Meningen

Het is vooral middelmatigheid wat de klok slaat. Ondanks de knappe plot- twist is het allemaal zeer erg mak. Als Alix Elizabeth Gitter word opgesloten in de badkamer. Is dit zo bizar dat er dus eigenlijk al de bedoeling(clue) word weggeven. Ook vond ik de scene met de schoolbus erg slecht. Een tripje naar het bos om daar te horen dat ze de volgende is?? Verder heb ik een duidelijke reden gemist waarom Jordan nu bij deze mensen was gekomen? Waar ik toch een beetje de rest van de film last van blijf houden. Oke ze was wees en er was iets gebeurd met haar ouders. Maar de relatie met/tot deze mensen komt totaal niet uit de verf.En dan zijn er natuurlijk de geestverschijningen. Aan het begin zijn ze nog te doen maar steeds maar weer die meisjes. Dat het op een moment zelf een beetje saai aan het worden was. Een Horror heeft het meer nodig van iets engs of van spanning of anders van bloederige scene`s. Helaas niets van dit!!! Daarom schaart deze film zich meer onder een boven- natuurlijke thriller dan Horror. De geesten zijn gewoon te lief!!

Met een film genaamd Simon Killer verwacht je op zijn minst dat het over een moordenaar gaat of dat er een moord wordt gepleegd. Laat dat nu net het meest opmerkelijk aan deze film zijn. Het gaat over een jongen die manipuleert en bedriegt voor hun persoonlijk gewin. Oftewel een langdradige karakterstudie over de geest van een sociopaat. Want Simon is iemand die vrouwen ziet als een middel om zijn doel te bereiken, in plaats van als mens. Het maakt het tot een eentonige film met veel lange shots en een langzame opbouw, dat werkt natuurlijk niet echt goed. De regisseur gooit er daarom wat gratuite, stomende seksscènes in. Die voor een art-house publiek misschien iets ongemakkelijks opleveren. De film was ook niet echt verschrikkelijk, maar uiteindelijk bleef ik er grotendeels onverschillig onder.

"Don't touche me. I'm a Religious Object "

Euh... iemand moet zwaar onder de psychedelica hebben gezeten tijdens het maken van deze film! De film begint direct door de vierde muur te doorbreken; 'Mijn naam is Simon. Ik woon in een regenwaterafvoer.' Wat volgt zijn een heleboel dialogen met wicca-mumbo-jumbo, scenes met salontrucs, op een feest met rijke aanwezigen, en een zwevende rode bol...En dat is pas het eerste gedeelte; want hierna zie je Simon een ritueel uitvoeren met de dochter van de officier van justitie, Linda. (Brenda Scott) Uiteraard moet je hier naakt voor zijn! Hilarisch “Magnetic — electric — charge" … Is er opeens een uitstapje naar een ​​heksen -ceremonie geleidt door Andy Warhol Factory-icoon Ultra Violet. Zodat men de kans had om een ​​ritueel te laten zien met geiten, naaktheid (bovenstaande quote) gezangen en iets over bezemstelen. Vermoedelijk serieus bedoeld maar het werkte vooral op de lachspieren. Oh en de climax bevat een of ander spiegel-trip met stroboscoop-effecten en een sociaal statement??? Uiteindelijk is Simon, koning van de heksen , een behoorlijk rommelige aangelegenheid. Er gebeurt niet echt veel. Hoofdrolspeler Andrew Prine draagt veel New Age-achtige dialoog uit. Tja afgezien van de korte naaktheid van Scott en het 'Religious Object'en ik meerdere keren heb moeten lachen over wat ze nu weer lieten zien, was er maar weinig goed aan deze film! Waarom dit dan ook geen turkey-score bezit, is mij niet echt duidelijk?

Zeer vermoeiende Neo-noir. In film noirs is het vaak een detective die doorgaans een mysterieus complot met een verleidelijke ’femme fatale’ moet proberen te doorgronden. Nu is het regisseur Paul Feig zijn handelsmerk om vrouwen centraal te stellen in zijn werk. Dus mag het tutje Anna Kendrick een vloggende huismoeder spelen die zich ontpopt tot soort Murder She Wrote- speurder als haar nieuwe vriendin (Blake Lively), een even succesvolle als drankzuchtige pr-dame, plotseling verdwijnt. Wat volgt is een stortvloed aan clichématige verwikkelingen; Levensverzekeringen, verborgen familieleden, echtgenoot die vreemdgaat et cetera. En ondertussen wordt erbij elke situatie dan grappig gedaan. De humor was wel wat subtieler en soms was er wel een geslaagde grap. Uiteindelijk mondt het dan uit in een vrij fantasieloos einde. De poster intrigeerde mij hierdoor ging ik de film dan ook kijken maar achteraf had ik me de moeite kunnen besparen. Een ding is mij nu tenminste wel duidelijk geworden; films van deze regisseur zijn niet mijn ding! (zijn derde onvoldoende)

Nee deze film is allesbehalve een top-film. Maar je kunt wel zien dat er moeite is gestoken in het maken ervan! Voor een film met een klein budget was dit niet eens zo heel slecht. Aan het begin als je de nasleep van een auto-ongeluk ziet, kreeg je een overtuigend ogend wrak en slachtoffers met bloederige praktische effecten. Christine overleefd dit maar heeft ernstige verwondingen aan haar gezicht en mond. Tegen een religieuze achtergrond is het niet moeilijk te raden dat deze lokale religie allesbehalve welwillend en liefdevol is en dat Christine in gevaar is. Het heeft helaas door zijn budget niet genoeg effecten of actie om het voorspelbare plot goed te maken en komt af en toe het B-film euvel van te spraakzaam om de hoek kijken. Wel leuk gedaan was de YouTube-video met ene professor Carpenter om uitleg te geven over het ontstaan van de zonde-eters. In flashbacks zie je een conversietherapie (die meer op martelen leek) worden uitgevoerd op Christine door pater Dunn Dit was alom bekende Bill Moseley, die vermoedelijk of weinig betaald kreeg of een vriendendienst bewees. Tja deze film is er eentje die er gewoon een beetje is, voor zijn budget nog best oké en niet al te slecht maar het was ook niet al te bijzonder.

Alle begin is moeilijk en die zegswijze uit de zeventiende eeuw is ook van toepassing op deze film. Want waar het basisgegeven van de film fantastisch is, maakt regisseur Jaume Balagueró met zijn debuutfilm er verhalend een chaotisch potje van. We zien opduikende flarden familiefilmpjes ter illustratie van Gifford's herinneringen,die totaal geen toegevoegde waarde hadden. Door het plotsklap opvoeren van personages of door hiaten in het verhaal, is de film soms veel te lastig te volgen. Wat uiteindelijk resulteert in een slecht overkomend einde. Iets wat best jammer is want de clou over ultieme Kwaad had erg sterk kunnen overkomen, met misschien wel dezelfde impact als een film als 'Seven' Wat nu rest is een zwakke mysteriethriller met een duidelijk mooie visuele stijl en die door vele tinten grijs en zwart een naargeestige sfeer weet te creëren. Een topprestatie van cameraman Xavi Giménez, ook bekend van de latere films van deze regisseur, The Machinist of van de films van regisseur Nacho Cerda. Los Sin Nombre is erg ver van volmaakt, maar is ook niet vervelend om naar te kijken.

Pre-Code-film. Dus uitgebracht voordat de beruchte Hays Code de filmstudio's een lange periode preutse censuur oplegde. Op de posters staat; ''Presented In A Marvellous New Screen Technique' dit is echter géén opnametechniek maar een verteltechniek. Want wat de film bijzonder maakt is de hoogst ongebruikelijke manier waarop het verhaal verteld wordt!

Het wordt namelijk verteld in een niet-lineaire verhaal met flashbacks in flashback, droomsequenties en ‘visioenen’ Je ziet Nora Moran niet bepaald gelukkig leven leiden. Ze verloor haar adoptieouders als tiener, wordt verkracht door de man voor wie ze werkte en wordt schuldig bevonden aan een moord die ze niet heeft gepleegd. Het plot is daarmee niet eens zo ongewoons en was destijds zelfs bekend: het meisje valt voor de verkeerde man en moet daarvoor boeten. Echter de uitvoering was dat dus wel!

Uiteraard is het een film gemaakt op Poverty Row want grote studio's zouden zich hier (denk ik) niet aan durven wagen. In tegenstelling tot vele andere goedkoop gemaakte film van Poverty Row, is het wel zeer creatief. Zoals bv. de tientallen stockfoto's die over elkaar heen worden gelegd in vloeiende optische montages. Soms deed de film me zelfs wel een beetje denken aan een horrorfilm. Daarover gesproken Zita Johann die hier de film in haar eentje draagt, is natuurlijk ook bekent als Helen Grosvenor/prinses Anck-es-en-Amon uit The Mummy (1932)

Dat de film uit de Pre-code stamt mag duidelijk zijn het taalgebruik was best grof! Nora wordt ‘een gewone goedkope hoer’ genoemd, wat voor die tijd verrassend bot is. Regelmatig is er “Damn” te horen. Maar ook een buiten echtelijke relatie en zelfmoord zouden binnen korte tijd uit boze worden! Erotische inhoud zoals de poster beloofd is er dan weer niet! Tenslotte kunnen kijkers die wat moeite hebben met de vreemde manier waarop het verhaal wordt verteld, weinig vinden om hun aandacht vast te houden.

Derde en laatste Sinbad-film met de Dynarama van de legendarische special effects-meester Ray Harryhausen. Wederom met een andere Sinbad, echter is dat de meest vergeetbare lusteloze acteur in deze rol en de schurk is de minst kleurrijke. Desalniettemin bezit het een spannend verhaal en een capabele ondersteunende cast.

Een koninkrijk ergens in de Arabische wereld gaat door een soort magisch misdrijf iets rampzalig mis tijdens de kroningsceremonie van prins Kassim. Gelukkig is daar Sinbad, blijkbaar een persoonlijke vriend en minnaar van zijn zus, Farah, om naar afgelegen eiland in de Middellandse Zee te varen waar de machtige tovenaar Melanthius woont.

Dit keer werd Sinbad gespeeld door de zoon van John Wayne, Patrick maar zoals ik al opmerkte was deze niet zo heel opmerkelijk goed. De schurk in deze film was een "Evil Stepmother" Iets wat je verwacht bij een Disney-film en niet bij een Sinbad-film. Daarnaast acteert Margaret Whiting ook vrij irritant! Het is dan ook de ondersteunende cast die deze film weet te redden. Naast de gave creatie van een baviaan is er ook de eye-candy in de vorm van prinses Farah en Dione, dit zijn Jane Seymour en Taryn Power en die fleuren de boel op door naakt te zwemmen.

Harryhausen-films kijk je natuurlijk ook voor de creatie van zijn wezens. Echter géén van de wezens in dit uitje is zo fantasierijk als zijn hoogtepunten. Ze laten veel minder indruk achter! De insectachtige mensachtigen aan begin deden vooral denken aan Jason and the Argonauts (1963) De bronzen stier aka automaton deed op roeien na bijna niets, de gigantische walrus was uitstekend maar niet erg dreigend. De Troglodyte en de Kassim-aap zijn dus de meest opvallende kwaliteitsbeestjes

En dan vraag ik me nog af; "waarom heet deze film eigenlijk Sinbad en het oog van de tijger?" Toegegeven, er is een tot leven komende bevroren Smilodon (sabeltandtijger) in het heiligdom van de vier elementen, en Zenobia krijgt rare, groene kattenogen wanneer ze een spreuk uitspreekt, maar geen van die dingen is belangrijk genoeg voor het verhaal om deze titel te verdienen.... Tja als je het vergelijkt met de vorige film is een minder goede film, maar het is nog wel een vermakelijke film.

Aardig en amusant maar geen echte topper deze Sinbad the Sailor film. Douglas Fairbanks was een beroemd en geliefd acteur uit het silent-tijdperk. En één van zijn beste films was The Thief of Bagdad (1924), het moet zo beetje de eerste Duizend-en-één-nacht avonturen films zijn geweest. Zijn zoon Douglas Fairbanks Jr. probeerde ook een carrière voor zichzelf op te bouwen. Onder andere door in zijn voetsporen te treden met deze toch wel vreemde Sinbad the Sailor-film. Vreemd vooral omdat de film is ontdaan van fantasie of magie. Daarentegen zien we veel spitsvondigheden en dialogen. Ook is er niet veel actie, die meer slapstick aan doet dan spannend is. Daardoor is de film als een vis op het droge. En reist ook de vraag voor wie de film nu is gemaakt, de film oogt voor het grootste gedeelte als een kinderfilm maar door de sensuele ondertoon is het toch meer een film voor volwassen.

Op de aankleding was verder weinig aan te merken. De albast paleizen en minaretten zagen er in de blauwe en gouden Technicolor-kleuren erg mooi uit. Wat Maureen O'Hara natuurlijk ook deed! Toch is het te jammer dat SInbad meer leunt op decors en woorden.

Michael Jacksons "Thriller"-muziekvideo, tot leven gebracht door de geanimeerde cast van Sing. Het balanceert tussen nostalgie van de originele video en de speelse energie van het Sing-universum, waardoor het vertrouwd aanvoelt. Een geanimeerd eerbetoon aan de King of Pop!

Een film die zeker valt in de categorie "Wat heb ik net bekeken?" En eentje die je ook niet snel zal vergeten, dat is verdomd zeker! Ik denk dat ik ook nog nooit zoveel vreemde beelden op zo'n mooie manier voorbij heb zien komen. Bij de eerste paar minuten van Singapore Sling, zou je zweren dat je naar een oude, film noir-detective aan het kijken was. Geheel in het zwart en wit gefilmd. Het is buiten donker en de regen stort neer. Twee vrouwen graven een kuil. Een man spreekt in de dialoog dat hij liefdesverdriet heeft. Wanneer één van de vrouwen een man naar het pas gegraven graf sleept en pauzeert om zijn organen in hem terug te duwen. Zijn dat de eerste tekenen dat dit absoluut geen film-noir is! Nee, dit is art/trash cinema. Met veel ranzigheid en perverse seks! Incest, bondage, Roman showers (braken op iemand), golden showers, een menselijke vibrator (serieus,niets is te gek) en een masturbatie met een kiwi. De twee vrouwen worden alleen bekend als "moeder" (Michele Valley uit Dogtooth waarin ze ook de moeder speelde) en "dochter" (Meredyth Herold). Derde en tevens laatste is Singapore Sling de detective. Zoals hieronder al aangeven zijn in film tevens verwijzingen naar Laura (1944) en Les Diaboliques (1955) te vinden. Het maakt de film er nog leuker en vreemder op! Doordat de cultfilm zijn schokkende en weerzinwekkende inhoud weet te vatten in een zeldzame schoonheid is dit absoluut een bijzondere film. (al is hij wel vrij lang)

Fantastische en bijna onwaarschijnlijk mooi Oost-Duits sprookje in een stijl die bijna authentiek is aan die van gebroeders Grimm, inclusief het moraal. En dan niet de vriendelijkere Disney- variant maar meer van de echte nachtmerrieachtige kwaliteiten. De prins die op weg gaat om het zingende boompje te vinden, begint nog charmant maar veranderd al snel in een boze beer, en de prinses was al hooghartige verwend en gemeen en veranderd daarna naar een afzichtelijk meisje. Daarnaast is er nog een boosaardige dwerg en een vis die wel vriendelijk is maar voor kinderen nog al eng kan overkomen. Een gigantische goudvis met ogen die alle kanten opdraaien. Het doet zich nog het beste vergelijken met de Wizard of Oz maar dan zonder zing en dans. De film is in Technicolor en vooral met veel roze en lila kleuren, wat de film direct een magische uitstraling geef. Bij de decors gaan weelderig en cheesy hand in hand maar zijn opmerkelijk mooi! Het maak me ook nieuwsgierig naar andere sprookjesfilms van de studio DEFA. Deze film is in ieder geval met zijn mooie design en duistere randje een indrukwekkend verhaal die laat zien dat ook het leven van prinsen en prinsessen niet altijd over rozen gaat.

Film die nogal tegen valt. Achteraf misschien ook wel begrijpelijk omdat Vaughn Monroe een zanger was en geen acteur. Maar ook de rest van de cast levert geen sterk acteerwerk af. Daarnaast is het verhaal ook niet heel sterk. Outlaw wordt sheriff en komt hierdoor weer op het rechte pad. Verder zijn er nog wat ontwikkelingen met de beheerder van de postkoets. Waarna er een zeer simpel en bijna evangelisch einde volgt. En tussendoor kweelt Monroe dan ook nog wat liedjes. Heel braaf en totaal geen indruk gemaakt deze film.

In eerste instantie leek het een veelbelovende horrorfilm met een Indonesische folklore dat het s' nachts geen goed idee is om fluiten. Er was een interessant begin, leuk met de vriendschap tussen drie jongens, de vogelwedstrijden, het leven bij opa en oma en de lokale folklore die uiteindelijk voor problemen zorgt. Uiteraard met regelmatig een jump-scare maar die hadden weinig tot niets met het verhaal te maken. Helaas is alles in de film dus niet zo goed uitgevoerd. Na een tijdje had ik het gevoel dat ze echt niet meer wisten waar de film heen moest...de context raakt voor de kijker steeds verder zoek. Dat en het feit dat halverwege opeens niet meer om het fluiten gaat. De cinematografie is eigenlijk nog best sfeervol en goed te noemen, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

'Along With the Gods: The Two Worlds' was één van de duurste en (op één na) succesvolste bioscoop hit in Korea. En is een Live-actie-versie van een populaire web-comic met dezelfde naam en waarvan dit pas het eerste gedeelte van het verhaal is.

Brandweerman Ja-Hong krijg de mogelijkheid om te reïncarneren. Hiervoor moet hij eerst vrijgesproken worden in zeven processen in zeven verschillende lagen van de Samsara. De kenmerken van een grote blockbuster; geweldig uitgevoerde actiescènes, de nodige humor en CGI-effecten in de vorm van een boeddhistisch jasje.

De film is vrij origineel, regelmatig ontroerend (familie-melodrama) en verrast op veel vlakken. Zowel het acteerwerk als de beelden van een fantastisch over-the-top hiernamaals, kostuums en special effects zijn zeer goed! Degenen die de Koreaanse cinema een warm hart toedragen en bereid zijn de film een kans te geven worden niet teleurgesteld, al is de speelduur misschien het enige aspect wat een struikelblok kan zijn. Die is met 139 minuten, best aan de ruime kant!

Na het best wel opwindende eerste deel (The Two Worlds), had ik redelijk goede verwachtingen om een leuke voortzetting te zien in dit tweede deel (The Last 49 Days). Dit slaagt maar gedeeltelijk want er is een beduidende verandering in toon en focus die toch voor wat minder plezier zorgde.

In het eerste deel werden fantasie-elementen en actiemomenten goed samengevoegd en droegen zo bij aan een leuk spektakel. Echter ditmaal lig de nadruk meer op het leven en de geschiedenis van de beschermers, in plaats van de beproevingen van de overledene en het is deze switch in focus die niet echt werkte voor mij.

Hoewel het verhaal nog best interessant was, wordt er teveel uitgelegd. En hierdoor voelt de looptijd van 2 uur en 20 minuten te lang en mist het soms de spanning die de film nodig heeft om je aandachtig te houden. O.k we krijgen meer achtergrondverhaal maar de film lijkt tijdens die geschiedenis meer op de zoveelste zwaard-vechtfilm, dan een fantasie-actie film. Over het algemeen nog steeds zeer plezierig als je van dit soort films houdt.

Aardige Horror/thriller!! Heerlijk avond kijk plezier. Maar voor een doorgewinterde horror fan wat mak! Wel een paar goede schrik- momenten( ook voor mij) maar ook vaak dat je ze aanzag komen!! Qua verhaal zat het ook wel goed in elkaar. En de 8mm filmpjes en geesten waren best creey. Maar verder was het over het geheel erg tam en geen echte grote topper. Drie sterren omdat de film een heerlijke sfeer heeft !!

Je neemt het basisconcept achter DC’s 'Suicide Squad' vervang deze voor bekende en copyrightvrije sprookjes- en literatuurpersonages en je komt redelijk in de buurt van 'Sinister Squad' een mockbuster uit de koker van The Asylum. Alice (Christina Licciardi aanstekelijk 'acterend' en best leuk om te zien) verzamelt een groep van goederiken; goudlokje (met pistolen), de rattenvanger(passief), de gekke Hoedenmaker en de tweelingbroers Tweedledee en Tweedledum. En deze bonte groep verzamelt een team van sprookjesachtige slechteriken; Blauwbaard, de grote boze wolf, de hartenkoningin, Carabosse, een mensenetende heks, en natuurlijk Repelsteeltje. Samen nemen ze het op tegen de Dood maar wat die nu precies wilde was niet duidelijk! De hele film vindt plaats in een verlaten pakhuis, dat omgedoopt is tot 'Het vergrootglas' (het deed me wel wat denken aan Agents of S.H.I.E.L.D.) Licciardi mocht na deze film nogmaals verschijnen als Alice in het tweede deel van de Avengers Grimm. Tja, wie bekend is met The Asylum weet ook wat hij kan verwachten! (Weinig kwaliteit) Dit is dan ook zeker niet de beste film die er is, maar ik kon er nog best plezier aan beleven!

Deze film is gebaseerd op één van de filmpjes uit de anthologie-reeks V/H/S uit 2012. De regie van dat filmpje was in handen van David Bruckner en heette “Amateur Night” Het ging over drie vrienden die een stel meiden oppikten en uiteindelijk op een hotelkamer belanden. Ze denken dat het een wilde nacht gaat worden, echter blijkt één van de dames een Siren. Aan regisseur Gregg Bishop de eer om daarvan een langere versie te maken. Helaas lukt dat niet goed genoeg. Al is er gelukkig niet gekozen voor de found footage stijl. Een stel vrienden gaat op vrijgezellenfeest in een soort van humoristisch setting ala "The Hangover" De stripclub is nogal saai maar gelukkig is er iemand die hun tipt over een andere club. In die club van de charismatische Mr. Nyx zit een meisje op gesloten en de bruidegom, nobel als hij is, laat haar vrij. Dat meisje Lily is dezelfde dame als uit de korte versie. Na haar vrijlating zien we haar verandering en die is, ondanks de beperkte middelen, zeer mooi in beeld gebracht. Daarom is het ook best jammer dat de rest van de film blijft hangen in de komische sferen en/of niet goed doordachte scenes. Als er dan ook nog een ander mythische creatuur bij gehaald wordt, valt de film compleet door de mand. Jammer want de korte versie van Siren had genoeg in zich om een leuke creature-film te worden.

Laat het maar aan de Australiërs over om met prima opvallende horrorfilmpjes te komen! Streamingdienst Shudder heeft daar blijkbaar een neus voor en verzorgde dan ook de VOD voor de Amerikaanse markt en over het algemeen wordt de film dus goed ontvangen! Wat op zich nog best bijzonder is want met de bloederige scenes is het behoorlijk visueel en niet zo gauw de meest publieksvriendelijke film!

Beste tienervrienden Cecilia, bijnaam Sissy en Emma komen elkaar weer tegen. Cecilia, een influencer, een zelfhulpgoeroe met meer dan 200.000 volgers op Instagram, wordt uitgenodigd voor Emma's vrijgezellenweekend, echter daar komt ze haar pestkop Alex van de middelbare school weer tegen. Het volstaat te zeggen dat dit vrijgezellenweekend geen gezellige of vellige plek zal zijn...

Eng of schokkend kan ik de film niet noemen, maar dat is voor doorgewinterde horrorfan toch al lastig, maar het bloed vloeit rijkelijke en er is leuke galgenhumor. Hahaha die kangoeroe-roadkill grap of het gezichtsmasker dat "Elon Mask" heet ! Aisha Dee is geweldig in de titulaire rol. We kunnen niet anders dan een beetje voor haar duimen, ook al neemt ze steeds wanhopiger maatregelen om te ontsnappen aan de gevolgen van haar acties.

Hoewel je een redelijk goed idee hebt van waar het naartoe gaat als alles eenmaal begint, was het wel ontzettend leuk om daar te komen! Praktische effecten en make-up vermengd met donkere humor en wat Ozploitation-gekheid leveren wederom een zeer vermakelijke film op!

De eerste grote thriller (na een viertal komedies te hebben gemaakt) van regisseur Brian De Palma en bijna elke scène bevat een soort verwijzing naar de films van Alfred Hitchcock, (Rope,Psycho en Rear Window) wat ook de bedoeling van De Palma was. Er is zelfs een goede, zenuwslopende score van Psycho-componist Bernard Herrmann. Erg effectief gebruik van split-screen en een speelse opening-scene van de televisieshow genaamd “Peeping Tom” De hele film is opgezet als een soort vreemd voyeurisme. Sterke vrouwelijke hoofdrollen van de sensuele Margot Kidder als één van de tweelingzussen en Jennifer Salt als verslaggever die vanuit haar flat de moord ziet gebeuren. Niet heel veel bloed maar de verontrustende hallucinatie-scenes meer aan het einde maken weer heel veel goed. Inderdaad een fijne film!

In september 1944 sloot Finland een wapenstilstand met de Sovjet-Unie en werd zo verplicht om de Duitse troepen van hun grondgebied te verjagen. De Duitse troepen moesten zich terugtrekken maar paste de tactiek van de verschroeide aarde toe. Tegen die achtergrond ontmoet je de Finse ex-commando Aatami Korpi (Jorma Tommila) die een teruggetrokken leven leidt als goudzoeker maar naar het vinden van goud, met een nazi-probleem te maken krijgt.

De film is niet gecompliceerd; nazi's zijn fout en Korpi is goed! Toch doet dit eenmansleger tegen een nazi-squadron precies wat het moet doen! Je ongegeneerd laten genieten van 90 minuten van goede kills met veel karmozijnrode vloeistof! Korpi is ook meer een mythe dan een mens, wat betekent dat hij alles overleeft wat een zekere dood had moeten zijn! Rambo-stijl...Geloofwaardigheid is hier dus niet aan de orde!

De titel Sisu verwijst naar een Fins woord dat niet kan worden vertaald, maar ruwweg stoïcijnse vastberadenheid, veerkracht hardheid en moed betekent. De hele film heeft verder passende retro-look cinematografie en de natuurlijke schoonheid van Lapland zorgt voor opmerkelijk mooie plaatjes, die versterkt werden door een soort viking-soundtrack/score Kwalitatief zag dit splatter-exploitatieactie-avontuur, er dus ook goed uit! Een fantastische wraakfeestje!

Wederom actie, bloed en een compleet doorgedraaide Sisu die genadeloos moordt...wel lastig om een vervolg te maken van iets wat misschien niet echt een vervolg nodig had maar de makers zijn erin geslaagd. De film leunt nog meer op bloederig, gruwelijk, cartoonesk geweld, maar behoudt de basis: een zwijgzame held die weigert dood te gaan. Het plot was wel iets zwakker dan het eerste deel. (die draait om twee partijen die vechten om een bot/euh..goud) Hier draait het om de wraak voor de moord op zijn kinderen en vrouw. Maar zoals het hoort in een tweede deeltje is het geweld wel heftiger, wreder en bloeddorstiger! De productiewaarden zijn over het algemeen hoog (wel wat twijfelachtige CGI) de regie is vakkundig om de spanning in bepaalde scènes op te voeren en de opwinding in andere te maximaliseren. Toegegeven, niet meer zo verrassend als het eerste deeltje maar met een vlotte speelduur van 90 minuten vol overdreven actiescènes en een hoop bloedvergieten, kan ik eigenlijk er niet over klagen.

Aan ambities ontbreek het deze film niet! De film vertelt een bizar verhaal waarin trauma's van het verleden via verstrengelde zielen reïncarneren in het heden. Alles draait om de aankoop van het pand waar een experiment met tijdvervorming is misgegaan. Zodoende zijn er verhaallijnen uit 1931/36 (in China), 1978 en 2025. Je zou denken dat dit simpelweg voldoende was maar nee.... je krijg veel te vaak Neils huiselijke leven en persoonlijke problemen te zien. Ambities zijn een goed begin maar een film is meer dan dat! alleen Tja en helaas had regisseur Perlman een aardig ambitieus idee, maar verprutst hij het vervolgens met een hoop uitleg die het concept compleet onbegrijpelijk maakt. Meer vertellen dan tonen is natuurlijk ook niet goed en de langzaam opbouwen gecombineerd met teveel persoonlijk leven maken van dit een goedbedoelde sciencefictionthriller die nergens echt spannend werd.

"No mail, Low morale".

Een tiende van het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog was zwart. Maar door discriminatie en segregatie, werden zwarte soldaten niet bewapend, (of was het angst?) maar vooral ingedeeld bij ondersteuningstroepen. Zwarte mannen worden “ongeschikt” geacht om te vechten. Pas laat, de Slag om de Ardennen leidde tot een tekort aan manschappen, raakte zwarte soldaten meer betrokken bij de gevechten Ondanks die verdiensten verdwenen de zwarte militairen na de oorlog vaak weer gauw uit de geschiedschrijving en uit de nagedachtenis via boek en film.

Van de 1,2 miljoen Afro-Amerikanen die in de Tweede Wereldoorlog dienden, waren er 600.000 vrouw. En ook vrouwen werden in 1941 als niet gekwalificeerd beschouwd, Oorlog was de strijd voor en door mannen, en het was verboden voor de vrouw om vuurwapens te gebruiken. Hierdoor dienden vrouwen vaak in regimenten van de technische diensten. Deze vrouwenafdeling was het Women's Army Corps ( WAC ) Zwarte vrouwen kregen wel dezelfde opleiding onderwezen als witte vrouwen, en werden niet gescheiden op de opleidingsscholen. Toch duurde het tot 1978 voordat het WAC werd ontbonden en opgenomen in het reguliere leger. En pas in 2013 werd de regel om vrouwen uit te sluiten van gevechten op de grond opgeheven)

Al sinds mensenheugenis worden oorlogen verloren door logistieke problemen. Hoe goed een leger ook geoefend of bewapend is, het kan zijn taken alleen goed uitvoeren als het op een regelmatige aanvoer van eten, drinken en munitie kan rekenen. Misschien minder heldhaftig maar zeker van groot belang! Net zo belangrijk is nieuws van het thuisfront, niets ondermijnt het moraal meer dan geen contact Toch is dat het eerste wat sneuvelt, bij problemen. Dus op verzoek van Mrs. Roosevelt (Susan Sarandon) en op voorstel van Mary MacLeod Bethune (Oprah Winfrey) kregen de 855 vrouwen van 6888th bataljon eindelijk een bevel tot actieve dienst.

Deze film zet dan ook niet de dames weg als de helden van de tweede wereldoorlog maar als de kleine radertjes (zelfs diegene die het niet is toegestaan) die een verschil maken in het grotere geheel! Het bataljon voltooide zelfs wat een taak van zes maanden had moeten zijn in drie maanden. Wat gedeeltelijk ook te danken was aan één van de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke officieren, majoor Charity Adams Earley.(Later Luitenant-Kolonel) Daarnaast was het, het enige volledig zwarte en vrouwelijke bataljon dat in Europa is gestationeerd geweest!

Ach het waren maar; "Ongeschikte zwarte meisjes" Ze kregen een opdracht om 17 miljoen poststukken te sorteren en laten bezorgen" en loste de ​​postcrisis op! Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog vele verhalen en films kent, is het jammer dat dit verhaal over een vergeten bataljon van zwarte vrouwen die niet geacht waren iets te kunnen of mochten doen, nog nooit eerder is verteld!

Degelijk Y/A boek verfilming! De Medieval- style ziet er goed uit. Vond hierbij wel de banieren erg kinderlijk (net iets te!) Peter Plaugborg speelde Drakan erg goed! Alleen zie je natuurlijk al heel gauw aankomen dat hij de slechterik is! Ook in de verdere film zitten nog wat gaten/ mindere dingen.B.v. de wachtmeester( wat prachtige kop heeft die Søren Malling) die een beetje de rol van jager uit roodkapje op zich neem?? Over algemeen genomen is de film evenwichtig.Geen verkeerde kinderfilm,waar volwassene ook goed naar kunnen kijken, is dit!

Dit is het vervolg op de Deens fantasie-film Skammerens Datter, en is gebaseerd op de serie boeken voor jonge volwassenen van Lene Kaaberbøl. Deze boeken niet gelezen maar uit verschillende bronnen blijkt dat deze film boek twee overslaat en begint bij het derde boek. Waarom is mij dan ook niet duidelijk. Eigenlijk is het ook niet echt een geweldig vervolg. Personages worden nu nog wel gedood maar het bloed wordt tot een minimum beperkt en veel van het geweld vindt ook buiten de camera plaats. Dat was in zijn voorganger wel anders! Het verhaal is nogal mager, richt zich meer op het dramatische gedeelte van de vader-dochter relatie (met een gebrek aan geloofwaardigheid) en de in fantasie-gebruikelijke reis naar ergens. Zo kan het ook dat een acteur als Søren Malling die in de eerste nog een sleutelrol speelde, hier niet veel meer te doen heeft dan aanwezig zijn! De film is dus een stuk braver maar nog wel solide tienerentertainment. De eerste was leuk en vergeetbaar. Deze was ... redelijk plezierig ... en ook vergeetbaar.

Amateuristische filmische puinhoop. Een vervloekt skateboard, gemaakt door de duivel hemzelf, het opent een poort naar je persoonlijke hel. Wanneer een stel buitenbeentjes het in bezit krijgt, volgen er dodelijke situatie. Uiteraard met zo goed als geen budget....tja, het was dus net zo idioot en dwaas als je zou verwachten, maar met hier en daar wat simpele praktische effecten. Het sleept zich voort, mist beknopt taalgebruik (oftewel een zee aan dialoog) en wat het ook probeerde te bereiken, het lukte totaal niet. De grappen gaan niet heel verwonderlijk over scheten, poep, kots en geslachtsdelen om het verder erg korte hoofdverhaal op te vullen. En er is een eindeloze stroom aan B-acteurs en -actrices; de bekendste zijn Eric Roberts (Oscar-genomineerde) Robert Carradine (broer van David, papa in de serie Lizzie McGuire), ex-pornoster, Jenna Jameson (als non), James Duval (co-producent), Nicole Butler Vegas (de dochter van The Psychedelic Furs zanger Richard), Lorelei Linklatter (dochter van regisseur Richard Linklater, Boyhood), Lisa Wilcox (A Nightmare on Elm Street 4), Ellen Dietz (demon in The Exorcist), Oliver Robins uit (Poltergeist,1982 en het vervolg), John Dugan (de grootvader in The Texas Chain Saw Massacre (1974) en andere TCM) Robert LaSardo (als de duivel) maar vol cameo's, en er is er niet één bij die weet op te vallen met goed acteerwerk...kortom dit niet geweldig,

Ach, als goofy en domme horrorfilm was het best te bekijken. Een onzinmonsterfilm zoals we die vooral kennen uit de jaren '50 Echter deze komt uit de jaren '90, was bedoeld voor de videoverhuurmarkt en dus nog pre-Sy Fy Channel. Je kent het wel: kleine stad, Corrupte sheriff, corrupte criminele landontwikkelaar, de romantiek van de hulp-sheriff (met het half zusje van Melanie Griffith,) een oudere man die weigert zijn land op te geven en de monsters worden bijna secundair. Er zijn genoeg subplots in deze film en ze zijn alle niet heel interessant. Sommige gaan zelfs ook nergens naar toe! Waar was opeens die rare kwibus die de gigantische muggen vangt, in een kooi houdt en deze voedt met zijn eigen bloed ? Een noodzakelijk ingrediënt wanneer het om een insecten gaat is de manier hoe ze eruit zien en waarop ze worden vernietigd. Je verwacht een behoorlijke hoeveelheid make-up-effecten te zien en slijm en allerlei vervelende vloeistoffen. Deze film is dan wel geen gore-feestje, maar tijdens de sporadische momenten doet het wel zijn werk dat het moet doen. Zeker niet de beste film met grote moord-insecten, ook niet de slechtste want het doet soms nog wel precies wat je zou verwachten van een low-budget monstermuggenfilm.

In ‘The Skeleton Key’ draait het allemaal om een ouder echtpaar dat in een krakend en piepend landhuis woont aan de rand van het moeras net buiten de stad New Orleans. Alwaar de lokale bevolking zich fanatiek bezig houd met hoodoo-rituelen. Inderdaad hoodoo en geen voodoo. Er is namelijk een verschil: voodoo is een religie terwijl hoodoo een vorm van magie is zonder een duidelijke religieuze achtergrond. Het zijn vooral het grote plantagehuis en die vreemde magie die sfeerverhogend werken. Daarnaast zijn de optredens van de acteurs dik in orde! Vooral Gena Rowlands valt op door haar sterke spel. Maar ook John Hurt weet indruk te maken met zijn rol ondanks het feit dat hij in een rolstoel zit en (bijna) niet praat. Kate Hudson doet het ook alleraardigst, iets wat ik niet (meer) had verwacht. De film is misschien wat traag in opbouw maar met elk beeld neemt de suspense meer toe en de intensiteit ervan bereikt een bijzonder hoogtepunt bij de alles verwoestende climax. Dat dat begin wat minder begint vond ik aangenaam positief want meestal beginnen dit soort films met spektakel, om daarna als een nachtkaars uit te gaan. Gelukkig is bij The Skeleton Key eerder andersom, een matige opening met een daverende en verrassende slotscène, waarin zwarte magie, (bij)geloof en moord hand in hand gaan. Prima film, die weliswaar geen bloed laat zien maar wel heerlijke suspense.