker-citaat; “God's children are not for sale.

Wat dus nog overblijf is een film die verdrinkt in zijn eigen mega-christelijke saus en bombastische kinderkoor-muziek om ’t drama extra aan te zetten. Een Amerikaanse blonde held die als een Messias (Jim Caviezel zal niet veel moeite gehad hebben met de rol want hij speelde ook al Jezus in The Passion of the Christ) rondloopt terwijl hij ook nog even de goede huisvader is voor zijn zes kinderen. Want ja natuurlijk laten wel even zien dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is en een goede christelijk vrouw achter haar man staat en vooral thuis voor diezelfde kotters zorg! Je hoort ook slechts een paar clichézinnen van haar...

Ja, uitbuiting en kinderuitbuiting in het bijzonder zijn gruwelijk en misschien had zelfs dit waargebeurde verhaal een film verdiend. Maar dan wel graag een betere dan deze religieuze boodschap rotzooi!

Het regisseurstrio T3 maakte in 2020 een korte film van 2 á 3 minuten, Geluid van stilte genaamd. Drie jaar later hebben de drie het uitgebreid tot een lange speelfilm van drieënnegentig minuten. Het begint met Peter die snuffelt rond op zijn zolder als hij een kapotte, antieke radio vindt maar als hij repareert wordt er iets losgelaten. Hierna verhuis je naar New York City, naar Emma en haar vriend Seba, die een telefoontje krijgen van haar moeder in Italië.

Een groot deel van de film is een uitbreiding van de openingsscène, met variaties op wat die radio kan doen of eigenlijk zoals de titel ook al een beetje aangeef geluid versus stilte. Een ‘spookachtig/vervloekt object’ is natuurlijk een comfortabele en zeer geliefde horrortrope en het te beëindigen moet Emma op de een of andere manier begrijpen wat de verschijnselen veroorzaakt. Het is een verhaal wat op zijn minst zo oud is als het horrorgenre.

De film probeert dus niet het horrorwiel opnieuw uit te vinden maar doet met een laag budget voldoende goed om een leuke tijd ermee te hebben. De hele cast deed het niet slecht, gezien het feit dat, het in het Engels is opgenomen. Soms had het wel wat last van dat dit een uitbreiding was van kort naar lange film. Er zit dus ook wat opvulling in de film en de epiloog lijkt vrijwel niets te maken hebben met de rest van de film. Maar over het geheel genomen is de film een leuk low-budget Italiaans spookverhaal met een aantal effectieve momentjes.

Voor mij was "The Sound" een nogal tegenvallende bovennatuurlijke horror-thriller waar dan wel nog een fijn sfeertje in hing. De gehele film draait om Rose McGowan die als Kelly Johanson geestverschijningen probeert te ontmaskeren met de hulp van lage geluidsgolven frequenties. Echter is Rose McGowan (met raar kapsel) geen al te sterke actrice om de film genoeg te dragen. En we zien haar nogal veelvuldig door de verlaten metrotunnels lopen, gewapend met telefoon en laptop. Inclusief met on-screen-projecties van wat ze typt en wat een onnodige poging was om ook een jonger publiek mee te krijgen! Ook is de film regelmatig donker en vaag. Hierdoor sloeg bij mij algauw de verveling toe. Daarnaast zijn er wel geestverschijningen maar niet één is er nadrukkelijk aanwezig om de film eng of spannend te maken. Waar was eigenlijk die "woman in red"??? Christopher Lloyd die ook op de poster is te zien, had maar een ondergeschikte rol en is vooral aanwezig voor zijn naam. Er waren een paar leuke ideeën maar deze vervliegen net zo snel. Door teveel losse eindjes, afwezigheid van echt enge scenes is deze debuutfilm van Jenna Mattison helaas te langdradig om echt heel goed te zijn.

B-film, maar eentje met ambities! Het was te zien dat er hier maar een klein budget was, maar wat men deed, was best goed. De film is op zijn best zodra de cast op locatie is en zich bezighoudt met het rotsklimmen. Dat er geloofwaardig uitzag! Seans grootvader kwam lang geleden om het leven tijdens een beklimming van "De Muur" Nu na zovele jaren mag een selecte groep bergbeklimmers deze verboden berg weer beklimmen, echter is dit een complot van de CIA omdat er een boze Indiaanse geest huist. Het was geen groots verhaal, maar het plot hield me geïnteresseerd. En tja... bezetenheid en op een berg zijn, is niet een erg veilige omgeving...De film is vakkundig gefilmd, en het acteerwerk is ook niet ronduit slecht. Er waren soms momenten op de steile wand die spanning wisten op te leveren. Wilde wel dat de film iets meer het bloederige eindresultaat van de slachtoffers liet zien. Weinig bloed dus maar je krijg wel een.."huh" vreemd moment boven op de berg! Ach deze film had problemen maar deed het op zijn ook best oké!

Deze aflevering van Masters of Horror geregisseerd door Brad Anderson geeft duidelijk aan waarom het tweede seizoen betrekkelijk minder goed is dan het eerste. Het is allemaal erg braaf. Waar in het eerste seizoen er nog geknipt en zelfs niet uitgezonden kon worden. Zijn deze aflevering allemaal erg veilig. Ditmaal een subtiele en ingetogen verhandeling over een getormenteerde hoofdpersoon met een buitengewoon scherp gehoor, die langzaam maar zeker zijn greep op de realiteit begint te verliezen. Positief was het dat die auditieve overgevoeligheid effectief in beeld (en ten gehore) werd gebracht. Ook de vertolking van de gekwelde Larry door Chris Bauer was erg goed. Echter de gruwelijkheden die er zijn worden alle buitenbeeld gebracht (op één scene aan het einde na) en na verloop van tijd worden de uitvergrote alledaagse geluiden repetitief. Dit maakt dat de film ondanks zijn korte duur op een gegeven moment langdradigheid begon te worden. Daarnaast was de afwikkeling teleurstellend en slotbeeld te nep.

"The 'French Jaws" Politiechef Brody wordt vervangen door Sophia, een wetenschapster, die vermoedt dat er een Makreelhaai(wat eigenlijk hetzelfde is als de Witte haai) de wateren van de Seine onveilig maakt. Ach als er haaien rondzwemmen in de Theems waarom niet in de Seine? De burgemeester kiest natuurlijk voor het commerciële belang en weigert een triatlon af te lassen. Deze film is dus een blauwdruk van die film uit 1975 maar met één verschil het einde...De film bracht mij voldoende amusement, met snelle actie, aan het begin zeer coole onderwaterscènes, een flinke dosis actuele milieuboodschap, redelijk wat roodgekleurd water en verrassend solide (niet happy) einde. Ach Haaienfilms, denk dat je niet veel anders kan dan dat ze eenvoudig op rampage gaan en regisseur Xavier Gens entertainde daar mij meer dan genoeg mee!