Meningen

"Hey Jesus, I'm not doing so well"

Het is een eeuwenoude horrortradities, dat als een moordenaar kaartjes verkoopt, hij niet lang dood blijft. De eerste "zwarte telefoon" was een vermakelijke horrorfilm die bij mij vooral bij blijft door het spel van Ethan Hawke als de Grabber. Echter voor een horror-fan was de film ook wel een beetje braaf. Dat is bij deze niet veel anders! Het wil niet meteen zeggen dat de film slecht is. Sterker nog, ik vind sommige delen van de film zelfs beter dan de eerste film!

Het verhaal van Joe Hill waar de vorige film op gebaseerd was, had geen vervolg dus de bedenkers kregen meer vrijheid. Echter halen de filmmakers veilig inspiratie uit andere horrorfilms. Regisseur Scott Derrickson grijpt terug naar het succes van de Super 8-filmpjes in zijn eigen Sinister (2012). En zodra de film zich naar het kamp verplaatst, krijgt de kijker een combinatie van A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th in de sneeuw. Iedereen die Dream Warriors (1987) heeft gezien, kan raden hoe deze film verloopt...

Daarnaast is de film doorspekt van een religieuze boodschap. Niet alleen is het kamp een christelijk kamp, ​​maar ook het meisje Gwen bazelt veel christelijke mijmeringen over Jezus en religie. Deze religieuze momenten voelen er ingepropt. Alsof de filmmakers een persoonlijke agenda willen doordrukken naast een boeiend, samenhangend verhaal te creëren. Het is erg storend, kost tijd en het achterwege laten van dit prediken, levert sowieso een veel betere film op!

Het pleit voor de filmmakers dat ze van Black Phone 2 niet een Hollywood-cash-in proberen te maken. Doet het zelfs prima als het zijn nachtmerrieachtige logica de vrije loop laat. Maar is een stuk minder door zijn theologische debatten. Natuurlijk is daar ook Ethan Hawke als de horroricoon Grabber. Al had die in deze film wel iets meer van hem gezien mogen worden! Tja en op het aller-allerlaatst mogen de tenen nog eenmaal krom als Derrickson met een mierzoete reli-scheet zijn verhaal uitblaast.

De laatste film van productiebedrijf Blumhouse is geen slechte film maar doet ook precies wat je kunt verwachten. Probleemgezin; moeder overleden, vader aan de alcohol, en de kinderen Finney en Gwen zijn op elkaar aangewezen. Mason Thames en Madeleine McGraw die de kinderen spelen zijn beide erg sterk en getalenteerd. Het stadje waar ze wonen wordt als een tijdje geplaagd door de seriemoordenaar met de bijnaam ‘The Grabber’ Wat volgt is pesten op school, het stoere vriendje of zusje (met paranormale krachten) wat in moet grijpen enz. Tja en dan komt...de kidnapping Nu is het begrijpelijk dat je de film publieksvriendelijk wil houden dus er zijn geen nare scenes met kinderen. Alhoewel het pak rammel van Gwen wel enigszins heftig was! Nu is het een horror dus voegen ze een bovennatuurlijke element toe Dit doen ze met een stel jump-scares. Waarvan de eerste best effectief was! Een ander goed aspect is het toch wel iconische masker van The Grabber (voor groot deel houd Ethan Hawke zich hier achter schuil) Dit masker is ontworpen door Horror special effects-legende Tom Savini! Het is denk ik een kwestie van tijd voordat er een vervolg komt! Het is inderdaad een erg fijne film, ook wel één van de betere Blumhouse, maar ik mis wel iets meer pit.

Zwart/wit film met een vrij simpel whodunit-verhaal.

Op een donkere en stormachtige nacht vlakbij de Canadese grens, zijn alle bruggen in het gebied weggespoeld en is er geen mogelijkheid om de grens over te steken. Daardoor moeten verschillende reizigers hun toevlucht zoeken in de "The Black Raven" van de crimineel met pensioen Amos Bradford De groep bestaat uit:

Gangster Mike Bardoni op de vlucht voor maffiabaas Mr. Big

Een man alleen, op reis met een tas vol geld.

Een jong stel dat in Canada wil trouwen tegen de wensen van de vader van bruid.

De boze vader Mr. Winfield die zijn dochter en bruidegom achtervolgt

En een ontsnapte gevangen die een een verleden deelt met de eigenaar van het motel.

Wat volgt is een klucht dat zich rondom en in de "The Black Raven" zich afspeelt. De moord(en) laat zich te makkelijk raden waardoor het algauw een zeer gemakzuchtige verhaaltje wordt, met af en toe pogingen om humoristisch te zijn. Verder is er maar weinig memorabele aan de film. Aardig acteerwerk maar nergens ook sterk, camerawerk is netjes maar afgezien van wat leuke beelden met schaduwen ook niet heel bijzonder. Het kijkt aardig weg maar is verder niet heel spannend of goed.

Het plot is simpel; een oude vloek luidt dat de jongere tweeling Anton zijn broer Gregor wil vermoorden in de Zwarte Kamer van het kasteel. Maar dat plot is veel meer een Gothic-melodrama dan een horrorfilm. Alhoewel Gregor duidelijk een kwaadaardig personage is, is er niets macabere aan hem. De omstandigheid achter zijn uiteindelijke ondergang zijn nauwelijks bovennatuurlijk. De identificatie dat de film een horrorfilm is alleen maar dankzij de aanwezigheid van Boris Karloff maar heel erg is dat niet!

En die Boris Karloff geef hier een topprestatie! In de jaren na Frankenstein (1931) speelt hij toch vaak in horrorfilms waarin hij monsterlijke make-up draagt. Het is bijna bijzonder om hem dus zonder te zien. En als bonus zien we hem in een dubbele-rol, waarbij hij beide helften van een set identieke tweelingen speelt. Daarnaast heeft regisseur Roy William Neill's gevoel voor sfeer. Met name het kasteel van de Berghmann-tweeling ruikt naar de oudheid, het interieur baadt in schaduwen, stof en spinnenwebben.

Ondanks enkele mindere goede punten, is The Black Room een ​​prima film voor degenen die van ingetogen (laten we het toch maar op) horrorfilms houden en hun monsters volledig menselijk.En Boris Karloff willen zien, in één van zijn betere acteerprestaties van zijn carrière. Heeft aan deze wat onbekendere een hele goede film!

Een zeer pover soft-porno horrorwerkje. Waar regisseur Rolfe Kanefsky zo te zien aan zijn staat van dienst maar geen genoeg van krijg. Ik was nog enigszins hoopvol omdat naast Lin Shaye ook Natasha Henstridge(Species) en Augie Duke (Spring) erin meespeelde. Helaas waren de dames niet overtuigend of niet vaak in beeld (Lin Shaye). En acteur Lukas Hassel die de grote rol van Paul vertolkte was alles behalve goed. Hij faalde domweg om maar geloofwaardig te zijn. Door de spaarzame CGI en naakt is de film net door te komen want verder is er niet veel leuks te ontdekken. Het is niet eng genoeg voor horror en niet grappig genoeg voor komedie. En tja... eigenlijk is het dus niks. Behalve dan met recht een turkey!

Redelijk '50 jaren monster-film? Je kijk dit soort films natuurlijk niet voor hun engheid. Nee je kijkt ze maar voor één ding; Dat is omdat iets groots, lelijks en gemaakt uit rubber de boel sloopt. Op dat gebied krijg je bij deze film genoeg waarvoor je geld. Helaas zijn er ook, waarschijnlijk om budgettaire redenen, vaak herhalende beelden te zien. Daarnaast zien af-en-toe ook een soort zwarte schaduw die door moet gaan voor de grote schorpioen. Toch zijn de speciale effecten en stop-motion animatie niet door zomaar de eerste de beste gemaakt want niemand minder dan Willis O’Brien was hiervoor verantwoordelijk. Dat is de man achter films als The Lost World (1925), King Kong (1933), Son of Kong (1933), en Mighty Joe Young (1949) Die man heeft dus veel pionierswerk geleverd! Wat ook wel te zien was aan sommige andere getoonde effecten. Zo is er een prachtige valkuil-spin te zien. Deze is ontworpen naar het originele model uit King Kong's beroemde verwijderde spinnen-scene en ook het wormachtige monster is niets minder dan een overblijfsel uit die film. Daarnaast is er dan ook nog de eind-scene die zeer sterk deed denken aan de genoemde film. Een andere film waar goed naar is gekeken is Them! De schorpioenen maken bijna dezelfde geluiden als die mieren en ook zien we professoren, regering en militaire deskundige samenwerking om van de monsters af te komen. Zo goed als die films is het niet maar het kijkt wel fijn weg. Tenslotte nog een feitje over het vrouwelijke schoon; Mara Corday. Zij werd Playmate van oktober 1958 en is/was een goede vriendin van Clint Eastwood. Waarmee ze dan ook regelmatig in een film speelde vanaf de jaren '70.

Mja, het zijn charmante inspanningen maar het zeer lage budget, beperkte speciale effecten en de dialoog die veel te wensen overlaat, maken het een moeilijke zit. Waarom ze de Britse cast, Amerikaanse accenten laat uitkramen, begreep ik eigenlijk ook niet goed? Verder is dit heel John Carpenteresque en is de verwijzing naar de Elder Gods rechtstreeks uit het werk van HP Lovecraft. Je krijg ook verschillende keren een immens, tentakelachtig wezen te zien dat in de leegte drijft. Maar meer dan alleen hangen deed deze niet! De locatie die Artemis Black Site moest voorstellen was prima, ondanks het duidelijk één of andere faciliteit was. De uitvoering van de actie laat veel te wensen over! De vecht-scènes zien er waarschijnlijk vanwege budgettaire redenen niet goed uit! En de cult-aanhangers waren beduidend slimmer want zij kwamen met kruisbogen en Katana's terwijl de bewakers het moest doen met taser-knuppels? Het heeft natuurlijk een Synthesizer-score (inspiratie op Carpenter). De film is niet heel gedenkwaardig maar het valt niet te ontkennen dat er een vleugje ouderwetse charme is die van dit een onderhoudende, niet zo bijzonder ervaring maakt. En oh Lauren Ashley Carter (Jug Face, Artik enz.) was ook nogeven in een cameo te zien!

Overduidelijk een film-feestje voor acteur Basil Rathbone's (Sherlock Holmes) Geheel in Stijl-code van de jaren'40 (i.p.v. '50) Goede vrienden en horrorbekende Lon Chaney, Jr. (The Wolf Man) John Carradine (Stagecoach) Tor Johnson (regisseur Ed Wood's favoriete acteur) en Bela Lugosi (Dracula en hierin zijn laatste rol) waren ook langs. De iconen zijn te zien in cameo's met maar weinig tekst behalve Carradine. Wat wel gek was want de rest van de cast kletst vaak de oren van je hoofd. Met het verhaal moet zeker goed zijn gekeken naar Dr. Moreau getuigen een laat arriverende menagerie van verdraaide wezens om het de in nood verkerende jonkvrouw moeilijk te maken. De 'aangespoelde' held is Dr. Gordon Ramsay (Herbert Rudley). Akim Tamaroff kon voor een tijdje de show stelen met zijn rol als Udu de zigeuner en tattoo-artiest. Regisseur Reginald Le Borg brengt het netjes over op beeld en laat zelfs een twee bijzonder heftige scenes (voor de jaren '50) zien. Deze zijn samen met de aanwezige horror-zwaargewichten de leukste attracties van de verder iets beter dan middelmatige film.

Nog niet zolang geleden zag ik Jeremiah Kipp's Slapface (2021) Dat was een goede film en werd dus benieuwd naar eerder werk! Tja en deze film is heel wat anders...een soort mockumentary/found footage dus! De boel wordt aan elkaar gepraat door hoofdpersoon Dr. Luiza Moreira

Deze dokter kijkt bijna de gehele film rechtstreeks in de camera en doordat actrice Nana Gouvea, met een zwaar Braziliaans accent spreekt is het regelmatig maar moeilijk te begrijpen. Tussen de lange stukken van Gouvea's staren-naar-de-camera-en-praat-scènes worden er dan beelden van bewakingscamera's, homevideo's, mobiele telefoons, en wat al niet meer getoond. Waarom is dit überhaupt een found footage-film?

Eerlijk gezegd is het idee erachter nog best redelijk. Langs de kust duiken een stel mensen dood op door een of andere parasiet. Is dit een wijdverbreide besmettingsuitbraak? Als de mensen in de buurt van water gaan, springen er nog redelijk goed weergegeven CG-bugs in hun mond Maar meer ook niet want naast het oeverloze gepraat in de camera, zijn er alleen wat duffe zombies te zien.

Het wezen in de laatste momenten was ook nog wel geslaagd! Maar plotwendingen, onzinnige dialogen, overdreven of onhandig acteerwerk (het heeft notabene Eric Roberts), slordige onevenwichtige montage, technische inconsistenties, onsamenhangend script (wat deden die regeringsagenten in deze film?) een minimaal aan gore, niets werkte naar behoren om een geode horror te zijn. Tja erg tegenvallend dit dus..!

In 2007 waren krokodillenfilms even heel populair....zodoende was er ook dit debuut van regisseur Andrew Traucki (die nu heel oeuvre heeft opgebouwd op nagenoeg hetzelfde plot) Het (enigszins standaard) plot van; is er wel of niet een beestje in het water....Je ziet drie personages op vakantie gaan, eerst naar een krokodillenboerderij en daarna een vis/​​boottochtje naar de Mangroven. Dit alles culmineert in de onvermijdelijke krokodilaanval en hop... drie overlevenden die vastzitten in een boom en discussiëren over een manier om te ontsnappen, zonder dat de krokodil in beeld is geweest. Je zie eigenlijk heel weinig van het beest, dit helpt namelijk om de spanning te verhogen. Suggestie werkt vaak beter dan iets tonen. Natuurlijk is het géén geheim dat er hier wel een reptiel is...en het is er ook eentje met een gevoel voor timing, het valt uiteraard niet aan wanneer de slachtoffers het kwetsbaarst zijn, maar alleen wanneer het handig is voor de plot. Wat wel voor de film pleit is dat de makers ervan afgezien hebben CGI toe te passen: de krokodil is echt en wed digitaal erin geplakt. Hierdoor is de film ook nauwelijks te omschrijven als een bloederig, veel meer dan gemonteerde beelden dan een glimp van open kaken en wervelend water was er niet. Deze survivalthriller op één locatie was zeker niet slecht.

Cliché, cliché let me count the way: talloze nutteloze scenes, vijf scènes met een belachelijke creatuur, vier naïeve documentairemakers, drie persoonlijkheden die niet meer waren dan karton, twee ahum... angstaanjagende nachten in het bos en één moorddadige dreiging. Wacht, heb ik oneindige clichés al genoemd? Ik mistte alleen nog de snotterige neus. Het is hetzelfde plot wat we al honderden keren eerder zagen. Groepje maakt zich klaar om een documentaire te gaan maken, gaat op weg naar het bos en in het bos komen ze iets tegen. Het script is niets minder dan The Blair Witch Project. Voor degene die found footage een warm hart toedragen zijn er een paar bevredigende shots, de laatste vijftien minuten gebeurde er ook echt iets en het einde was zelfs nog ietwat verrassend. Het is allemaal te mager om ook maar van een goede film te spreken.

Ach, als je op zoek bent naar een film in "moorddadige beestjes"-subgenre, dan kan je het slechter treffen! Regisseur Andrew Traucki bouwt blijkbaar een compleet oeuvre op met van dit soort films; hij deed het met een luipaard, uiteraard met een haai en zijn eerste was met een krokodil. Deze film is dat eveneens en is dan ook een vervolg op die eerste Black Water. Een film die door zijn claustrofobische locatie van een grot in al zijn eenvoud soms best effectief was. Er waren zeker enkele leuke details tussen de minder verrassende ontwikkelingen. Het aanwezige relatiedrama was ook helemaal niet nodig. (relatie-perikelen die kunnen wedijveren met een willekeurige soap-serie) Tja... de film profiteert het beste van een handvol zeer effectieve decors en de dreiging van de de bijtgrage krokodil. Ook een poging tot een laatste verrassing in de slotmomenten was net iets teveel van het goede! Voor dit soort B-films was het zeker niet slecht en als simpel vermaak heb ik hier meer dan goed mee vermaakt!

Verschrikkelijk! Dit is gewoon een middelmatige Hollywood-komediefilm die erop gericht is om op een komische manier alle voorspelbaarheden rond zwarte mensen in horrorfilms op de hak te nemen. Het verhaal draait om een ​​groep Afro-Amerikaanse vrienden die een weekend doorbrengen in het bekende ‘hutje in het Bos' Ze vinden het bordspel "The Blackening" (zoiets als het Jumanji-bordspel) en worden gedwongen om dit te spelen met het stellen van triviale vragen over de Afrikaans-Amerikaanse cultuur, anders kost het een van hun vrienden het leven. Oké je heb de ingrediënten voor een slasher...maar nee hoor de film geeft liever deze irritante personages meer screen-time! De humor is van het type Amerikaans, flauw en voorspelbaar. met veel grappige one-liners en...veel geblèr en geroep tegen elkaar (snap helemaal niet waar daar grappig aan is!) Het is zo bezig met geforceerd grappig te zijn dat het net als vele andere vergeet om een horrorfilm te zijn. Tja...geen horror en grappen die niet zo grappig waren (op een enkele misschien na) En zelfs de killer was geen verassing ! Uiteindelijk maar teleurstellend dit!

Tja.... Michael Mann. Die man van Miami Vice En naar mijn mening nog steeds het prachtige "The Keep". De stijl van Mann is duidelijk herkenbaar in deze film. En doordat het dus een Mann is krijg het een van mij een iets hogere waarding. Want verder zitten er nog wel wat haken en ogen aan de film. Soms gingen dingen gewoon te makkelijk.Waardoor het minder geloofwaardig werd! Vond de scene waar er wordt verteld dat hij de enige met een sleutel was en dat erdan ook zomaar naar een maand iemand kon stoppen of onslagen worden. Afgrijnselijk!! Waarnaar ook nog blijkt dat het iemand is met connectie bij een gang. High risk security en niemand screent even een medewerker??? Ya, right Chris Hemsworth was ook niet overtuigend als hacker. Hij leek wel een soort Schwarzenegger achter de computer?? Door de bekwaamheid van Mann is het toch een heerlijke en spannende film (met zeer mooie beelden) geworden ondanks dat er veel mis is met het script. Die samenwerking met de chinezen en Amerikanen was dat omdat er misschien Chinese investeerders waren???

De bijna 70-jarige Neeson weet van geen ophouden om steeds dezelfde rol in hetzelfde soort films te spelen. Hij blijf stug doorgaan met dit bedenkelijke soort hap-slik-weg-voer! (tja denk dat de rekeningen ook betaald moeten worden!) Ditmaal een dubieuze paranoiathriller die dweept in de richting van complottheorieën van populistisch rechts over de ‘deep state’ Neeson rent, hijgt, racet, puft en kijk over zijn schouder als een oppas-opa...in freelance-dienst van de FBI...? Regisseur Mark Williams werkte al twee keer eerder samen met Neeson Dat was zijn vorige film Honest Thief (2020), die door een geinig liefdesverhaaltje nog redelijk te doen was en als producer van de zeer zwakke film The Marksman (2021) Ook deze film behoort tot de categorie zwak! Er is niets iets opmerkelijks of speciaals aan deze film! Het is vrij leeg, met een standaardreeks van dialoog, achtervolging-actie, dialoog. Het wordt nog een beetje gered door het acteerwerk de vertrouwde Neeson, want zonder hem was dit niet eens de moeite waard geweest! Tja het verhaal is vervelend en zwak, de kleindochter erg zoet en voor een actiefilm komt er maar weinig actie (voornamelijk achtervolging scènes) in voor en ook het plot was niet heel spannend. Een regelrechte 'bummer'

Het klassiek weerwolfverhaal maar met een paar moderne wendingen. Traditionele weerwolfverhalen zijn doorgaans tragisch en volgen een gedoemde hoofdpersoon die onschuldige mensen om zich heen moet doden, en deze is daarop geen uitzondering. Het weerwolfgenre opnieuw uit vinden doet het dan ook niet!

Een reeks aanvallen rond het klein stadje Talbot Falls (Lon Chaney Jr's naam was Larry Talbot in The Wolf Man), waar de hoofdpersoon Charley steeds wakker wordt op vreemde plekken en zich niet veel herinnert van de vorige nacht. De Black-outs van de titel. Een klein stadje zorgt er ook voor dat er verschillende sociaal-politieke kwesties in de film kunnen worden verwerkt.

Deze horrorfilm begint ook heerlijk traditioneel met een stel dat seks (en ja naakt) heeft in de buitenlucht waarna een groot, harig wezen er een einde aanmaakt. En als ze die dierlijke kant laat zien, is dat behoorlijk goed gedaan. De film bezit dan ook in het oog springende praktische effecten. Een weerwolffilm zonder transformatie is niets en die zijn er hier gelukkig wel!

De filmmakers gingen voor de klassieke Chaney-wolfman-stijl en daar was ik ook best blij mee! Alex Hurt, ja hij is de zoon van wijlen William Hurt, zet een sterke prestatie als weerwolf en Charley neer. In de cast uiteraard meerdere bekende uit de acteerwereld. Fessenden loopt altijd mee Natuurlijk ook een bijna verplichte cameo van Barbara Crampton. De schrijver-regisseur sluit denk ik hiermee ook de trilogie van geüpdatete klassieke Universal horror-Monsters af.

Fessenden houdt van de oude horrorfilms en schaamt zich ook niet voor die overbekende horrorelementen. Verwacht alleen geen bloed- en verscheuringen in deze weerwolffilm. Want die zijn er niet veel! Maar alles wat er is, doet hij wel erg goed!

He' Bah, een Hallmark Horror. met het "zwakke, bange vrouw in gevaar" plot. Het is niet meer dan een zeer flauwe rip-off van Gaslight (1940/1944). Waarbij het hele "vrouw die haar verstand verliest"-aspect tot in den treure is uitgewerkt. Nog erger het leunt zwaar op cliché zonder ook maar iets nieuws of interessants toe te voegen. Tja...en hoe het gefilmd is, is het niet perse slecht maar ook niets bijzonders, eerder statische en braaf. De film probeerde zichzelf nog te verkopen als een psychologisch mysterie met griezelige ondertonen, maar meer dan een teleurstellend voorspelbaar Lifetime-achtige plotje werd het niet!

Deze Britse low-budget productie maakt gebruik van de Giallo-stijl maar dan zonder de kenmerkende flair. Het verhaal volgt John Abbott, een narcistische tv-presentator van het sensatiezoekende true-crimeprogramma Lights, Camera, KILL De inhoud van het programma raakt het onderwerp van wraak. Een redelijk uitgangspunt en de moorden zijn aardig bruut en met praktische effecten. Helaas valt er over veel andere aspecten niet veel lof te uiten. Er gebeurt in de hele eerste helft niets bijzonders en een onsympathiek personage werkt dan ook niet mee. Het tempo is ook doelbewuste langzaam...luttele minuten kijken naar actrice Kristin Jaap (en oh ze is best een leuke dame) die speelt dat ze thuiskomt, aan de telefoon hangt met iemand en Scandinavische praat is toch wel slepend. Ondanks al de minpunten, wil ik ook niet te streng zijn omdat het niet eens zo heel slecht was en dat het voelt alsof er wel moeite is ingestoken.

"Shut up!.., Or I'll bite your nipples off!!"

Een van de vele films waar Laura Gemser als Black Emanuelle in speelde Opmerkelijk is dat deze women in prison tegelijkertijd opgenomen is met Violenza in un Carcere Femminile (1982) en bezit praktisch dezelfde cast maar zijn compleet verschillend. Deze is ook pas een jaar later uitgebracht en is duidelijk de mindere van de twee. Ditmaal is Emanuelle een journaliste die onschuldig in de gevangenis is terechtkomen door een corrupte officier van justitie. Later zorgen vier manlijke ontsnapte gevangenen voor opschudding. Gek genoeg is van een Massacre geen sprake! Toch zijn er een paar scenes die de moeite waard waren en de film redde van een te grote miskleun. Er is een ziek spelletje Russische roulette, er wordt een scheermes verborgen in een vagina en Emanuelle doet aan een potje arm-worstelen met pestkop Albina. Nu heb ik niet alle films van Gemsers 'Black Emanuelle' gezien maar misschien is deze ook nog bijzonder omdat ze niet naakt te zien was! De elektronische muziekscore door Luigi Ceccarelli paste hier perfect! Het aanwezige grafische geweld en de gruizige toon maken nog genoeg goed om het niet een heel slechte film laten zijn.

Laat ik voorafgaand zeggen dat ik een fan ben van de Puppet Master-franchise. De films zijn zeker geen hoogstaande kunst, De kwaliteit van de uitvoering varieert van goed tot verschrikkelijk maar op de een of andere manier zijn ze ook vermakelijk! De serie begon in 1989 en heeft sindsdien 10 sequels gehad, een crossover-film met Demonic Toys (in 2004) en een fantastische reboot in 2018 genaamd The Littlest Reich Tja en raad eens in 2020 kwam er deze spin-off?

Nou ja, er was slechts één pop deze keer, maar wel de meest herkenbare van alle poppen; Blade. Deze film laat de reboot uit 2018 van Fangoria voor wat het is en gaat verder met wat de fans kennen als; 'de AXIS-trilogie' (de drie Puppet Master-films ervoor) Deze trilogie speelde zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en de poppen stonden op gespannen voet met de nazi's.

Regisseur van drie Killjoy-films, John Lechago laat Elisa Ivanov (uit Axis Termination (2017) toevallig één van de films waar ik erg van genoten had) terugkeren. Zij heeft de zorg over de levenloze pop Blade maar met nog maar een kleine hoeveelheid van Toulons levengevende vloeistof, kan ze hem niet weer tot leven te wekken. Echter de nazi-wetenschappers zijn in Californië ook weer bezig en hebben een eigen poppenreanimatie geperfectioneerd... Gelukkig heeft Elisa een sterke band met de pop, en kan zodoende via haar ‘bio-energie’ hem wel laten ontwaken.

Ja, dit is een Puppet Master-film die ook een beetje een zombiefilm is! Daarnaast is er een gekke wetenschapper, domme agenten, naaktheid (je ziet heel wat onbedekte huid van Tania Fox) en natuurlijk de marionet Blade. Verwacht alleen niet dat Blade op een bloederige ramkoers gaat. In de 70 minuten die film telt, ga je hem niet al te vaak zien! Wees dus gewaarschuwd, de moorden zijn zeldzaam maar als er gemoord werd, zijn ze wel redelijk.

De film bezit praktische effecten maar met een Full Moon's productiekwaliteit Ja regisseur Lechago weet duidelijk hoe hij met een klein budget moet werken, in ieder geval genoeg om de film het bekijken waard te maken. Hij blijft eveneens nog behoorlijk trouw aan de franchise. (van voor de reboot) Waardoor zijn werk tot een van de leukere toevoeging aan de franchise was.

Blair Witch is een vervolg op de film The Blair Witch Project, de found footage-film uit 1999. Dankzij briljante marketing én timing (het internet stond nog in de kinderschoenen) werd het toen een weergaloze hype rond de film gecreëerd. Anno 2016 is het bioscooppubliek vertrouwd geraakt met het concept van de ‘found footage’-film.Twijfels over de authenticiteit van de beelden zijn er allang niet meer. Toch weerhield dat de filmstudio er niet van om het trucje nog eens dunnetjes over te doen. Nobel maar de impact van die stunt is ditmaal zeer gering. Blair Witch moet het nu juist hebben van de cinematografische verfijning ten opzichte van het origineel. De regisseur Adam Wingard begrijpt maar al te goed dat hij niet kan komen aanzetten met de destijds gebruikte 16mm-camera’s. Daarom verschaft hij de jongeren van geavanceerd speelgoed, dat beter past bij de huidige tijd. Blair Witch speelt zich dan ook 20 jaar later af en volgt James, die gaat onderzoeken wat er met zijn zus Heather is gebeurd (in The Blair Witch Project). Die motivatie om opnieuw de vervloekte wildernis te betreden, is vrij zwak en ongeloofwaardig. Echter is de film wel beter dan die andere sequel Book of Shadows: Blair Witch 2 (2000) Dit is met recht een goede opvolger waarin plaats is voor (iets) meer gorigheid en expliciete horrorscènes. Het is zeker geen vernieuwende film, maar regisseur Adam Wingard weet wel een eigen draai aan het verhaal te geven. Zeventien jaar na het eerste deel is er dan toch eindelijk een prima tweede Blair Witch film.

De Spaanse regisseur Pablo Berger zocht inspiratie bij het sprookje van de gebroeders Grimm, Sneeuwwitje. (Blancanieves is namelijk Spaans voor Sneeuwwitje). Hij maakt van haar de enige dochter van een beroemde stierenvechter, die door haar boze stiefmoeder het huis uit wordt gezet en na wat omzwervingen terechtkomt bij zes (geen zeven) stierenvechtende dwergen. Omdat je het sprookje kent , hoef je niet veel moeite doen om het verhaal te volgen.

Ja, de film is wat dat betreft; Houd het vooral makkelijk en toegankelijk Gaat voor het feest der herkenning en speelt leentjebuur bij bekendere oudjes. Wat rest is dus een film die in alles vooral weemoed is naar vergane tijden; en nog niet zozeer in de verpakking van de zwijgende zwart-witfilm inclusief het 4:3 formaat, Nee het omringt zich vooral graag met herinnering naar de jaren twintig, naar de gloriedagen van de Spaanse traditie, stierenvechten.

En dat is niet eens alles want de eerste helft duurde ook gewoon veel te lang, daarnaast is de film afstandelijk (tenminste ik kreeg met niemand ook maar nergens medelijden) en er is niet genoeg aandacht voor de aspecten die wel plezierige waren. Ondertussen vierde het melodrama hoogtij en die nog eens erger werd door de begeleidende dramatische flamencomuziek.

Tja wat ik verwachtte was de zwijgende experimenteerdrift van Guy Maddin maar kreeg vooral een simpele vertelling van het sprookje verpakt met stierengevechten en veel pretentieuze brave mooifilmerij. Waarbij vooral opvalt dat als je het dierenleed een beetje mooier filmt het door critici bewierookt wordt als zijnde kunst en er zelfs (in Spanje) prijzen voor krijgt! Deze film is makkelijk met een woord te omschrijven: Triest!

Nu hoopte ik eigenlijk op lekker dwarse of absurde genre-hybride van Sciencefiction, actie en komedie. Echter kreeg ik een vrij eenvoudige, te lange en voorspelbare film. Dit is niet meer dan een mainstream-slapstick product maar dan uit Noorwegen. Het zit vol clichés, het bekende vrijgezellenfeestje in een hutje in het bos, waar een buitenaardse variant van zombies op los wordt gelaten. Natuurlijk...is er een geforceerde boodschap want elke komedie kan niet zonder! Tja en het zijn Aliens die bestaan uit plasma dus er is niet veel (echt) bloed. Er is geen enkele gedenkwaardige scène die het waard is om over te schrijven.

Met een titel die verwijst naar de 17e-eeuwse filosofische roman van Margaret Cavendish (één van de eerste sciencefictionverhalen) schept schrijver-regisseur-ster Carlson Young veel verwachting met haar speelfilmdebuut. Ze weet zeker een overweldigende hoeveelheid aan stijl in haar film te proppen, uitvoeringen en beelden zijn sterk. Ja het was een verbluffend mooie nachtmerrie in neonkleuren. Maar de eerste 40 minuten of zo zijn log. Er is een veel te lang stuk van Margaret die met vrienden rondhangt Vrienden die liedjes zingen maar voor de film nergens toedienen. Het verhaal neemt dus gewoon te veel tijd om de alternatieve dimensie te bereiken. Tja misschien kwam dat omdat dit eigenlijk eerst een gelijknamige korte film was? Als Margaret uiteindelijk de parallelle wereld betreed ontmoet ze in het nu vervallen landhuis, Lained gespeeld door Udo Kier.(in full-ghoul-modus) Deze verteld dat ze naar drie verschillende locaties moet via drie deuren en daar een speciale sleutel moet zien te bemachtigen. (eigenlijk barst het van zoveel Alice in Wonderland-beeldspraak dat je eigen afvraagt waarom er niet iets van Lewis Carroll voor de titel is gebruikt?). Tja en ondanks dat er werd verwezen naar filosofische werk, is dat juist in het plot aan de schaarse kant. Het was zelfs best eenvoudig; meisje worstelt met een kindertrauma over het verlies van haar zusje Dat de film oprecht en ambitieus was geloof ik wel maar veel horror of spanning was er niet en meer dan een sierlijke productieontwerp werd het voor mij niet!

Als ik deze film moet beschrijven in één woord zal dat zijn; "Apart" De film is een opeenvolging van wonderlijke scenes waarin vanuit het perspectief van het wereldvreemd jongetje Oskar Matzerath die met een blikken trommel en zijn schelle schreeuwende stem regelmatig de volwassenenwereld op afstand houdt of ontregelt. Door zijn kinderogen zien we het Danzig van voor de Eerste Wereldoorlog (van Duits naar Pools), de opkomst van het Nationaal Socialisme, het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en binnenvallen van de russen. In al die fragmenten moeten achterliggende gedachtes zitten maar doordat Oscar een te irritant ventje is, waarmee je je niet kan identificeren, mist de film samenhang die alles bij elkaar houdt. De film is wel vermakelijk doordat er gelukkig genoeg te beleven is. Van drinkgelagen tot schranspartijen, circusoptredens, strandtaferelen, seksuele escapades en wat oorlogsgeweld.

Warrige studentenfilm. Was het nu een horror of psychologische thriller? De regisseur Amelia Moses laat ons de hele tijd gissen over wat er aan de hand is. Qua setting zien we het bekende huisje in het bos maar zijn Emily en Brendan nu vampieren of is er iets mis met de onzekere Rowan? Ik denk ook dat er enkele onderliggende boodschappen zijn met iets over de gevaren van obsessie, intimiteit en vrouwelijke vriendschap, maar aan het einde is er nog steeds weinig duidelijk of gebeurd. Bijzonder flauw was het dat al het interessante werd gepresenteerd als droomsequentie. De film is uitermate langzaam, tja... en op den duur gaf ik het dan ook maar op om me er nog voor te interesseren. Het camera en acteerwerk was verder prima en het uitgangspunt was misschien best intrigerend maar jammer genoeg leidt het nergens toe.

Regisseur Raffaele Picchio heeft denk ik iets teveel ambities en die leiden ertoe dat de gebreken van de film des te duidelijker zijn. Oké er is niets mis om het anders te proberen dan de traditionele geesten, angsten en gruwelen. Maar als je de tragedie van Koning Oedipus in je verhaal wil verwerken en dit doet met invloeden van The Babadook (2014) of Under the Shadow (2016) Moet je van betere huizen komen dan dit!

Nu beginnen de dingen nog wel op een redelijk standaard manier met Craig (Aaron Stielstra) en zijn dochter Jennifer (Eleonora Marianelli) die naar een nieuw huis verhuizen. En uiteraard de standaard elementen als tekeningen of de enge kast. Echter valt het direct op dat de scènes doorspekt zijn met langdurige dialogen.(behalve de dochter) Hiervoor heb je kundig acteerwerk nodig, helaas ontbreek dat in de film. Er is wel wat atmosfeer en een paar nachtmerrieachtige beelden, maar uiteindelijk blijkt dat deze film lijdt aan hetzelfde probleem als menig andere moderne horrorfilm. Het wil namelijk drama verpakken als horror maar vergeet hierbij enige angst of een beklemmend gevoel op te wekken.Wat rest is schouderophalende apathie.

Fijne film uit de nadagen van de spaghettiwestern! Waarin een en blinde scherpschutter (zoals het bij een goede spaghettiwestern hoort, geïnspireerd door de Japanse samoerai-film ditmaal 'The Tale of Zatoichi') moet vijftig postordermeisjes afleveren. Hij is bedrogen door enkele businesspartners, die de dames hebben verkocht aan de outlaw Domingo. Dit is het begin van onafgebroken; vermakelijke moorden, foltering, geweld, wreedheden en ook naaktheid (gepaard met legio aan vrouwonvriendelijkheden!) Met minstens tweeënvijftig paar ontblote vrouwenboezems wordt aan het begrip (on)functionele naakt een andere dimensie geven. De film is „R-rated” en verdient deze met vlag en wimpel! Echter daardoor is dit wel een zeer interessant low-budget brouwsel. E was de film dat al niet door zijn grofheid en naakt dan wel door de bizar vreemde begrafenis die aan het surrealisme grenst! Ook bezit de film humor en die was erg goed te pruimen. Vooral de soms bijtende spot van Tony Anthony (Blindman / Ciego) maar ook het Blindengeleide -paard was erg goed gevonden! Ja, dit was een een plezierige spaghettiwestern!

In de Bijbel is de slang het symbool van het kwaad. Hoe dik kan je deze symboliek er bovenop laten liggen..? Zucht DIK dus! In het Hof van Eden...nu voorgesteld als het tropische privé-eiland van een gecancelde tech-miljardair en waar hoe kan het ook anders een slangen-probleem heerst. Deze Slater King nodig de cocktailserveersters Frida en Jess uit om te komen feesten op dit paradijselijke eiland. Post Tinder-swindler en post-Epstein ingaan op een uitnodiging van deze miljardair lijkt me niet erg slim. Tja het draaide om geld, looks en feesten dus een sympathiek hoofdpersonage krijg je niet! Een meer Likeable-personge was zeker beter geweest. De film bezit denk ik ook een enorme tijdsduur. Rond de veertig minuten naar feestende, blowende, champagne drinkende en chillende meiden kijken, om dan pas te horen; “Er is wat mis met deze plek” is wel erg lang! En het is nu niet dat het als een verrassing komt en dan heb ik het nog niet eens over de spoilerende trigger warning die filmmaatschappij als waarschuwing voor de film plaatste. De grootste teleurstelling is echter de slotscène...Niet heel slecht ofzo, het zag er prima uit maar wil teveel met hoe het eruit ziet als modern worden gezien. Voor mij werkte dat in ieder geval niet in het het voordeel van de film!

Drugs, bloed en artistieke wanhoop ontmoeten elkaar in deze punkrock-vampierfilm. Tot nu toe kwam het maar niet van om de films van schrijver / regisseur Joe Begos te bekijken. Zodoende is dit pas mijn eerste kennismaking. Naar verluid zijn die eerste (Almost Human en The Mind’s Eye) ook een eigen verhaal aangevuld met retro-invloeden. Moet die toch gauw gaan zien! Hier zijn die invloeden heel duidelijk Abel Ferrara's The Driller Killer (1979) en The Addiction (1995) terwijl het qua drugs-trip en f*cks Pop Skull (2007) naar de kroon steekt!

Dora Madison als Dezzy, een getalenteerde Los Angeles gebaseerde jonge kunstenaar worstelt om voorbij een creatief-blok te komen, ze wendt zich tot drugs, seks, en industriële metal/rock om te ontdekken dat ze misschien niet meer volledig menselijk is, dat ontwikkelt zich tot een met bloed doordrenkte derde handeling,

De prestaties van Madison is één van de grote kracht van de film. Ze is onbeleefd, rommelig, hatelijk en menigmaal naakt. Niet het type heldin wat erg sympathiek is maar dat past hier uitermate goed! Ze slaagt erin om alle slechte gewoonten geloofwaardig over te brengen.

Het idee van een kunstenaar die bezeten raakt om een meesterwerk te maken, werd enkele jaren geleden ook verkent in Devil's Candy, maar 'Bliss' gaat een enorme stap verder. Degradeert die film tot ... kinderfilm. Het lijkt alsof regisseur Joe Begos hier zelfverzekerd de vrije hand nam en de film maakte zoals hij die graag wilde zien. Het resultaat; een groezelige, bloederige compromisloze visuele en auditieve explosie! Oftewel een heerlijke door drugs aangedreven nachtmerrie. Tot slot nog een voorspelling; deze film ga door zijn eigengereidheid nog zeker een stel lage ratings krijgen! Daarom maakte de regisseur in ditzelfde jaar ook nog een film voor Fangoria-films.