Meningen

"Hell hath no fury like a woman scorned"

Deze film is gebaseerd op een gelijknamige toneelstuk (Noël Coward) en was al meerdere malen voor tv-en film bewerkt. Regisseur Edward Hall was bij mij voornamelijk bekend van zijn tv-werk (Partners in Crime en Restless) Maar blijkbaar is de beste man ook een bekend voor zijn theater-toneel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij een speelse aanpassing van het toneelstuk voor tv maakt.

Het plot draait om de schrijver Charles Condomine die na een seance bezoek krijgt van zijn overleden ex-vrouw en muze Elvira. Doordat niemand anders haar kan zien, zorgt de ménage à trois, regelmatig voor precaire situaties. Dit levert 95 minuten niet veeleisende plezierige film op! De setting van het Art Deco-decor en de chique kostuums uit de jaren dertig dragen sterk bij aan het plezier. Vooral Leslie Mann wisselt met enig regelmaat van kleding en haar scènes werken erg goed doordat ze een ondeugende energie bezitten.

Helemaal het toneelstuk ontworstelen doet het misschien niet maar door gebruik van meerdere locaties, was het in ieder geval géén het kamer in, kamer uit! En een heerlijke film om je zondagmiddag mee door te brengen Toch best een paar keer goed moeten lachen. De cast had ook duidelijk lol en met stijl en zwier schieten ze door het script met Britse humor. Een goede cast ook met onder hen ook bv. Judi Dench (M uit James Bond) als Madame Cecily Arcati. Deze tv-film was dan ook erg vermakelijk!

“Beware of the Blob, it creeps and leaps and glides and slides across the floor, and through the door, and all around the wall, a splotch, a blotch: Beware of the Blob!” (“The Blob” van The Five Blobs)

Dat catchy en heerlijk misplaatste liedje opent deze campy horror! Dit zet direct de toon van wat voor film het gaat worden. Ik heb me prima kunnen vermaken met deze film met een typische jaren ’50 zuurstokken- sfeertje en het onzinnige “Tieners Trekken Ten Strijde Tegen Een Buitenaardse Bal Mensetende Blubber”-verhaal. Mensen die meer horror willen zien of een evenwichtiger verhaal en beter einde, raad ik aan om de gelijknamige remake van deze film uit 1988 te kijken daar komt dit beter tot zijn recht. Vergelijken is ook eigenlijk niet mogelijk want die film had een bijna 170 x groter budget. Vertaald naar deze tijd is de film dus zeker niet perfect. Er zijn meerdere bijzaken die niets van doen hebben met de film; de welbekende '50 jaren straatrace en geintjes daarover of een hondje. En dan het acteerwerk van de gehele cast dat varieerde van acceptabel tot niet heel goed. Daarnaast zijn de effecten en gruwelijkheden vooral cheesy en gebeuren bijna alle braafjes buiten het beeld. Tegenwoordig is The Blob dan ook, zoals zoveel genregenoten uit die tijd, totaal niet spannend of eng. Maar dat mag de pret niet drukken, want voor liefhebbers van pulp-horror is deze film zeker het bekijken waard.

Een jaar nadat Chuck Russell, A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors heeft geregisseerd, kwam hij met de remake van de gelijknamige horrorfilm uit 1958. En de naam zegt misschien al genoeg. Een reusachtige Blob komt naar de stad om dood en verderf te zaaien. De gruwelijke taferelen die ontstaan tijdens het toeslaan van het roze blubber-monster en de beelden van het ‘blobbing’-proces zijn duidelijk in beeld gebracht zodat de liefhebbers van speciale effecten zich bij deze film niet hoeven te beklagen. Van het budget van 19 miljoen dollar ging maar liefst 9 miljoen dollar naar de visuele effecten en dat is dan er ook wel in terug te zien. Daardoor is het ook een geslaagde film die begint met voornamelijk griezel, maar waarin na verloop van tijd het accent wordt verlegd naar een combinatie van griezel en actie en waar af en toe ook de nodige humor in valt te ontdekken.

Most of the fish we take out of the water we put right back in just a few days later

We learning about them

We're studying them

So we can get to know them better

So we can help them better

Over het fenomeen van plotselinge massasterfte onder vogels en vissen is maar weinig bekend. Deze film neemt dit fenomeen, geef hiervoor een verklaringen en toont verontrustende gebeurtenissen. De film laat nooit teveel zien, probeert nooit meer uit te leggen dan nodig is. Zodat een deel van de angst voortkomt uit het niet weten wat er aan de hand is en of de spelers elkaar kunnen vertrouwen. Hiermee lukt het de film om licht de verwachtingen van het publiek te ondermijnen. Neville Archambault (13 & 14 Cameras) was met zijn verschijning redelijk freaky. Ook verdere cast leverde solide acteerwerk en bescheiden eco-horror elementen zorgde er verder voor dat dit een degelijk en goede film was. Slim ook dat ze dit als genre thriller neerzetten! En niet het andere genre waar het meer in de buurt kwam. Het had veel verraden! Na de prima nautische films Sea Fever (2019) en The Beach House (2020), is dit wederom een prima thriller die de oceaan gebruikt om horror te creëren.

Deze "Bloed" is een film die, ondanks zijn titel, niet de impact veroorzaakt die het zou moeten! Regisseur Brad Anderson heeft in het verleden succesvolle films in het horrorgenre afgeleverd. Maar zelfs hij kan niet veel maken een onsamenhangend plot. (van schrijver Will Honley, o.a. Escape Room 2) Een onheilspellende boom in het midden van een opgedroogd meer, is de bron van al de problemen. Maar een hoe, wat of waarom....? De film laat het je niet weten want duikt meer in de moederliefde voor haar kind. Op technische niveau en de ontwikkeling van de personages was het zeker een competente film. Echter doet dit wel afbreuk aan de impact van de horror. Hoewel de mythologie dus troebel is en dit soort verhalen effectiever zijn verteld en uitgevoerd, weet het goede het net naar boven toe af te ronden. Horrorfans die bekend zijn met het werk van Anderson weten waartoe deze in staat is en helaas maakt deze film dat niet helemaal waar.

In de laatste dagen van de tweede wereldoorlog komen gedeserteerde soldaat Heinrich en boerin Elsa op ramkoers met een groep SS'ers als blijkt dat ze in het dorpje Sonneberg op zoek zijn naar een Joodse goudschat. Als deze plotbeschrijving enigszins bekend klinkt, komt dat omdat het slechts een paar weken na de release van "Sisu (Film, 2022) " wordt uitgebracht. Ook hier is een genremix van spaghetti-western en actie te zien.De film biedt precies genoeg geweld en actievermaak (die 'pil'-scene) voor zijn bondige speeltijd, ook al is de actie soms ook niet bijzonder geïnspireerd of creatief en werd het door komedie afgezwakt. Het is ook jammer dat de drie betrokken partijen niet allemaal met elkaar in conflict komen en de hoofdpersonen soms ook helemaal niets om het goud geven. Bovengenoemde film Sisu is in alles de betere (cinematografisch, het bloed is meer in beeld en plot-technisch) maar niettemin is dit zeer genietbaar bloederig vermaak en van films waarin nazi's worden afgeknald, krijg ik nooit genoeg

Gevalletje beter goed geleend dan slecht bedacht...! Een heel groot deel van deze film is namelijk bijna precies hoe het zich ook afspeelt in "The Thing from Another World" (1951) en zijn opvolger John Carpenter’s "The Thing" (1982) …Een groep wetenschappers die in het noordpoolgebied werken, vinden iets, wat ze beter niet hadden kunnen vinden! Hoewel de crew zich nu geen zorgen hoeft te maken dat de parasiet van host naar host springt, wordt de suggestie gewekt dat een dergelijke ontwikkeling wel mogelijk is....

Deze film hanteert een minimalistische aanpak met heel weinig bloedvergieten en nul monsterlijke protheses. In plaats daarvan concentreren de filmmakers zich op karakterontwikkeling en een gestroomlijnd plot. Sensatiezoekende en bloeddorstige horrorfans zullen teleurgesteld zijn door het gebrek hieraan. De film is dan ook veel meer een claustrofobische thriller. Uiteindelijk levert het niets innovatiefs of overtuigends op. Maar het vakmanschap is duidelijk zichtbaar in de regie, het acteerwerk en de algehele uitvoering. Deze film bezit niet dezelfde klasse als zijn voorgangers (waarom was de 'kok' in deze film? Hij kookt nooit, speelt videogames en rookt wiet uit een Waterpijp-bong) toch was over het algemeen nog behoorlijk solide B-film kwaliteit.

Twee studenten zijn in Turijn (zal dat zijn omdat Dario Argento veel van films daar ook opnam?) De Amerikaanse studente fotografeert en is opzoek naar het beste plaatje. Zo ze breken in bij een huis, waar ook niet zolang geleden een dief zijn slag heeft proberen te slaan. Echter lig er een wezen op de loer in het huis... Wat dat verhaal betreft, is het best een platgetreden pad; oud, donker huis, vrouwen in gevaar, een wezen met een vreemd verleden ... het is er allemaal. Maar als het goed wordt gedaan dan werkt dit beproefde materiaal wel zeker!

De titel en de openingstekst waar je informatie krijgt over de ziekte van Gunther beloven je een bloedbad. Maar hoewel er goede, leuke effecten zijn, heeft de film iets ​​tekort aan bloed. De meeste effecten worden gebruikt om het wezen te laten zien. Wat ook een ruime poos is verborgen zodat de film nog redelijk spannend blijf. Het acteerwerk is niet groots maar voldoende. Actrice Makenna Guyler was me al eerder opgevallen in The Barge People (2018) De film is een sfeervolle spannende horror die de locatie in zijn voordeel gebruikt en eindigt met wat bloed. Niet heel bijzonder maar zeker degelijk genoeg.

Eerlijk gezegd vond ik dit helemaal niet zo slecht. Het is zeker niet perfect. Alle gebruikelijke clichés van het genre zijn aanwezig maar sommige elementen in de film zijn bewust zo gedaan om de stijl van de jaren '80 lowbudget horrorfilm te imiteren. En dan vooral als regelrechte hommage aan "Evil Dead" Het is het gebruikelijke plot: een groep tieners gaat naar een hut, in dit geval een schuur die is omgebouwd tot B&B, om te feesten en seks te hebben Er is geen naaktheid (dat ging in de eighties iets makkelijker!), maar er is genoeg bloedvergieten om dat te compenseren. Het bovennatuurlijke is niet duidelijk en je weet niet precies wat er aan de hand is. Het bloedvergieten was een combinatie van B-film-achtig praktisch geweld, en goedkope CGI Gebrek aan originaliteit en probleempjes doen echter niets af aan het feit dat het wel charme heeft en er momenten zijn waarop het erg vermakelijk was.

Leuke B-film schlock.

Tja, dit was filmische wanorde! Waarbij het verhaal achter 'Blood Bath' nog het meest in het oog springt en er vrij bizar minstens drie regisseurs waren betrokken. Het begint allemaal bij Operacija Ticijan (1963) Een Joegoslavische film waar producent Roger Corman de rechten van had weten te bemachtigen. Deze film wilde hij 'veramerikaniseren' voor de Drive-inn's en omdat er een cast en crew bezig was in Ierland voor Dementia 13 (die op zijn beurt weer de kosten deelde met 'The Young Racers') Enfin, scriptbewerker Francis Ford Coppola, werd samen met castleden William Campbell en Patrick Magee, naar Dubrovnik gestuurd om de film Portrait in Terror (1965) op te nemen. De film heeft het nooit tot een drive-inn bioscoop gehaald en werd pasklaar gemaakt voor de televisie. Beide films zijn misdaadthrillers en gebruiken een plot over het stelen van een schilderij van onschatbare waarde.

Roger Corman was niet tevreden en overhandigde de film aan regisseur Jack Hill ( Spider Baby) met als opdracht dat er minstens half uur uit de Joegoslavische film werd omgewerkt tot een horrorfilm. Regisseur Hill slaagde erin William Campbell terug te krijgen en liet hem het personage Antonio Soldi een schilder die beroemd is om zijn Red Nudes spelen. Wanneer Soldi klaar is met zijn modellen, vermoordt hij ze en doopt ze in wax. Een idee uit Corman's zwarte komedie A Bucket of Blood (1959) (die het idee dan vermoedelijk weer had van Mystery of the Wax Museum (1933) en House of Wax (1953) Echter in het plot stonden de beatnik-artiesten in het café meer centraal. (onder hen ook de welbekende Sid Haig)

Met het eindresultaat was Roger Corman niet blij, die had liever een beetje vampier-actie. Daarom werd Stephanie Rothman ingeschakeld om er een vampier aan toe te voegen. Omdat Campbell zijn contract al had vervuld, kreeg een niet-gecrediteerde acteur, die in niets op hem leek, de taak om in een flamboyante hoed en mantel rond te dwalen. Uiteindelijk heeft het eindresultaat nog wel zo zijn momenten, maar vormt het samengevoegde materiaal van drie regisseurs (37 minuten Hill, 20 minuten Rothman en slechts vier van Rados Novovic) een onsamenhangende structuur(zooitje). De draaimolen-scene en de Dali-achtige surrealistische nachtmerrie-sequentie, geschoten door Hill in de woestijn van Californië en Rothmans scene van de vampier die wordt achtervolgd door de beatniks zijn wel behoorlijk mooi! Maar op zijn best is het een middelmatige film waarin de bikini van Lori Saunders, de baard van Sid Haig en de nep-snor van Schanzer het meest opvallen.

Tja, en met een looptijd van 62 minuten betekende het dat het te kort was voor de Amerikaanse tv. Dus werd opnieuw Rothman teruggeroepen om meer beelden toe te voegen van de vampier (één achtervolging duurt acht minuten) en bewerkte scènes van Patrick Magee uit Portrait in Terror (1965) Er waren dus vier verschillende films maar geen één wilde echt overtuigen!

Eerlijk gezegd was dit helemaal misschien zo slecht nog niet! Het slimste aan deze monsterfilm uit het begin van de jaren 80 is toch wel de grappige, op Jaws geïnspireerde slogan 'Net toen je dacht dat het veilig was om terug het water in te gaan, kun je er niet bij' Want na twee Jaws-films en een overvloed aan copycats was dat idee van een monster dat op de loer lag in het water niet heel fris meer. Het idee dat je het zandstrand niet eens zou oversteken voordat je door een of ander beestje werd opgeslokt, was dus absoluut een prima (nieuw) idee! Hoewel het ook heel weinig anders vertoont op het gebied van originaliteit, en zelden boven het routinematige B-filmvoer uitstijgt, is er genoeg plezier mee te beleven om het toch nog de moeite waard te maken. De film bevat wat sterfscènes en er is wat plezier te beleven aan bloed, van een verkrachter en tja...de hond. De aanwezige jump-scares zijn vooral cliché en veel tijd gaat verloren aan twee norse rechercheurs (John Saxon en Burt Young) die zich een weg door de zaak mopperen totdat de echte boosdoener wordt ontdekt... Het wezen wordt tot het laatste moment volledig verborgen gehouden, maar zijn onthulling toont de echte reden waarom de filmmakers het zo lang verborgen hielden: het gevreesde beest lijkt op een gigantische artisjok....En monsterfilms uit de jaren 70/80 kunnen natuurlijk alleen maar tot een 'explosieve' conclusie komen! Ach met zo'n korte speelduur, heeft de film ook nooit genoeg gelegenheid om je echt te vervelen. En ik heb ook regelmatig mogen ervaren dat het ook veel slechter kan!

Weinig geslaagde poging van Tigon British Film Producties om een Hammer-lookalike te maken....Maar dit is duidelijk Hammer niet. Het uitgangspunt is een soort detective/mystery-verhaal. Detective/ Inspecteur Quennell van Scotland Yard moet in de negentiende eeuw een reeks moorden onderzoeken die zijn gepleegd, dit leidt naar Dr. Carl Mallinger een professor in de entomologie en zijn dochter Clare.

Goh zouden die er iets mee te maken hebben? Tja... verrassingen zijn er niet! Wel veel toespelingen op insecten, en met name op de ‘were-mot’ of doodshoofdvlinder, (ja die nachtvlinder uit The Silence of the Lambs) die direct duidelijk maken wat de omgeving onveilig maakt. Behalve dan voor de personages die tijdens het onderzoek vooral wat rondhangen en socializen met andere gasten. Er was zelfs een scene waarin er een toneelstuk werd opgevoerd...? Hm Roger Cormans low-budget The Wasp Woman (1959) deed de dingen toch veel beter dan!

Het is pijnlijk duidelijk dat de film is verlengd met extra scènes die weinig tot geen invloed hebben op de plot.om het maar op te vullen tot een meer acceptabele speelduur. Om nog maar te zwijgen van de aanwezigheid van Roy Hudd in twee scènes als een niet-genoemde mortuariumverzorger, die niets van waarde toevoegt, inclusief zijn bedoelde humor. Ook het nauwelijks waargenomen titelwezen was uiteindelijk niet zo heel bedreigend. maar als het beest de vorm van dochter “Clare” aannam zag je actrice Wanda Ventham Zij is de moeder van Benedict Cumberbatch! Onhandig en niet geslaagd maar de slechtte van Peter Cushing was het zeker niet!

'Blood Beat' is één van de wat obscure horrorfilm uit 1983. En wat voor één... het verhaal is vreemd en slaat misschien wel nergens op, de film ziet er verder enigszins uit als een home-video en het geluid is zo slecht, soms hoor je niet veel doordat de Carmina Burana iets te hard staat. Al is er wel soms een toffe soundtrack. De film neemt eerst nog wel de meest elementaire opstelling van een slasher aan; familie in een afgelegen hut die bij elkaar komt voor de kerst en dan wordt aangevallen door een kwade kracht. Maar euh... moeder blijkt paranormaal te zijn, schildert en raakt regelmatig in trance. Er waart een samoerai rond die is gekoppeld aan het libido van Sarah, de vriendin van zoonlief vriendin. Dochterlief heeft ook een gave. Waarom er met een kerst een samoerai verschijnt in Wisconsin? Het moet iets met WW-2 te maken hebben. Tja...maar wat, dat zullen we nooit weten. Dit is een toch wel erg fijne rariteit uit de jaren '80. En net als Wendy kan ik niet anders dan ook fan worden!

Oké ik keek deze film geheel per ongeluk en in de veronderstelling dat het een andere film was Maar het is alsof iemand incompetent en zonder ook maar een greintje ervaring een verhaal wilde vertellen. Een melodrama...met tienerangst en hekserij. Er zit wel wat horror-elementen in de film, maar die komen pas na bijna een uur in het verhaal. De bovennatuurlijke elementen zijn zwak en lijken er als "verzinsels" maar in geplaatst. Maar echt alles is slechte uitgevoerd; van het gekunstelde acteerwerk, de grijze en oppervlakkige cinematografie, een zo goed als niet bestaande sfeer en het tempo is verschrikkelijk. De regisseur springt van scène naar scène zonder enige vorm van overgang of verbinding. tot een 'plotwending' aan het einde die gewoon zinloos was. En nee continu een spookachtige score laten horen is niet eng maar irritant! Dit belachelijk onzinnig bovennatuurlijk drama is een perfecte voorbeeld van hoe het niet moet!

Deze film begint waar de meeste slashers eindigen. Als de film begint, zie je een jong Afro-Amerikaans stel , Brittney en Tony samen met Brittney's jongere broer Kevin arriveren bij een vakantiehuisje. Je krijg in de openingsscène precies genoeg te weten over de personages en de onderlinge verhoudingen om met ze mee te leven. Ze ontdekken overal lijken, allemaal neergeschoten en overal bloed. Het duurt niet lang voordat ze de vermoedelijke dader ontmoeten. Maar is dat ook zo..? En daar houdt regisseur Timothy Covell de film op gefocust, die onzekerheid en twijfel over wat er werkelijk aan de hand is. De regisseur gebruik slechts één locatie en een handjevol acteurs, maar weet wel van begin tot eind de spanning vast te houden. Die spanning wordt zo meesterlijk opgebouwd. En tot op het einde weet de film met die onderhuidse spanning een prima punt te bereiken, al worden niet alle vragen van een pasklaar antwoord voorzien. Het acteerwerk is goed. Nadeel was dat de film hip probeert te zijn door een andere beeldverhouding. Ook probeert men er wat humor en jump scares erin te stoppen dat was niet echt nodig! Al met al is de film een aardige kleinschalige horror/ thriller met een redelijk leuk in elkaar stekend verhaal.

Deze film heeft een plekje in de filmgeschiedenis om zijn claim dat het de eerste direct-to-video film is die op video is opgenomen (Betamax, om precies te zijn) Of dat zo is kan worden betwist maar enfin...veel maakt het niet uit. Want hoe dan ook, de videokwaliteit is ongeveer zo goed als je zou verwachten van mensen die thuis-video's opnemen. Maar voor wat het is, is het in ieder geval competent.

Maar nogmaals, het is niet geweldig, de eerste kill was gelijk ook de betere omdat er nog daadwerkelijk dingen zijn te zien. Niet veel wat bloedspatten en een afgehakte ledemaat. Echter het weet zelden iets dat op een sensatie lijkt op te wekken doordat de rest buiten de camera, of in het donker gebeurt. Het liet al één van de eerste zien wat iedereen kon doen met een goedkope camera en zonder budget. En dat is en blijf behoorlijk slecht.

…Hoe moet je dit beoordelen..? Aan de ene kant is het een vreselijke gemaakte horrorfilm, om van de flauwe humor niet te spreken maar de gekke vreemdheid waar deze rare film mee aan elkaar hangt zijn...euh vermakelijk.

Oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) want producer Jimmy Maslon kocht de rechten ervan. De hoop was dat Herschell Gordon Lewis zelf zou regisseren, maar die was al lang gestopt en wilde alleen voor een aanzienlijke som geld...dat men uiteraard niet had. Dus werd vrouwelijke regisseur (voor zover bekend een zeldzaamheid voor het splatter-genre) Jackie Kong ingehuurd om te regisseren. Het resultaat is deze een onofficiële vervolg/remake/odeen ik-kan-niet-geloven-wat-er-gebeurde onzin!

Op aanwijzing van hun oom Anwar, een pratend brein in een pot, zetten de twee restaurateurbroers Namtut een lijk in elkaar dat bestaat uit lichaamsdelen die zijn geoogst van immorele vrouwen om de geest van de oude Egyptische godin Sheetar te ontvangen. Dit alles speelt als onhandige komedie. Er is zoveel dat er genoeg is om je af te vragen wat er precies in Jackie Kongs hoofd zat toen ze dit maakte.

Wat te denken van; een scène waarin de broers de maskers van Ronald en Nancy Reagan dragen en topless-aerobic-meisjes neerschieten of een of andere band die bestaat uit een zanger met een Romeinse helm, twee achtergrondzangers met blauwe pruiken, vier bandleden verkleed als Hitler en twee verkleed als paard. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de rest...waaronder een buikspreekpop.

Het bloedvergieten ziet er behoorlijk uit, gezien het feit dat de film met een vrij laag budget is geproduceerd. En tja de jaren '80 dus hoeveelheid niet-functionele naaktheid was groot. De film niet direct grappig, noch op de bedoelde manier, noch onbedoeld, maar het is zeker een apart geval dat de moeite waard om te bekijken En Herschell Gordon Lewis zou uiteindelijk in 2002 toch nog een legitieme sequel op zijn film uit 1963 regisseren

Hahaha dit lijkt wel een film geregisseerd door een Full Moon-fan die op een dag besloot zijn eigen versie van ‘Puppet Master’ te maken. Het plot is vrij eenvoudig, maar euh.. hé dat is maar een synopsis...want er zijn hier zoveel absurde zaken! Ja er zijn de killer-poppen Pimp, Sideshow en Ms. Fortune maar verrassend genoeg zijn die niet de belangrijkste focus van de film

De hoofdschurk is Virgil Travis met een masker op en nog een andere verrassing Deze bezit een butler/handlanger die clown make-up draagt, een dwerg met ooglapje en zijn eigen vrouwelijke rockband "The Caged Babies" in een kooi,. Die moeten gedurende de hele film, muziek spelen bij alles wat hij doet. Hij neemt het op tegen rivaal miljardair Travis en zijn dominatrix genaamd Moira Yulin

Waarom? Nou omdat dit een Charles Band-film is..! Wat deze film ook enigszins apart maakt, is het feit dat de film twee eindes heeft. Om eerlijk te zijn is dat ook niet zo geweldig maar het biedt de filmmakers een manier om een ​​vervolg te creëren. Geen geweldig meesterwerk gaan verwachten maar als kijkbare campy-plezierige Full Moon-film was het heel leuk!

Een simpele actiefilm die eigenlijk alleen aan de middelmaat weet te ontsnappen doordat Mel Gibson erin aanwezig is. Een kwetsbare dochter (Erin Moriarty) in de ban van een Mexicaanse drugshandelaar en pacifistische vader Link (natuurlijk Mel Gibson) die zichzelf kan omtoveren tot een eenmansleger als dat zijn dochter kan redden. De actie is vrij schaars en de achtervolgingen van de Mexicaanse huurmoordenaars zijn weinig indrukwekkend of memorabel. Toch weet Gibson op sommige momenten te overtuigen! Vooral in de scènes waarin hij met tegenzin en wat cynische humor de criminelen neer knalt en ondertussen tegen zijn dochter preekt. Helaas zijn er bij tijd en wijle ook van die er dik bovenop liggende moraliserende dialogen, deze bederven de kijkervaring en pret. Erin Moriarty doet het verder ook prima als de dochter van. Ik zelfs kreeg het gevoel dat regisseur Jean-François Richet door Gibson aanwezigheid zelf maar weinig had in te brengen. Enfin het is een vermakelijke actiefilm die bij mij niet een blijvende indruk zal achterlaten maar die waarschijnlijk wel de comeback van Mel Gibson aankondig.

In 1963 kregen bioscoopbezoekers iets dat ze nog niet eerder hadden gezien; Blood Feast een film van regisseur Herschell Gordon Lewis en daarmee waren geweld en gore nog nooit zo expliciet in beeld gebracht op een scherm. Het belang van die film valt niet te ontkennen! Hoewel Blood Feast niet de beste film is, namen Lewis en producer David F. Friedman zichzelf niet te serieus.

Met enkele van dezelfde plot-elementen als het origineel volgt de film Fuad Ramses (Robert Rusler van Nightmare on Elm Streets 2), een inwoner van de VS die met zijn gezin naar Parijs is verhuisd om een ​​Amerikaans diner te runnen. Maar tja ...je vermoedt het misschien al? Deze remake neemt een omweg, is te serieus en probeert Fuad Ramses meer achtergrondverhaal te geven...familiedrama, karakterontwikkeling en och, och, medicijnen vergeten...dan ben je een waanzinnige.?

Verder een langzaam tempo met veel oefening in tijdverspilling. De effecten zijn oké wanneer de moorden beginnen te gebeuren maar daar mag je 40 minuten opwachten. Die bloederige make-up effecten zijn goed maar de scènes zijn vrij donker opgenomen. Meestal een teken dat het budget niet toereikend was! Het is ook anders dan het origineel, omdat deze remake enigszins wordt gemoderniseerd. Gek genoeg gebruiken ze daar dus wel geld voor...

Tja zelfs tijdens de finale voelt het alsof er meer aan deze film had moeten worden toegevoegd. Daarnaast is het niet erg eng, is er nul spanning, het script is niet toereikend. Regelmatig werd er teruggegrepen naar het origineel. Misschien is dat nog enigszins leuk voor de fans/puristen van HGL …? Maar alles wat te maken had met een eigen identiteit was gewoon mager. Het had daardoor ook geen echte bestaansreden buiten dat er beroemd of berucht bronmateriaal was....

Deze film heeft te eerste een soort sticker of bordje nodig waarop staat: “For Cult Fans Only”

Want ook al kwam er dan na 39 jaar een sequel op de eerste 'slasher'-film. Wederom van de hand van Herschell Gordon Lewis en lijkt het soms meer op een veel sterkere remake. Het is nog steeds in de bekende goedkope stijl van de regisseur. Dit betekent dat alles erg sleazy eruit zag. Het is zelf best uniek dat als je niet beter wist (internet en mobiele telefoons) je zal zweren dat de film in 1963 was gemaakt. Fuad Ramses III (J.P. Delahoussaye) heeft het restaurant van zijn opa, de killer uit de eerste film, geërfd en door toedoen van de godin Isjtar gaat ook hij bezig aan een heerlijke maaltijd. Nu is de film vooral een horror/komedie en neemt zichzelf nergens echt serieus. Op twee van de drie B's slaagt de film!

Blood: De gore ziet er nog beter uit dan in alle voorgaande films en natuurlijk heerlijk in beeld!

Boobs: De vrouwen in deze film zijn er maar voor één ding en dat is uit de kleren gaan (of ze kunnen acteren was niet belangrijk) En daarom is er dan ook een lange scene waarin de dames zippend aan een cocktail, een lingerie -feestje bouwen. Dit voor maar één doel... nou goed ze zijn er voor twee doelen!

Beast: Helaas overtuigd Delahoussaye als killer-creep een stuk minder als zijn opa. Hij blijft vooral die aardig teddybeer. Maar ach, het blijft wel heerlijk om naar te kijken!

Omdat ik de film op Halloween-avond heb bekeken is het wel leuk om met een aardig feitje af te sluiten: De agent die steeds aan eten denkt, heet Detective Loomis. Wat een verwijzing is naar Dr. Loomis uit de Halloween film-serie. En zo eert de eerste slasher die andere bekende grote slasher!

Als je je film "Blood Fest" noemt, schep dat natuurlijk verwachtingen en kan je die ook maar beter waar maken! En dat doet deze door media- en entertainmentbedrijf Rooster Teeth (zend ook via een you-tube-kanaal uit en is vrij populair) geproduceerde film. Op het gebied van bloed is het een waar feestje! Helaas is de rest van de film een stuk wisselvalliger. De naam van de film refereert naar een fictief horrorfestival. Waar fans naar hartenlust zich bang kunnen laten maken door enge clowns, zombies, griezelige poppen, psycho-killers, vampieren, gekken met kettingzagen, donkere kelders, hutje in het bos (inspirator 'Cabin in the Woods’) en al de rest. Natuurlijk is er iets niet in de haak en de personages moeten dan volgens de vaststaande regels van de horror zien te overleven. Gelukkig wordt er niet veel tijd verpruts voor karakterontwikkeling of andere onzinnigheid. Echter zit juist in de verwijzing naar die regels een beetje het probleem, nergens suggereert de film dan ook dat als je de regels overtreed het slecht met je afloop. Het is een Horror-komedie dus zijn er ook grappen. Deze treffen niet altijd doel maar zijn gelukkig van een beter caliber dan wat doorgaans als grappig wordt gezien. En er zaten zeker een paar zeer goede grappen in de film (de grap met Zachary Levi (toekomstige Shazam!) en Tangled was super) De cast bestaat uit het drietal; Dax (Robbie Kay (Hannibal Rising),zijn vriendin Sam (Seychelle Gabriel (The Spirit), en Krill (Jacob Batalon (Avengers: Infinity War Spider-Man: Homecoming) leverde leuk acteerwerk. Echter Vader van Dax, Dr. Conway (Tate Donovan (Manchester by the Sea) en Ashley (Barbara Dunkelman) deden het dan weer veel minder goed. Gelukkig is de film wel vermakelijk, worden er veel horrorfilms (zowel oud als nieuw) genoemd en had ik gedurende 90 minuten absoluut plezier. Door de film heen is er prima humor te vinden en tussen de drie hoofdpersonages is een goede chemie en zijn redelijk charmant. De film bewandelt de bekende paden maar is een prima film!

Films over het oude Egypte en Mummie-films in het bijzonder gaan vaak over vloeken en deze Blood From The Mummy's Tomb lijkt ook vervloekt geweest te zijn. Oorspronkelijk moest Peter Cushing de hoofdrol gaan spelen in deze film echter zijn vrouw Helen werd ongeneeslijk ziek waardoor hij het na één dag werd weggeroepen. Gelukkig werd er vervanging gevonden in de vorm van acteur Andrew Keir. Dan na vijf weken filmen krijgt regisseur Seth Holt een hartaanval en sterft in de armen van acteur Aubrey Morris (Dokter Putnum) op de set. Dus ook voor hem moet een vervanger gezocht worden en die is gevonden in de persoon van Michael Carreras. Het verhaal is gebaseerd op Bram Stokers 'The Jewel of the Severn Stars' Wat eens een ander verhaal is dan de veelvuldig door Hammer House verfilmde Dracula. Aan het begin van de film zien we een stel archeologen de tombe met daarin de sarcofaag van Tera ontdekken. Hierna verplaats de film zich naar de huidige tijd voor ons dus naar 1971. Tera en Margaret Fuchs want dit is een dubbelrol worden gespeeld door het oogstrelende snoepje Valerie Leon. Zij zal later nog bij twee verschillende James Bonden verschijnen. Een erg mooie vrouw, echter de ene keer dat ze naakt te zien was in de film was dit een body-dubbel aangezien ze een geen naakt clausule in haar contract had staan. Verder is het net zoals veel andere Hammer house prachtig vormgeven en bezit het genoeg bloed, vrouwelijk schoon en mooie locaties om er veel plezier mee te beleven. Ook is er nog een mooie verwijzing naar: Dracula (1931) De regisseur en het vriendje van Margaret heten namelijk allebei Tod Browning.

Oké het was 'Saw meets Jaws' maar de filmmakers konden zich geen echte haai veroorloven of zelfs een CGI-exemplaar...,dus namen ze hun toevlucht tot enkele stockbeelden. Tja en mensen die aan een ketting hun misdaden moeten bekennen voordat de timer afloopt of anders een zwembad in worden gerukt, maak het allemaal vooral heel spraakzaam. Ze proberen niet eens eng te zijn, er zijn zelfs geen jump scares of dacht men dat gezeur, gekibbel en getier wel voldoende horror op zou leveren? En verder roept de film bij mij vooral een vraag op....laten we even gemakshalve ervan uitgaan dat de dader op één of andere manier aan een Witte haai oftewel de grootste roofvis ter wereld, is weten te komen...hoe pas deze dan in dit zwembadje van een Brits huis? Deze mensenhaai is gemiddeld och algauw zo'n ongeveer 4 tot 5 meter lang. Enfin...een deel van het acteerwerk was best oké voor zo'n goedkope productie.(behalve dat monoloogstuk op het einde) Gore ontbreekt ook aanzienlijk in deze film, er werd een hand afgebeten in slechtte CGI. Gelukkig was deze onzin tenminste maar 78 minuten lang.

En weer een B-budget CGI-monsterfilm die het instructieboek van Piranha-van Joe Dante volgt. Zoals de meeste van dit soort schepsels geproduceerd door "The Asylum" is dit strikt gemiddeld. Maar het is ook niet zo bijzonder slecht gezien het budget en over het algemeen bekwaam genoeg. En het is zeker amusant genoeg om naar belachelijke pogingen om Petromyzontiformes (prikken, lampreien of negenogen) te elimineren te kijken. De cast is maar zozo....er is een optreden van Shannen Doherty Opvallend en intrigerend is de naam van Christopher Lloyd, die hier de clichérol van de burgemeester vertolkt. Enfin het is wat ze zeggen met een productie van The Asylum; wat je ziet, is wat je krijgt! Wat betekent; te lage budgetten, buitensporige CGI, belachelijke plots, goedkope scripts… en soms plezier!

In 2016 werden Raphaël Hernandez en Savitri Joly-Gonfard (onder het pseudoniem "Seth Ickerman") een internetsensaties na het regisseren van de muziekvideo "Turbo Killer" van synth-wave-artiest Carpenter Brut. Drie jaar later kwam er via enthousiaste Kickstarter-klanten en een donatie van Shudder (het is een Shudder Original) een langere versie van hun eerdere werk. Dat werd dit excentrieke project, een sciencefictionfilm van 50 minuten onderverdeeld in drie episodes. Door de opening-en afsluiting credit lijkt het echter wel meer een serie. De verhaalconstructie draait om Vascan, zijn co-piloot Lago en hun AI-ruimteschip Tracy. De twee 'Blade Runners' zijn op zoek naar 'Mima', eveneens een ruimteschip dat wordt bestuurd door een AI echter deze probeert zichzelf te 'bevrijden'. Wat ze vinden is een naakte vrouw met een gloeiend kruis op de plaats van haar vrouwelijke geslachtsdeel en die ontsnapt. De film bezit een werkelijk indrukwekkend visuele wereldopbouw. De aandacht voor details is onberispelijk. Ruimteschepen, lasers en de ruimte zelf zagen er erg cool uit. De film bezit daarnaast een flink tempo en maak regelmatig met succes alleen gebruik van beelden en muziek om belangrijke plotpunten in het verhaal vertellen. Hoewel de dialogen soms niet beter zijn dan RPG-tussenfilmpjes. De beide regisseurs brengen met dit werk een fantastisch eerbetoon aan de oude sciencefictionfilms! Een optische snoepje voor fans van SF-genrewerk!

Een Low budget horror/gore film die ondanks zijn gebreken toch heel wat leuker is dan menig andere Low budget-productie. Een groep criminelen overvalt een videotheek (ja echt waar!) en op vlucht voor de politie vallen ze een afgelegen boerderij binnen. Vader, moeder en hun twee dochters lijken op het eerst gezicht normaal maar niets is wat het lijkt natuurlijk! Algauw begint het moorden en is er zelfs wat kannibalisme te zien. Alles uitgevoerd met super-goedkope gore, acteerwerk zo als gewoonlijk middelmatig, een verhaal dat nergens op slaat. Echter ondanks dat is de film ook erg leuk!

Nu blijkt volgens verschillende reviews dat de producers de film voordat regisseur Don Dohler klaar was, de film hadden ingepikt en op video hadden uitgebracht. De regisseur heeft later als producer ook nog een remake uitgebracht: Harvesters (2001)

De jaren '60 en '70 waren toch wel de gloriedagen van de Britse Horror. De maatschappijen Hammer Films en Amicus Productions maakte de dienst uit. Echter was er ook nog Tigon British Film Productions. Deze maatschappij bracht ergens aan het begin van hun bestaan bv. de film Witchfinder General (1968) uit. En drie jaar later deze film. Beide films zijn samen met The Wicker Man (1973) een soort onheilige drie-eenheid geworden voor latere ‘folk horror’ Deze film is van die drie misschien wel de meest onbekende maar is even zo goed als die andere twee. Het verhaal speelt zich af in een Engels dorpje rond de zeventiende eeuw. Ralph Gower (Barry Andrews) bewerkt het land met zijn ploeg en zodoende vind hij overblijfsels die alleen maar aan de 'duivel' kunnen toebehoren. Hij meld dit bij de rondtrekkende rechter (Patrick Wymark) maar die doet het af als bijgeloof. Echter de gebeurtenissen blijven zich opstapelen en algauw blijkt dat Angel Blake (Linda Hayden) erachter zit samen met de meeste andere kinderen uit het dorp. Vooral hoe dat het leven in het zeventien-eeuwse dorpje eruit heeft moeten gezien is prachtig vormgeven. Van alles straalt een soort van authenticiteit. Zo'n beetje alsof je in professor Barabas zijn teletijdmachine bent gestapt om weer uit te stappen in de Bix Bottom vallei in -Oxfordshire, England. Maar ook de satanische en occulte taferelen voelen zeer echt aan. Het acteerwerk is redelijk maar niet heel bijzonder. Meerdere keren kreeg ik het gevoel dat teksten rechtstreeks uit het boekje werden voorgelezen. Linda Hayden was dan wel weer zeer goed gecast. Met haar zowel duivelse als onschuldige verschijning was dit een zeer geschikte rolvoor haar. De film bevat aardig wat gruwelijke scenes en mede daardoor is het nog steeds een prachtige cult-horror die het verdient om zijn onbekendheid te ontgroeien!

"Blood Pigs" is een apocalyptische zombiefilm van regisseur Brian Paulin en wie bekend is met het werk van deze regisseur weet dat het zeer bloederig zal worden ! En voor wie het niet weet; deze regisseur staat dus bekend om zijn micro-budget films met zeer goede grafische en inventieve gore. Dat is bij deze dan ook niet anders! Het duurt een tijdje voordat het bloed echt begint te stromen, maar de laatste helft is het bijna een non-stop gore-feestje. Wat er aan budget ($5,000) was, moet opgegaan zijn aan de gore en creature special effecten dus het camerawerk en acteerwerk stelde niet veel voor. Maar dat is prima voor een film als deze. Ook het plot is niet van hoogstaande kwaliteit, Paulin schrijft het zelf, zoals hij ook de camera bediend, verantwoordelijk is voor de editing en meespeelt in de film. Alles staat in het teken van de gore en bloed. Daarom zagen de zombies er algemeen vrij goed uit en de bloed-wezens waren zelfs gruwelijk. De spanning werd goed opgebouwd door de bloedvarkens lange tijd uit beeld te houden en er wordt zelfs een ​​prima atmosfeer van angst en hopeloosheid opgebouwd voor de overgebleven mensen. Gaaf was het sombere einde en geeft je het gevoel dat redding niet mogelijk is, de mensheid is gedoemd. De bloedvarkens zijn overal! Het enige probleem wat ik met de film had was het bewegen van de camera, hierdoor werden sommige beelden er onduidelijk en wazig.

"“There must be 10,000 different ways to kill somebody in this place, Let’s just try every single motherfucking one of them and see what happens.”

Oei, dat een film die redelijk sterk begon, na een ongeveer een uur, zo tegen kan vallen? Het verhaal is een beetje Groundhog's Day ontmoet Breaking Bad. Dit verhaal is ondanks een tijd-lus thema een ongelooflijk eenvoudig scenario om te volgen. Denk dat dit vooral kom doordat de schrijver van deze film Eddie Guzelian en regisseur, Madellaine Paxson, vooral bekend zijn vanwege hun werk voor kinderprogramma's Het leek ook een beetje alsof, door het toevoegen van de drugs, de makers wilden bewijzen dat ze ook volwassen-films konden maken. Het werk helaas wat averechts!

Na de introductie gaan twee van de personages lekker los met kruisbogen, bijlen, messen,vuurwapens en verschillende andere instrumenten, hoewel geen van deze scènes uit de bocht vlieg om er grafisch spetterende film van te maken. Is het wel genoeg om je heerlijk mee te vermaken. Echter dan... lijkt het alsof de koek op is, ze geen idee meer hebben hoe te eindigen en scenes als een shoot-out en romance gehuld in bloed, zijn vervelend en halen elke spanning uit de film. Als de regisseur die scenes achterwege had kunnen laten en wat meer uit de bocht had gevlogen met bloederige kills denk ik dat het zou hebben gezorgd voor een betere film.