Blood Bath (1966)

Ik zie nu pas dat er blijkbaar ook een TV-versie is van 79 minuten. Misschien dat die wel wat meer karakterontwikkeling had dan deze. Van een sterk plot getuigt deze film hoegenaamd niet. Wat de plotomschrijving zegt is exact wat gebeurt, geen verrassingen. De film moet het vooral hebben van het visuele met enkele sfeervolle sequenties zoals die op de draaimolen en natuurlijk de momenten in de groezelige atelier van schilder Sordo. Voorts wordt de film nog wat opgevuld door wat gezever en geëxperimenteer tussen de schilders onderling hetgeen de ene kunst en de andere als kitsch zal bestempelen, niet echt boeiend. Een aantal keer dames die op een eenzaam strand wat liggen zonnebaden, wandelen of pootje baden in bikini dat was dan weer wél leuk meegenomen.

Tja, dit was filmische wanorde! Waarbij het verhaal achter 'Blood Bath' nog het meest in het oog springt en er vrij bizar minstens drie regisseurs waren betrokken. Het begint allemaal bij Operacija Ticijan (1963) Een Joegoslavische film waar producent Roger Corman de rechten van had weten te bemachtigen. Deze film wilde hij 'veramerikaniseren' voor de Drive-inn's en omdat er een cast en crew bezig was in Ierland voor Dementia 13 (die op zijn beurt weer de kosten deelde met 'The Young Racers') Enfin, scriptbewerker Francis Ford Coppola, werd samen met castleden William Campbell en Patrick Magee, naar Dubrovnik gestuurd om de film Portrait in Terror (1965) op te nemen. De film heeft het nooit tot een drive-inn bioscoop gehaald en werd pasklaar gemaakt voor de televisie. Beide films zijn misdaadthrillers en gebruiken een plot over het stelen van een schilderij van onschatbare waarde.

Roger Corman was niet tevreden en overhandigde de film aan regisseur Jack Hill ( Spider Baby) met als opdracht dat er minstens half uur uit de Joegoslavische film werd omgewerkt tot een horrorfilm. Regisseur Hill slaagde erin William Campbell terug te krijgen en liet hem het personage Antonio Soldi een schilder die beroemd is om zijn Red Nudes spelen. Wanneer Soldi klaar is met zijn modellen, vermoordt hij ze en doopt ze in wax. Een idee uit Corman's zwarte komedie A Bucket of Blood (1959) (die het idee dan vermoedelijk weer had van Mystery of the Wax Museum (1933) en House of Wax (1953) Echter in het plot stonden de beatnik-artiesten in het café meer centraal. (onder hen ook de welbekende Sid Haig)

Met het eindresultaat was Roger Corman niet blij, die had liever een beetje vampier-actie. Daarom werd Stephanie Rothman ingeschakeld om er een vampier aan toe te voegen. Omdat Campbell zijn contract al had vervuld, kreeg een niet-gecrediteerde acteur, die in niets op hem leek, de taak om in een flamboyante hoed en mantel rond te dwalen. Uiteindelijk heeft het eindresultaat nog wel zo zijn momenten, maar vormt het samengevoegde materiaal van drie regisseurs (37 minuten Hill, 20 minuten Rothman en slechts vier van Rados Novovic) een onsamenhangende structuur(zooitje). De draaimolen-scene en de Dali-achtige surrealistische nachtmerrie-sequentie, geschoten door Hill in de woestijn van Californië en Rothmans scene van de vampier die wordt achtervolgd door de beatniks zijn wel behoorlijk mooi! Maar op zijn best is het een middelmatige film waarin de bikini van Lori Saunders, de baard van Sid Haig en de nep-snor van Schanzer het meest opvallen.

Tja, en met een looptijd van 62 minuten betekende het dat het te kort was voor de Amerikaanse tv. Dus werd opnieuw Rothman teruggeroepen om meer beelden toe te voegen van de vampier (één achtervolging duurt acht minuten) en bewerkte scènes van Patrick Magee uit Portrait in Terror (1965) Er waren dus vier verschillende films maar geen één wilde echt overtuigen!