Meningen

Oké dit is niet bepaald het grootste juweeltje van de B-film. Het is soms nog wel aardig maar verder vooral een standaard monsterfilm uit de jaren negentig. Het combineert zeg maar de weerwolf-films uit de vroege jaren 1980 met Cyborg of RoboCop. Zeker, de mix van wetenschap en lycantropie was nog niet geprobeerd, behalve misschien voor The Werewolf (1956) Het begint ook nog best goed, maar alle clichés komen uiteindelijk voorbij. De goedkope effecten van John Carl Buechler zijn tenminste wel zo geschoten dat ze er niet al te aftands uitzien. Echter de cyborg-weerwolf is nu ook niet super vaak in beeld! De hoofdrol was technisch gezien voor de leuke Kim Delaney, die het jaar daarop in de politie-serie NYPB Blue zal gaan spelen. En zoals elke vrouw in de jaren '90 hadden ook deze een bazooka in hun handtas om hun zilveren munitie af te schieten. De film heeft weerwolven en genetische experimenten maar door de waardeloze verhaalstructuur wordt dit nooit echt goede film!

Alhoewel het een jaren '60 Britse sciencefiction-horrorfilm is, roept het meer het Amerikaans B-filmgevoel uit de jaren '50 op. Verder lijkt het ook duidelijk een Britse variant op de The Fly (1958). Al duurt het ruim 35 minuten voordat de horroractie begint. In begintijd voert wetenschappelijke chit-chat over een apparaat dat voorwerpen en levende materie door de ruimte te projecteren, de boventoon. De personages kunnen zowel hun relaties en motivaties duidelijk maken maar het haalt een beetje het tempo uit de film. Het acteerwerk is prima voor films van dit type en de speciale effecten van de onontkoombare metamorfose zijn uitstekend, zeker gezien de beperkingen van het budget Helaas zijn er geen moorden in beeld. Bepaalde aspecten van het verhaal zijn niet heel logisch of duidelijk maar over het algemeen was dit best leuk, en er zijn veel ergere tijd-verspillers.

Nogal tegenvallende slasher… Ik zie niet waarom dit zo vaak genoemd wordt als een goede slasher-film? Is dat omdat Jamie Lee Curtis erin zit? Hoe dan ook, dit is een vrij ongeïnspireerde slasher-film die redelijk verstoken is van verbeeldingskracht of iets heel opvallends. Het plot gaat over een groep kinderen die een jong meisje pesten en haar per ongeluk uit een raam laten vallen en haar dood veroorzaken. Hierna volgt je een groep tieners (die eruit zien als 20-plussers ) aan de vooravond van op ​​hun schoolbal. Wat volgt is een slappe slasher-film De paar moorden die we krijgen, beginnen pas na het uur en de meeste zijn ronduit tam (één onthoofding is niet voldoende!), zelfs volgens de normen van de jaren 80. En om nu naar een uur tienerdrama en grappen op de middelbare school die niet erg interessant zijn, te kijken.? Het meest angstaanjagende van alles; de Saturday Night Fever-achtige scène! Oké het is niet de slechtste slasher ooit gemaakt, maar de traagheid en het gebrek aan sfeer maken wel dat het een levenloze bedoeling werd! Om onverklaarbare reden kwamen er van deze film ook 3 vervolgen.

Geen typische western. Oké op verschillende fronten volgt het wel de paden van de Amerikaanse (of Italiaanse) tegenhangers. Maar de setting is hier de uitgestrekte Australische outback van de negentiende eeuw en er is geen zwart-wit schets van de held die tegen de slechterik vecht. Eerder is ergens in de achtergrond het verhaal van de blanke man die het land van de Aboriginals probeert te ‘civiliseren’ met verregaande discriminatie. De film begint, met een vuurgevecht dat resulteert in de gevangenneming van twee van de Burns -broers, Charlie en de 14-jarige Mikey door Captain Stanley. Charlie krijg een voorstel; (de titel) vermoord Arthur de oudere meest brute derde broer en het leven van het jongere broertje zal gespaard blijven. Dat plot is tamelijk eenvoudig en rechttoe-rechtaan, maar er is hier niet iemand waar je omgeef, er is ook geen echte reden waarom de personages iets doen, en de personage zijn zoals gezegd, niet echt goed of helemaal slecht. De personages zijn meer ontheemd of niet op hun plaats (net zoals rozentuin met wit tuinhekje voor het huis van Stanley en zijn vrouw Martha middenin een ruige woestijn) Die "gebreken" vind ik juist de kracht van deze film! De film is nu beschouwend en het grove geweld komt voort uit wie ze zijn... Bepaalde scènes zijn dus best schokkend te noemen, vooral door de abruptheid ervan en ze deden me ook wel wat aan Sam Peckinpah denken! Al met al een aparte maar prachtfilm! En dan heb ik het nog niets eens over de muziek van Nick Cave (die ook het script schreef) en mede-Bad Seeds-lid en Dirty Three-violist Warren Ellis.

Dit is een geweldig Sciencefiction, met een vrij eenvoudig verhaal over overleven op een buitenlandse planeet. Langzaam maar opwindend. De hele sfeer is geweldig, van de kleurfilters tot de praktische effecten en de decors. Alles ziet er ongelooflijk goed uit.Het gaf me ook nergens het gevoel dat het met een laag budget was gemaakt. Ik kreeg van deze film vaak een beetje hetzelfde gevoel als bv; The City of Lost Children, Twelve Monkeys, Star Wars(1977) of Alien, klassiekers in het genre. Een soort Retro maar in de beste zin van het woord! Gemaakt met eenvoudige middelen en met liefde voor details. Alhoewel het budget nog een stuk lager moet zijn geweest, als de voorbeelden. En eens te meer blijkt dat; met een goed idee en sterk acteerwerk, budgetbeperkingen nauwelijks van belang hoeven te zijn (zelfs voor Sci-Fi.)

Echter deze film speelt zich dan wel af in een interstellaire wereld, maar heeft ook veel gemeen met westerns. Vuurgevechten met geweren (hier heten ze 'werpers'), de tenten die de native huisvesten, gewelddadigheden om ​​natuurlijke bronnen te delven, (weliswaar edelstenen en geen goud) en het gevoel dat iedereen op het randje leeft van beschaving . En in dat op zich is het dan ook meer dan logisch dat er geen moordende aliens in het giftig bos leven. Zeg; 'True grit' maar dan op een buitenaardse maan.

Er zijn geen ruimtegevechten, explosies of erg flitsende visuele effecten. In plaats daarvan is het een goed verteld verhaal over mensen in een interplanetaire context. Met een geweldige stijlvolle interessante mix van futuristisch en retro design. Ik heb hiervan zwaar genoten!

Behoorlijk slecht. Het script is verschrikkelijk met sprongen in de verhaallijn die actiescènes overslaat om te willen van melodrama. (of moest dit voortkomen uit de twist?) Standaardverhaaltje over moeder Nikki Halstead, een gepensioneerde commando die haar ontvoerde tienerdochter binnen 72 uur moet bevrijden uit de handen van een mensenhandelaarsnetwerk. Op zijn zachtst gezegd, lijkt dit het alsof iemand Liam Neesons Taken-reeks pulp wilde schrijven maar in de war raakte met een remake van Rambo; First Blood. Beste aan de film.... Milla Jovovich... op 50-jarige leeftijd nog zo'n actieheldin neerzetten...chapeau. Tja en dan is er nog de plotwending aan het einde, die er op de een of andere manier in slaagt alles wat eraan voorafging nog erger te maken. Elk jaar krijg je enkele Milla Jovovich-actiefilms, meestal zwengel ik ze wel aan omdat ze lekker wegkijken maar dit is een ronduit futloos prul.

Film met wat oudbakken ideeën. Een jong meisje wordt gered en groeit uit tot internationale huurmoordenaar. Zagen we dat niet al eerder in in de serie Nikita (2010-13)? Het kan dan ook bijna geen toeval zijn dat Maggie Q in deze film de hoofdrol speelt! Net zoals ik ook niet echt kan geloven dat de locatie van Vietnam, waar he meeste gefilmd is, geheel toevallig was! Hier voegde men nog een soort halfbakken romance alla "Mr. & Mrs. Smith' aan toe! Werkelijk seksuele spanning tussen Anna en Rembrandt? Oké het is misschien vleiend voor een 69-jarige man maar filmisch nogal ongeloofwaardig. Het flirterige geklets aan tafel in een restaurant, was zo'n beetje het meeste geforceerde en een echt dieptepunt! Gelukkig waren de filmmakers nog wel bedreven in cool, professioneel geweld. Maggie Q was aangenaam om te zien en deed haar vechtscènes zoals je van haar kan verwachten goed! Ondanks dus romantisch misplaats, hebben ze Keaton in ieder geval wel behoorlijk wat te doen gegeven in termen van actie. Samuel L. Jackson was oké met zijn gebruikelijke routine, maar Robert Patrick, als hoofdman van een motorbende, was helaas compleet verspild. Tja verdere lof gaat er naar regisseur Martin Campbell die zo goed mogelijk heeft geprobeerd om een ​​middelmatig script om te zetten in iets om naar te kijken.

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met deze film en wat misschien ook passend is aangezien de film dat zelf ook niet echt weet. Het begint met wat lijkt op een after-the-fact- scene, maar het komt nooit meer terug? Hierna zie je groepje mensen aan boord gaan, praten over een drugsdeal die slecht is verlopen en wegvaren. Maar niet voordat er plots verschijnt er man in een zwart pak die meld dat het doelwit aan boord is. De Opening credits en BOOM de boot is ontploft....Maar goed uiteindelijk bereiken de mensen het verlaten booreiland. We hadden in de tussentijd deze mensen kunnen leren kennen of iets over hen te weten te komen maar dat lukt niet...behalve dan dat het drugssmokkelaars zijn! Wat dan weer handig was omdat het wezen een heroïneverslaving had??

Wat de de film dus had kunnen redden was als er een uitstekend monster creatie aanwezig was! Ja en als achter de camera Bob Keen staat, die voorheen supervisor was bij de Britse make-up-effectenstudio Image Animation. Hij was verantwoordelijk voor de make-up voor films als The Empire Strikes Back , Hellraiser , Candyman en Dog Soldiers en hij heeft special effecten gedaan voor Alien , The Dark Crystal , Return of the Jedi , The Neverending Story , Highlander en Nightbreed. Opzienbarende werk dus...! Helaas is dat hier niet het geval en het enige wat je te zien krijgt is een teleurstellend ….tja euh...ding? En alleen tijdens de ontknoping?

Daarnaast regisseert Bob Keen slecht! De film heeft door de verlichting of soms juist ontbreken daarvan een goedkope uitstraling en Keen overdrijft met de point-of-view-shots. De camera vliegt in het rond, is schokkerig en zoomt met enige regelmaat in op gezicht of hoofd. De regie en camerawerk in dit ding zijn gewoon niet goed! Het scenario is daarnaast een totale puinhoop, wat eigenlijk best indrukwekkend is als je bedenkt hoe eenvoudig de plot is. Oh en Doug Bradley verschijnt ook in een cameo maar hij is bijna onherkenbaar in beeld en zijn schermtijd duurt toch maar liefst 10 minuten. Helaas...

The Prowler is voor een groot gedeelte niet heel veel nieuws onder de zon. Alle clichés zijn aanwezig. De film heeft verder geen bijzonder goed plot, het acteerwerk is niet overdreven goed en heel eng is het ook allemaal niet. Toch zijn er drie of nee...vier dingen waardoor deze film meer dan goed te kijken is. Ten eerste: het begin. Wat iets anders is dan doorgaans. Het start met een liefdes-afscheidsbrief aan een soldaat in de tweede wereldoorlog. Bij terugkeer vermoord hij zijn ex-geliefde en haar vriendje. Direct heerlijk bloederig in beeld gebracht. En wekt ook enige sympathie op voor de killer. Ten tweede is daar Vicky Dawson zij is de final girl en komt heel geloofwaardig over. Zij bezit voor die tijd toch al wat girlpower. Ten derde is de killer erg gaaf om te zien. Zijn kostuum is meesterlijk bedacht. En als vierde is er dan nog iemand die eigenlijk niet in beeld is maar wel de grootste bijdrage aan de film levert! Tom Savini! Zijn special effects maken deze film. Hij begrijp als geen ander dat je een slasher kijk voor maar één ding en dat is bloed. En die krijg je dan ook ruimschoots in beeld te zien. Slasher-films kende in de jaren'80 zijn hoogtijdagen en deze hoorde zeker bij de betere uit zijn tijd!

Slecht, slecht en nog eens slecht!! Totaal niet eng. Rommelig! Een seriemoordenaar, geestverschijning en een labiele vrouw. Teveel in een film en dan wordt het een allegaartje.

Fijne Pulp met de hoofdletter "P" Bij deze film is het bijna een must om een voorliefde voor B- en in het bijzonder SF en horrorfilms te hebben! Steven Kostanski's nieuwste film weet in ieder geval heel wat onzin op het scherm te brengen. Door verschillende genres te mixen en een gevoel van plezier, is dit Super B-SF-horror en schlock van de bovenste plank! De film laat de liefhebber van oor tot oor grijnzen. De film trekt zijn publiek ook in een mum van tijd naar de onzinwereld en toont veel grafisch bloed! Vreemd wnt het neemt de elementen van een familiefilm maar bezit tevens een ‘R’ -beoordeling! Niet bepaald een gemakkelijke film om te slijten lijkt mij dan? Who cares? Zeker als de film wordt bevolkt door; een intergalactische opperheer, egoïstische kinderen en luie volwassenen?! Ja dit was me toch een grappige mix van fantasie-escapisme rechtuit de kindertijd en vol met gevechten en waanzinnige bloedvergieten. Voor fans van het eerdere werk van Kostanski en zijn Astron-6 vrienden zullen er ook verschillende bekende gezichten en stemmen van het voormalige filmcollectief zien en horen te zijn. Mensen die een te goede smaak hebben komen hier niet aan hun trekken want dit was campy, belachelijk, inventief bloederig en low-budget. Kortom; dit is het soort genrefilm waar een horror-fan toch van zou moeten smullen!

Heerlijke misdaadhorrorthriller die je onontkoombaar aan Psycho (1960) laat denken. En niet in alleen omdat deze film is geschreven door Robert Bloch. Ook in deze film draait het om een ongezonde een moeder- en zoonrelatie Maar regisseur Freddie Francis voegt slim een paar andere elementen aan de film toe. Die van de whodunit en de Italiaanse giallo! Een moordenaar met zwarte handschoenen die elk slachtoffer op best bijzondere wijze vermoord. Helaas vinden de meeste moorden wel buiten het scherm plaats. Patrick Wymark stapt in inspecteur Holloway's schoenen en voelt vanaf het begin al overtuigend en comfortabel. Verder biedt de film een paar opvallende geestige scenes (de inspecteur en eigenaar van het autokerkhof en het beklag van de speelgoedwinkeleigenaar) De themamuziek komt van Elisabeth Lutyens en lijkt op het griezelige geluid uit een muziekdoos. En dan zijn er nog de griezelige obsessie voor een verzameling poppen ... en een kat-en-muis-scène in een bootmagazijn die bijna niet anders dan een eerbetoon aan Mark Robson’s Ghost Ship zijn. Het levert een waar kijkgenot op.

Aardig goed uitgevoerd rauw drama met enkele expliciete scènes, gebaseerd op een boek van schrijfster Sofi Oksanen (een Finse vader en een Estische moeder, de reden dat dit een Finse film over Estland was!). De film begint als een jonge vrouw bij een afgelegen boerderij van een oude dame aankomt. Via een flashback-structuur richt de film zich op de Estse geschiedenis onder de Sovjetbezetting en de verschrikkingen van de seks-handel. Het verhaal van de oude vrouw vertelt over twee zussen die na de tweede wereldoorlog onder de communisme leven, met de liefde voor dezelfde man, wat uiteindelijk leidt tot terreur en teleurstelling. Het verhaal van de jonge vrouw speelt zich af in de kringen van de de Russische maffia waar ze wordt gedwongen tot prostitutie. De (vier) vrouwelijke acteurs doen het uitstekend in sterke rollen. De cinematografie is goed. Prachtig geschoten decors contrasteren met brute scènes in de martelkamers en seksclubs. De weergave van seks-handel deed met sterk denken aan dat de film Lilya 4-ever. De film bezit nogal verontrustende beelden maar is zowel ontroerend als hard.

Mooie film met een zeer goed hedendaags verhaal! Niet voor mensen die toch al bang zijn voor alle straling (WI-Fi en telefoon) die in de lucht hangt. Vanaf het begin is het spannend. Ook al de zelfmoorden die op de achtergrond worden getoond waren heerlijk! Meestal weet ik dat het om een verfilming gaat van een Aziatisch origineel. Bij deze wist ik absoluut niet! Maar zeker dat ik die ook ga bekijken. Vind het orignieel altijd net iets beter! Denk aan: Låt den Rätte Komma In, Nattevagten, Spoorloos of Ringu. Stuk voor stuk zijn die net beter dan de verfilming.

Tjonge, wat een goedkoop vervolg op de eerste. Aan het begin met de man in rood dacht ik dat het allemaal wel mee zal vallen. Maar dus niet! Er zaten zelfs scene`s in die gewoon uit deel 1 waren geplukt. Begreep direct dat mama degene was die digi- geest was Weet niet of het nu aan mij lag of lagen de acteurs nu op het beeld?
Aan de andere kant slaagt de film wel op het vlak van camp. De verhaallijn is op zich nog wel pakkend.En de scene met ome Peter en die dooie kat was zelf hilarisch!

Derde en gelukkig laatste deel! Wederom een zeer goedkoop in elkaar gedraaid! Er zit een halve punt bij voor de actrice Brittany Renee Finamore. Door haar aanwezigheid is de film nog te doen! De scene dat ze vast zit geketend aan de kachel is bijna rechtstreeks uit Black Snake Moan Verder vond ik de verhaallijn niet helemaal lopen. Een geest die opeens weer mens was. Ze waren opeens vriendelijk?? En kreeg ook af en toe een beetje het gevoel dat het een promotie filmpje was voor de Amisch

Wat krijg je als Alien kruist met de Gremlins? Pumpkinhead? Maar wat is dit een fijne B-film. Er wordt heerlijk de tijd genomen om één en ander uit een te zetten en als Ed Harley ,gespeeld door Lance Henriksen, dan uiteindelijk naar de heks gaat zien we prachtige maar subtiele special effects van de heks en haar huisje. Verderop in de film komen we dan bij het monster en die mag er wezen! Zeer mooi gecreëerd. En er werd zelfs wat humor met hem meegegeven! Standaard verhaaltje,tieners worden gekilld, Gore is er niet, maar wel sfeer en liefde voor monsterfilms wel. En daardoor is dit alles behalve slecht.

Saillant Detail: De helaas overleden regisseur Stan Winston was ook visuele effectenspecialist. Wat dus goed te zien was in de film. Hij werkte aan onder meer de Terminator- en Jurassic Park-films, Aliens, de Predator-films en Edward Scissorhands. Gedurende zijn carrière won hij vier Oscars.

"Bolted doors and windows barred... guard dogs barking in the yard.. won't protect you in your bed, nothing will... from Pumpkinhead."

De eerste Pumpkinhead had zijn fouten, maar was over het algemeen een sfeervolle en griezelige B-horrorfilm die enige diepgang had. Tja en deze...is een typische wraak-filmpje uit de jaren '90. (iemand moet 'I Know What You Did Last Summer' hebben gelezen?)

De film begint met zwart-wit flashback-opnames uit de jaren 1950, wanneer de misvormde Tommy wordt gekweld en vermoordt. Jaren later slagen tieners op onverklaarbare manier erin om niet alleen een spreuk op te lezen, maar ook met succes een vervloekt ritueel uit te voeren. En tadada… Pumpkinhead is back!

Dit tweede deel is maar een matig vervolg die af en toe zo zijn momenten had. Het script is belachelijk slecht, de mythologie inconsistent (helemaal met de eerste film) De climax met Andrew Robinson (Hellraiser) die probeert een bloeddorstige demon te overtuigen om zijn dochter te laten gaan, is een huiveringwekkend slecht einde. Nee de film moet het hebben van Pumpkinhead (die er minder goed uit zag, more -is--less), wat knipoogjes naar het horrorgenre, zoals de Necronomicon uit de Evil Dead- serie die in het huis van Miss Osie verschijnt en bekende genre-acteurs zoals Kane Hodder (Friday the 13th- serie / Hatchet- serie), RA Mihailoff (Leatherface: The Texas Chainsaw Massacre III/ Hatchet II ) en Linnea Quigley ( Return of the Living Dead )

In 1988 introduceerde men de eerste film Pumpkinhead over een monsterlijk wezen dat opgeroepen werd door iemand die wraak wilde. Het betekende filmgenot voor horrorfilmliefhebber. Het vervolg uit 1994, Pumpkinhead II: Blood Wings slaagde er met een heel ander verhaal, niet in om dat op te volgen, maar het was nog wel vermakelijk. Tja... en toen in 2006 kwam de derde film in de reeks, een film gemaakt voor Sci-Fi-channel.

Nu is de opzet van deze film niet eens zo slecht, eigenlijk best goed. Scrupuleuze arts handelt in organen op de zwarte markt. Een paar dorpsbewoners roepen de wraakdemon op. Pumpkinhead slaat aan het moorden op iedereen die iets te maken heeft met deze organenhandel. Maar de dokter ontdekt hoe de vork in de steel zit en besluit eveneens te moorden zodat hij vrijuit gaat.

Een uitgangspunt dat erg in overeenstemming is met de eerste film, niet verkeerd maar er zijn enkele zeer ernstige problemen. Veel van de ondersteunende acteurs en actrices zijn van Roemeense afkomst en zijn ze slecht nagesynchroniseerd. Het praktische effect van Pumpkinhead komt overeen met het originele monsterontwerp en het heeft nog steeds een schijn van bedreiging. Dat verdwijnt echter wanneer de goedkope CGI -effecten het overnemen. Die zijn echt slecht. Niet eens middelmatig, maar echt slecht. Nu had ik dat nog wel door de vingers willen zien als spannend of interessant was, maar dit is niets anders dan een standaard slasher met personages waar je niets om geeft.

De vierde en laatste in de Pumpkinhead-serie is direct met het derde deel opgenomen, waardoor ook Lance Henriksen nog van de partij was als 'geest'. En het begint op bijna exact dezelfde manier als de vorige film met een achtervolging. Ook nu zijn het weer gewoon slasher-perikelen met het Pumpkinhead-monster maar voor de rest is het een ander verhaal. Ditmaal heeft men inspiratie gezocht in werkelijk bestaande Hatfield-McCoy-vete, een burenruzie die uitmonden in een bloedige oorlog. En wonderbaarlijk genoeg was dit iets aangenamer dan de vorige film. Het was fijn dat me niet nog meer waardeloze CGI gebruikte. Hier is Pumpkinhead gewoon weer een kostuum en dat ziet er toch zoveel beter uit. Zelfs de gore-effecten leken wat beter. En Amy Manson (het 'Brave' personage merida in Once Upon a Time) is een verrassend goede actrice voor dit soort low budget-kwaliteit productie. Ja dit was standaard-horror maar nog wel de moeite waard!

“Metaphysically speaking, I killed myself.”

Toen in 1988 de studio Empire Pictures (bekend van cultpareltjes Tourist Trap, Re-Animator en Dolls) failliet ging richtte Charles Band in 1989 de nieuwe studio Full Moon Features op. Een kenmerk van de studio moest zijn om met weinig geld vooral horror en Science-fiction films voor de ‘home video’ markt te gaan maken die in eerste instantie niet onder hoeven te doen voor de ‘grote’ films.

De eerste film werd 'Puppetmaster' Als regisseur is de keus op de redelijk bekwame David Schmoeller gevallen, waarmee Charles Band al films als Tourist Trap en Crawlspace had gemaakt. De naam voor de film werd gevonden in een andere B-film waar Charles Band bij betrokken was namelijk: Dungeonmaster. Maar het 'geheime wapen' was toch wel David Allen, een stop motion effecten kunstenaar die al heel wat naam had gemaakt met o.a. eerder genoemde Dolls. Overigens heeft deze film, afgezien dat ook hier de levende poppen een creatie van David Allen waren, er verder niets mee van doen! Elke vergelijking loop dus een beetje mank. In de poppenmeester zit zelf een seks-scène en is ook niet zo sprookjesachtige.

De film is vooral vermakelijke cheesy camp! De interacties en personages zijn vrij cliché en niet eens heel interessant. Dat de film een echte B-cultklassieker is geworden is te danken aan de geweldige poppen! Daar lig de kracht en de fun van de film. Elke pop is vakkundig ontworpen en heeft genoeg persoonlijkheid zodat iedereen die kijkt zijn eigen favoriet zal hebben. Er zijn vijf poppen; misschien de meest iconische is Blade met uiteraard een mes, maar ook een haak. Daarnaast is daar de oersterke Pinhead met een heel klein eierhoofdje, Tunneler met een drilboor op zijn hoofd, Jester, met een hoofd dat bestaat uit drie schijven en mijn persoonlijk favoriet; Leech Woman die bloedzuigers kan uitkotsen.

Door beperkte middelen wordt lang niet alles uit de poppen gehaald maar ondanks het beetje duffe plot, maar met de aanwezigheid van schitterende poppen en verrassend goede special effecten, zeker gezien het lage budget van de film, stelt de film zeker niet enkel teleur. De studio zal erna deze film zelfs om bekend komen te staan! Met deze eerste film heeft de horror-filmwereld er een paar vermaarde horrorfiguren bij! En dat is een onomstotelijk feit.

“The magic that gives my puppets life was stolen from a tribe of ancient Egyptian sorcerers, who pledged their allegiance to the demon lord Sutek.”

Het vierde deel van de Puppet Master-franchise gaat eerst nog verder vooruit in de tijd. En introduceert een demonische element in de film, als een tovenaar een papieren rol steelt van hen. De film bezit een paar leuke campy 90's momenten maar gaat helaas ook verder met de trend dat de poppen eerder voor het goede dan voor het kwade zijn.

Dan verplaats het verhaal zich naar 'opnieuw' de Bodega Bay Hotel, de setting van de eerste twee Puppet Master-films. Waar Rick Myers in alle rust aan een special project kan werken, met de typische jaren '90 computer en robots. Uiteindelijk worden daar ook de poppen ontdekt en krijgen ze last van Totems, die blijkbaar met pakketdienst worden toegezonden? Al kunnen ze ook verschijnen via een Ouija-bord.

De poppen leveren gelukkig nog wel veel van de actie. Leech Woman en Torch, schitteren hier helaas met afwezigheid, alhoewel Torch wel is te zien op een poster! En dan is er ook nog een nieuwe marionet, Decapitron, die verwisselbare hoofden heeft. De ene is een rare, zwarte die in het hoofd van Toulon kan veranderen, terwijl een andere een tesla toren is die hem in staat stelt om elektriciteit af te vuren op demonen. Raad eens wat er gebeurt.

Het lijkt er verdacht veel op dat niemand de moeite heeft genomen om even de andere delen te bekijken. Enfin, uiteindelijk is deze film, ondanks de vreemde wendingen, die niet allemaal werken, nog steeds wel een bevredigende tijdverdrijf vooral door de creaties.

“You do see my problem, don’t you? You are asking an awful lot of me. A little monster, an agency or cult protecting some ancient magic… you must admit it is rather fantastic.”

Een succesvolle franchise moet op zijn minst één deel hebben, die beweert dat het de laatste is. Zo... aan regisseur Jeff Burr om er één te maken! Aangezien er kosten werden gedrukt door deel vier en vijf te gelijkertijd op te nemen, maar een jaar na elkaar uit te brengen, gaat het dan ook direct verder waar zijn voorganger was gebleven.

Met een krampachtig poging laten ze Rick Myers en degene die zijn borg betaald, Dr Jennings terugkeren naar Bodega Bay Hotel. Dr Jennings wil natuurlijk meer weten en hij neemt drie 'Home Alone'-achtige boefjes mee. Ondertussen, is Sutekh (weet je nog? De demon uit de andere dimensie?) boos omdat zijn kleine Totem-hulpjes, van de laatste film, zijn gedood, dus hij heeft een ander plan.

Deze film bezit nog steeds de betere speciale effecten, dan die je bij het lage budget zal verwachten. De reden voor die indrukwekkende poppenanimaties is dat David Allen nog steeds betrokken was bij de film. Echter was dit wel zijn laatste film. Hmm, dat zal de titel verklaren!

Verder voelt deel 5 vooral meer als een (te) lange derde act van deel vier in plaats van een op zichzelf staande film. Het resultaat is dan ook een film die niet echt tevreden stelt en niet echt veel doet tijdens zijn speelduur. (er is zelfs nog een flashback, die herhaalt zeven minuten lang deel vier) Mensen gaan naar het hotel, ze worden gedood, sommige marionetten vechten, daarna is er het einde. De vierde en vijfde film kan je dan ook het beste kijken na elkaar zodat deze dient als een soort postscriptum op de voorgaande film. Dan is er nog wel wat lol in te beleven.

“No one escapes.”

Na een succesvol eerste deel komt er uiteraard ook een tweede, ditmaal nam de man die verantwoordelijk was voor de grandioze stop motion effecten, hoogstpersoonlijk plaats in de regiestoel. Veel blijf hetzelfde als we terug keren naar Bodega Bay Inn hotel alwaar een groepje paranormale onderzoekers, het vreemde wat er daar gebeurde uit de eerste film willen onderzoeken.

Sequels kunnen soms zwichten onder het gewicht van het succes van de eerste film, maar doordat de originele Puppet Master al niet overal even degelijk was, krijgt Puppet Master II alle gelegenheid om de ideeën uit te breiden, en heeft het geen last om de poppen te introduceren. In een flashback zien we wat meer achtergrond-informatie over André Toulon, zijn vrouw Elsa in Caïro. Hier zien we ook nog een interessant wezentje dat de Homunculus (verwijzing naar een lichaam zonder ziel) werd genoemd. Ook doet Eriquee Chaneé zijn intrede als soort Invisible Man / Dark Man- look-a-like ' O, wie O wie zal dat zijn?

Het toevoegen van een soort jaren '30 Mad Scientist-plotje geef de film een bijzonder leuke invalshoek. De film doet dan ook niet onder voor de eerste, sterker soms overtreft hij deze ruimschoots. Een nieuwe film betekende ook een nieuwe pop en dat werd Torch, met aan zijn rechterhand een vlammenwerper. Helaas moest onder druk van de studiobazen van Paramount, Leech Woman het loodje leggen.


Desondanks dat Puppet Master II ook zijn eigenaardigheden heeft weet het door zijn fijne low-budget aantrekkingskracht, plus een goede toevoeging van een nieuwe pop en wat achtergrondverhaal over Toulon, wederom erg goed te scoren. Op naar het volgende deel!

Salliant detail: In de film is ook de pop Mr. Punch te zien, een killer pop die te vinden is in de film Dolls (1987)

“Herr Toulon has developed a method of animating his puppets without string. It’s as if they were alive.”

En naar een sequel komt een prequel! Ook ditmaal is er een andere regisseur, David DeCoteau. Veelal bekend van legio pulpwerkjes die voor een habbekrats in elkaar zijn gezet en homo-erotische films. Ook de kwaliteit van zijn films is nog al eens onder de maat. Dit derde deel werd in slechts 8 maanden na de tweede film al geproduceerd en uitgebracht. Het is dus best verbazingwekkend dat deze film niet eens zo heel slecht was!

Gek genoeg zijn de killer-poppen hier regelrecht de goeden. Hmm, een horrorfilm waarin de moordenaars de helden zijn? Wie kunnen er dan nog de slechteriken zijn, tja... de nazi's? De film vertelt het verhaal van poppenspeler Andre Toulon, voordat hij zelfmoord pleegt omdat hij de gevangenneming door de nazi's wil vermijden. Als je heel oplettend ben, zal je opmerken dat die tijdslijn totaal niet klopt.

Ondanks dit een origine-verhaal is, wordt er ook een nieuwe pop geïntroduceerd; Six-Shooter, een cowboy met zes armen. Gaaf is ook dat we de creatie van Leech Woman te zien krijgen. Regisseur DeCoteau ging daarmee in tegen de wens van de studiobazen, dat is ieder geval wel zijn verdienste! Het zijn dan ook voor derde maal dat de creaties van David Allen, de stop motion effecten kunstenaar, die show stalen! Leuk was ook dat Guy Rolfe, de man uit Dolls (1987), hier de rol van André Toulon speelt. Regisseur DeCoteau levert met dit derde deel een bovenverwachting leuke film af!

You see this bruise? This is reality! Baby Oopsy kicked my butt!

Full Moon brachten jarenlang hun films uit via Paramount Pictures, maar nadat deze uit elkaar gingen, moesten ze bezuinigen op hun budgetten maar wilden wel proberen om zoveel mogelijk films uit te geven. Zodoende maakte ze een deal met Sci-Fi Channel (voordat ze zichzelf SyFy noemden) om twee van hun franchise samen te brengen, wat uiteindelijk resulteerde in Puppet Master vs. Demonic Toys.

Nu had Full Moon niet heel veel inbreng bij deze productie en het was duidelijk SyFy die de touwtjes in handen had. Dit betekende geen naakt, minimaal bloed (er is een ogen-uit-je-hoofd--ontploffing) en bovendien geen Leech Woman. Enfin het treffen draait om de stukken speelgoed; Blade, Pinhead, en Six-Shooter staan aan de goede kant (Jester is er ook maar doet niets) en de kwade kant wordt vertegenwoordigd door Baby Oopsie, Grizzly Teddy en Jack Attack.

Het verhaal is prima voor het grootste deel, maar een beetje voorspelbaar, en hoewel de poppen en speelgoed over het algemeen vrij onbelangrijk zijn, doen ze tenminste iets. Ook krijgen we tenminste een eindgevecht tussen de hoofdpersonages neef Robert Toulon (Corey Feldman) met zijn dochter Alex en Erica Sharpe (Vanessa Angel) van Sharpe Toys. Daarnaast is de gehele film voorzien van een kerstfeest-sausje Niet slecht, niet geweldig, maar zeker wel vermakelijk.

Axis Rising gaat verder waar de vorige film (Axis of Evil) was gebleven, de Japanse vrouw Ozu (totaal andere actrice) was gevlucht, met Tunneler (ook Leech Woman & Jester maar dat lijken ze hier te zijn vergeten) Zij ontmoet Moebius een Duitse bevelhebber die haar naar wat gedoe neerschiet en de pop meeneemt.

Ondertussen worden Danny en zijn meisje Beth (ook zij zijn totaal andere spelers)ontvoerd, om later te worden opgezadeld met Sergeant Stone (een verschrikkelijk overdreven toevoeging) Belangrijker is dat alle favoriete poppen terug zijn op één na! Blade, Pinhead, Jester, Leech Woman, Tunneler, en Six Shooter, allemaal krijgen ze de kans om hier op de een of andere manier licht te schitteren. Dit komt omdat ze het aan de stok krijgen met vier nieuwe poppen; Bombshell (een rondborstige vrouwelijk pop die machinegeweren herbergen) Blitzkrieg (een tank / machine hybride), Weremacht (een nazi-weerwolf) en Kamikaze(tja hoe zal die eruit zien?) die van de tegenpartij zijn!

De film volgt verder de trend waar ook de rest van de films last van had, door niet al te opwindend actiegericht te zijn. Er zijn een paar doden, maar niets is gek of heel bloederig. De film is natuurlijk goedkoop en ook niet de beste van de franchise. Maar ook deze was wel weer vermakelijk en meer was er ook niet te verwachten.

Deze negende (tiende) film vertelt het verhaal van wat er gebeurde nadat in het eerste deel, Andre Toulon zelfmoord heeft gepleegd. Vandaar dat we dit gedeelte ook in deze film zien. En ik moet zeggen het was geen eens een verkeerde poging van regisseur David DeCoteau en schrijver Domonic Muir (Critters)

De jonge Danny Coogan en zijn vriendinnetje Beth stuiten op een plan van Duitsers en Japanners om een fabriek te saboteren. Ze besluiten hier een popje voor te steken! Wel jammer is dat de poppen opnieuw voor de goede zaak waren en tevens slechts een bijzaak waardoor ze dan ook maar mondjesmaat in actie kwamen.Toch verdiend DeCoteau wederom punten omdat hij Leech Woman weer weet terug te brengen en er ook weer bloed mag vloeien! Ook is er door vermoedelijke het Aziatisch tintje, een nieuwe toevoeging van een Ninja. Het einde laat de deur wijd open voor een vervolg (dat dan ook een paar jaar later is gekomen) Het is zeker geen slechte aanvulling tot de serie. Het is ook niet echt geweldig, maar toch wel weer... redelijk.

Dit was zonder meer de sterkste van de "Axis Trilogie", Alhoewel het misschien nog wel een die-hard fan- film is, doet het wel heel veel goed! Charles Band kruipt hier weer terug in de stoel als regisseur. De hoofdpersonages Danny en Beth worden in luttele minuten aan het begin al afgeschoten. Bijna alsof de regisseur wilde zeggen "fuck off"

Het is nu de beurt aan kapitein Brooks om samen met de Russische dwerg (ja inderdaad een dwerg) Dr. Ivan Ivanov, zijn dochter Elisa Ivanov (die Tania Fox zag er leuk uit) en Georgina Vale te strijden te trekken tegen de Duitsers. Bijgestaan door onze poppen-helden; Blade, Jester, Pinhead, Tunneler, Leech Woman, en Six Shooter.

Het groepje bezit speciale bovennatuurlijke krachten en die zijn nodig omdat de nazi's onder leiding van Sturmbahnfurher Krabke en Doktor Gerde Ernst beide met bijzondere krachten bezig zijn om mensen te vermoorden. Grinnik... er leek inspiratie gehaald uit superhelden films! Zij worden bijgestaan door Bombshell met machine-geweerborsten, Nazi weerwolf Weremacht, en robot-tank Blitzkreig. En dan is er nog de sexy Oberheller Friede Steitze aka Lilou Vos met injectiespuiten aan de vingers van één hand. (A Nightmare on Elm Street 3?)

Naast dat hier het bloed rijkelijk vloeit (van alle voorgaande delen is dit misschien wel de bloederigste) is er tevens weer wat naakt te zien. De donkere voodoo-priesteres Vale showt ons tweemaal haar borsten. Ook is het de meest kleurrijke film en de regisseur begint eindelijk een aantal ambitieuze beslissingen te nemen als het gaat om de verlichting en stijl van de film.

Ja hier heb ik naar zoveel mindere delen weer heel erg van mogen genieten! Dit deed zeker niet onder voor de eerste drie delen!

Yup! En in 2022 is er weer een Puppet Master! Deze keer alleen met Doktor Death! Deze tweede spin-off lijkt niet veel meer dan een zoethoudertje voor de fans van de Puppet Master-franchise van Full Moon. De scalpel-zwaaiende Doktor Death, die voor het eerst werd gezien in Retro Puppet Master (1999) , (slechts in één film ) kruipt nu uit zijn koffer en wordt losgelaten in een bejaardentehuis; personeel en bewoners zijn niet veilig voor zijn scherpe scalpel.

Toch is dit niet direct een hele slechtste film. Er is een flashback naar de film uit 1999 zodat je die film niet hoeft te hebben gezien of zelfs had hoeven te onthouden. Daarnaast bezit regisseur Dave Parker zeker liefde voor deze franchise! Hij schreef halverwege de jaren negentig mee aan de helaas nooit gemaakte Puppet Wars-trilogie. Helaas zijn de gore-effecten maar een allegaartje. Sommige moorden zijn standaard, terwijl andere een beetje creatief zijn. Het weet zelfs met een paar spannende scenes te komen dus er is enige moeite gedaan!

Over het algemeen is er plezier te beleven maar is erg wisselvallig! Waar er helaas net wat meer negatieve als positieve punten zijn. Met die laatste vijftien minuten had zelfs zo bij een van de betere Puppet Master-films kunnen horen, helaas haalt de rest dat niet! Overigens eindigt de film met een cliffhanger; dat April op zoek moet naar de poppenshow van juffrouw Camille, om de andere poppen te vinden. Grote kans dat er volgende film gaat komen!