Meningen

Een lange film en/of een serie. Door de opzet lijkt het in ieder geval nu meer een serie. Waarbij er eerst een klein meisje wordt verkracht en vermoord. En hierna zien we telkens de belevenis en verwerking van de andere meisjes en de moeder. De moeder speelt samen met de moord een soort van lijdraad in de film. Een zeer sterk gegeven, wat helaas niet helemaal slaagt. Naar mijn mening komt dit omdat de snelheid er uitgehaald wordt door het redelijk vaak herhalen van scene's. Visueel zag het er erg goed uit. En de uit een lopende verhalen van de vier getraumatiseerde meisje waren zeer geslaagd. Maar ik mistte gewoon de vaart waardoor er wat meer spanning had kunnen ontstaan. Misschien als het de tijdsduur van een film had gehad dat dit een prachtig meesterwerk had geweest?

Nieuw was het niet maar zo slecht was dit niet! Wel had het veel beter kunnen wezen! Het start met het welbekende gezelschap dat op weg is naar....uiteraard stoppen ze zodat je de onwillige griezelige lokale bevolking kan ontmoeten! Echter is het een groep wetenschappers (met wel erg dubeuzie reden) op expeditie naar ondergrondse gangen bij het verlaten mijnstadje Shookum Hills. En is de horror afkomstig van monsters in de letterlijke betekenis van het woord. De opzet is best goed en gedurende de eerste minuten bouwt de film een ​​aardig consistent niveau op. Alhoewel de meeste personages niet erg interessant zijn en het een tijdje duurt voordat er iets gebeurd. Zodra de film begint met de horror werd het soms nog best spannend. Echter gaat het daar mis met de effecten want die lieten te wensen over. Ze waren niet verschrikkelijk, maar ze hadden beter gekund of eigenlijk beter moeten zijn want de regisseur, Bradley Parker is ook een visuele effecten expert. Helaas krijg je wazige monsters en andere trucjes (o.a. ook rennen en vechten in het donker) om een ontoereikbaar budget te verbergen, wat nogal frustrerend was! Maar hé, ze gebruikten tenminste wel pakken en geen CGI, hoewel ze voor de koningin wel CGI gebruikten. Oké de monsterfilm had zeker een groter budget kunnen gebruiken maar het is geen slechte film, helaas ook geen hele goede. Ik hou het maar op aangename monsterchaos.

Niets meer of minder dan een doorsnee found-footage filmpje van Fins/Russische makelij. Waarbij een moeder en haar puisterige tiener, die alles filmt op zijn mobiele telefoon, naar Finland gaan om daar te kunnen winkelen. Echter blijkt uitgerekend op die dag elke Fin, zich te goed mogen doen aan mensenvlees. Als reden werd Saint John's Eve (Bij ons Sint-Jan (24 juni) oftewel het midzomerfeest) aangevoerd. Zoals gebruikelijk bij dit micro-budget found-footage vliegt de camera veelvuldig in het rond. Veelal om de slechte maar weinige speciale effects te maskeren. Ook in deze film zien we te vaak nietszeggend geklets tussen personen. Daarnaast zitten er een paar zeer grote plotgaten in de film die het armtierige verhaaltje geen goed deden. Ik kon me eigen ook niet onttrekken aan het idee dat veel van wat we zien, bedoeld was als satirische kwinkslag naar zowel Russen als Finnen (Europa). Al ontgaat me die humor volkomen. Al met al is het niet het slechtste wat het found-footage genre heeft te bieden maar heel heel goed was het voor mij ook niet!

Frustrerende film die ondanks zijn horrorlabel, er alles aan doet om wat maar horror zal kunnen zijn probeert te vermijden. De enige horrormomenten worden zelf alleen maar verteld. De film is een verhaal in een verhaal dat wordt verteld tijdens een spelletje cricket van psychiatrische patiënten en personeel. Het is een typisch Britse slowburner met een aardige sfeer en tja.., veel bijzaken. Alsof er inderdaad gewoon een chaotische verhaal werd verteld. Een man die bij de Aboriginals heeft gewoond en hun "Zwarte Magie" heeft geleerd, terroriseert nu heel geraffineerd een experimenteel muzikant en zijn vrouw. Daarbij valt er schaap om, worden er veel zandduinen overgestoken en wordt het christendom in twijfel getrokken. Maar goed ook al maakt het nooit echt de horror-opzet waar, is nog wel genoeg om in ieder geval enigszins geïnteresseerd te houden.

Film die ondanks sommige goede horror-elementen niet goed weet te scoren. Het gaat direct aan het begin al mis want hoe waarschijnlijk is het dat twee journalisten op zoek gaat naar één Amerikaanse backpacker? Enfin, ik kan dat nog vergeven maar als de aanloop naar de zoektocht in Polen al een half uur duurde, krap je toch achter je oren? Oké ze belanden dus in Polen in het dorp Alwainia. En de condities daar zijn best goed; onvriendelijke dorpelingen, bevreemde priesters, een mysterieus meisje, een wonderlijke mist en een demonische standbeeld. Die ontmoeting met dat standbeeld zag er ook nog eens fantastische uit. Het is dan ook jammer dat uitwerking van de spanning verder zo weinig voorstelde. Heel veel komt ook doordat de personages weinig sympathie kunnen opwekken door hun houterige acteren en hun domme acties. Meghan Heffern oogde ook alsof ze geen idee had wat ze daar nu deed. Ook vroeg ik mij af of de middeleeuwse kleding die de Poolse bevolking droeg nu een verwijzing was naar een sekte of dat Canadezen werkelijk geen idee hadden hoe Oost-Europese moest uitbeelden? Desondanks krijgen we nu een soort Xenofobie waarbij die dorpelingen veel achter de indringers aan rennen. Pas op het einde krijg je dan nog wat leuke horror en een kleine twist. En het meeste kwam in beeld (behalve naakt) wat dan weer een pluspunt was! Iets wat ook duidelijk werd was dat regisseur Jon Knautz zijn klassiekers/subgenres kende. Waar vooral het masker opviel die wel heel erg op een variant uit Black Sunday leek. Helaas was het te lang wachten om de film als heel goed te betitelen.

Oh en bij mijn film werd de Poolse taal ook niet vertaald wat ook minder was.

Kinderen kijk uit met drugs film? Bleh, wat een slechte horror. Waar naar mijn mening dus meer een soort boodschap in zit dan dat het echt een goede horror is! Veel horrorfilms zijn gebaseerd op angsten van de mens. Denk aan spinnen, poppen, clowns of alleen thuis zijn. Maar deze gaat meer over negatieve kant van drugs gebruik. En is totaal niet eng! Ook als slasher is het maar matig. De slachtoffers gaan allemaal niet spectulair dood( laat staan dat er daar spanning vandaan komt). Het blijf allemaal maar bij een beetje heen en weer geren in het bos met af en toe een dooie!

Het is fijn voor David Cronenberg dat hij voor het verwerken van zijn verdriet een uitlaatklep heeft gevonden in een film maar iets interessant leverde het niet op! Eerder was de film heel conventioneel Het is zo'n beetje als het gemijmer van een oude man en zijn angst voor de dood. Het uitgangspunt belooft wel een tijdje een Cronenbergiaanse film maar rommelt uiteindelijk maar wat aan met naakte mensen op bed, een complot rond Hongaarse investeerders, en Eco-terroristen Ook visueel is er maar weinig aantrekkelijks te beleven. Vincent Cassel tegen zijn telefoon/AI-avatar te zien praten of rond te zien lopen in steriele restaurants, in Feng shui interieurs of bij neonverlichte graven te zien staan deed het niet echt voor mij. Te vaak is er ook alleen het hoofd van één van de acteurs in beeld, die dan netjes zijn dialoog voordraagt Dat is vooral erg eentonig Oh en dialoog ja dat is er voldoende!. Vraag me wel af of dat bij deze film ook kwam door een budgettaire reden..? Deze film zal voor David Cronenberg waarschijnlijk heel persoonlijk zijn geweest maar voor mij als kijker duurde deze praterige collage van overpeinzingen een eeuwigheid...

Brr.....hoewel de film een rechttoe rechtaan thriller lijkt te zijn, zwelgt het zich in conservatieve repliek! Verschrikkelijke Godsploitation! Ik zie liever opdringerige Woke dan deze religieuze troep! DJ Caruso, is een ervaren regisseur met een paar bekende films op zijn naam maar deze film is met zijn vlakke belichting en melige composities vooral kenmerkend voor typische op geloof gebaseerde films. Uh oh, die metafoor van de rotte appels...? Hoeveel appel-close-up kan je verdragen? Of als de voorraadkast wordt dichtgespijkerd en een van de spijkers gaat door Jessica's hand, inzoomen op het kruisbeeld dat boven de deur hangt, zodat je er maar zeker weet dat je de symboliek opvangt. Mocht je het toch gemist hebben..ach geen nood herhalen ze dat toch nog een keer! En uh, oh jottem...wat een briljante metafoor; kinderverkrachters moeten branden in hel... Tja.. het zit vol met openlijke Bijbelse toespelingen en verder bestaat veel van deze film in feite uit personages die hun eigen acties navertellen en inconsistente acties. En na zoveel appel-gerelateerde symboliek was er natuurlijk voldoende tijd over om af te sluiten met appelboterreceptbeeldspraak: een opmerking over hoe je de slechte delen uit de appels kunt snijden en de goede delen kunt gebruiken. Blijkbaar is dit een eerste film die 'The Daily Wire', een Amerikaanse conservatieve nieuwswebsite en mediabedrijf van Ben Shapiro en regisseur Jeremy Boreing, financierde. Ze willen conservatieve films gaan maken als weerwoord op Hollywood, och mijn zegging hebben ze maar denk dat dit sowieso wel een verloren zaak is. Hoeveel films met christelijke en conservatieve waarden waren er de laatste 50 jaar ook succesvolle blockbusters? Ach voor elk genre is er een publiek te vinden maar Daily Wire-films zijn dus onmogelijk serieus te nemen. En een volgende sla ik dan ook maar over!

Shutter is een term die gebruikt wordt in de wereld van de fotografie. Met deze kennis weet je dat de film iets van doen heeft met foto's. En wonderwel weet deze Thaise Horrorfilm met dat geven, de clichés te overstijgen. Door dit degelijke verhaal en spannende creepy momenten valt de film goed op tussen al die andere J-horror. De personages worden uitgebreid geïntroduceerd en vanaf het auto-ongeval van amateurfotografen Tun en Jane wordt geleidelijke hun levensgeluk met daarbij gepaarde angsten steeds verontrustender. De traditionele zwartharige geest is natuurlijk ook hier van de partij en duikt op de meest onvoorstelbare plaatsen tevoorschijn. Ondanks wat schoonheidsfoutjes is ‘Shutter’ in zijn totaliteit een redelijk geslaagde horrorfilm geworden. Een film die niet misstaat in het rijtje van Aziatische horrorfilms.

Dit zal volgens de waardering van een 6,3 op IDMB een goede film moeten zijn...wat een deceptie...! Het is een remake van de Venezolaanse film La Casa del Fin de los Tiempos (2013) maar ook als je dit niet weet is dit tergend over-gedramatiseerd. Terwijl het in wezen hetzelfde verhaal vertelt; veroordeelde vrouw komt na vijfentwintig jaar uit de gevangenis en keert terug naar het huis waar de moord op haar man en vermissing van haar zoon gebeurde. JA dat verhaal was solide!

Echter gaat het visueel al mis! Beide films spelen zich af op één locatie waar de bovennatuurlijke gebeurtenissen plaatsvinden. Maar de Venezolaanse film laat een huis zien dat donker was, claustrofobisch, door smalle trappenhuizen en kleine kamers en gangen. De Koreaanse film geeft een ruim huis, met veel licht en grote ruimtes. Het gaf de film een meer alledaags (conventioneler) sfeertje.

Hoewel het acteren best solide was, behalve die jongen die de priester speelde! Echter proberen ze er veel meer een rechttoe rechtaan paranormaal familiedrama van te maken Geen goed idee! Want al dat gesnotter maakte het nu niet direct een emotionelere film. Sterker ik kreeg de rambam van al dat gejank...Tja de nieuwe bewerking staat dus behoorlijk ver van het origineel af! Het is in alles een zwakke film en als Koreaanse remake is het absoluut de mindere!

Vermakelijke oorlogsfilm uit Rusland. De Grote Vaderlandse Oorlog, ergens aan het oostfront staan de Russen en Duitsers tegenover elkaar in de loopgraven. De Duitsers hebben de overhand en de tanks arriveren binnenkort. Een Jakoetische soldaat en sluipschutter redt de situatie. Het is vrij rechttoe rechtaan verteld en uiteraard is er moed, moraliteit en broederschap te zien in de film. De Duitse sluipschutter is niet erg slim (doet hetzelfde als in Enemy at the Gates) Pluspunt is dat Russen Russisch spreken en Duitsers Duits en dat de heldenrol is weggelegd voor een Jakoet Al met al best wel goed!

Scream: de COVID-editie!

Deze film is vooral het werk van scenarioschrijver Kevin Williamson. De man die in 1996/97 verantwoordelijk was voor de scenario's van Scream en I Know What You Did Last Summer. De film doet dan ook erg denken aan een Scream-film. Het speelt zich af in de eerste weken van het uitbreken van de COVID-pandemie wanneer een paar meisjes genaamd Parker (Adlon) en Miri (Million) naar een afgelegen huisje gaan. De start van eenvoudige slasher-film. Het duurt nogal voordat de actie begint; sociaal media en vriendjes nemen de eerste 40 minuten in beslag. Twee sterfscène zijn wat opvallender maar de moorden zijn relatief bloedeloos en doorsnee en de moordenaar is niet erg illuster (ninja-achtig pakje) die de voorkeur geeft aan simpel keeldoorsneden. Och je kan je er geen buil aan vallen met deze luchtige slasher-film in minder dan 90 vlotte minuten

Regisseur Lucky McKee had pas twee films op zijn naam staan; MAY (persoonlijk favoriet) en The Woods, toen hij voor Masters of Horror een episode mocht opnemen. Maar hij is zijn positie als meester dubbel en dwars waard! Want naar twee steengoede films is ook deze aflevering ongelooflijk leuk om naar te kijken.

Insectenonderzoekster Ida (Angela Bettis uit McKee's MAY) heeft eindelijk haar zielsverwante gevonden in de sexy Misty (Erin Brown alias Misty Mundae uit vele soft-erotische films) Misty wordt tijdens een korte vrijage, gebeten door een uit de kluiten gewassen insect dat Ida van een onbekende kreeg opgestuurd. Snel daarna gaan ze samenwonen, Misty wordt ziek en begint steeds grilliger gedrag te vertonen.

Helaas houden de beperkingen van Showtime; een uur en beperkt budget de film af van alles wat het zou kunnen zijn. Er ging heel veel tijd verloren aan de relatie tussen de twee vrouwen en werd er te weinig tijd besteed aan de horror. En de metamorfose (soort ode aan The Fly) zag er niet erg indrukwekkend uit. Als de regisseur meer tijd en geld had om mee te werken en het geen onderdeel had uitgemaakt van een horror-serie was het zeker beter geslaagd geweest. Maar hoewel het zijn volledige potentieel niet bereikt, zijn het fijne verhaal, het goede acteerwerk en de verfrissende vertolking van een liefdesverhaal tussen twee vrouwen dat dit niet zomaar het doorsnee-horrorverhaal is.

De film ziet er visueel behoorlijk crappy uit (hoort ook wel een beetje bij low budget shockers) en heeft duidelijk geen groot budget, maar het werkt...een beetje voor mij..! Izzy is op de een of andere manier sympathiek Het plot is mager dat de titel volstaat! Een meisje waar iets mee mis is! Echter is de film wel iets meer dan domweg martelen en doden. Na een lekkere openingsscène, schakelt de film meer naar de familiale band tussen de personages, zonder veel grote gebeurtenissen. Jammer dat er niet gek veel scènes zijn, waarin slachtoffers worden gemarteld of gedood. Volmaakt? Nee. Om te beginnen heeft het acteren zijn zwakke plekken, maar ook niet zozeer dat het het script belemmert. Het geheel duurt maar iets meer dan een uur en dat was voldoende om amusant te zijn!

Deze werd direct na Vampyros Lesbos (1971) opgenomen met grotendeels dezelfde cast en crew. Het werden de laatste films van de 27-jarige Soledad Miranda die hierna tragisch om het leven kwam bij een auto-ongeluk op de snelweg naar Lissabon. Het werd tevens postmortale doorbraak en onderstreepte haar legendarische en raadselachtige reputatie. Franco zelf, krijgt in deze film ook aanzienlijke schermtijd als een van de rivaliserende artsen. Het Droomachtig labyrinthuis op de berg is het Xanadu-gebouw uit 1968 in Calp, Spanje. De muziek is hergebruikt, net als het plot dat een herhaling was van Miss Muerte (1966) en blijkbaar was Duitse tv-ster Horst Tappert bekend uit Derrick ook op vakantie in Spanje want die loop halverwege ook eens in beeld maar heeft niets te doen. Oh...en hoe was de film zelf? Tja...doordat een medische commissie pleegt een arts-onderzoeker zelfmoord, daardoor heeft zijn liefhebbende vrouw geen seks meer dus gaat ze op zoek naar de commissieleden om te seksen en te moorden. Er is dus in deze horror meer naakt dan bloed...een film alleen voor wie daarop zit te wachten. Verder is het wel een kleurrijke maar nergens een memorabele film.

De film heeft te veel pretenties waardoor het helaas wel moet mislukken.

Openend met verontrustende beelden geplaatst in 1901 tijdens de tweede Boerenoorlog (Zuid-Afrika) zien we een Nederlandse priester (Brandon Auret, bijrolletjes in Elysium, District 9 en Chappie) en een vroedvrouw in een ritueel pasgeboren baby's van Nederlandse vrouwen, die werden verkracht in concentratiekampen, vermoorden door eerst hun nek te breken en daarna van een klif te gooien. Dit had op zich al een interessante invalshoek voor een horror kunnen zijn!

Echter hierna verplaatst de film zich naar ergens in de huidige tijd. En zien we Chloe van Heerden (Reine Swart, Syfy-series) samen met haar moeder naar huis toe rijden. Onderweg vraagt haar moeder wie de vader van haar kind is. Chloe antwoord niet en mama start daarna het Zuid-Afrikaanse kinderrijmpje waar de film zijn naam aan dank;

"Hush, little baby. Ring his neck and throw him in a ditch!"

Dat lugubere wiegeliedje was een tweede goede vondst om een horrorfilm op te bouwen. Echter (en daar gaat het mis) wil de schrijver van het verhaal de psychologische kant op. Bevallingstrauma, onverwerkt trauma van iets uit het verleden (wat al weg werd geven in het begin) het ontbreken van een vader of moederliefde, paranoia enz. Het liedje werd niet meer effectief gebruikt en afgezien van het soms zien van een vrouw in het zwart is er bijna geen enkele link meer met het gebeuren in 1901. Af en toe wat niet werkende jump-scares die alleen maar verwarring veroorzaakte en eindeloze reeks denkbeeldige scènes (op één scene na is het ook nooit in beeld) van wat Chloe de baby wil aan doen. Terwijl de personages minder ontwikkeld zijn dan de meeste slasher-slachtoffers. Voor de twee leuke ideeën een half puntje meer maar eigenlijk is deze film domweg onder de maat.

"I just want to be feared and respected, is that too much to ask?"

Deze film van de Britse filmmaker Ben Wheatley stelde ik, omdat het een film in het komedie-genre was, steeds maar uit. Echter nu ik hem heb bekeken blijkt het uitstel voor komedie ongegrond! Tjonge wat was dit fijn en ik heb toch meerdere keren hard kunnen lachen! Hm, maar ik denk ook dat deze film bij lange na niet een standaard Rom-kom is.

Tina en Chris zijn verliefd op elkaar en gaan, tegen de wil van Tina’s overbeschermende moeder, met Chris zijn caravan op pad voor een zogenaamde 'erotische expeditie' door Engeland. Dit voert hen langs suffe toeristische attracties als een tram- en een potloodmuseum maar Chris bezit daarnaast ook een wat macabere hobby waarin het morele kompas afwezig lijkt.

Tina houdt van Chris, dus past ze zich aan en op den duur gaat ze zelfs het gedrag van Chris overnemen. Hoe speciaal is Chris nog, nu Tina hetzelfde doet? Het zet hun onderlinge relatie onder druk. Waartegen is de prille relatie van Chris en Tina uiteindelijk opgewassen? De film is zeg maar geruststellend burgerlijk en ongelooflijk truttig

Tina en Chris worden gespeeld door Alice Lowe en Steve Oram volgens internet blijken ze al jaren in talloze sketches deze personage gespeeld te hebben. Via regisseur Edgar Wright (Alice speelde in Hot Fuzz ook een Tina en Steve zat in Kill List) kwamen ze in aanraking met regisseur Ben Wheatley En werd deze film een feit! Ja de chemie tussen Lowe en Oram als tortelduifjes is absoluut geloofwaardig!

De film bezit een zeldzame vorm van humor die het best valt te omschrijven als kruisbestuiving tussen de ouderwetse Britse humor van Monty Python en gitzwarte humor uit de films van de Deense regisseur Thomas Anders Jensen. Echter wel met wat meer bloed... en extreme uitspattingen. Die gaan met een absurde vanzelfsprekendheid en kalmte gepaard, wat onwillekeurig op de lachspieren werkt. En de filmmakers verdienen zonder meer een dikke pluim voor het gekozen einde: er was geen beter slot mogelijk geweest dan deze. Heerlijke film!

Tussen 1971 en 1978 maakte de BBC een serie tv-films genaamd ‘Ghost Story for Christmas’ Dit was een ongebruikelijke serie want er kwam elk jaar maar één aflevering uit en dat was rond kerst. Dus in 1976 waren we aanbelandt bij de zesde aflevering. Tot nu was er het altijd voor verhalen van M. R. James gekozen maar de resterende brachten dure filmopname met zich mee. Daarom koos men in plaats daarvan voor een kort verhaal uit 1866 van Charles Dickens, The 'Signalman' Het gaat het om een eenzame seinwachter die in een afgelegen seinhuisje zijn werk verricht en aan een langskomende naamloze Reiziger een verhaal vertelt over een mysterieuze verschijning. Tja is isolatie en eenzaamheid of...? Het is, zoals in vele BBC-producties, weer keurig verzorgd. De gebeurtenissen vinden plaats op de goede en mooie locatie van een afgelegen stuk van de Severn Valley Railway en bezit daarnaast veel mist en stoom. De film is afhankelijk van de twee acteurs en Denholm Elliott en Bernard Lloyd leveren prima werk af! Ja dankzij de uitvoeringen, het verhaal en de kwaliteit van de productie is weer fijne tv-film in de reeks!

Geweldige in stijl en sfeer, maar teleurstellend in plot en horror. Regisseur Pupi Avati verfilmd hiermee zijn eigen roman over een vertegenwoordiger van de kerk die een dossier leest van een interview dat de politie/autoriteiten afnamen met een jonge jongen, die hen een verhaal vertelde over waarom hij een andere jongen had gedood.

Een kind met een huidaandoening en grote tanden (volgens bijgeloof een product van bestialiteit met een varken, het moet de duivel dus wel zijn) zou zijn kleine zusje in haar wieg hebben gebeten, een ander kind sterft nadat hij struikelt en een hostie laat vallen tijdens de mis. Het kind met grote tanden beweert te weten hoe hij hem terug kan brengen, enzovoort. De kerk wil dat het onderzocht wordt en stuurt de vertegenwoordiger die in trein begint te lezen...

Dat verhaal is oké, maar het lijkt meer over het functioneren van de kerk en de parochie van een klein plattelandsdorpje te gaan dan om spanning, en als dit een horrorfilm is waar was dan de bovennatuurlijke terreur. Oh en wat had dat zijverhaal van die verpleegster, die voor zijn vader zorgde in een tehuis met het kernplot te maken? Waar "meneer de duivel" wel in echt uitblinkt is de sfeer en de uitstraling van de film. Het voelde authentiek Italië van de jaren vijftig aan. Maar de gefluisterde dialogen en de behoorlijk theatrale regiestijl moeten je liggen want ... anders is dit geen succes.

Zag deze film op 12 Oktober 2024 tijdens de Horror-challenge, maar stond toen nog niet op MM. Hierbij de toentertijd geschreven recensie; De Indonesische horrorfilmer Joko Anwar is een genadig goed filmmaker! Ook hier ziet er allemaal opmerkelijk mooi uit! De film begint ook veelbelovend met, wat een gewone dag, moet zijn voor een familie, (vader, moeder, zoon en dochter) die hun bakkerij voorbereiden. Om een ​​lang verhaal kort te maken: de bakkerijscène eindigt met een tragedie om aan de martelingen van de titel te ontsnappen. Daarmee focus deze film zich meer op een ideologische strijd; twijfel en minachting voor religie veranderd in religieuze overtuiging, en met hoop dat kijkers aan het einde zich ook zal bekeren. Een overvol plot, gebrek aan focus en een conventioneel veilige weergave van religieuze onzekerheid maken dit tot een van Anwars zwakste films die ik heb gezien. Maar scène met een wasmachine en de laatste vijf minuten zijn tenminste een lust voor mijn oog en naar mijn horrorhart!

De film naar de roman "Stilte" van de Japanse schrijver Shusaku Endo probeerde Martin Scorsese al vanaf 1990 meermaals te verfilmen. Dit naar aanleiding van het toesturen van het boek door de New Yorkse aartsbisschop. En ook al heeft de regisseur door zijn gehele verdere loopbaan al films over het geloof gemaakt het siert hem wel dat ondanks alle problemen met rechten hij nooit heeft opgegeven. En maar goed ook! Het verhaal is gedeeltelijk gebaseerd op historische feiten en gaat over twee jezuïeten Sebastião Rodrigues (Andrew Garfield ) en Francisco Garrpe (Adam Driver) die in de zeventiende eeuw van Portugal naar Japan reizen om te achterhalen wat er gebeurd is met hun mentor, priester Cristóvão Ferreira (Liam Neeson), de meest controversiële apostaat in de geschiedenis van de orde. Eenmaal als de missionarissen zijn aangekomen in Japan zien en beleven ze vooral hoop onder de plaatselijke bevolking ondanks armoede, angst en onderdrukking. Het spreekt vanzelf dat twee Europese jezuïeten niet voor altijd onopgemerkt blijven. De dreiging komt van de inquisitor Inoue Masashige (Issei Ogata.) Wat hierna volgt is de beklijvende lijdensweg van Patre Sebastião Rodrigues. Een door wanhoop, psychologische martelingen en eenzaamheid verwarde man die hevig twijfelt aan zijn eigen geloof en de "stilte" van het voortdurende zwijgen van zijn God. Alles prachtig in beeld gebracht. Want Martin Scorsese heeft zichzelf qua beelden en vormgeving werkelijk waar overtroffen. Zo mooi zijn de beelden! Ik had soms gewoonweg het gevoel alsof ik erbij was in 1643. Authentiek en adembenemend. En daarnaast haalt Scorsese bij iedereen het beste naar boven want Garfield, een in mijn ogen niet al sterke acteur oogt ook hier te clean, maar speelt ondertussen wel in deze film op de top van zijn kunnen en het zal waarschijnlijk de beste rol zijn die hij ooit zal spelen. Verder zijn vooral de cameo van Liam Neeson, die de complexe rol van sleutelfiguur Ferreira neerzet en Yôsuke Kubozuka als steeds terugkerende Kichijiro die opvallen. Het theologische magnum opus van Martin Scorsese is een film die onder de huid gaat zitten, zelfs voor mensen die niets met het geloof hebben. Daarnaast heeft de film ook nergens de drang om te bekeren. Een prachtige beklijvende onderhuidse film over een man en zijn God in een land dat tracht om te strijden voor behoud van zijn eigen cultuur.

Een horrorpoging die maar niet lukt...De film heeft last van een eentonig verhaal, waar niet veel vooruitgang in zit, noch is er iets overdreven spannends of engs dat gebeurde, en dat maakte het kijken er naar een beetje een sleur. Ik moet zeggen dat de cover van de film, een reden was om het te gaan kijken. Helaas is het verhaal niet heel interessant en al meerdere keren eerder gebruikt. Veel tijd wordt besteed aan voortekenen van gevaar en het is tamelijk bot met zijn maatschappelijke boodschap, Visueel gezien was het ook niet bepaald indrukwekkend, het acteren is enigszins amateuristisch maar er was wel kort naakt te zien. Wit het kind eigenlijk wel dat ze op een filmset aan het filmen waren? Tja en van goede of slechte effecten, kan je bijna niet spreken omdat ze er maar minimaal waren! Niets nieuws onder de zon. Tja gewoon een standaard B-film, maar nu met een niet onknappe-Belarussische vluchteling als middelpunt.

Het eerste campy Matt Helm-spionageavontuur (ik keek hem als tweede) gebaseerd op een reeks populaire romans van Donald Hamilton. En ook hier heb ik met veel plezier naar gekeken! Wat de films van Matt Helm speciaal maakt, is de aanwezigheid van vrouwelijk schoon en Dean Martin (niet zijn acteerwerk) die de internationale intriges doet laten overkomen als een soort ongedwongen zomervakantie. Het is dan ook meer dan logisch dat je als super-detective, waar elke mooie wulpse vrouw voor valt, rondrijdt in een supercoole stationwagen. Daarnaast zijn de gadgets, ondanks dit gebrek aan budget, best cool. Hoewel deze film soms gedateerd is en plot weinig verrassing kent, gaf de film mij weer een ​​onbezorgde goede tijd.

Vreemd....deze videogameverfilming had alles om precies in mijn straatje te passen maar viel toch enigszins tegen. Een mistige, vagevuurachtige gestoorde hel/droomwereld met Clive Barker-achtige occulte bodyhorror. De stad Silent Hill met zijn verrotte en vervallen school-/ziekenhuis-/kerksets van David Cronenbergs production designer Carol Spier zijn verbluffend. Ook heerlijke groteske ontwerpen van Pyramid Head en de verpleegsters. En de gewelddadigheden en gore gaan behoorlijk over het randje van veilig.

Helaas voelt het alsof de verhaalideeën en angst/spanning nooit echt over komen zoals ze zouden moeten overkomen. Ergens in het script, de actie en de personages, gaat er iets mis en lijkt het allemaal nogal oppervlakkig aan te voelen. Hoewel de film vreemd, luguber en verrassend veel spelelementen (lades doorzoeken, dingen vinden, zaklampen gebruiken, schilderijen bekijken, kaarten bestuderen, enz.) goed weet te vangen, blijft het teveel detectivefilm-achtige en erg uitleggerig oftewel typische Hollywoodstudio veilig. Veel meer uitleg dus en veel minder meeslepend dan wat ik had verwacht.

Eigenlijk vond ik deze nog steeds best wel leuk. De eerste film was wel meer ingetogen en had iets meer sfeer, maar het was het ook allemaal net niet. Deze heeft een hoger tempo en er gebeurt voldoende. Sommige mensen kunnen teleurgesteld zijn dat het niet trouw is aan het spel, maar die heb ik nooit gespeeld. Tjonge...Pyramid Head die een carrousel bedient...is stiekem gruwelijk hilarisch. De film is daardoor wel leuk om te kijken. Echter is ook een beetje een rommelige film en middelmatige visuele effecten, vooral veroorzaakt door het 3D-effect. Ach de eerste en de tweede film, zijn beide niet erg eng. Maar hey de eerste film had een budget van 50 miljoen dollar, en deze "slechts" 20 miljoen en je weet er dan nog iets redelijk goeds van te maken...is naar mijn mening toch een prima prestatie!

Deze begint als een typische kerstfilm; het echtpaar Nell (Keira Knightley) en echtgenoot Simon (Matthew Goode) stressen tijdens de voorbereidingen. Terwijl je de gasten met al hun tegenzin naar het huis ziet reizen. Nadat de gasten zijn gearriveerd, beginnen de typische kerst taferelen; het kerstdiner, ze spelen Hints, en openen cadeautjes. Maar er is iets....wat de stemming drukt...? Er hangt een doemscenario-sfeer...Iemand zegt iets over de koningin. In de hoek zit Sophie haar tranen weg te slikken. Waar de film uiteindelijk naar toe wil openbaart zich geleidelijk. De cast van de film is uitstekend, maar soms waren ze iets te overdreven of flauw. Wat ook wel weer hoort bij de kerstfilms. Mooi hoe de film de sentimentaliteit van de kerstfilmtraditie ondermijnt met een grote portie ondeugende vrolijkheid. Toch is het een behoorlijk donker en nogal droevig verhaal. Dat de film een snelle speelduur van 90 minuten bezat, werkt natuurlijk ook in voordeel van de film! De film scheen al gemaakt te zijn toen het werd ingehaald door de actualiteit dus overeenkomsten moeten toeval zijn. Minder goed was de keuze van kerstmuziek...vooral veel voor de hand liggend! Echter paste deze veel minder goed! Ach je kan niet alles hebben!

PUNISH! PUNISH!

Toen deze kerst-slasher in 1984, groots werd uitgebracht in de VS, was er nogal wat protest. Desondanks dat het idee toen al niet eens nieuw meer was, (Tales from the Crypt (1972) en You Better Watch Out 1980) liepen ouders protestcampagnes (vooral bezorgd over de reclame voor de film) en critici boorde de film de grond in met de braveriken Gene Siskel en Roger Ebert voorop! (zij waren zelfs van mening dat alle betrokkenen zich voor de film moesten schamen) Dit resulteerde erin dat de film na ongeveer zes dagen weer uit de theaters werd gehaald.

Echter is het nu jaren later en veel van de controverse over deze film is er niet meer over! Afgezien dat de film wat te vrouwonvriendelijk overkomt is het verder ook behoorlijk amateuristisch. En na de opening is het nog best lang wachten voordat het voor de horrorfans genieten wordt. Het heeft verder alle typische 80's slasher-film elementen; een moordenaar in een kostuum / vermomming, tieners die voorhuwelijkse seks hebben en er de ultieme prijs voor betalen, verschillende Continuïteitsfouten en een cliffhanger-einde. En natuurlijk zou geen kerst-horrorfilm compleet zijn zonder een paar kerstliedjes. Wel heeft het een aantal fatsoenlijke dood-scènes waarvan de ' gewei scene ', waarin horrorkoningin Linnea Quigley wordt gespietst op een hertengewei, de leukste was. Niet de beste slasher wel een erg vermakelijke!

Hm, anderhalf uur kijken naar een mannelijke boomknuffelaar die vastzit op een ruimtevrachtschip met drie gekke robots … Tja, de film voelt aan als een soort 'hippie'-film (inclusief liedjes van Joan Baez). Ach met het milieubewustzijn-thema dat eind jaren zestig en in de jaren zeventig populair begon te raken was op zich niets mis en is helaas vandaag nog net zo relevant als toen. Echter het belangrijkste probleem van de film is dat de ecologische boodschap doordrenkt is met een dikke laag sentimentaliteit. En als de bemanning opdracht krijgt om hun lading (met niet minder nucleaire bommen, alweer een boodschap) te vernietigen, blijf je algauw alleen over met Bruce Dern. Een botanicus die niet schijnt te weten dat een gebrek aan zonlicht planen doet sterven? Tja en die eenmansshow, met praten tegen een robot (had net zo goed een bal kunnen zijn?) vond ik nu niet heel erg goed! Regisseur Douglas Trumbull is een special effects-legende en de effecten in 'Silent Running' zijn goed, maar de film zelf is dat niet echt.

Deze zevende aflevering in de Hammer House of Horrors-serie valt ook op vanwege het feit dat het laatste optreden van Peter Cushing bevat voor de studio. Daarnaast krijg je ook nog een jonge Brian Cox. Peter Cushing is een vriendelijke oude overlevende van de Holocaust, die nu een dierenwinkel runt en veroordeelde Brian Cox uit de plaatselijke gevangenis verder helpt na zijn vrijlating. Echter bezit het plot ook een vrij origineel en prachtig macaber idee Wat niet eens zo heel moeilijk was en de wending is ook niet zo moeilijk te achterhalen...! De horror is van een psychologische aard en behoorlijk krachtig; oef die scene met de geluiden van de dieren in hun kooien was beklijvend effectief, er is een scene die niet geschikt is voor liefhebbers van schattig puppies Plus het onwaarschijnlijke einde kwam buitengewoon verontrustend over. Tja een uitstekende aflevering met uitstekende uitvoering van één van de meesters uit het genre... wat wil je nog meer?

Voor een lowbudgetfilm als dit, is het eigenlijk nog eens zo slecht niet! Beetje zoals The Walking Dead, The Last Of Us en eigenlijk al die andere zombie-apocalyptische films met een vader/dochter-dynamiek Het plot is vrij eenvoudig, de actie is zo gedoseerd dat je niet gaat vervelen, de ondoden zijn menselijker en niet hersenloos (dat scheelt budget) en wat wel gaaf was, er is een gekke wetenschapper. Natuurlijk laten de visuele effecten te wensen over, maar er zijn meerdere locaties en die zien er goed uit voor een film met dit budget. Het acteerwerk van Luca Papp is stijfjes en van Matt Devere onhandig maar dat gebrek wordt gecompenseerd door hun chemie in deze film. De bij-personages zijn echter minder charismatisch In de tweede helft is de film dan ook nog steeds niet veel verder gekomen. Er was dus niet genoeg inhoud om de speelduur van 118 minuten vol te houden. Maar de makers hadden voldoende passie en energie zodat het de film naar een beter niveau tilt.