Meningen

Dit jaar hadden we al een cocaïne beer (en zijn goedkopere navolgers haai en poema) en de tekenfilm beer Winnie the Pooh. En tja... nu dan ook een moordende luiaard die huis houdt op een damesdispuut! Tja wat je hier krijg is veel universiteitsmeisjes perikelen in een studentenhuis, hoeveel volgers ze bezitten op sociale media en de strijd om populariteit. En dit schattig drietenig beestje krijg de rol van de nieuwe mascotte Alpha. Wat kan er mis gaan? Helaas zijn het juist de potentieel goede dingen die mis gaan want dit langzaamste dier ter wereld heeft de neiging om zijn meest dodelijke sneden net buiten het beeld te maken. (dit deden beide eerder genoemde films toch net iets beter!) Persoonlijk had ik liever de versie met de “R”-rating gehad want slasher-films zijn afhankelijk van effectieve moorden. Maar ik waardeerde het wel dat de filmmakers ervoor kozen om Alpha met poppenspel op het scherm te brengen in plaats van CGI! Ach het is wat het is een vrij luchtige tienerhorror met een fris idee van een moordende luiaard!

Slow West is een aangename vreemde eend in de bijt van de western en het speelfilmdebuut van regisseur John Maclean. De voormalige toetsenist van The Beta Band. Jay Cavendish gespeeld door Kodi Smit-McPhee (The Road) speelt een dromerige jongeman van goede komaf die vanuit Schotland naar de Amerikaanse prairie reist om zijn geliefde Rose Ross (Caren Pistorius) terug te vinden. Onderweg treft hij Silas Selleck vertolkt door Michael Fassbender die hem tegen betaling door dit gevaarlijke gebied gidst. De film is eigenlijk een roadmovie verpakt als western. Waarbij Nieuw-Zeeland fungeert als het woeste negentiende-eeuwse Amerikaanse landschap. En waar Jay een naïeve jongeman is die het nieuwe continent ziet als een idyllische plaats van ongerepte natuur, vrijheid en kansen. Is Silleck zijn tegenpool die weet dat het een genadeloze plek is waar je altijd op je hoede moet zijn. Die onmiskenbare chemie tussen; en karakterontwikkeling van, de twee hoofdpersonages is prachtig om te zien. Ondanks dat er weinig actie is te bekennen en ook de plotlijn is niet niet bijzonder verrassend was. Weet de regisseur, mede door het overtuigende acteerwerk van zijn cast, een western neer te zetten die net even anders is dan het begrip western doet verwachten.

De film toont precies dat wat de titel ook al exact aangeef slakken, naakt-slakken om precies te zijn. We bevinden ons in een Amerikaans stadje. Zomaar een willekeurig stadje alwaar de mensen blij en gelukkig met elkaar samenleven. Die schilderachtige gelukzaligheid wordt aan stukken geslagen wanneer gedeeltelijke opgegeten lichamen beginnen op te duiken. Natuurlijk komt één persoon achter de oorzaak: Boosaardige gemuteerde vleesetende naaktslakken! En al snel wordt dan ook de gehele stad geterroriseerd door die beestjes. Een beetje onnozel misschien want hoeveel kan je te vrezen hebben van slakken? Als je echter elke logica los laat, het matige acteerwerk en verschrikkelijk dub van sommige Spaanse acteurs voor lief neemt, is deze film toch wel een pareltje. Dit komt door de gore, Super-gore! Een beetje zoals de gore uit de 80's Italiaanse horrorfilms. Waarbij het zaakje dan compleet wordt gemaakt met lekkere glibber-partijen op de slijmerige slakken. En natuurlijk eindig het allemaal met een grote BOEM! Hoe dan ook, "Slugs" is op sommige momenten een lekkere ranzige horrorfilm die zichzelf , afgezien van één (rare) scène, gelukkig niet zo heel serieus neemt. De film is vooral veel pret, misschien iets te ondraaglijk als het om het acteerwerk gaat maar over het algemeen erg leuk is om naar te kijken.

Een film die als onderwerp slaap-verlamming heeft. Het blijft een vreemd en angstaanjagend fenomeen. Het is een fenomeen dat in de hele wereld voorkomt en in vroegere jaren werd verweten aan demonen. Genoeg oude schilderijen die dan ook dit thema hadden. In het Engels heette dit mare (mære) en hiervan is ook het woord nightmare ontstaan. Echter elk land heeft zijn eigen benaming en in deze film komt de Slavische naam: "Nocnitsa" voor.

Alhoewel dat allemaal spannend klinkt, wordt het in deze film teruggebracht naar de zoveelste film met bezetenheid. Het plot is voorspelbaar en de shocks zijn niet meer dan routine. Zowel regisseur Hopkins als ook de cast weten verder ook maar weinig eigens in de film te stoppen. Er zijn wel een paar leuke creepy shots. Niemand doet het ook echt slecht maar het is gewoon erg mak. Behalve Sylvester McCoy (Radagast uit De Hobbit) deze weet zelfs met zijn vreemde personage de weinige sfeer die er nog was om zeep te helpen. Wat deed hij in de film? Het begin was best hoopgevend maar helaas raakt de film steeds verder naar het einde de weg behoorlijk kwijt.

“Is this what guys do when they’re alone?“

Het door Roger Corman geproduceerde eerste deel van The Slumber Party Massacre stamt uit 1982 en was een bijzondere slasher voor de jaren '80. Het interessante aan de film was namelijk dat het werd geschreven en geregisseerd door vrouwen (Rita Mae Brown en Amy Holden Jones) Dit was in de jaren '80 bij slashers vrij bijzonder. Maar ondanks die vrouwen bleef het ook een product uit die tijd! Zodoende is het gefilmd als een rechttoe rechtaan horrorfilm en bedoeld om de mannelijke blik aan te spreken. Echter door een feministische bril. Want in de gigantische boormachine waar de maniakale moordenaar Russ Thorne meisjes mee vermoordt kan je makkelijk de knipoog als fallisch symbool herkennen!

Inmiddels zijn we (bijna) 40 jaar verder en empowerment voor vrouwen is sterk veranderd! Gek genoeg had ik nooit een remake van deze trilogie, laat staan ​​een goede remake, verwacht. Laat staan dat deze niet typische remake van het SYFY-kanaal zal komen! Ook dit slaapfeestje bezit twee vrouwen op de belangrijkste stoelen. Het werd geschreven door Suzanne Keilly (Ash vs. Evil Dead en eveneens van Sy-Fy Leprechaun Returns) en geregisseerd door Danishka Esterhazy (Sy-Fy The Banana Splits Movie, belachelijk slecht script maar goede gore en Level 16).

De film biedt fan-service (je krijgt de boormachine en de gitaar) maar speelt ook met de stijlfiguren van het genre en het origineel, het draait het script om. Waar eerst vrouwen gezichtsloze personages speelde zijn dat nu de mannelijke personages in de film expres flinterdun! Ze dragen zelfs de namen "Guy 1" en "Guy 2" En als je nieuwsgierig bent, die douchescène uit het origineel? Ja die is ook hier omgedraaid! Als heteroman had ik gehoopt dat beide sekse !Wel is de film zich ook bewust dat je de mannelijk kijker wegjaagt met te veel... dus ondermijnen ze ook hun eigen ondermijning.

Waar de film niet in uitblink is het bloed en gore. Tja het blijf nogal luchtig en niet altijd in beeld. Maar er van uitgaand dat voor Sy-Fy werd gemaakt was het nog best een redelijk solide combinatie van CGI en praktisch wat je krijg te zien! De film werkte niet overal even goed, maar het is moeilijk om wrok te koesteren als een film leuk weet te doen. Als ik moest kiezen tussen de nieuwe of de oude versie gaat mijn voorkeur wel uit, door mijn mannelijke blik, naar die van de jaren '80 maar dit was best vermakelijk!

Deel 3 maakt het wel heel erg bont. Als ze met een mes of de boor steken zie je ze gewoon naast steken. Het naakt is ook gereduceert. Zelf vond ik dat naar de eerste moord het erg lang duurde voor er weer iets gebeurde. En de term "dom blondje"werd wel heel letterlijk genomen in deze film. Het kan slechter maar goed is deze niet.

Yes!!! Een verschrikkelijke super B-film. Met zulke slechte actrice`s dat het gewoon fantastisch is om naar te kijken. Gelukkig hadden ze in de jaren `80 nog geen last van conservatief denken dus meisjes zijn goed voor twee dingen: uit de kleren te gaan en te sterven. Maar deze bar slecht gebrachtte serie- moordenaar is niet kieskeurig. Jongens mogen ook sterven!

Zeer imponerend debuut van regisseur Victor Zarcoff. Claire (Brianne Moncrief) en Ryan (PJ McCabe) zijn een getrouwd stel en hun eerste kind is onderweg. Niet alles loopt even lekker en er zijn redelijk wat strubbelingen in hun relatie. McCabe is lekker opdreef om als een echte eikel over te komen. Een redelijke relatie-drama gedeelte. Het is tijd voor een (grotere) woning, en als ze die dan hebben gevonden, komt huismeester Gerald in beeld. Een man die bijna niet communiceert en er extreem raar uit ziet! Werkelijk waar een prachtige rol van Neville Archambault! En raar is ie! Een echte dirty old man! Die overal camera's heeft hangen en die zich dan ook visueel vergrijpt aan de jonge dames. Een mooi in beeld gebracht stukje voyeuristische horror. Maar natuurlijk blijft het niet bij kijken voor deze obsessieve uit zijn kracht gegroeide gek. En zien we ook meer en meer een bizarre en soms smerig home invasion gedeelte. De karakters in de film waren verbazend goed uitgewerkt en hierdoor blijf je geboeid kijken Zeker voor liefhebbers van thrillers is dit een zeer leuke film!

Hm...grasmaaier-garagehouder Frank…eh.. regisseur John Pollono heeft dit geschreven en geregisseerd, met als basis zijn gelijknamig toneelstuk? Zowel hij als Jon Bernthal speelden al in dit stuk, Shea Whigham het derde lid, zit alleen in de film. Het verhaal speelt zich af in "Manch-Vegas", een spottende term die wordt gebruikt om degenen die in Manchester, New Hampshire wonen te beschrijven. De film zit verder vol voetbalkantinepraat, en neemt de tijd om tot de kern van het verhaal te komen, langzaam voortslepend wordt er nogal wat tijd besteedt aan het bouwen van een wereld. Helaas duurt dit te lang. Daarnaast voelt de film af en toe ook gekunsteld en nogal fragmentarisch. Wel excelleren Frank, Packie en Swaino in een paar scènes. De uiteindelijke conclusie voelt maar netjes aan. Oh, oh... een bevoorrecht rijkeluiszoontje annex drugsdealer wat makkelijk en voorspelbaar en schokkend was dat? Het is een klein beetje ongewone film voor een drama en Komedie is er maar minimaal. Tja er... gebeurt niets in deze film...toch was het best vermakelijke voor een keer!

Werkelijk....? Was dit een goede horrorfilm? Dit was het typische bioscoop-horrorvoer! Meer dan een slim marketingconcept van een "doodenge" glimlach, die verspreid door, trauma en gevolgd wordt door zelfmoord, was dit niet! En met genoeg traumaverwerking om niet te misstaan in een film van lifetime -channel of ziekenhuis-dramaserie... Voeg hier dan een heel assortiment van horror-ingrediënten dat we al zo vaak eerder zagen aan toe...Pfft...Oh, oh de kat is zoek en er moet nog een cadeautje voor het neefje gekocht worden....drie keer raden? Nieuw is dit al helemaal niet! (denk aan de Aziatische films van de '00"s als The Grudge of The Ring) De over-de-top finale was misschien nog enigszins genieten maar al ver voor die tijd was ik mijn aandacht kwijt....De film blijkt te zijn gebaseerd op de korte film ‘Laura Hasn’t Slept’ van dezelfde regisseur; Die ging over een vrouw die bij een therapeut hulp zoekt vanwege een terugkerende nachtmerrie...in elf minuten en tja dat leverde dus deze veel te lang uitgerekte film vol jumpscares op..? Oké het zag er nog best netjes uit (mag ook wel met zo'n budget!) maar is met gemak één van de minst capabele horrorfilms die ik zag...

Dit is een grote studio-horrorfilm. Een deeltje twee, waarbij de productie van de film zelfs is verbeterd ten opzichte van dan de eerste, maar het kampt met exact dezelfde problemen als zijn voorganger. Het grootste probleem; een grijns die elke twintig minuten op het scherm verschijnt gepaard met een luid volume, middelenmisbruik en scheldwoorden zijn niet bepaald iets engs....Want nadat een popster een dodelijke hoeveelheid Voss-water heeft ingenomen, begint ze gekke visioenen te zien van mensen die naar haar glimlachen. Er zit hier misschien wel een gemiddelde film verborgen maar dit vreselijk ongeïnspireerde script werkt niet door de toch al te lange looptijd. Daarin kan ook flink geschrapt worden; die scène met Drew Barrymore is overbodig en eigenlijk ook gewoon tenenkrommend, het daarop volgende liedje/dansje is eveneens maar vulsel en die flashbacks naar het auto-ongeluk zijn niet nodig. Tja de film is wel iets beter maar nog steeds niet iets wat ik graag ziet, voor een ieder die van makkelijke jump scares houdt en het niet erg vindt dat het simpelweg verder een herhalingsoefening is...

“fuckdog”

Regisseur Adam Rehmeier (waarvan ik al The Bunny Game (2011) zag) levert met deze film een zonovergoten ongedwongen en vrolijke zomerfilm af. Het speelt zich af in de zomer van 1991 en volgt Moose en A.J. twee tieners uit de jaren negentig in Nebraska, die rondhangen en tijdens hun zomervakantie hun eigen ding willen doen. Oftewel doen wat elke tienerjongen van droomt; "gemakkelijk" geld verdienen, rondhangen bij het zwembad en dat meisje waarvan je denk dat het het mooiste meisje ter wereld is en waar op dat moment geen ander meisje van bestaat, daten. Verrassend genoeg is de titulaire Snack Shack maar achtergrond in de film.

Het wiel opnieuw uitvinden doet het niet Het voelt alsof, je oude vrienden bezoekt, en herinneringen ophaalt aan een eenvoudiger tijd, nostalgia naar de jeugdige jaren van de 90's, inclusief woord en taal van toen. Maar het wordt gered doordat het uit de buurt blijft van sentimentaliteit. Daarnaast hadden de optredens van beide jongens veel energieke aanstekelijke enthousiasme Wat eigenlijk ook wel een beetje een must is bij dit soort films!

Regisseur Rehmeier weet lovenswaardige meeslepend om te gaan met dit eigenlijk maar eenvoudig materiaal, Dit komt ook door het spectaculaire werk van de cinematografie van Jean-Phillipe Bernier. Voor mij ook geen onbekende! Hij heeft meegewerkt aan opvallend veel films (Turbo Kid (2015) Summer of 84 (2018) The Cleansing Hour (2019) en We Need to Do Something (2021) die ik ook alemaal echt goed vind! Tja en Snack Shack bleek eveneens een heerlijke verrassing te zijn!

Een "nature strikes back" film over... tja met een titel als Snake Island is dat niet heel moeilijk te bedenken! En we krijgen waar voor ons geld! Slangen genoeg in deze film. Beelden van echte slangen die digitaal in de film zijn gezet waardoor je het "Hmm er klopt iets niet"-effect krijg. Regisseur, schrijver en dus ook acteur Wayne Crawford speelt Jake Malloy, een gids die een stel toeristen en collega's op sleeptouw neemt. Gelukkig zijn er onder hen ook een paar vrouwen. En als je dan toch strandt, kan je maar beter het beste er van maken. Tijd voor een feestje! Natuurlijk ontdoen de getinte Lisa en blonde Carrie voor de gezelligheid tijdens het dansen zich van hun bovenkleding. Zo gezellig dat we een cobra mee zien dansen. Ook kwam ik er achter dat slangen blijkbaar hun misdaad kunnen verdoezelen? En dan heb ik het nog niet gehad over een cheesy hallucinatie en de lachwekkende climax. Crawford is misschien nog aangenaam als acteur, maar hij is ronduit beroerd als regisseur. Neemt niet weg dat Snake Island zijn belofte van veel (heel veel) slangen en goedkope sensaties volkomen waar maakt! Het is één en al Fun met Slangeneiland.

Helaas deze viel mij tegen! Lift waarschijnlijk nog mee op het het succes van de pulp (maar oooooh zo goede ) anaconda film. En tja het viel gewoon niet mee! De slang is te nep en te groot. (in overtreffende trap). Nergens is het spannend of zie je lekkere goeie kills. Zelfs de beauty blijft erg onbelicht. . Einde is mij teveelschiet actie.

Voor mij is deze film zelfs nog meer sterren waard!! zeker 4 1/2. Maar ik blijf wel realistisch want qua, mooie beelden of goed acteer werk moet je hier niet zijn! Het is allemaal matig, maar ik ben gewoon gek van dit soort films. Met dit soort films bedoel ik "er is een dierlijk monster" film. Daarom ben ik ook weg van Anaconda. Maar ook als je er niet zo van houd is het nog te doen. Vergelijk het maar van die rtl-4 waargebeurde verhalen stijl films. Als je van bouquet- reeks houd kan je die best hebben. Dit is net zoiets maar dan in het Horror/ thriller genre.

"They say it's a lycanthrope..."

"Which is?"

"Nah, not witches, werewolves..."

Met de quote van één van de vele grappen uit deze film weet je direct of je die humor leuk gaat vinden of niet. Ik ben geen grote fan van komische horror maar dit soort humor was best oké. Helaas missen de grappen net zo vaak als ze raken. En helaas was het plot niet zo denderend. Het is een vrij flauw verhaal over een film die wordt gemaakt in een klein stadje en de lokale kroeghangers krijgen hierin rollen. Daarnaast weegt komedie zwaarder dan de horror. Een horrorfilm zonder bloed en een weerwolf die je bijna de gehele film niet ziet? Maar dan wel veel verwijzingen naar de klassiekers? Hoewel niet zo heel verschrikkelijk blijkt de film ook niet veel bijzonders. Ook in mijn waardering blijven het maar magere sterren.

Vermakelijke middelbare school horror-komedie. Nu zijn er tal van horrorfilm over de angstaanjagende aard van zwangerschappen. En talloze films draaien om tieners, vooral tienermeisjes. Je kent het wel, het tienerleven valt niet mee; de sociale status op school, oude, 'nerdy'-vriendin die je dump, bitchy populaire meisjes, ouders die je niet snappen, hormonen die opspelen, gevaren door niet veilig te vrijen, en poef... een ongewenste zwangerschap.

Deze film begon als een korte film, werd daarna een web-serie en nu dus een speelfilm, wat betekent dat de makers alle gelegenheid hebben gehad om de film te perfectioneren. En de resultaten zijn dan ook helemaal niet slecht. Met de juiste verwachtingen werkt het aardig. De film heeft een leuke cast maar is niet heel grappig. Wel bezit het een paar goede grappen. En de leukste humor komt voort uit het contrast tussen de apocalyptische horrorelementen en Sara's sociale prioriteiten. Er is een redelijke hoeveelheid bloed en body-horror, maar het is geen enge film. Zodoende blijft het relatief tam. En de sterke punten van de film worden afgezwakt door wat bekendere elementen uit beide genretradities.

Deze monsterfilm gekruist met sekskomedie op de middelbare school blijft over het algemeen een goedhartige komedie over de beproevingen van een tiener, zij het dan wel met veel bloed en een paar afgehakte ledematen.

Tja...dit is niet echt een film voor een publiek dat juicht bij Boe-volumeknop standje tien of dat zich alleen vermaakt met licht verteerbaar bloedvergieten. Niets mis met dat soort films maar deze heeft niets bovennatuurlijks of angstaanjagend! Chapeau, dat de makers dus niet gingen voor de zoveelste Cabin-in-the-woods film! Twijfel wel of het gekozen genre slim was omdat het bij sommige kijkers bepaalde verwachtingen schept. Dit is namelijk geen film waar er een dreiging rondwaart die het voorzien op groepje vakantievierders dat vast komt te zitten in een geïsoleerde hut Dit is een poging om een realistischere weergave te geven van wat er gebeurd bij onderkoeling. Het is een korte film dus het duurt niet lang voordat de spelers door een winterstorm, zonder stroom vast komen te zitten. Tja, dan wordt het al snel goed koud! Ook je lichaamstemperatuur zakt met als gevolg hallucinaties, desoriëntatie, verwardheid, irrationeel gedrag, of vermoeidheid. De medische benadering en de waanzin in de film waren best gaaf! Helaas zijn er ook gebreken; dekens en jassen houden je warm, hadden ze niet de mogelijkheid om water te koken….? En het acteren was ook niet al te best. Echter 3 sterren vanwege het hele thema en de setting, heb ik er wel voor over! En ik vond de sneeuwman die beukte met zijn wortelneus op een trippy manier griezelig en leuk!

Ondanks dat erbij het onderschrift; "A Tale Of Terror" staat was de film verre van donker en sinister. Er is wat bloed te zien en de spiegel en boze stiefmoeder laten wat magie los op de onschuldige. Echter blijft het allemaal vooral erg braaf! Het kabinet met de magische spiegel is geweldig en misschien wel het engste in de film. Visueel is het wel de moeite waard en de cast met Sam Neill (vader Friedrich) en Sigourney Weaver is bovengemiddeld. Helaas is alleen de laatst genoemde lekker op dreef als de griezelige stiefmoeder Lady Claudia. Sneeuwwitje heet Lilliana en wordt gespeeld door Monica Keena maar heeft niet veel meer te doen dan mooi zijn. De zeven dwergen zijn vervangen door sociale outcasts, zonder enige uitwerking van de karakters. Daarnaast loopt het verhaal ook niet lekker. Alsof iemand goede ideeën heeft gehad maar is vergeten om ze goed uit te werken. Hiermee voegt de film weinig toe en is verder typische '90 jaren, een beetje spanning, een beetje bloed maar alles net te weinig om echt op te vallen.

Deze film begon als een low-budget film getiteld The Slaughter (1971) , die werd geschreven en geregisseerd door Z-filmmakers Michael Findlay en Roberta Findlay. Gemaakt in Zuid-Amerika en gefilmd zonder geluid omdat de acteurs heel weinig Engels spraken. Na een beperkte release en vier jaar op de plank te hebben gestaan, doopte distributeur en producer Allan Shackleton het om tot 'Snuff' (na het lezen van een krantenartikel over snuff-films)en voegde archiefbeelden en een nieuw einde toe, gefilmd door Simon Nuchtern. Zonder dat einde en de protesten eromheen, (en niet te vergeten een video-nasties) zou deze film al lang vergeten zijn.

Die ontstaan-geschiedenis is misschien zelf wel interessanter dan de film. Want het verhaal toont een Manson Familieachtige cultus van motor-/hippiemeisjes, die een zwangere actrice willen vermoorden... Maar tja...het is vooral veel onkunde...slechte cinematografie, een score van een totaal niet passend allegaartje van soft-erotiek jazz en Afrikaanse vibes, er zijn stockbeelden van carnaval en andere dansfestijntjes, gekreun, en gelach...Nog wel zijn er een paar verontrustende beelden (mes tussen tenen, jong meisje en oma worden vermoord) maar echt voldoende zijn die niet!

Op naar het einde. Het stukje waar de controverse over bestond. Hierin besluit een regisseur zijn actrice te vermoorden terwijl de rest van de crew toekijkt en meehelpt. Net zoals iedereen met twee ogen kan zien, was dit duidelijk nep! Het was dus duidelijk marketing... Maar eerlijk is eerlijk het "snuff"-segment van regisseur Nuchtern was het beste deel van de film! Welliswaar gefilmd op een pornoset maar met op zijn minst een semi-professionele crew en een aantal fatsoenlijke gore-effecten. Wel volgens de huidige normen van de jaren '70 natuurlijk! Maar afgezien van die laatste 5 minuten was de film moeilijk vol te houden.

“Until which point are you willing to watch?”

Mocht de verwijzing in de titel naar snuff-films (films waar echte verkrachtingen en moorden worden getoond) al niet een idee geven Zegt hierboven staande citaat natuurlijk al voldoende...dit is een extreme of verontrustende film. De film begint met een video in lage resolutie van echt beelden waaronder een wreed dierexperiment. Daarna korrelige zwart-witbeelden van een schimmige figuur. Waarna je de drie meisjes die zijn uitgekozen om gemarteld en gefilmd te worden, ziet.

Het grootste deel toont het expliciete marteling, verkrachting en afslachting van een groep vrouwen die in hun ondergoed aan stoelen zijn vastgebonden. Dit wordt onderbroken door zwart-witscènes van de drie vrouwen die hun leven leiden in de dagen voorafgaand aan hun huidige situatie. Een vrouw is een verslaggever die een psycholoog/schrijver interviewt

Echter geloof het of niet, regisseur Mariano Peralta probeert ook een paar dingen te zeggen; het stelt zichzelf de vraag waarom men voor hun vermaak tot deze beelden, video-inhoud of websites aangetrokken voelt. Seksualisering van vrouwen door de geschiedenis heen, vrouwenhaat, pornografie en de waarde van het menselijk leven, kwamen an het bod. Het is dus niet alleen bedoeld als martelporno-film. Het probleem is dat de film dit idee niet in de structuur van een verhaal kan verweven; hij laat het ons gewoon door een van zijn personages vertellen. Tja dan worden 105 minuten wel erg lang!

De video bezit opzettelijk slechte belichting en constant geschreeuw en gekreun van de slachtoffers (duidelijk een band) Het eerste zwak sommige dingen gelukkig wat af maar het tweede is domweg onuitsprekelijk irritant. De soundtrack kende een industriële loop die best aardig was maar ook repetitief. Toen de film verscheen veroorzaakte het reacties en een wervelwind aan commotie bij het gevoeligere publiek. Dat er weerzinwekkendheid is te zien kan ik niet ontkennen maar door hoe het eruit ziet kon het mij helaas niet echt overtuigen.

De laatste schermopvulling van Saban Films was nog een hele klus om uit te zitten. De karakters zijn onderontwikkeld. De verhaallijn is onzinnig, en komt nooit op een punt dat het begrijpelijk zou kunnen zijn. Tja ene Erica Shaw (Bethany Joy Lenz van televisieserie Dexter) een documentairemaker die videograaf is geworden, die een opdracht krijgt (personageprofiel) om één of ander sinister verleden van een verlamde bejaarde bij een hotel te filmen en iets met een fles kwaadaardig bronwater. Maar het kan nog erger want de film levert nergens geen gedenkwaardige schrik op of een gevaarlijke situatie. Er zijn misschien een of twee weinig succesvolle jump-scares en onopvallende (standaard) kills aan het eind. Had het gevoel dat de makers verder geen idee hadden wat horror was; hm is dat iets met spiegels of een trein in het donker die plots verschijnt of wat visioenen van een man uit een andere tijd en jochie dat viool speelt? Daarnaast is de film ook traag en de personages praten meer over wat er is gebeurd of bespreken dingen maar iets te zien krijgen? Qua uiterlijk is het ook niet bijzonder het lijkt meer op een aflevering van een middelmatige tv-mysterie. Geen sfeer, geen spanning en geen interessant mysterie...enfin laat ik dan toch één positief ding vermelden; het historische West Baden Springs Hotel uit Indiana was een unieke locatie.

“Didn’t you know Billy boy… the rich have always sucked off low-class sh*t like you!”

Erg leuke Jaren tachtig satirische horror, dit speelfilmdebuut van de man die als producent verantwoordelijk was voor meerdere films van Stuart Gordon. Heerlijk ook hoe het mysterie gedurende de eerste 70 minuten van de film rustig wordt opgebouwd naar de uiteindelijke (beruchte) climax. Niet dat er niets gebeurd, zeker niet! Er vallen doden, Playmate Devin DeVasquez als Clarissa siert meerdere keren (waaronder een keer naakt) het scherm en je vraag je eigen af de gehele tijd af of er iets niet klopt of dat Bill echt paranoia is? En of dat niet genoeg is mag je ook nog naar '80-haar, schoudervullingen en andere mode-misdaden kijken. Daarnaast is soms best grappig en alleen al voor de speciale effecten aan het eind, het bekijken waard. Die finale is namelijk een van de vreemdste dingen die je misschien in film zult treffen. Alle speciale effecten werden gedaan door Joji Tani, of Screaming Mad George zoals hij bekend is.Hij is de echte ster van de film!

Dit is een film over vampiers, maar niet op de gebruikelijke manier die je verwacht. In feite komt het zelden voor dat de puntige hoektanden zelfs maar worden getoond. Tja en het beoordelen van dit is niet eenvoudig. Waarom… nou het duurt een tijdje om de personages gedeeltelijk te leren kennen, wie ze zijn, waar ze over gaan en hoe sommige stukjes in elkaar passen. Het verhaal volgt Dead Dog, een Ghoul, een wezen dat tot slaaf is gemaakt door het bloed van een "meester" (geïnjecteerd als een medicijn). Ze zijn sterker, verouderen niet, zijn veerkrachtig en kunnen in de zon die in dienst en dienen als voetsoldaat voor vampiers. Veel blijf vaag en de film is door zijn montage meer een grafische, stilistische ervaring. Daarmee zijn ook direct de sterke en zwakke punten van de film in één keer samengevat. Het is duidelijk dat de filmmakers willen uitpakken met visuele effecten en een soort anthologie van filmische stijlen willen presenteren; tekenfilm, spit-screen, slow motion-cuts enz. Een groot eerbetoon aan elke Hollywood-kaskraker; stripboek, computerspel of muziekvideo die ze ooit hebben gezien Helaas is niet elk idee even leuk om te volgen. Die spelshow-scenes meer aan het einde vond ik zelfs vervelend eentonig. Toch doen de gebroeders Benoit en Julien Decaillon wel interessante dingen echter verliest men door hun kunnen te tonen ook dat de kijker (tenminste ik wel) ook een vorm van entertainment nodig heeft.

Eigenlijk hetzelfde verhaal als Les Filles du Soleil (2018) Waar ik misschien een klein voordeel had, dat ik die nog niet heb gezien. Het gaat over Yezidi Zara en haar jongere broertje die ontvoerd worden door de jihadistische terreurgroep, als slaaf wordt verkocht. Zara ontsnapt komt bij de tweede verhaallijn over een Koerdische vrouwenbataljon die de het opnemen tegen ISIS. De uitkomst is overal herkenbaar en makkelijk te voorspellen. Het verschil tussen beide films is de multinationale samenstelling van de vrouwengroep. Nadeel is dat dit meerdere achtergrondverhalen vergt en dat het de film verzwakt. Succesvoller zijn de technisch indrukwekkende actie. ISIS-troepen die een groep vluchtende vluchtelingen achtervolgen, is prachtig gefilmd en goed geënsceneerd, met echt een gevoel van spanning. Helaas worden ze vaak voorafgegaan door momenten die als soldaat .. niet verstandig zijn. Ach de film kijk verder lekker weg....!

Holy crap...wat gebrekkig als horrorfilm. Als je eerst 30 tot 40 minuten nodig heb om je personages onaangenaam te maken is dat al problematische. Echter zijn personen ook nog eens witte suprematie-vrouwen. Mutsen die tijdens een theekransje klagen over allerlei ongemakken van racistische aard en dat pikken ze het niet meer! Tja...het is een horror dus moet er iets ergs gebeuren Oei, ze vergeten in hun onwetendheid dat ze de haat moeten bewaren voor ontmoetingen met gelijkgestemde mensen. Dus volgt er een ontmoeting die van kwaad tot erger gaat maar die film niet beter maakt, wel voorspelbaarder en veel buiten beeld. Niets wat hierin gebeurt, valt buiten het bereik van het onmogelijk, daarom is er ook gekozen alsof dit in real-time werd opgenomen. Iets wat nog enigszins interessant en goed aan de film was! Denk dat de makers bepaalde mensen een spiegel wilde voorhouden maar of die hierna zouden kijken? Tja en volgens mij hoef je niet te laten zien dat witte supremacisten gewoon vervelende mensen zijn dus ik zie niet in waarom ik dit zou willen kijken...Een film over onprettige racistische mensen levert niet direct een goede horrorfilm op! Wel denk ik een film die voor de Bechdel-test zal slagen!

Hm, miniserie verdeeld in 3 delen...ik keek dit als film...geen idee hoe dat dus zit? Het gaat over de enige gedecoreerde Portugese soldaat uit de Eerste Wereldoorlog. Een boerenjongen die zijn plicht deed, als held de slachting van de Grote Oorlog overleefde en niet veel meer kreeg dan een onderscheiding en dat het dorp waar hij geboren was, zijn naam draagt.

Vanaf 1916 raakte de republiek Portugal betrokken bij de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van de Entente. Zodoende vertrokken er in 1917 zo’n 55.000 Portugezen (Officieel het ‘Corpo Expedicionário Português’ (C.E.P.) genaamd) naar het Westelijk Front rond Aire-sur-la-Lys in Frankrijk. Het was een leger met vele gebreken en toen de Duitsers deze zwakke plek bij Neuve-Chapelle in de Britse frontlijn ontdekte, volgde in 9 april 1918 daar een zwaar offensief. (Leieslag, Vierde Slag om Ieper)

Voor de Portugezen betekende de Duitse stormaanval de eerste echte strijd. De arme jongens hadden nooit enige ervaring opgedaan en wisten niet wat hen overkwam. In een mum van tijd waren de Duitse troepen doorgebroken en brak er paniek uit Maar niet alle Portugezen namen de benen. Hier en daar werd geprobeerd de Duitse stormaanval tegen te houden. En dat leverde deze Portugese held op in de persoon van soldaat Aníbal Milhais.

Ongetwijfeld zijn de bedoeling nobel en is er ook sprake van toewijding, maar dan ben je pas op de helft...en bij de andere helft gaat het dan ook enigszins mis...De film switch heen en weer tussen de oudere Milhais, die onder de last van zijn ervaringen lijdt (met een oorlog/wolf-allegorie), en de jongere Milhais die worstelt om te overleven in de loopgraven. De film blijft echter niet lang genoeg bij één verhaal hangen, waardoor de film een onsamenhangend gevoel krijgt.

Wat ook niet helpt is dat men er een beetje van uitgaat dat de geschiedenis en persoon bekent zijn er wordt niets verklaard of ondersteund met achtergrond. Waarom was het expeditieleger daar? Ook bijna niets (of weinig verklaring) over de omstandigheden; als kou, de gebrekkige training, geen verlof en het Engels eten, niets over de politieke onrust (staatsgreep) in het thuisland en de druk die dit veroorzaakt op de mannen. Tja... wel regelmatig een zelfde soort beelden van mannen, die vanuit de loopgraaf Duitsers neermaaien in euh.. de warme zon. Ondanks dat het dus met schamele middelen is gemaakt vind ik ze ook niet al te slecht.

Helaas gaat veel verloren door Aníbal die met zijn dochter door de heuvels en het bos in sjokt, op zoek naar een wolf die een schaap heeft gedood. Vraag me nog steeds af of dit metaforen of gewoon doelloze scènes waren? Terwijl hij niet het gevoel heeft dat hij een held is die de mensen denken dat hij is. Desalniettemin is het best een vermakelijke film. Maar ook al is het historische correct aangekleed en mooi gefilmd, de twee tijdlijnen benadering werkt niet (de verhaallijn uit de jaren veertig is best slecht) en de gevechtsscènes bezitten een te laag budget. Enfin Portugese WO I-films zijn er zover ik weet niet...dus deze inspanning, is absoluut wel een voldoende waard!

De Amerikaans fictieschrijver, Dean Koontz schrijft thrillers, waar hij vaak elementen van horror, fantasie, sciencefiction, mysterie in verwerkt. Regisseur Thom Eberhardt kreeg een mager budget om het boek met dezelfde naam te verfilmen en maakte er deze vakkundig ingetogen thrillerfilm van. Helaas zijn het beide een reden dat dit als een horrorfilm, jammer genoeg nooit veel dreiging veroorzaakt.

Het verhaal volgt Denise Watson, de enige overlevende van een vliegtuigcrash die in de gaten wordt gehouden en gestalkt door de dood belichaamd door... nou ja mysterieuze lichamen. Met dat plot is er dus een connectie met, de op het lot gebaseerde Final Destination-franchise of het recentere It Follows dat is moeilijk te ontkennen.

Alleen werkt het budget niet mee en het bovennatuurlijke is niets anders dan een mens. Alkeen er gebeuren vreemde dingen vind ik niet voldoende. De film is ook langzaam , het is eigenlijk wachten tot de finale, die ook best spannend was. Ook vond ik Anita Skinner's (Denise) performance wel leuk. Voor wat het is een prima film!

Film die de Amerikaanse en spaghettiwestern combineert met het samurai-genre. Alle bekende elementen zijn aanwezig; treinberoving, indianen, Mexicanen, schietpartijen met lekker wat kersenrood nepbloed en uiteraard salon-dames en paarden. Echter door een samoerai op te voeren, put het eveneens uit de Aziatische film. En oké het gegeven van twee tegengestelde figuren die op elkaar zijn aangewezen, is wel bekend, maar door culturele verschillen te laten zien, was de film erg fijn om te kijken!

Het mooie van de film is ook dat het ietwat tegendraads was. Nu hadden Westerns al regelmatig inspiratie geput uit films van Akira Kurosawa. Logischerwijs werd er voor deze film dan ook als Japanse acteur gekozen voor Toshiro Mifune. Deze vertolkte namelijk in zestien films van Kurosawa een rol, Heel toevallig was hij dan ook niet! Maar waar daar zijn rollen meestal serieuzer waren is hij hier vrij komisch. Daarnaast speelt de meestal vrij zwijgzame Amerikaanse Charles Bronson, juist een rol met veel gekwebbel.

De sensuele Ursula Andress speelt de pittige liefdesbelang Cristina, van de linkshandige slechterik Gotch 'Gauche' Kink (Alain Delon) en ja voor de goede orde regelmatig ook naakte lichaamsdelen toont! Opvallend was ook dat de Spaanse landschappen zich eveneens goed lenen als decor voor een western. De scenes in de sneeuw en de climax gesitueerd in een rietveld waren een waar schouwspel! Ja doordat de western en de samoerai-film veel raakvlakken bezitten was dit een erg fijne genre-mix!

Ondanks dat dit een film is over Han Solo (Alden Ehrenreich) en zijn jeugdvriendinnetje Qi’ra (Emilia Clarke) zijn het juist de bij-figuren die van deze spin-off uit het Star Wars-universum een leuke kijk-ervaring maken. Ehrenreich en Clarke zijn van het prototype; mooie poppetjes maar weinig talent. Van een vurige jeugd-romance is door mij nergens iets te bekennen. Ook het latere personage Qi’ra is verre van indrukwekkend en alleen maar een mooi verschijning.

Het zijn dan ook de introducties van de andere bekende figuren die voor het ware kijkgenot zorgen. Het begin van de vriendschap van Chewbacca, de eerste kennismaking met Lando Calrissia (Hiphop-ster Donald Glover) of Beckett (Woody Harrelson) die Solo zijn blaster geeft, het zijn zowel verplichtingen als ook het betere werk hier. Overigens is degene die de show steelt een robot: de heerlijk cynische L3-37 (stem van Phoebe Waller-Bridge)

Regisseur Ron Howard kreeg te maken met een moeilijke taak; hij moest de regie-stoel overnemen na het ontslag van duo Phil Lord en Chris Miller, daarnaast zat hij vast aan het origine-verhaal. Maar het is hem prima gelukt om er een degelijke film van te maken! Met talrijke subtiele verwijzingen naar de films die we inmiddels kennen. Evenals een heerlijke jaren ’80 sfeertje dat aanwezig is. Kortom het is ouderwets genot!

Hiermee blijkt dat de spin-offs (de Star Wars Story's) beter werken (voor mij) dan de teleurstellende directe opvolgers (VII &VIII)