The Shout (1978)

Mysterieuze film die wel een redelijke naam heeft bij een bepaald publiek binnen de cultscene.

The Shout van de Pool Skolimowski is een typisch Brits product van de jaren '70, waarin ook The Wicker Man en Don't Look Now uitkwamen. Dat zijn ook precies de twee films waarmee The Shout wel het beste te vergelijken is.

Hier wordt in een honderd procent Britse sfeer een verhaal verteld vol (vooral Christelijke) symboliek, en met een nogal occult en bovennatuurlijk tintje. Vooral Alan Bates steelt de show als mystieke man die het leven van achtereenvolgens een koppel en een bezoeker van een cricketwedstrijd binnendringt. Zijn krachtige uitstraling zorgt voor menig thrillmoment.

The Shout is niet makkelijk te begrijpen en al helemaal niet uit te leggen, evenals de symbolische betekenis van dit alles. Wat vooral geldt is dat deze film vooral handelt over perceptie en het achterhalen van wat er nu precies is gebeurd en wat er (niet) waar is.

Het verhaal is ondoorgrondelijk maar interessant, maar vooral de soundtrack blijft lang bij. In een voor die tijd perfecte Dolby surround sound hoor je gedurende tachtig minuten de meest vreemde experimentele electronische klanken.

The Shout is een uitstekend filmpje om van te genieten en om over na te denken. Onbekend maar zeker niet minder genietbaar dan bijvoorbeeld The Wicker Man in mijn ogen. Voer voor de fan van het mystieke en occulte wat mij betreft.

Wordt hierin veel geroepen?

Een beetje wisselvallig. Zo'n pervers Brits Jaren 70 werkje, dat past in een rijtje met The Wicker Man, maar ook wel de vergelijking met Peckinpah's Straw Dogs (even uit het hoofd - dat speelde toch op het Britse platteland?) kan doorstaan. Maar, voor het verkeerd wordt opgepikt (edit lees nu pas dat gimli f ook de vergelijking met The Wicker Man maakt - ben ik dus toch niet helemaal gek), veel minder expliciet in zijn aanpak via een religieus-satanische plot respectievelijk gewelddadige uitwerking. Dan is het weer meer Pasolini's Teorema. Zoiets dus. Een buitenstaander die zich zeer subtiel opdringt aan een echtpaar/gezin/gemeenschap en daar een onlosmakelijk onderdeel van gaat vormen en als een gezwel gaat zitten etteren en zweren. Uitstekend uitgangspunt en als ik het zo opschrijf helaas wel weer veel intrigerender dan het allemaal uitpakte.

Vond het ook niet helemaal overtuigend, kan niet zo goed de vinger leggen op de reden. Ik denk dat het voornamelijk de rol van Bates was. De buitenstaander, de katalysator van het kwaad, de messias en boodschapper. Wat ik er nu mee aan moest is mij niet duidelijk geworden en dus zat ik alleen maar te kijken naar die vreemde situatie. Een cricketspel van de patiënten uit het sanatorium, veel flashbacks naar een jong en gelukkig koppel. Intrigerende geluidseffecten van beroeps-geluidenman John Hurt. Een vileine (doen waar je goe din bent) Alan Bates die de remmen los mag gooien als iemand die kan doden met zijn schreeuw (!).

Nou was ik al wat bekend met Skolimowski's werk door het IFFR vorig jaar. En daar ligt volgens mij een oorzaak waar het deels aan zal liggen. Hij heeft gevoel voor de situatie, maar op één of andere manier is de uitwerking te mathematisch en te rationeel (te bedacht) en daardoor wat onecht of te weinig overtuigend. Laat ik daar maar op houden.

moeilijk te plaatsen, niet geslaagd maar interessant.

muziek van Tony Banks

je muziek is dood zegt schaapdoder tegen Hurt, enz..

dekt de lading van je betoog lijkt me

Regisseur Jerzy Skolimowski die ken ik voornamelijk vanwege het klassieke zwembad-drama "Deep End" deze film is visueel misschien wat minder bijzonder, maar een uitermate intrigerend verhaal waarin Bates zich binnendringt in het leven van Hurt en York mede door te dreigen met zijn unieke gave om mensen dood te schreeuwen.
Geen bizarre horrorfilm meer een mysterie en dan voeg ik aan de reeds door anderen genoemde rij titels (The Wicker Man, Don't Look Now, Teorema, Straw Dogs) ook nog even Peter Weir's "The Last Wave" toe. Iemand trouwens opgevallen dat John Hurt ook op het cricketveld stond?
Muziek van twee Genesis-gasten (niet Peter en Phil die 2 anderen) en de geluidseffecten werden gedaan door producer Rupert Hine.

Een van de mooiste filmposters die ik ooit heb gezien.

In “The Shout” (De Kreet) wordt het ongewone relaas verteld van Charles Crossley, een zwakzinnige, die in een psychiatrische instelling is opgesloten. Deze legt de schrijver uit dat hij jaren voordien door Australische inboorlingen ingewijd werd in de ‘Zwarte Magie’ en dat hij alleen door een oorverdovende, helse schreeuw macht kan uitoefenen over leven en dood. Hij zal zijn duivelse gave gebruiken om zich te wreken op de man van de vrouw die hij liefheeft.

Skolimowski wist uit dit thema een redelijke griezelfilm te draaien, die blijkbaar sommige liefhebbers van het genre toch doet rillen van angst. De kineast creëert wel een bevreemdend klimaat maar een echt macabere dreiging ontbreekt. Met een zeker raffinement verleent hij een onheilspellend karakter aan de kleinste details. Alan Bates, als de geestesgestoorde, straalt iets angstaanjagends uit. Naast hem zijn ook Susannah York en John Hurt goed door hun intense geladenheid van hun vertolking. De sfeervolle kleurenfotografie, de verzorgde montage en de intelligente flash-back-regie zijn de pluspunten in “The Shout”, dat echter voor mij maar de middelmaat bereikt. De soundtrack, die blijkbaar afkomstig is van twee muzikanten van Genesis en Rupert Hine, is mij niet opgevallen, ondanks het feit dat ik enkele toffe CD's van hen in mijn platencollectie heb.

Ze zijn hier beiden eerder genoemd maar als omschrijving voor dit werk van Jerzy Skolimowski voelt als iets tussen Theorema en The Wicker Man in. Sfeervol en intrigerend, maar heeft ook een wat lange aanloop nodig in het begin en de samenhang tussen de setting in de inrichting en de flashbacks zit niet helemaal lekker. Daardoor werkt het ook voor mij werkt het niet helemaal en is het zo'n film die dicht tegen iets heel goeds aan lijkt, maar me net niet weet te pakken.

Ondoordringbaar maar ik klamp me vast aan dat ene zinnetje van Bates wanneer hij tijdens de cricket match zijn verhaal zal vertellen nl it is always the same story but i sometimes vary the climax and changes the scenes … -

Is het nu duidelijk ? Niet echt.

Narratief complex. Begint met het einde, dan terug naar het begin om dan het verhaal te vertellen. Het verhaal is als flashback opgebouwd maar onsamenhangend. Het springt van een scene naar een compleet andere ruimte en tijd waar personages plots anders reageren. Het kan te maken hebben met dat zinnetje van Bates maar de grote vraag is : WAAROM ? Wat wil Skolimowski daarmee vertellen ? Warrig en vaag (wat gaat dit nu over ?) maar ik kon het wel pruimen als een portret van een UK kustdorpje. Met prima cast overigens (Bates, York, Hurt - allen reeds gestorven trouwens)

Arty en culty en folky en intrigerend jaren '70 horrortje dat ik uitzocht omdat ik eerder werk van de regisseur van EO (2022) wilde zien. Stelt niet teleur, maar het is niet voor iedereen.

3,6*

Frustrerende film die ondanks zijn horrorlabel, er alles aan doet om wat maar horror zal kunnen zijn probeert te vermijden. De enige horrormomenten worden zelf alleen maar verteld. De film is een verhaal in een verhaal dat wordt verteld tijdens een spelletje cricket van psychiatrische patiënten en personeel. Het is een typisch Britse slowburner met een aardige sfeer en tja.., veel bijzaken. Alsof er inderdaad gewoon een chaotische verhaal werd verteld. Een man die bij de Aboriginals heeft gewoond en hun "Zwarte Magie" heeft geleerd, terroriseert nu heel geraffineerd een experimenteel muzikant en zijn vrouw. Daarbij valt er schaap om, worden er veel zandduinen overgestoken en wordt het christendom in twijfel getrokken. Maar goed ook al maakt het nooit echt de horror-opzet waar, is nog wel genoeg om in ieder geval enigszins geïnteresseerd te houden.