Meningen

Verassend leuke en goede NO-budget- film! De film neemt het alom bekende idee van The Fly (en Re-Animator) en doet er boven-verwachting iets leuks mee. En dat voor een film met een laag budget en kleine cast. De 'Gekke' professor Peter Peele heeft kanker en is op zoek naar een medicijn. Het antwoord vind hij in een parasiet, die verdacht veel lijkt op een grote spermacide. Dit test hij op zichzelf met alle gevolgen van dien. Wat uiteindelijk te zien krijgen is een liefdesverhaaltje doorvlochten met Gore. En die special effecten worden zeer goed gebracht. Het enige wat ikzelf wat minder vond was het feit dat er nogal wat dialogen waren. Echter door het lage budget zijn de acteurs niet van grote huizen om die dialogen goed te dragen. Maar dit is ook de enige opmerking bij deze fijne film die vooral bij liefhebbers van B-films die met beperkte middelen zijn gemaakt, in de smaak zal vallen. Aanrader voor iedereen die van underground-horror houd!

Deze southern gothic horrorfilm moet je bekijken voor wat het is: een low-budget film gemaakt door een beginnende regisseur en een aantal acteurs die voor het eerst acteren. Met die achtergrond was ik eigenlijk nog best onder de indruk van wat ze wel voor elkaar hebben gekregen. Helaas gaan er binnen de film en het script ook heel veel dingen minder goed! Scènes voelen soms meer aan elkaar geplakt waardoor het onsamenhangend werd, de uitleg is onhandig, soms wordt alles voorgekauwd, en de karakterontwikkeling voelt gehaast en slordig aan. Op het gebied van horror kiest de film voor wat ik de makkelijke weg; simpele schrikmomenten die niet het gewenste effect hebben. Enfin er is moeite in de film gestoken... maar alleen is het niet geslaagd om er iets beters van te maken!

In Hollywood is het vrij normaal dat op een succesvol eerste deel een tweede volgt en in Noorwegen moeten ze hebben gedacht; Dan doen wij het ook! En zoals gebruikelijk verander nooit een succesvol concept (de personages staan meer centraal) maar doet het in een tweede film wel groter en spectaculairder! Tja...en drie jaar later was daar het vervolg. Waarbij de keuze voor de grootste stad en hoofdstad van Noorwegen, snel is gemaakt! Tevens is het een feit dat er in Oslo al eerder een aardbeving was geweest, namelijk op 23 oktober 1904.

Helaas was regisseur Roar Uthaug na 'Bølgen' vertrokken naar Amerika om daar 'Tomb Raider' (2018) te maken en staat er dus een andere regisseur aan het roer. En die bundelt in deze film vooral de rampenfilm-clichés. Van een echt spannende opbouw is ook geen sprake. Iets met relatieproblemen, een dode wetenschapper en fraude van een bouwbedrijf bij een gebouwde tunnel. De scepsis van de ‘experts' komt hier eerder lachwekkend over dan echt geloofwaardig. En het hotel uit de eerste is nu gegroeid tot een complete toren.

Oslo veranderd uiteindelijk in een puinhoop en de climax bestaat uit niet veel meer dan het gevangen zitten van vader, moeder en dochter in een wolkenkrabber die op omkiepen staat. Gelijkend op het laatste gedeelte wat in het eerste film niet zo interessant was (opgesloten in een kelder) En hier wordt zo'n beetje elke cliché uit de kas getrokken. Waaronder uiteraard een liftscene en een scène met het brekende glas (herinner me die uit The Lost World: Jurassic Park (1997) maar misschien al veel ouder?) Het enige wat gelukkig achterwege blijft is een te suikerzoet Hollywood-einde, al is hoe het nu eindigde nu ook niet bepaald goed te noemen.

Och, het is onderhoudend en je kan je inderdaad nog wel een beetje met de film vermaken maar dit is beduidend minder goed, clichérijk en niet echt heel spannend.

Een film uit de 8 Films to Die For reeks (dit waren horrorfilmfestival After Dark samen met Lionsgate en Syfy) Dit is een psychologische, mysterieuze sfeervolle en ambitieuze Noorse politiethriller die door zijn horrorelementen de hele weg bij het verhaal wist te houden. Tal van griezelige stukjes en vreemde gebeurtenissen, die misschien niet altijd even logisch waren, maar waardoor ik met eigen afvroeg of het personage nu geestelijk niet gezond was, gekweld werd door visioenen of dat er echte een moordenaar rondliep. Geholpen door prachtige nachtfotografie-beelden van een maanverlicht bos. Het gaat meer voor de angstsfeer, ,en is licht met bloed en werkelijke schrik. De acteurs leveren goed werk maar dat was te verwachten in een Scandinavische film... zeer degelijk over het algemeen en dus zeer goed te noemen deze film!

Nadat Amicus succesvol hun eerste horrorfilm afleverde, de anthologie Dr. Terror, volgende er in hetzelfde jaar meer! Wederom met Freddie Francis als regisseur en Peter Cushing en Christopher Lee in de hoofdrol. Ditmaal een lange speelfilm gebaseerd op een kort verhaal van Robert Bloch, The Skull of the Marquis de Sade (1945) En waarin een demon bezit van een schedel heeft genomen en zijn bezitters in het ongeluk stort? Een erg fijne ouderwetse horror met een broeierige dreigende en duister sfeertje en met her en der de nodige nachtmerrie-achtige trekjes. Er zijn weinig al te expliciete taferelen en de film vertrouwt dan ook meer op een subtiele sfeer en stemming en het psychologische conflict tussen Maitland en de schedel. Ook de bij deze productie betrokken acteurs doen hun werk naar behoren. Het is absoluut een fantastische film voor mensen die van horror in oude stijl houden.

Heerlijk! Gewoon een heerlijke lompe Braziliaanse slasher die lekker bloederiger is. Waarschijnlijk door budgettaire beperkingen ziet het er wat ruw en rommelig uit en laat het dus op bepaalde momenten op technisch en verhalend vlak wat te wensen over, maar tjonge de praktische effecten zijn ongelooflijk lekker. Een slasher heeft maar weinig plot nodig; Er wordt een archeologische vondst gedaan...een masker dat op een schedel lijkt. En dit masker kan mensen bezitten om oncontroleerbaar te vermoorden, allemaal om de precolumbiaanse god genaamd Anhanga terug te brengen. Ook heerlijk....een priester die de slechterik bevecht met een zwaard dat verborgen zit in Jezus' linkerarm. Verwacht je niet meer dan hersenloos geweld en gore, dan zal deze je behoorlijk vermaken! Binnen zijn eigen sub-genre een verrassende goede spetterende slasher!

Beetje rommelige en wazige film. Qua aankleding (late middeleeuwen) is het erg mooi gedaan. Maar de film springt van de hak op de tak. De broers Vilhelm en Ansgur hebben ook maar weinig tekst. Als al de zij plotjes wat meer waren weg gewerkt dan was dit een verschrikkelijk goede film geweest. Aangezien de plot uiteindelijk niets zal onder doen voor de stroom kwaliteitsdetective die uit Scandinavie komen. Het had misschien zelf een soort "The Name of the Rose" van noorwegen kunnen zijn! Helaas verzandt het nu in goede bedoelingen.

De film was vele jaren in ontwikkeling en sommige delen ervan waren zelfs al eens te zien in 2017. Maar het leek wel de juiste ingrediënten te hebben voor een fijne trash cinema-sensatie. Geheime nazi-zombies die de wereld proberen over te nemen met behulp van genetisch gemanipuleerde vliegende haaien, hoe kan dat fout gaan? Helaas, blijkbaar vrij gemakkelijk...

De film voelt niet als één geheel maar meer als een aan elkaar geplakte web-serie. En daarnaast heeft het ernstige problemen om zich te focussen op wat echt goed was. De genetisch gemuteerde ondode nazi-supersoldaten met hun raket-aangedreven haaien. Dat begint al bij de opening in het passagiersvliegtuig. Waarom veel te veel tijd besteden aan het ontmoeten van personages die puur kanonnenvoer zijn?

De film lijkt ook de behoefte te hebben om de achtergrond van elke gebeurtenissen tot in de kleinste details uit te leggen. Vaak door middel van flashbacks. En dan zijn er nog verslaggevers die je vertellen dat er aanvallen zijn op steden of beslissingen in twijfel trekken, Starship Troopers - achtige reclamespots en langgerekte video-gesprekken. Zucht echt... even vijftien minuten uitleggen dat de vijand zombienazi's op vliegende haaien zijn? Euh jaja we hadden het al gezien...?

90% van de film is uiteraard tegen een groen scherm gefilmd en daar zijn ook nogal technische inconsistenties. Het kolossale nazi-complex en ook de haaien met hun berijders zagen er strak uit! Ze waren met hun visuele detail, zeker een hoogtepunt. De Gore-effecten vond ik dan weer van een mindere kwaliteit. Als de openingsscène van Ghost Ship wordt overgedaan verwacht i toch op zijn minst even goed was?! Enfin dit had nog geen probleem geweest als de rest van wat we kregen pittig en leuker was...Misschien wel het meest teleurstellend is dat we echt niet veel van de haaien zien.

De cast is een allegaartje met soms licht bekende gezichten. Tony Todd als een Amerikaanse generaal is misschien nog de meest bekendste. Of de regisseur zelf zag dat de film niet zo heel goed was gelukt of dat hij een fixatie heeft voor ontblote damesboezems, het blijf uiteraard maar raden. Echter de borsten hier dragen niet bij aan de kitscherige factor, ze zijn gewoon een luie afleiding. Het doel lijkt simpelweg niets meer te zijn dan om te prikkelen, het zou kunnen werken als het kijkende publiek alleen maar overdreven hormonale tienerjongens zou zijn.

Hoewel ik best fan ben van shlock en aantrekkelijke vrouwenborsten, is het wel prettig dat als ik een film over haaien wordt belooft, ik ook haaien wil zien! Zo een gebrek aan focus, waardoor de film een onhandig tempo krijg en de fixatie op blote borsten zorgen er samen voor dat de film verre van geslaagd is te noemen.

“a must-see destination for the selfie generation”

Rampen blockbuster-film zoals we er al heel wat door de jaren heen hebben zien verschijnen uit Amerika... maar...euh...nee wacht eens...ditmaal is het van Chinese bodem. Veel verschil was er niet te ontdekken! Vermoedelijk was, om het zo toeganglijk mogelijk te maken, de bekende regisseur Simon West aangetrokken. (naast eveneens wat mensen achter de schermen) Een man met enige ervaring in Amerikaans en Britse actiefilms. En ook de Britse Jason Isaacs was te zien als een vastgoedontwikkelaar met het standaardprobleem; veiligheidswaarschuwingen negeren door het nastreven van winst. De verdere cast is overwegend Aziatisch. Op moeder Sue Miller na, want dit gaf de film nog een Nederlands tintje! Dit was stuntvrouw/actrice Alice Rietveld. Het formuleuze scenario heeft geen verrassingen. Actiescenes worden netjes afgewisseld met momenten van rust die komt van routinematige drama; Het jonge kind, de oudere man, een romantisch huwelijksaanzoek (super-cheesy onderwaterscène) en vooral niet vergeten de vervreemde dochter! Die dochter, de Taiwanese-Australische actrice Quinlivan en haar vader, de gerespecteerde 73-jarige Chinese veteraan Wang Xueqi (o.a. "Bodyguards and Assassins") deden het prima! Tja en tot de verbazing van iedereen in en rond het pretpark, barst de Tianhuo-vulkaan uit. En eerlijk is eerlijk de CGI en het green screen-werk van de rampspoed waren erg goed, op slechts een paar wiebelige momenten als de lavastromen de bevolkte gebieden binnenstromen. Scènes met snel voortrazende monorails of een jeep die aan een rotswand bungelt waren vertrouwd maar toch ook spectaculair. Helaas bezat het ook een tenenkrommend langdurige 'zal papa overleven'-climax, die voor mij nogal afbreuk (zeg gerust anticlimax) deed aan de film! Nu zijn rampenfilms, die de botte, verwoestende woede van de natuur op de mens en zijn creaties ontketenen, een genre dat niet veel verandering van het verhaal toelaat, en slechts af en toe door technologische innovatie in speciale effecten weet te overtuigen. Dit is dan ook tot er weer iets technologisch beters uitkomt, een prima vermakelijke film.

Het Deense verzet had de R.A.F. gevraagd om het hoofdkwartier van de Gestapo in Kopenhagen te bombarderen. Na weken van planning werd op 21 maart 1945 groen licht gegeven voor operatie Carthago. Het zal uiteindelijk een missie met dramatische afloop worden! Het bombardement zal drie golven plaatsvinden maar tijdens de eerste golf gaat er iets mis en crashte er een vliegtuig neer, dichtbij de katholieke Jeanne d'Arc-school. Verscheidene bommenwerpers in de tweede en derde golf zagen de school voor hun doel aan en dropte daar hun dodelijke lading. Het gevolg was dat 86 kinderen en 19 volwassenen omkwamen en 67 kinderen en 35 volwassenen gewond raakten.

Dat tragisch oorlogsongeluk wordt herdacht in deze Deense Tweede Wereldoorlog-drama. Het is een oorlogsfilm die de traditionele formule volgt, waarbij verschillende verhaallijnen samenkomen tot de noodlottige gebeurtenis. De film speelt zich af in de normaliteit van het gezinsleven: Zo is er de arbeidersjongen met gewetenswroeging die zich aansloot bij de verkeerde kant, een getraumatiseerde jonge jongen (door het begin van de film), die samen met zijn nichtje en haar vriendin op de school zitten en de vliegtuigbemanning. Ook zie je een paar verzetsstrijders en het blijkbaar onontkoombare kind van een nazi-officier.

De film zag goed uit! De historische gebeurtennissen worden vakkundig in beeld gebracht. En de vliegscènes, badend in regen en mist, zijn behoorlijk overtuigend en de vertraagde ontploffingen zijn grimmig realistisch. De hele cast is uitstekend. Echter de enige op/aanmerking die ik bij de film heb, is dat de regisseur teveel zijn dochter naar voren schoof. Actrice Fanny Bornedal is niet slecht als de non Teresa, die haar geloof in twijfel trekt door de oorlog en het aanleg met de collaborateur Frederik. Maar ondanks dat dit een groot gedeelte van de verhaallijn in beslag nam, is het minst interessante deel van de film. De film is in alles vrij degelijk...wat voor oorlogsfilms een pluspunt is!

Asger Holm zit noodgedwongen in de meldkamer van de alarmcentrale. Niet anders dan een man met een headset aan een bureau en een rij inkomende gesprekken. En toch boeit het! Zelfs ondanks ik weet dat het gebeuren in de meldkamer totaal niet kan of klopt. En maar goed ook! De film is vooral zo spannend door het goede samenspel tussen wat je ziet en wat je hoort. Tenminste tot aan de 'onverwachte' wending. Daarna werd mij allemaal iets te gortig. Een prima effectieve thriller die een beroep doet op ons inbeeldingsvermogen. En telkens als die telefoon opnieuw rinkelt wil je vooral dat die zo snel mogelijk wordt opgenomen!

De militaire operatie om de Schelde vond plaats op 2 oktober tot 8 november 1944 en had enkele van de moeilijkste gevechten uit de gehele oorlog...een vergeten slag. Tja...lettelijk en figuurlijk...maar aan de kwaliteit van de productie, lag het zeker niet! Er was aandacht voor de kostuums, het decor, en de verdere aankleding. De Engelsen, de Duitsers, de Nederlanders (met Zeeuws accent!); iedereen spreekt zijn eigen taal. Oftewel er was oog voor detail. Maar waarom dan zo'n typische Nederlands oppervlakkig scenario...?

Het belang van de strategische ligging van de Schelde komt in geen enkele scène terug.(behalve even gauw medegedeeld in de introductie) Nee zucht meer focus op weinig boeiend persoonlijk drama... je ziet Marinus van Staveren, een Nederlandse jongen die aan de kant van de Duitsers mee vecht aan het oostfront en gewond raakt. Je ziet de jonge Brit William Sinclair, een zweefvliegtuigpiloot van de RAF in England problemen met zijn vader, een hoge pief bij de RAF, hebben. En tot slot de enige die zich daadwekelijk in Zeeland bevindt Teuntje Visser, een Zeeuws meisje dat op het kantoor van de burgemeester van Vlissingen werkt. Terwijl wij hen volgen, moeten de Canadese troepen in Operatie Vitality en Infatuate felle en dodelijke gevechten hebben geleverd tegen de Duitsers.

Volgens eigen zeggen wilden de filmmakers jongeren informeren over wat oorlog met mensen doet. Dat jongeren niet veel begrijpen van oorlog is misschien al een belediging op zich. Maar omdat in een slap en cliché verhaal te laten zien, is nog erger! Oei oei oorlog is slecht, tja dat weet iedereen Gek, hè? Ach schotel ons de verzetsstrijder tegen wil en dank op, of de foute Duitsers die foei martelen, en de Engelse soldaten die zijn gestrand en proberen te overleven. Bijna alles wat verteld wordt in deze film hebben andere oorlogsdrama’s al veel beter laten zien. Waarom werden trouwens de verzetsstrijders van groep Kloosterman niet gewoon genoemd?

En werkelijk van de gevechtsscène van de Canadese bestorming in november 1944 van de Duitse bottleneck, de kilometerlange Sloedam tussen het vasteland (Zuid-Beveland) en het eiland Walcheren, de climax maken? Zoiets als het laatste eindduel tussen superheld en schurk? Oh het zag er ook best goed uit maar dit was ook domweg, een nabootsing van Sam Mendes film "1917" Met het grootse probleem dat het nu leek op een iets wat even werd gedaan! Men had een bijna onmogelijke opgave om het in handen te krijgen en vele Canadese soldaten zijn bij die slag gesneuveld!

Aan de amfibische operaties die uiteindelijk de strijd beslechten is geen aandacht besteed (oké financiële overweging maar waarom dan wel de vliegtuigen?) En als je echt de verschrikkingen van oorlog wil laten zien waarom zwijgen, over het feit dat de geallieerden voorafgaande aan de strijd het gebied grotendeels onder water is gezet met bombardementen die de nodige burgerslachtoffers veroorzaakte? Dit had aanzienlijk meer impact gehad! Tja zoals gezegd de film oogt meer dan prima en technisch is er ook niets aan op te merken maar het scenario focus zich op de verkeerde dingen waardoor het de titel 'vergeten slag' eer aan deed!

Tja... als je naar deze film ga kijken en verwacht dat erop gezichten wordt geslagen...heb je het mis...dit is wel iets anders dan snelle spanning en jump scares. Het is een donkere en deprimerende film die eerst bestond als korte film. Nu is een korte film uitbreiden naar een volledige lengte riskant. Veranderingen in de plot kunnen de sfeer of boodschap verpesten. Deze film slaagt er boven verwachting goed in om zin tijd te vullen! De film bezit gruwelen uit het echte leven en de nadruk lig op een personage-gedreven plot. Iets wat je meer gewend ben te zien in drama's dan in genrefilms. Het vertelt het verhaal van twee broers Lucas en zijn oudere broer Tom die hun best doen om verder te leven na een familietragedie. Lucas heeft het moeilijk, en zodoende sluit hij vriendschap met de lokale legende, een vreemd, griezelig wezen (of Virago wat heks betekend) uit het bos. Daarmee is dit een intrigerende kleine film die op een goede manier een bovennatuurlijke element gebruikt om de achtergrond van verdriet te verklaren. Een film die effectief speelt met is-het-bovennatuurlijk-of-is-het-een geestesziekte... En...met thema's als; pesten en het onvermogen om negatieve emoties op een gezonde manier te uiten, is het meer dan zomaar (de zoveelste) een monster in het bos-film. Dat klink als "elevated horror" maar gelukkig toont het daar weinig overeenkomsten mee! De 'Virago' is bijna de gehele tijd een aanwezige dreiging en regelmatig in beeld. De film slaagt goed in de juiste stemming en sfeer te creëren. Het gebruik van schaduw en verlichting viel op. De film heeft een rustig tempo, solide acteerwerk en regie en door het tragisch verhaal biedt iets anders in plaats van volume omhoog- schrikken of veel bloedvergieten

“Outside this community we’re just outsiders”,

Zoals vaak in coming-of-age films gaat het over buitenbeentjes. De reden daarvoor is dat hun verhalen toch vaak het meest interessant zijn. Zo ook dit hartverwarmende verhaal over zelf-ontdekking dat zich afspeelt in wereld van slash-fictie. Oftewel erotische fanfictie. Tot voor kort had ik er geen idee van dat deze fanfictie bestond.

Als er iets duidelijk wordt uit die coming of age-verhaal over tieners is het wel dat opgroeien niet meevalt. Zo ook voor de vijftienjarige Neil. Hij schrijft homo-erotische fanfictie over zijn favoriete sci-fi-serie “Vanguard.” Tot hij de verwante ziel Julia ontmoet, die de elven-fantasie-serie “Fain” schrijft. Veel van de kracht die film bezit, schuilt hem in het feit dat er niet teruggedeinsd wordt voor de seksuele fantasieën van de hoofdpersonage. Het barsten van nieuwsgierigheid en puberaal verlangen zijn daarbij allesbehalve eenduidig. Neil is immers zelf nog aan het uitvinden wie hij is en in zijn fanfictie kan hij deze grenzen verkennen. De fan-cultuur wordt daarnaast fatsoenlijke in beeld gebracht.

Af en toe is de film misschien iets te plat, maar verder is het vooral erg charmant. Dit kwam vooral doordat Michael Johnston en Hannah Marks (heerlijke rol) de personages Neil en Julia overtuigend neer weten te zetten. Ze zijn grappig en knullig , schattig en perfect geloofwaardig. En voor een kickstarter-project ziet het er zeker goed uit, ook de sci-fi -scenes waar Neil’s verhaal tot leven kwam. Misschien dat Slash niet altijd even bevredigend is, maar het geeft je na het bekijken wel een warm en goed gevoel.

Ach, deze Zuid-Koreaanse actiefilm over een jonge vrouw die een heldin wil worden en in een parallelle universum haar kans krijgt, was niet slecht. Maar ik weet ook niet wat er nu precies mee aan moet! Niet omdat er nu zoveel gekte was... nee, meer omdat het allemaal zo alledaags werd gehouden. Was dat omdat het budget maar klein was? Je kreeg nu nergens echt het gevoel dat het om een parallelle wereld ging. De held versus schurken martial arts gevechten waren netjes maar ook niet speciaal. Tja en er is van die typische Koreaanse humor; waar dan een personage regelmatig uilig loopt te doen. De leidster van het onderdrukte volk loopt in spijkerkleding en de schattige heldin Ji-hye Ahn zie je alleen maar in een gele hoody daardoor zag het er allemaal maar normaaltjes uit. Soms zijn er ook scenes mooi gehuld in neonkleuren, maar dat is ook al vaker gedaan. Al met al een lichte actiefilm die denk ik meer gericht was op tieners. Daar is niets mis mee maar het blijf meestal wel aan de veilig kant.

Blaxploitation-film met een no-nonsense held en een niet al te ingewikkeld plot. Je kan wel speken van letterlijk en figuurlijk een old-school actie-film! De film verspilt maar weinig tijd om het op te zetten; Slaughter zijn ouders worden vermoord door een autobom en met toestemming van de regering gaat hij achter de verantwoordelijk gangsters aan naar een naamloos Zuid-Amerikaanse land. Het budget was laag en de actie niet bepaald uitgebreid. Sommige actiescènes beginnen en eindigen abrupt. Acteur Jim Brown kan niet acteren, maar hij lijkt te genieten van wat hij doet. Stella Stevens verzorgt de eye-candy en zij belandt uiteindelijk ook verticaal bij Slaughter in de slaapkamer. Het uiterlijk en het camerawerk van de film hebben de voor die tijd bekende rauwe jaren '70 korreligheid. Met zijn nooit al te moeilijke plot, de muziek van Billy Preston en het snelle tempo maken van deze film tot het einde bevredigende B-actie entertainment!

Oef, dit was iets waar ik maar weinig mee kon! Het duurt veel te lang voordat er doden gaan vallen. De killer is vanaf de eerste minuten al bekend. Veertig minuten door Porky-taferelen worstelen valt dan ook niet mee! En gaat het los blijft het nog steeds een behoorlijk slordige film met een paar aardige kills en nog veel meer... domme acties. Enfin het is een slasher, echter zelfs daarvoor al... het gebouw is op slot, duidelijk verlaten en rijp voor de sloop. Waarom ga je naar binnen? En hoe zit dat met de elektriciteit en stromend water? Carol die we aan het begin de grap onder de douche zien uithalen, was Caroline Munro, één van de vele Bond-girls uit The Spy Who Loved Me (1977) en hier duidelijk te oud voor! En het einde was één grote klap in je gezicht. Over het algemeen, is dit dan ook één van domste toevoeging aan het slasher-genre. Een paar punten voor het bloed en een paar borsten.

Een zogenaamd ethische, GMO-vrije kledingwinkel Canadian Cotton Clothiers bereidt zich voor op het aanstaande 'Monday Madness'-evenement, waar ze van plan zijn hun langverwachte nieuwe' Super Shaper'-jeans te onthullen, een 'gender-inclusieve' designerlijn die zich aan het lichaam zal aanpassen.

Ja, oké met die beschrijving leg je het er wel erg dik bovenop; de film bevat een humanitaire boodschap! Het wil wat zeggen over de overmatige consumptie, de uitbuiting door bedrijven en de rechten van werknemers maar doet dat zonder enige betekenis. Ondertussen voeren ze dan ook nog even vluchtige iets over influencers op. Oppervlakkig wil ik het niet noemen want ik denk dat de regisseur/schrijver best oprecht was maar dat het gewoon niet beter wilden lukken. De reden van een gewelddadige jeans was dan ook erg mager. Ook de manier waarop wordt geacteerd was erg irritant! Elk personage was vervelend. Het is te hopen dat dit acteerwerk opzettelijk was overdreven? Enfin...uiteindelijk was het maar slachtvee. De moorden waren goed, maar de effecten die ze gebruikten om de spijkerbroek vanzelf te laten bewegen, zagen er op één of andere manier minder goed uit. Dieptepunt was dat de bewuste spijkerbroek begon te dansen op Indiase muziek. Doordat de film niet veel meer was dan gemakkelijke entertainment maakte het zich zelf ook schuldig aan de achterliggende boodschap. Tja en dan wordt het algauw niets meer dan een ongecompliceerd vervelend vluggertje!

Een viertal vrienden gaat op vakantie op een afgelegen eiland, waar ze één voor één gedood worden door een mysterieuze....ja wat? Ondanks zijn plot voelt het nooit als een slasher, het voelt een beetje als een spookverhaal, maar er is nooit genoeg angst of spanning. Het duurt ongeveer 30 minuten voor een eerste maar redelijk fatsoenlijke en originele kill. Dat was niet mis als de film op deze manier zou doorgaan! Helaas glijdt de spanning die het opbracht weer weg, doordat de volgende 30 minuten de overige drie personages hun vermiste vriend proberen te vinden. Hm...een horrorfilm van 90 minuten die ongeveer 60 minuten pas 1 kill heeft bereikt?

In totaal zijn er zes castleden (geen rekening houdend met de geplakte epiloog), dus dat aantal beperkt de sterfgevallen en eerlijk gezegd waren ze niet overdreven gruwelijk, (tenminste niet extremer dan wat op dat moment in de mainstream was te zien) Al waren het allemaal wel memorabele gore-scènes. Dit was de verdienste van special effects-artiest Robert Short (werkte als ontwerper bij Spielbergs Close Encounters of the Third Kind , bij de crew voor ET zat, en de killbots voor Chopping Mall creëerde) Ik kan me ook geen enkel vloekwoord herinneren en naaktheid of seksuele inhoud wordt alleen geïmpliceerd. Toch belandde op de een of andere manier de film in de jaren '80 op de lijst van de 'video-nasties'? Was dat dan omdat het suggereert dat het een hysterische vrouwen-droom betrof?

Film die waarschijnlijk kon worden gemaakt door het succes van Friday the 13th. Toch is het geen pure rip-off. Nee, zelfs het tegendeel. Het is een heerlijke film die naast de klassieker mag staan. Alhoewel er vermoedelijk wel een lager budget was. De kills waren zeker aan het begin fantastisch. Soms werd er zelfs een beetje met de kijker gespeeld om ze niet gelijk in beeld te laten verschijnen. Natuurlijk zaten er de schatplichtige scene`s erin, die laat ik zeggen hommage waren aan F13 en Psycho. Maar ook deze scene`s waren redelijk creatief. Verder staat de film bol van de geinige foute karakters. Zeker de politieagent met zijn nepsnor was hilarisch. De oplettende kijker kan vanaf het begin al raden hoe de vork in de steel zit maar toch was de eindscene verrassend. Prima campy campslasher!

Onlangs Sleepaway Camp ontdekt en die film was zeer goed. Vandaar nu me ook aan de opvolgers gewaagd. Deze werd niet gemaakt door de regisseur van dat eerste deel maar door Michael A. Simpson. Hierdoor is de film totaal anders dan zijn voorganger. Veel luchtiger,maar de film overtuigd wel! Heerlijke fout. Het verhaal heeft plaats zoveel jaar naar de gebeurtenissen van kamp Arawak. Angela werkt nu als kampleidster bij kamp Rolling Hills en met veel zwarte humor en op satires wijze legt ze wederom 1 voor 1 de jongere om. Die kills zijn best wel vindingrijk en samen met die luchtige flair en de blote boezems van de dames maakt het dat je goed kan genieten van deze film. Niet meer zo duister, eng en spannend als deel 1 maar wel een zeer leuke slasher. Grappigste was toch wel die hommage aan die drie andere beroemde slashers.

En naar deel 2 komt natuurlijk 3. De koek was blijkbaar nog niet op voor regisseur Michael A. Simpson want ook deze komt van zijn hand. En ook dit is een geinig filmpje geworden met dezelfde ingrediënten als bij de tweede. Zwarte humor en satires horror moorden. De kills zijn zelfs vetter en gaver en er zijn natuurlijk meer blote vrouwen boezems. Dit keer komen rijke en kansloze jongeren bij elkaar met een mannelijk en vrouwelijk kampleider, die het alleen maar doen voor het geld. Bij gestaan door de vader van één van de vermoorden kids van deel 2. Hoe de makers slasher Angela in het kamp krijgen was ook zeer leuk gevonden. Grote afwezige was de hommage aan een icoon uit een andere horrorfilm. Maar ach, wat was het weer heerlijk sleezy.

Een beetje een verrassing deze Indonesische speelfilm van de Australische regisseur Stuart Simpson, (die "M is for Mutant" regisseerde in ABCs of Death 2.5) als je weet op welk budget de meeste Tubi Originals worden gefilmd. Deze low-budget gekheid behoort bij één van de betere van deze streaming-dienst. Alhoewel dat meer betekent dat er meerdere lichtpuntjes waren om het de moeite van het bekijken waard te maken.

De verhaallijn volgt de Indonesische Cahya. Ze is zwanger, haar echtgenoot (Stuart Simpson) is dood, nam toevlucht tot zwarte magie en haar spaargeld raakt op. Zodoende neemt ze een baantje als dienstmeisje in een afgelegen landhuis op het platteland. Zodat ze kan zorgen dat ze haar huis niet kwijtraakt. Tot zover is het plot redelijk eenvoudig en gebruikelijk. O, en dat is het over het algemeen ook! Een vrij gemiddelde toevoeging aan het horrorgenre maar enkele opvallende wtf-momenten, (dat hadden er wel meer mogen zijn!) maken het net even...hm tja wat precies..?

Eén van de vreemdere dingen aan deze film is dat het vaak voelt alsof het zich in de jaren twintig afspeelt. Cahya heeft gewoon een mobiele telefoon dus speelt het niet daarin af! Echter is het de finale die een fantastische reeks over de top scenes biedt. Er werd gezwaaid, met toverstokjes, er vloeide bloed en er is een heerlijk godslasterlijke kerststal. Daarnaast voldeden de CGI-uitziende geesten nog aan enige griezeligheid. Ja deze film had genoeg vreemdheid om net wat meer te zijn dan gewoon een simpel spookverhaal.

Door de titel zal je algauw denken dat het hier om een real-time versie van het bekende sprookje gaat. Echter dat is dit niet, hooguit was het nog sprookjesachtig te noemen. Julia Leigh creëert in haar filmdebuut (en enige film) een vreemde dromerige sfeer. Het gaat over universiteitsstudente Lucy (Emily Browning, The Uninvited, Sucker Punch) die door haar leven lijkt te slaapwandelen. Met een reeks uitzichtloze banen (een print-baantje, een serveerster, en vrijwilliger voor medische experimenten) leeft ze niet echt. Enfin...uiteindelijk bereik je als de kijker waar de titel naar verwijst; ze wordt in slaap gedrogeerd waarna oudere heren met haar naakte lichaam spelen. Geen penetratie! Men probeert de herhaling en eentonigheid van Lucy's leven te tonen maar dat maakt de film vrij traag en zit er veel tijd tussen de gebeurtenissen. Hierdoor sleept de film best wel! Echter door vreemde situaties en oncomfortabele momenten die gedurende de hele film worden getoond, (oude mannen die zich langzaam en met moeite uitkleden, in een medisch lab een buis in haar keel of het verzoek om haar lippen in dezelfde kleur als haar schaamlippen te kleuren.) bedwelmt en vervreemdt, het op zijn best, de kijker. Als je de film beschouwt als een levendige droom , dan werkt het nog aardig. Al neemt het zichzelf ook te serieus!

Russell Crowe heeft onmiskenbaar de fase van zijn carrière bereikt waarin hij niets meer hoeft te bewijzen! Gebaseerd op een Roemeense misdaadroman speelt hij hier de gepensioneerde rechercheur Roy Freeman die ondanks zijn Alzheimer opnieuw betrokken raakt bij een cold case van hem en zijn partner. Tja je weet wat ze zeggen over slapende honden en ze wakker maken?

Net als Roy tasten de kijker vaak in het ongewisse over wat er gebeurt en hoe het allemaal met elkaar samenhangt, ook zijn er een stel flashback die het gezichtspunt van het personage laten zien en een andere wending aan het verhaal geeft. Karen Gillan is een overtuigend als de femme fatale die elke man zover kan krijgen dat hij, haar wensen uitvoert.

De film is het regiedebuut van scenarioschrijver Adam Cooper (verantwoordelijk voor; Exodus: Gods and Kings, The Transporter Refueled, en Assassin's Creed, nu niet direct het beste werk) En eerlijk gezegd bracht hij de gebeurtenissen netjes en solide op het scherm. Wel zijn er enkele tekortkomingen met de uiteindelijk ontknoping maar het werkte voldoende om het wie-deed-het soms te heroverwegen. Hoewel de film niet Neo-Noire-genre herschrijft, is het een vermakelijke thriller met paar verrassingen die de kijkers een 110 minuten lang weet te vermaken

Meestal worden bestaande werken van Stephen King verfilmd, echter voor deze film schreef King een origineel scenario en op zijn aandringen werd Mick Garris de regisseur. Het uitgangspunt van het script is ook best vreemd te noemen; eenzame, telekinese incestueuze vormveranderaars die zich zielen-zuigend voeden met vrouwelijke maagden en een vrij ernstige kattenallergie hebben. Mädchen Amick is het arme, lieve meisje die gedoemd is om als voedsel te gaan dienen, en dat is niet zo'n goed nieuws voor haar...

Je kan de film gemakkelijk afdoen als een goedkope horrorfilm uit de jaren 90, en oké eigenlijk is het er ook wel één, maar het is ook schaamteloos leuk! Er is hier het gebruikelijke Stephen King-stadje met een lichte jaren vijftig-sfeer. En ja...ja ook toffe ‘mannen in rubberpakken’ Mick Garris die altijd wel iets luchtiger en komisch te werk gaat is er duidelijk heel goed van bewust, dat het script niet al te serieus genomen moet worden.

Het duurt wel even voordat het op gang komt. Het grootste deel van het eerste gedeelte wordt besteed aan het opbouwen van de personages, en de relaties. De film had zelfs een auto-achtervolging. Maar eenmaal voorbij het midden beginnen de dingen lekker bloederig te worden, met enkele goede gore-effecten. Helaas was de technologie toen nog niet zo geavanceerd, dus de transformatie- en zielzuigende scènes zien er volkomen gedateerd uit.

Daarnaast is de lijst van bekende koppen in deze film is ook lang! Natuurlijk kan ik niet om de zeer mooie Alice Krige (die ik herkende van de Borg-Queen) heen, ook Ron Perlman speelt een kleine rol aan het einde en de film zit ook nog boordevol cameo's van horror-filmregisseurs en schrijvers; naast uiteraard Stephen King verschijnen ook Clive Barker, John Landis, Joe Dante, en Tobe Hooper. Ja dit was een leuk stukje horror uit de vroege jaren 90 met een aantal geweldige acteurs en cameo's. Vond dit door het vreemde script en prima gore toch één van de meer interessantere King- lekkere wegkijkfilm!

Met een A 24-film weet ik nooit wat het me van te voren gaat brengen; ze kennen zowel hypes (wel of niet terecht), miskleunen als prachtige films, echter één ding is zeker, de projecten die ze uitbrengen zijn meestal wel vreemd, zo niet gewaagd te noemen. En met deze film is het niet anders; met een complete wijk waar geesten wonen, een weerwolf, heksen en vermoorde pizza-bezorgers is het vreemd genoeg. Kleine opmerking; horror-fans die een volbloed horror verwachten zullen teleurgesteld worden!

"Slice" is het regie en schrijf-debuut van Austin Vesely, deze heeft meerdere videoclips geregisseerd van Chance The Rapper (vermoedelijk bevriend) die hier tevens ook zijn acteerdebuut maakt. En dat ervaring is opgedaan met videoclips is goed te merken. Niet alleen in de korte tijdsduur (al is die wel positief) maar ook met het camerawerk want die lijkt soms overal te gelijk te zijn. Al is de cinematografie soms ook behoorlijk goed, vooral wanneer er met licht wordt gespeeld. Het benadert bijna het gewenste effect van 80's B-level schlock-film.

Dat camerawerk zet eigenlijk ook direct de toon van de rest van de film. Er is in de film zoveel wat werkt en wat niet werkt, het is volledig inconsistent, echt jammer, want er zijn genoeg dingen waar ik echt van heb genoten ... en ook veel dingen die absoluut vreselijk waren. Het genre Komedie voert hier duidelijk de boventoon. Een groot deel van de film is erg ironisch, zowel de gecreëerde als de echte wereld worden vaak in het ooitje genomen. Dit betekent wel dat de horror van ondergeschikt belang was. En dan de humor die is meer van het type dat je ook in Adult Swim -cartoons tegenkomt. En is zeker niet ieders gevoel van humor. Aan mij was die humor wel besteedt!

"Slice" bouwt een vreemde soms leuke, maar ook rare wereld. Denk aan een een combinatie van The Monster Squad, (tja) Stranger things en een TV sitcom. Waarbij er zowel goede ideeën, humor en fatsoenlijke scenes waren maar helaas ook genoeg mindere. Daarbij zien we Chance the Rapper (niet de beste acteur) die als bezorger ervan droomt om kwaliteit Chinees eten tegen een betaalbare prijs te leveren. Wat wil je nog meer? De film is een bijzondere puinhoop van goede en slechte dingen maar over het algemeen overheerste het positieve gevoel van Fun!

De film biedt een redelijk aantal geïnterviewden met roots in slasher of horror-films. De verrassing is veel van die films niet eens is te zien. Ze geven alleen maar hun mening over aspecten van het slasher-genre. Die verschillende geïnterviewden weten echter niet iets zinnigs erover te zeggen. De opgeworpen vraag; slasher-maniak met een achtergrond versus gezichtsloze, gemaskerde bruut was de enige poging tot iets interessants. En blijkbaar had de film weinig financiële middelen om de rechten op filmbeelden te verkrijgen. De pratende hoofden gaven wel voorbeelden uit andere film (Halloween, Chucky, Nightmare on Elmstreet, Prowler enz.) maar de bijna alles wordt opgevuld met fragmenten uit Friday the 13th-films aangevuld met een enkel fragment ui My Bloody Valentine en in nog mindere mate April Fool’s Day. De rest wordt vertegenwoordigd door het erover te hebben in de interviews of een filmposter. Slechte zaak!

Een echt mooie, vakkundig gemaakte sciencefictionfilm. Hou wel van films die met een kleine cast in een kleine ruimte toch een spannende film weten maken. Drie astronauten op weg naar Saturnus om met een "Slingshot", naar de maan Titan te reizen krijgen te maken met enkele onvoorziene situaties die ze gespannen en de grip op de realiteit doet verliezen. De film ongelooflijk veel dingen goed! De prestaties van de drie bemanningsleden (Casey Affleck, Tomer Capone en Laurence Fishburne) zijn uitstekend. Er zijn een paar goede twists en er zijn zelf enkele scenes waar er bloed vloeit! Het enige wat de film anders had kunnen doen was het einde. Het had moeten stoppen, maar loopt nu nog evne door. Toch is het einde zo ook helemaal oké. Leuke en spannende verrassing.

Deze cynisch en grappige prent zoekt zijn inspiratie en sfeer in horrorfilms uit de jaren '80. De film pretendeert verder niets meer en niets minder te zijn dan een scherp geschreven genrefilm over een slaperig stadje dat wordt overspoeld door parasitaire wezens. Echter doordat het boordevol (vaak verborgen) referenties zit naar andere lichamelijke transformatie-horror is de film een prachtige hommage geworden. Scenarioschrijver en regisseur James Gunn verloochent met deze film dus zijn “roots” niet. Hij maakte namelijk onderdeel uit van de in 1974 door Lloyd Kaufman en Michael Herz opgerichte “Troma”-school. Ook in deze fijne horrorfilm zijn de factoren; heerlijke overtuigende make-up effecten overgoten met een humoristische saus duidelijk aanwezig.

Dit is zo'n film die je eigenlijk meerdere keren moet bekijken want de film eert zijn voorgangers door een aantal plekken in Wheelsy te vernoemen naar klassiekers uit de (Body-) horror: de bar waar een biertje wordt gedronken heet bijvoorbeeld Max Renn’s Pub naar het hoofdpersonage uit David Cronenbergs Videodrome, een winkel draagt de naam R.J. MacReady naar de hoofdpersoon uit John Carpenters The Thing, de naam van de school is "Earl Bassat High", een personage uit Tremors en de opening van het hertenjachtseizoen wordt gevierd in café Henenlotter’s naar de regisseur van twee klassiekers uit de hoogtijdagen van dit specifieke subgenre: Basket Case en Brain Damage.

Het acteerwerk is in zijn geheel geslaagd met o.a, naast de uitstekende en heerlijk '80 ogende Elizabeth Banks als Starla en Gregg Henry als de vuilbekkende burgemeester McReady, een gaaf optreden van Michael Rooker in een rol waarin hij zich lekker kan uitleven, en een prima Nathan Fillion (Serenity, Firefly) die goed gecast is als “normale” man die ook ruig en charmant kan zijn. Ook wist James Gunn zijn voormalige Tromabaas Lloyd Kaufman te strikken voor een cameo en wel in de rol van uitgerangeerde dronkaard in de karaokebar en is Rob Zombie te horen aan de telefoon als Dr. Karl

Scenarioschrijver en regisseur James Gunn brengt ook via de opvallend weinig computer-geanimeerde effecten (degene die er wel waren zijn juist het slechts) en doordat bijna alle monster-make-up met de hand is gemaakt een ode aan de vorige generatie horrorfilms Hier is dan ook mijn enige puntje van kritiek. De film gaat voor echte horror-fans net niet ver genoeg. Terwijl het voor mensen die minder met het genre hebben misschien net iets te ver gaat. Dit wordt ook ondersteunt met het feit dat de film spijtig genoeg is geflopt

Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met dit horrorfeest en het is de ideale film voor anderhalf uur vermaak. Waarbij logica, realisme, en zelfs originaliteit ineens minder belangrijk werden omdat je zoveel lol kunt hebben bij het kijken naar deze film.