The Shout (1978)

Regisseur Jerzy Skolimowski die ken ik voornamelijk vanwege het klassieke zwembad-drama "Deep End" deze film is visueel misschien wat minder bijzonder, maar een uitermate intrigerend verhaal waarin Bates zich binnendringt in het leven van Hurt en York mede door te dreigen met zijn unieke gave om mensen dood te schreeuwen.
Geen bizarre horrorfilm meer een mysterie en dan voeg ik aan de reeds door anderen genoemde rij titels (The Wicker Man, Don't Look Now, Teorema, Straw Dogs) ook nog even Peter Weir's "The Last Wave" toe. Iemand trouwens opgevallen dat John Hurt ook op het cricketveld stond?
Muziek van twee Genesis-gasten (niet Peter en Phil die 2 anderen) en de geluidseffecten werden gedaan door producer Rupert Hine.

In “The Shout” (De Kreet) wordt het ongewone relaas verteld van Charles Crossley, een zwakzinnige, die in een psychiatrische instelling is opgesloten. Deze legt de schrijver uit dat hij jaren voordien door Australische inboorlingen ingewijd werd in de ‘Zwarte Magie’ en dat hij alleen door een oorverdovende, helse schreeuw macht kan uitoefenen over leven en dood. Hij zal zijn duivelse gave gebruiken om zich te wreken op de man van de vrouw die hij liefheeft.

Skolimowski wist uit dit thema een redelijke griezelfilm te draaien, die blijkbaar sommige liefhebbers van het genre toch doet rillen van angst. De kineast creëert wel een bevreemdend klimaat maar een echt macabere dreiging ontbreekt. Met een zeker raffinement verleent hij een onheilspellend karakter aan de kleinste details. Alan Bates, als de geestesgestoorde, straalt iets angstaanjagends uit. Naast hem zijn ook Susannah York en John Hurt goed door hun intense geladenheid van hun vertolking. De sfeervolle kleurenfotografie, de verzorgde montage en de intelligente flash-back-regie zijn de pluspunten in “The Shout”, dat echter voor mij maar de middelmaat bereikt. De soundtrack, die blijkbaar afkomstig is van twee muzikanten van Genesis en Rupert Hine, is mij niet opgevallen, ondanks het feit dat ik enkele toffe CD's van hen in mijn platencollectie heb.

Ze zijn hier beiden eerder genoemd maar als omschrijving voor dit werk van Jerzy Skolimowski voelt als iets tussen Theorema en The Wicker Man in. Sfeervol en intrigerend, maar heeft ook een wat lange aanloop nodig in het begin en de samenhang tussen de setting in de inrichting en de flashbacks zit niet helemaal lekker. Daardoor werkt het ook voor mij werkt het niet helemaal en is het zo'n film die dicht tegen iets heel goeds aan lijkt, maar me net niet weet te pakken.

Frustrerende film die ondanks zijn horrorlabel, er alles aan doet om wat maar horror zal kunnen zijn probeert te vermijden. De enige horrormomenten worden zelf alleen maar verteld. De film is een verhaal in een verhaal dat wordt verteld tijdens een spelletje cricket van psychiatrische patiënten en personeel. Het is een typisch Britse slowburner met een aardige sfeer en tja.., veel bijzaken. Alsof er inderdaad gewoon een chaotische verhaal werd verteld. Een man die bij de Aboriginals heeft gewoond en hun "Zwarte Magie" heeft geleerd, terroriseert nu heel geraffineerd een experimenteel muzikant en zijn vrouw. Daarbij valt er schaap om, worden er veel zandduinen overgestoken en wordt het christendom in twijfel getrokken. Maar goed ook al maakt het nooit echt de horror-opzet waar, is nog wel genoeg om in ieder geval enigszins geïnteresseerd te houden.