menu

The Shout (1978)

mijn stem
3,18 (34)
34 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Horror / Drama
86 minuten

geregisseerd door Jerzy Skolimowski
met Alan Bates, Susannah York en John Hurt

In deze film vertelt Crossley, een geesteszieke patiënt, het verhaal over zijn vermogen om mensen te doden met behulp van zijn stem en geschreeuw. Zijn verhaal gaat over een koppel, dat door zijn vermogen hun huwelijk ziet instorten. The Shout is een adaptatie van een verhaal van Robert Graves.

zoeken in:
gimli f
Mysterieuze film die wel een redelijke naam heeft bij een bepaald publiek binnen de cultscene.

The Shout van de Pool Skolimowski is een typisch Brits product van de jaren '70, waarin ook The Wicker Man en Don't Look Now uitkwamen. Dat zijn ook precies de twee films waarmee The Shout wel het beste te vergelijken is.

Hier wordt in een honderd procent Britse sfeer een verhaal verteld vol (vooral Christelijke) symboliek, en met een nogal occult en bovennatuurlijk tintje. Vooral Alan Bates steelt de show als mystieke man die het leven van achtereenvolgens een koppel en een bezoeker van een cricketwedstrijd binnendringt. Zijn krachtige uitstraling zorgt voor menig thrillmoment.

The Shout is niet makkelijk te begrijpen en al helemaal niet uit te leggen, evenals de symbolische betekenis van dit alles. Wat vooral geldt is dat deze film vooral handelt over perceptie en het achterhalen van wat er nu precies is gebeurd en wat er (niet) waar is.

Het verhaal is ondoorgrondelijk maar interessant, maar vooral de soundtrack blijft lang bij. In een voor die tijd perfecte Dolby surround sound hoor je gedurende tachtig minuten de meest vreemde experimentele electronische klanken.

The Shout is een uitstekend filmpje om van te genieten en om over na te denken. Onbekend maar zeker niet minder genietbaar dan bijvoorbeeld The Wicker Man in mijn ogen. Voer voor de fan van het mystieke en occulte wat mij betreft.

avatar van brucecampbell
Wordt hierin veel geroepen?

avatar van Mochizuki Rokuro
3,5
Een beetje wisselvallig. Zo'n pervers Brits Jaren 70 werkje, dat past in een rijtje met The Wicker Man, maar ook wel de vergelijking met Peckinpah's Straw Dogs (even uit het hoofd - dat speelde toch op het Britse platteland?) kan doorstaan. Maar, voor het verkeerd wordt opgepikt (edit lees nu pas dat gimli f ook de vergelijking met The Wicker Man maakt - ben ik dus toch niet helemaal gek), veel minder expliciet in zijn aanpak via een religieus-satanische plot respectievelijk gewelddadige uitwerking. Dan is het weer meer Pasolini's Teorema. Zoiets dus. Een buitenstaander die zich zeer subtiel opdringt aan een echtpaar/gezin/gemeenschap en daar een onlosmakelijk onderdeel van gaat vormen en als een gezwel gaat zitten etteren en zweren. Uitstekend uitgangspunt en als ik het zo opschrijf helaas wel weer veel intrigerender dan het allemaal uitpakte.

Vond het ook niet helemaal overtuigend, kan niet zo goed de vinger leggen op de reden. Ik denk dat het voornamelijk de rol van Bates was. De buitenstaander, de katalysator van het kwaad, de messias en boodschapper. Wat ik er nu mee aan moest is mij niet duidelijk geworden en dus zat ik alleen maar te kijken naar die vreemde situatie. Een cricketspel van de patiënten uit het sanatorium, veel flashbacks naar een jong en gelukkig koppel. Intrigerende geluidseffecten van beroeps-geluidenman John Hurt. Een vileine (doen waar je goe din bent) Alan Bates die de remmen los mag gooien als iemand die kan doden met zijn schreeuw (!).

Nou was ik al wat bekend met Skolimowski's werk door het IFFR vorig jaar. En daar ligt volgens mij een oorzaak waar het deels aan zal liggen. Hij heeft gevoel voor de situatie, maar op één of andere manier is de uitwerking te mathematisch en te rationeel (te bedacht) en daardoor wat onecht of te weinig overtuigend. Laat ik daar maar op houden.

Loepsaal
moeilijk te plaatsen, niet geslaagd maar interessant.
muziek van Tony Banks

op één of andere manier is de uitwerking te mathematisch en te rationeel


je muziek is dood zegt schaapdoder tegen Hurt, enz..
dekt de lading van je betoog lijkt me

avatar van wendyvortex
4,0
Regisseur Jerzy Skolimowski die ken ik voornamelijk vanwege het klassieke zwembad-drama "Deep End" deze film is visueel misschien wat minder bijzonder, maar een uitermate intrigerend verhaal waarin Bates zich binnendringt in het leven van Hurt en York mede door te dreigen met zijn unieke gave om mensen dood te schreeuwen.
Geen bizarre horrorfilm meer een mysterie en dan voeg ik aan de reeds door anderen genoemde rij titels (The Wicker Man, Don't Look Now, Teorema, Straw Dogs) ook nog even Peter Weir's "The Last Wave" toe. Iemand trouwens opgevallen dat John Hurt ook op het cricketveld stond?
Muziek van twee Genesis-gasten (niet Peter en Phil die 2 anderen) en de geluidseffecten werden gedaan door producer Rupert Hine.

avatar van de grunt
3,5
Een van de mooiste filmposters die ik ooit heb gezien.

avatar van Mac Hammer Fan
2,5
In “The Shout” (De Kreet) wordt het ongewone relaas verteld van Charles Crossley, een zwakzinnige, die in een psychiatrische instelling is opgesloten. Deze legt de schrijver uit dat hij jaren voordien door Australische inboorlingen ingewijd werd in de ‘Zwarte Magie’ en dat hij alleen door een oorverdovende, helse schreeuw macht kan uitoefenen over leven en dood. Hij zal zijn duivelse gave gebruiken om zich te wreken op de man van de vrouw die hij liefheeft.
Skolimowski wist uit dit thema een redelijke griezelfilm te draaien, die blijkbaar sommige liefhebbers van het genre toch doet rillen van angst. De kineast creëert wel een bevreemdend klimaat maar een echt macabere dreiging ontbreekt. Met een zeker raffinement verleent hij een onheilspellend karakter aan de kleinste details. Alan Bates, als de geestesgestoorde, straalt iets angstaanjagends uit. Naast hem zijn ook Susannah York en John Hurt goed door hun intense geladenheid van hun vertolking. De sfeervolle kleurenfotografie, de verzorgde montage en de intelligente flash-back-regie zijn de pluspunten in “The Shout”, dat echter voor mij maar de middelmaat bereikt. De soundtrack, die blijkbaar afkomstig is van twee muzikanten van Genesis en Rupert Hine, is mij niet opgevallen, ondanks het feit dat ik enkele toffe CD's van hen in mijn platencollectie heb.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:30 uur

geplaatst: vandaag om 11:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.