Meningen

In deze low-budget Britse horrorfilm zijn er goede bedoelingen, maar die blijven grotendeels bij goede bedoelingen. De film speelt zich af in de tweede wereldoorlog. De laatste overlevende van een Duits peloton ontvluchten de opmars van de Amerikaanse strijdkrachten wanneer ze vlakbij de Duits-Belgische grens een bunker tegenkomen waar alleen nog een oude veteraan en een tienerjongen verblijven. Een bunker met een claustrofobische ondergronds gangenstelstel is natuurlijk een ideale locatie voor het lage budget en uiteraard er een bovennatuurlijke dreiging rond.

Spanning probeert het op te wekken door de dreiging dubbelzinnig te houden Geesten, herrezen doden uit de Middeleeuwen of zijn het toch de Amerikanen? Waarvan veel ook gepraat in het Engels door Duitse soldaten met Britse accenten. Helaas is het niet toereikend en wat zeker niet werkt, is de uiteindelijke uitbetaling...Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat dit veel beter had gewerkt als het tijdens de Eerste Wereldoorlog plaats had gevonden! Bij vlagen weet het met spookachtig geluid nog wat angst op te roepen maar het is niet voldoende om heel erg goed te zijn.

Oef...door verschillende recensie hier ging ik denk ik met verkeerde verwachtingen naar deze film kijken. Het geweld en de wreedheid zouden volgens sommige kijkers wel meevallen maar tjonge...dat was wel even slikken! In 76 minuten werden hier de fysieke en psychologische mishandeling van een hulpeloze vrouw en sadistische en seksuele genot dat een man hieraan ontleent, op het scherm getoond

Met een scène waarin een plastic zak over het hoofd van een slachtoffer wordt getrokken en een expliciete "gag" fellatio kom je terecht in het dagelijks leven van een prostituee die we door LA volgen. Haar leven.. heeft de bodem bereikt. Bewust is er gekozen voor deze vrouw met een uitzichtloos bestaan. Want haar situatie kan blijkbaar toch nog erger, als ze instapt bij een vrachtwagenchauffeur!

Enfin als je hiernaar kijkt, zie je hoe iemand wordt gemarteld. Ongeacht of deze vrouw zich nu op straat prostitueert voor drugs of niet, vernedering, aanranding, marteling of verkrachting zijn nooit echt gerechtvaardigd. Een controversiële film dus maar daarnaast is het ook nog opgenomen in een niet conventionele zin van het woord. Het enige wat regisseur Adam Rehmeier en actrice Radleen Getsic voor ogen hadden was volgens de ‘verzin het ter plekke’-methode: een film maken die nooit aarzelde met terughoudend. Behalve de drugs- en alcoholscènes schijnt alles niet nep te zijn.

Tja voor de gore-hounds, er is geen bloed te zien, dit had toch weinig nut als het is opgenomen in grimmig digitaal zwart-wit. Wel is de brutaliteit nuchterder en daardoor misschien beangstigender en realistisch. Er is bijna geen dialoog, veel werd begeleidt door de metal/punk/experimental -soundtrack van Harassor en het geschreeuw van mevrouw Getsic.

De film biedt helaas geen echte verrassingen, wendingen of een uitgekiend verhalend plot Het is doordat fictie en realiteit zijn gemengd letterlijk de term ‘martelporno’ Aangenaam was het vanwege de stijl met zenuwachtige close-ups van een handcamera en een paar andere stilistische keuzes. Dat veel wordt uitgevoerd in fragmenten is dan weer een mindere keuze! Zwart beeld tussen overgangen is nooit prettig! Wegens zijn expliciete martelscènes is de film in Groot-Brittannië verboden. Kortom het is niet echt een film waar je van kan zeggen dat je heb genoten. Nare film maar ook een enigszins boeiend en opvallend werkje!

Deze film verschijnt bij het Britse filmdistributiebedrijf ITN-studio's, maar is een Amerikaans productie. Het begint met een vunzige man die in zijn schuur zit, naar vieze plaatjes kijkt, zelfgestookte drank drinkt en nog iets anders doet waar ik konijn bij betrokken is. Het zijn de twee meest opvallende dingen, aan een verder vergeetbare lowbudget film waarin niet veel meer te zien is, dan een jonge vrouw die strompelt door het hutje in en om het bos, achtervolgd door een lachwekkende konijnenman in een niet al te fraai, afzichtelijk kostuum. De wonden/effecten zijn belabberd, de moorden uit beeld dus ook dat is gewoonweg slecht. Tja en de acteurs presteren ook ondermaat. De hoofdrol Sara wordt houterig gespeeld door de blonde vrouw van de schrijver/regisseur. Kortom dit is een één uur en 25 minuten durende vrij matige monsterfilm...(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie watched by 250 or less people on Letterboxd)

In 2011 verscheen er een 18 minuten durend Fins filmpje over Bunny the Killer Thing van de regisseur en schrijver Joonas Makkonen. Vier jaar later moet het hem gelukt zijn om net genoeg geld bij elkaar te krijgen om dit moordende konijn op te laten draven in een lange speelfilm. En de film is dus precies wat je kan verwachten; Schlock van het niveau Troma! Ik vond het erg grappig! Maar zo te zien zijn er best veel die het niet grappig vonden. En ik begrijp dat ook wel de film is best raar en bezit een vreemd soort humor. Maar wat kan je eigenlijk ook verwachten van een film over een moordzuchtig konijnen-man die er eerder uitziet als een volwassen kerel in een slecht gemaakt konijnenpak met een bengelend lid tussen zijn poten en roepend om fresh pussy? Het verhaal is niets anders dan het standaard; “Een stel jongere gaan op vakantie en dit veranderd in een Slasher-bloedbad ” maar probeert met wat extra zij-lijntjes de film draaiende te houden. De film en al die bijzaken zijn domweg klinkklare onzin, soms grof, grappig, gewelddadig of ronduit aanstootgevend, maar het werkt echter wel. (Tenminste bij mij wel!) Het acteerwerk en de in het Engels gesproken teksten zijn gewoon belabberd. Daardoor kan je Bunny the Killer Thing geen goede film noemen maar dit pretendeert de film dan ook niet te zijn. De Gore effecten waren meestal praktisch en gingen jammerlijk veel minder ver! Het uitgangspunt was interessant, echter is er iets meer nodig dan een grappig idee om een ​​looptijd van 90 minuten vol te maken. Daarom werkte het in korte filmpje veel beter.

Het plot voor deze film is simpel:, een groep jonge idioten wordt gekweld door een maniak en zijn familie op de weg en in het bos. Ja dit is het plot van TCM, of elke andere 'Back-Wood' slasher. Met dat verschil dat de killer is gekleed in een konijnenkostuum. (gek genoeg nog best creepy ook!) Elke beslissing die het slachtvee verder neemt is dus ofwel de verkeerde of gewoon dom. Het favoriete wapen van Bunnyman is de kettingzaag. Helaas blijven bloedige effecten buiten het scherm. Toch is dit niet eens heel slecht ! Je kan ook niet heel veel verwachten van een low-budget slasher-film met een gast in een soort paashaaspak? De actie bleef op bepaalde gebieden achter, de idioten waren soms wel heel erg dom en het bloed was niet echt expliciet genoeg (voor mij) maar over het algemeen was dit dus niet al te best maar tja nog wel aardig.

De killer in het konijnenpak is terug! Er was zoveel verhaal te vertellen over deze moordende man in een konijnenpak met een kettingzaag dat ze wel een derde moesten maken. Misschien kan ik, nu het een trilogie is, 's nachts wat beter slapen! Hier zien we aan het begin een of ander achtergrondverhaal; over hoe een donkere man Bunnyman in brand stak toen hij een kind was en hoe een donker jongentje hem redt. (compleet in tegenspraak met de eerste die heb gezien) Als je de andere twee films hebt gezien weet je vrijwel wat je van deze film kunt verwachten. Dat is niet best...Deze film is ook nog behoorlijk onsamenhangend. Ze gaan erop uit om te moorden, bezitten een spookhuis wat de makers niet eens goed benutten en zowaar had deze film wel moorden op het scherm. Helaas in middelmatige CGI. En tja, het acteerwerk is twijfelachtig. En Huh... plots is er een rare tripachtige scene op het Die Krupps-nummer DIE KRUPPS - The Machinist Of Joy Als je nog niet afgehaakt was bij de eerste film dan moet je net als mij het wel leuk vinden om te kijken, naar de man in een konijnenpak die mensen vermoordt. Goed is het absoluut helemaal niet!

In deze derde aflevering uit het curieuze vierluik over de van blinde Templarios probeerde regisseur De Ossorio de legende van de Vliegende Hollander in de verhaallijn te integreren. Helaas blijkt dat minder geslaagd te zijn. Veel tijd gaat er verloren aan de publiciteitsstunt en de daarop volgende reddingsoperatie. En pas laat zien we de leden van de eeuwenoude Tempelieren-orde dood en verderf zaaien vanaf dat spook-galjoen. Er waren meer vrouwen aanwezig dan in de andere films maar blijkbaar waren ze ook alle geen van alle bereid om een blote borst te tonen. Een klein gemis tegenover de andere films en ook de mummie-kruisridders en het bloed was hier maar beperkt. De mythologie van de tempeliers was verplaats naar een boot en dit bleek nogal zwak te zijn. Daarnaast werd er te veel tijdgerekt! Er zijn wel geteld drie sfeervolle scènes en dat is erg mager. Het maakt van dit derde deelde zwakste in de reeks.

Ik begrijp denk ik wel, waarom mensen hier minder enthousiast over zijn, het wordt blijkbaar op de markt gebracht als horrorfilm over de tweede wereldoorlog met weerwolven. Dit is een zeer slechte marketing want het is geen horror, het is ook nauwelijks een thriller, dit is een oorlogsfilm!

Een fictief verhaal over een groep Russische soldaten die met de overblijfselen van Hitler in Polen te maken krijgen met een weerwolvenkorps. Dat was het ‘Werwolf-korps’ van nazi-Duitsland, een guerrilla-eenheid opgezet door Himmler en samengesteld uit de Hitlerjugend, echter die tot na het eind van de oorlog (waar deze film zich ook in afspeelt) ook bestond uit individuele nazi-burgers.

De film begint in december 1991 als de Sovjet-Unie officieel wordt opgeheven, een oudere Joodse vrouw kijk dit op haar tv maar kort daarop wordt er in haar huis ingebroken door een neonazi. Het komt erop neer dat het verhaal werd vertelt door een verhaal-in-een-verhaal.

In de film zijn er dus Russen, Polen en Duitsers en deze praten een zin of twee in hun eigen taal om vervolgens over te schakelen naar het Engels. Dat omdat de film een Britse productie was met Internationale acteurs in de hoofdrol. Zo speelt Tom Felton, de lokale Lukasz, een "Volksdeutsche" die zowel door Duitsers als Russen werd vervolgd. En de mooie Spaanse Charlotte Vega speelt hier de Russische Brana.

De film ziet erg ook erg mooi uit met verschillende uitstekende opnames. En de bosscène, waar ook smeulende hallucinerende paddenstoelen bij zijn betrokken, had een sfeer die absoluut niet in een horrorfilm had misstaan! En met een snelle 94 minuten strekt de film zich niet te lang of te ver uit. Verder hier en daar ook nog wat bloedigere wonden.

Het is misschien niet de perfecte film en niet iedereen zal even blij zijn met hoe de film eindig De film eindigt namelijk weer met de oudere dame en zij onthult iets in een doos aan de gevangene, maar het publiek krijg dit niet te zien en zal zich altijd blijven afvragen ​​af wat het kan zijn? Maar dit was best wel heerlijk...!

Jammer! Het had zo veel leuker kunnen zijn! Met in de titel 'Massacre' hoopte ik op een fijne slasher! En het begon ook nog best hoopvol met een man die oorlogsverf opbrengt en een tomahawk oppakt. terwijl in de monoloog over verbondenheid van de indianen met het land voordat de blanke arriveerde wordt gesproken. Vervolgens waren er twee vastgebonden naakte dames.

Oh, dit kon weleens wat gaan worden! Maar nee helaas... want toen schakelde we over naar een "moeder" die duidelijk heel slecht haar script oplas tegen actrice Chelsea Vale. Oké dan maar hopen op wat eye-candy!? Of krijg ik toch nog bloederige moorden? Want geheel volgens slasher-traditie wordt een stel dat net seks heeft gehad in een auto, vermoord. Waarbij een topless vrouw met praktische effecten een pijl tussen haar borsten krijg geschoten. Niet helemaal duidelijk waarom je actrice Sarah Elizabeth Jensen dit laat spelen om daarna te vervangen voor een body double?

Echter hierna verplaats het zich naar een groot landhuis gebouwd op een "Native American begraafplaats" Ja de makers hadden Poltergeist ook gezien! Of eerder misschien Scalps? Zucht...tja je mag fijn vele oninteressante gesprekken van een stel oninteressante personages aanhoren! Terwijl de meeste moorden net zo oninteressant als ook bloedeloos zijn! Het acteerwerk in de film was gewoon ronduit onthutsend slecht. En oké soms was er nog wel een naakte actrice. Maar gezien dat dit een slasher was zou ik het niet erg hebben gevonden als tenmisnte één van de actrices haar shirt had aangelaten en de killer haar begonnen te scalperen!

Er werd dus niet veel aangeboden in de film dat interessant of vermakelijk bleek te zijn. Dus het doorstaan ​​van de film was een beproeving op zich! Hm...en dan te bedenken dat het vervolg 'Burial Ground Massacre: Reborn' al is opgenomen !

Magisch realisme in het hedendaagse Ghana. Voor Afrikaanse cinema is dit een ongelooflijk mooi regiedebuut. Het is op zijn best wanneer de film fantasie-elementen toont, helaas waren die maar spaarzaam. Het verhaal wordt via een voice-over verteld door een oudere Esi, terwijl je de jongere Esi in de film ziet. Jammer genoeg was de verhaalstructuur wat chaotisch, het wil iets zeggen over de goudwinning, een familieconflict, invloed van buitenlandse krachten en weinig urgetie aangezien de man pas meer dan halverwege in de mijnschacht valt.

Er is ook een scene waar je een tijdje meekijk met soapserie op televisie...? Voor een debuutfilm is dit een behoorlijk goede Ghanese speelfilm maar wist mij niet genoeg te betoveren. Regisseur Blitz Bazawule is een getalenteerde filmmaker die hierna het visuele album van Beyoncé, geïnspireerd door 'The Lion King' en de filmmuzikale versie van The Color Purple (2023) registeerde.

Het plot van deze film zal zeker geen prijs winnen voor zijn originaliteit. Het verhaal is bekend, veelbelovende opkomende jonge man (hier een motorcoureur genaamd Tony) staat op het punt van doorbreken, als plotseling zijn wereld op zijn kop komt te staan als (ex) vriendin en moeder van zijn zoontje in aanraking is gekomen met gevaarlijke drugscriminelen. Het leuke van deze film is dat niet probeert om er iets meer van te maken dan het is: een simpele actie-thriller in de wereld van snelle motors. Het verhaal spits zich op andere zaken (verraad en rivaliteit tussen gangsters) dus zijn er geen overdreven veel motorstunts of achtervolgingen. De motorscènes zijn misschien zelfs iets te weinig afwisselend, maar ze brengen wel goed de stress over die je moet voelen net als Tony. Waar de film inhoudelijk dus alledaags is en wat pit mist, doet hij het technisch best goed. Van een goed geluidsontwerp met gedempt geluid en stilte tot het gebrul van motormotoren en loeiende politiesirenes, elk onderdeel van de audio is gebruikt om het script te versterken. Daarnaast wordt de film op een zeer stijlvolle manier geënsceneerd. Stijlvol verlichte, langzame tracking shots, behoorlijk old school actie en de acteurs zijn overtuigend. Het heeft misschien niet het meest originele verhaal, maar wat het biedt is zeker de moeite waard om te bekijken. Of je nu een fan bent van motoren of niet (ik ben het niet) En een Buitenlandse film waarin je Nederland ziet (Rotterdam en de Erasmus-brug) heeft altijd een klein voordeel!

Tyger Tyger, burning bright, In the forests of the night; What immortal hand or eye, Could frame thy fearful symmetry? (William Blake)

Tja wat kan je doen met een hongerige tijger die in een huis een meisje en haar autistische broer achterna zit, tijdens een orkaan? Meer dan een rechttoe rechtaan, eenvoudig verteld gaat dit niet worden, maar desondanks was die mensetende Bengaalse tijger die twee kinderen in een huis probeert te verslinden, verdomd vermakelijk! Deze film werkt binnen zijn eigen beperkte plot en slaagt er zowaar in een gespannen, leuke en zeer bevredigende 85 minuten te leveren. Ach, de film deed ijverige zijn best om de clichés van het Animals Amok-genre te vermijden. Er was wel weinig bloed, hoewel je tegen het einde een paar door de tijger veroorzaakte verwondingen en een bloederige spoor krijg. Deze film ging meer voor spanning dan voor bloedvergieten. Ja de film slaagt erin om ondanks zijn voorspelbaarheid, het allemaal heel goed te laten werken!

No-budget Films van Olaf Ittenbach kenmerken zich vooral door één ding;de dialogen en het acteren zijn lachwekkend slecht. Het maakt zelfs bijna niet uit welk jaar een film van hem komt. Behalve dan dat de aankleding wat veranderd en je kan zien hoe groot het budget moet zijn geweest. In de drie jaar na zijn eerste film is er dan ook niet heel veel veranderd.

Deze film is eigenlijk anthologie die uit twee verhalen bestaat, beide worden door een opstandige en aan drugsverslaafde tiener (Olaf Ittenbach) verteld aan zijn jongere zusje voordat ze gaat slapen. Het eerste verhaal met als titel "Julia’s Love" gaat over het meisje Julia, die een blind date heeft met een seriemoordenaar. Het tweede verhaal, "The Purity," gaat over een moordlustige priester die uiteindelijk in de hel terecht komt voor zijn daden.

Alhoewel er misschien iets meer aandacht was voor de verhalen, draait alles om de gore. En die is zoals vanouds. Ittenbach is en blijft de Duitse keizer van de (underground) Gore. Met elk verhaal en elke moord wordt er één tandje opgeschakeld; Kelen worden doorgesneden, afgehakte ledematen, headshots en zelfs een kijkje in de hel waar helemaal los wordt gegaan!

De undergroundhorror-liefhebbers worden op hun wenken bediend met deze typische Ittenbach, lachwekkend slecht, soms best wel goed, maar altijd overtreffen met top bloederigheid.

Slasher-films uit de jaren 80, of eigenlijk in het algemeen, ze zijn allemaal redelijk uniform. Je kijkt naar het leven van stel jongeren en tussendoor zijn er enkele horrormomenten. Natuurlijk heeft de moordenaar een ander wapen en een ander uiterlijk en veranderd de locatie. Maar in wezen zijn het altijd hitsige tieners die vreselijke beslissingen nemen en daardoor sterven. Maar deze film behoort tot één van de betere zomerkamp

In deze zie je de moordenaar ‘Cropsy’ een populair kampvuurverhaal van een boeman-Urban legende uit New York. Deze Cropsy is in het verleden, dankzij een uit de hand gelopen grap van enkele kampbezoekers, onherkenbare verbrand. Tja...die wil wraak en zie het uitgangspunt van de film! Na de openingsscène doet het echter iets anders dan het gebruikelijke 'killer in the woods'-motief De film neemt de tijd om de personages te ontwikkelen, hun relaties met elkaar te beschrijven, waardoor het meer van invloed was wanneer een van hun levens wordt beëindigt .

Alhoewel het wat langer duurt voordat er weer een kill is te zien en erin hoeveelheid misschien ook minder zijn. Zijn er wel voldoende jumpscares en griezelige bijna momenten, die spanning er goed inhouden! Het grootste deel van de bloederige actie vindt pas in de laatste 30 minuten plaats. Maar die moorden zijn geweldige gore-momenten van niemand minder dan special effects-tovenaar Tom Savini (die vrijdag de 13e deel 2 afwees om deze film te maken) Het einde bezit ook niet het gebruikelijke "laatste meisje". Of dat geslaagd is laat ik in het midden want het is tenminste wel iets anders! Ja dit was één van de betere zomerkamp-slashers

Regisseur Dan Curtis is vooral bekent als maker van Tv-films. Waarschijnlijk de reden dat de film een heerlijk ontspannen sfeer bezit. Voor sommige kan die kalme toon wel tegen gaan staan. Echter voor mij is het een zeer fijne film. We zien de drie gezinsleden van de Rolf -familie en hun tante een enorm herenhuis betrekken tijdens de zomervakantie en na een geruime tijd werkt de kracht van het huis op hen in. Doordat er juist die serene rust in de film hangt, bemerken we langzaam de veranderende gemoedstoestand van de verschillende familieleden. En juist die psychologische dreigende sfeer maakt van deze film dat een lust om naar te kijken. Wat een prachtige '70 jaren spookhuis-film met een zeer goede cast van Oliver Reed, Karen Black, Burgess Meredith en Bette Davis. En zo sterk verouderd ziet de film er ook niet uit. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Robert Marasco en dit moet een toch een zeer goed boek zijn geweest aangezien het naast deze film ook Stephen King inspireerde tot het schrijven van The Shining. Met dus een zeer sterk verhaal,een eerste klas cast en een paar nagel-bijtende scenes is het dan ook een vrij onderschatte film!

Afspelend in de kunstwereld wordt de film naarmate hij vordert, steeds pretentieuzer, men denk dat ze iets slinks brengen maar het is alleen maar erg traag in zijn uitvoering. Hitchcock-achtig maar zonder de grootsheid van de meester. Het gaat over kunstcriticus James Figueras en een Faustiaanse deal (wanhopig zoektocht naar geheime werken van een teruggetrokken schilder) met de rijke Joseph Cassidy. Ondertussen krijg je nogal wat gewauwel over de betekenis van kunst en de donkere kant van de menselijke ziel. Om wat meer aandacht te ontvangen, zijn er een paar korte cameo's van Donald Sutherland en Mick Jagger. In het geval van de ene was het een gemis en in geval van de ander was er totaal geen meerwaarde. Het is Elizabeth Debicki, die de elegant mysterieuze Berenice Hollis speelt, die er wat van probeert te maken en de gehele film opvalt met haar frivole spel! De opbouw van het eerste bedrijf was er eigenlijk nog niet veel mis maar na het onhandige tweede bedrijf met veel alledaagse dialoog deed de film nogal inzakken. In het derde bedrijf probeert de film nog iets terug te komen maar te weinig tijd deed de film verder de das om. De leugens en intriges in de kunstwereld blijken niets minder dan pretentieuze onzin.

Misschien dat ik teveel goedkope horrorfilms kijk die in een bos of verlaten hutje afspelen of misschien is het omdat het in de tijd dat het is uitgekomen horrorfilms meer bezig hielden met ranzige slachtpartijen. Tja de film is meer gericht op het verhaal en de personages en minder op de vervelende bezigheden van de beestjes uit de titel...is dat erg? Niet als dit een bovengemiddelde fijne horrorfilm oplevert!

ook een goede keuze om dit in het Dakota-territorium van 1879 oftewel het wilde westen laten afspelen! In een boerderij op de prairie treft men een familie dood aan en waarvan sommige andere worden vermist. De lokale bevolking vermoedt dat een indianenstam hen heeft ontvoerd en er wordt een zoekteam samengesteld om naar hen te zoeken. Echter ze zijn het slachtoffer geworden van iets wat afhankelijk was van nu de drastisch geslonken bizonpopulatie...

J.T. Petty regisseert in een vrij rustig tempo, maar met wel steeds interessante en onverwachte gebeurtenissen die mij op het puntje van mijn stoel hield. De personages gedragen zich redelijk geloofwaardig in de ongewone situatie en hun lot is vaak aangenaam gruwelijk (de gewoontes van de burrowers zijn ongewoon goed doordacht)

Je ziet lange tijd niet veel van de reptielachtige gravers in beeld. Ten eerste omdat een continue spanning oplevert maar natuurlijk ook omdat door budget gebrek de CGI de je van het is! Maar wanneer ze zich toch onthulling viel het eigenlijk ook best wel mee! En hoe de film eindigt...dat was niet het standaard..."en ze leefde nog lang en gelukkig" Dit was heel wat donkerder en sinister. Oh er is ook korte prequel, ook geregisseerd door Petty , Blood Red Earth , die iets van een aanvulling op het achtergrondverhaal van de burrowers vormt. Prima film hoor!

“A Howling Hellcat Humping a Hot Steel Hog on a Roaring Rampage of Revenge!” ?

Wie kan een film die dat als tag-line bezit weerstaan? Daarnaast is dit een beetje een vreemde low budget drive-in exploitatiefilms. Niet zo zeer het verhaal want dat is verschrikkelijk herhalend; uitgebreide scenes met de bikers aan het rijden, begeleidt door 70’s rock (East-West Pipeline deed ook de soundtrack van Angels Die Hard (1970) en onderbroken door sketches van het trio dat met andere mensen omgaat...wat denk ik als slapstick was bedoeld. op zijn allerslechtst wanneer Dag's twee idiote vriendjes op het scherm zijn. Als actrice is Dixie Peabody geen talent want ze acteert willekeurig onder- of over. Tja het opmerkelijkste aan deze film is dan ook dat het een bikerfilm met een vrouwelijke hoofdrol op een wraaktocht bezit en dat het de eerste bikerfilm die door vrouw was geregisseerd...door Barbara Peeters...die het idee voor deze film kreeg toen ze meewerkte aan de bikerfilm Angels Die Hard (1970) Niet dat het nu direct beter maakt, want er was gewoon veel te veel rondhangen en te weinig actie. Oh en Grizzly-Dan Haggerty-Mountain speelt een rolletje als kunstenaar.

Het spreekwoord 'Minder is meer' (of eigenlijk beter) is op deze film van toepassing. De opbouw van de film was prima. We maken kennis met de hoofdrolspelers vader Sok-woo en zijn dochter Soo-Ahn. Middels het nieuws en vreemde dingen op straat blijkt er iets niet helemaal in de haak. En als zij dan ook op de trein stappen richting Busan gaat het mis. Wat volgt is een prachtig stukje vuurwerk. Je zit eerlijk waar op het puntje van je stoel. Helaas duurt de film te lang en zag ik steeds maar weer zombies op alle mogelijke manieren door een raam lopen of vallen. Ook het dramagedeelte met dat snotterde meisje duurde mij iets te lang. Hierdoor viel het me dus helaas wat tegen. Verder wel een prima actie film met Zuid-Koreaanse zombies.

Fascinerende en opmerkelijke indie-film! Waarin drie verhaallijnen met elkaar zijn verbonden. We zien Rami Malek als jonge vader die nachtdiensten draait in een hotel, als zwerver Buster die lege huizen bezoekt en we zien hem ronddobberen, uitgemergeld (en Spaans sprekend) in een roeibootje op zee. Maar hoe die beelden zich tot elkaar verhouden, als toekomst en heden of als parallelle werkelijkheden, dat moet je voor het merendeel als toeschouwer zelf uitvissen. Een en ander had te maken met een onheils-profetie over een sluitspierportaal. Daardoor is de film een zeer verleidelijke puzzeldoos. Het is absoluut verre van een reguliere film, en ook geen gegarandeerde cultklassieker, maar de stille vreemdheid maakt het wel een fijn waardevol experiment. De film is interessant, maar kabbelt net iets te ingetogen in plot en cinematografie. Vandaar dat kijkers die wat minder geduld kunnen opbrengen, er misschien goed aan doen om deze niet te bekijken! Maar tjonge wat was dit een fijn avontuurlijk en raadselachtig film die zijn eigen koers volgt.

Dit is de bekende horrorfilm waarin jonge mensen die op vakantie zijn worden geterroriseerd door platteland-moordenaars. Het werd verdeeld in drie hoofdstukken, "The Beginning of the End", "The Middle of Nowhere" en "The End is Here". Om de gebruikelijke problemen met de ontvangst van mobiele telefoons te vermijden speelde de film in de jaren negentig. Dat was in ieder geval het enige slimme idee dat ze hadden. De film is verder een verzameling clichés uit The Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, Wrong Turn en zoveel andere films. Over het algemeen zijn dat soort films genoeg voor een plezierige gewelddadige tijd. Helaas is hier het eindresultaat minder en meer een herinnering aan tientallen betere films die je zou kunnen kijken. Er zijn geen gedenkwaardige moorden of gore en er is geen naaktheid. Niettemin keek het nog aardig weg maar daar is alles wel mee gezegd

Vergeet al die tienerslashers die om de haverklap de bioscoop zogenaamd onveilig maken...dit is het echte werk! Tja de eerste Butchers begon eerlijk gezegd eveneens als zo'n 13 in dozijn brave slasher maar al gaande leert men en boek twee had dan ook zowaar lekkere praktische effecten, die soms grafische en grotesk werden uitgevoerd. In hetzelfde jaar kwam ook dit derde boek uit en deze film doet het in sommige opzichten zelfs nog beter!

De verandering van setting van landelijk naar stedelijk geeft nieuwe energie en biedt een aantal frisse mogelijkheden. Nou ja, semi-stedelijk. Spencerville is niet bepaald een bruisende metropool. Er is één nachtrestaurant en er is een stripclub, ironisch genoeg Meat Market genoemd, maar waar de dames zich nooit uit te kleden. In drie afzonderlijke verhalen volg je Vina, Jade en Cody niet dat de verhaallijnen belangrijk zijn want het is een slasher en die kijk je voor het bloederige geweld, en daar slaagt de film over het algemeen goed in!

Er zijn een aantal sterke scènes met gruwelijke verminkingen en Bonesaw is daarnaast een inclusieve seriemoordenaar dus een slachtoffer meer of minder...draait hij zijn hand niet voor om! De poging tot een "verfijnde slasher" en de speelduur zijn wat minder maar de spanning in deze film werkte voor mij ook erg goed, ben dan ook verrassend tevreden met eindresultaat.

In 2020 bracht filmmaker Adrian Langley de film Butchers (2020) uit. Een niet onaardige film over een stel inteelt-broers op het platteland van Canada! Nu keer je met een groep ontvoerders weer terug naar het bos en deze komen een eland tegen.... Echter wat ze niet weten is dat ze zich ook op het jachtgebied van sadistische redneck-moordenaars bevinden...

En ik moet zeggen dat ik eigenlijk positief verrast was door dit vervolg. Het plot niet...dat is gewoon hetzelfde als de standaard slasher- en martelporno-film. Maar het zijn de moorden en effecten die deze film beter maken. Praktische effecten, soms grafische best oké uitgevoerd en zelfs enigszins grotesk. Het bloed en de gore zijn 'on point" soms geholpen door de cinematografie om dingen wegens gebrek aan budget te verbergen maar zkeer een verbetering ten opzichten van het eerste deel! Weinig op aan te merken, prima rechtaan-rechttoe slasher die doet wat het moet doen!

Eerlijk toegeven mijn verwachtingen voor deze film waren best laag. Maar verrassend genoeg was dit een buitengewoon vermakelijke en een beetje gekke film. De film valt dan wel onder komedie maar bezit regelmatig serieuze toon en de humor komt een beetje in de buurt van die van Quentin Dupieux. Sowieso... als die verslaving van Chip er niet was, dan had de film met hele 'ontvoeren van een kind, veel meer een eenvoudige kat- en muis-politiethriller geweest. En dat was het zeker niet zo leuk als nu! Uiteraard is het een low-budget film, maar het ziet er zeker niet goedkoop uit. Er is redelijk goed camerawerk en zo ook het acteerwerk; schrijver / regisseur Tyler Cornack verschijnt zelf voor de camera als Chip Gutchell maar het is Tyler Rice die als alcoholische detective het hoogtepunt is. Daarnaast is er een fatsoenlijke synth-gedreven-score en een voortschrijdend plot dat nergens veel in tempo vertraagt. Hoewel deze film zeker niet voor kinderen is, is deze film ook niet erg grafisch, er is (gelukkig misschien maar ook) niet heel veel te zien, alleen in de derde act gaat het meer los. Het plot zakt in het midden, heel even in maar ik vond het een Erg leuk filmpje om naar te kijken.

Het plot is simpel (en andere vormen ook vaker gedaan) Politieoperatie neemt een verkeerde wending en het team strandt in het midden van de claustrofobische sloppenwijken van Manilla. De film verspilt ook niet veel tijd, een paar kort stukjes om de betrokken personages en motivaties te introduceren. Een rechttoe rechtaan actieverhaal over overleven in de krottenwijken. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Zodra de actie begint, houdt het niet op met vechtscènes met messen, geweren en alles wat mensen te pakken kunnen krijgen. Het doolhof van de sloppenwijk leent zich voor een unieke locatie maar de twee uur lange stroom aan schiet en hand tot hand gevechten werd op een moment dus ook iets te eentonig. Men doorbreekt dat nog wel met een paar andere beschikbaar wapens; die tuinschaar was memorable! Daarnaast heeft de film ook een apartere muziekscore; soms energiek of te veel aanwezig, dan weer ingetogen en opvallend met gebruik van inheemse instrumenten en ouderwetse liedjes. En laatste maar zeker niet de minste; Actrice Anne Curtis als Nina Manigan was hier een heerlijke actiester. Kortom de film kent zowel zijn goede als minder goede dingen echter overheerste bij mij het positieve en vermakelijke net iets meer!

De Doei-Doei-Man is simpelweg een prima aanvulling op het flinke aanbod ondermaatse horrorfilms. Het concept is alhoewel niet bijster origineel nog enigszins veelbelovend. Echter wordt die belofte niet ingelost. Het verhaal van de drie studenten die een huis huren en tussen het meubilair een nachtkastje vinden met een verwijzing naar de doei-doei-man schijnt te zijn gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck en daarna bewerkt door Penner de man van de regisseuse. Nu ontving regisseuse Stacy Title ooit een Oscarnominatie voor het scenario wat ze dan weer schreef met haar man Jonathan Penner. En juist met deze film gaat het daar mis want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet. En niets redt een film die gebaseerd is op een slap script! Maar als dan ook nog blijkt dat het duistere kwaad in kwestie ook niet bijzonder angstaanjagend is, gaat het nog meer mis. Helaas zijn we er dan nog niet want ook zit de film boordevol clichés, zijn de dialogen geforceerd om hun langlopende vriendschap maar vooral te onderstrepen en verliezen de personages onderweg zo'n beetje alle sympathie. En tot overmaat van ramp blijven we dan ook nog zitten met vragen als: Wat was er met die de muntjes? Wat is het doel van die hond? Waarom was daar opeens bibliothecaris mevrouw Watkins? En broer Virgil waarom kwam die nu steeds langs? Het lijkt erop dat Penner en Title te veel tegelijk wilden, en daardoor nu in een grote chaos verzeild geraakt zijn.

Zoals exorcismefilms gewoon zijn, begint het met een falende priester, die er niet in slaagt het leven van een bezeten meisje te redden van een demonische aanwezigheid. En ja ook hier is er een doodgewoon gezin dat naar hun nieuwe huis verhuist. Tja.. niets opmerkelijks Nu zijn bezitsfilms, of exorcismefilms, overwegend een westers subgenre in de horror, omdat het meestal gaat om rooms-katholieke kerk. Opvallende aan deze film was dan ook dat het hierom een Koreaanse exorcismefilm gaat. Je ziet dan ook Koreaanse priesters worstelen in een soortgelijke bezeten-filmformule. Ook net iets anders is het feit dat deze entiteit, Satan, in staat is om zichzelf te veranderen in andere mensen, waardoor niemand meer weet wie echt is en wie is te vertrouwen. Tja als hervertelling van het klassieke horrorthema, werkt deze Zuid-Koreaanse met een geduldige opbouw (speelduur van bijna twee uur) beter dan je zou verwachten. En ondanks die bekende onderdelen en plotwendingen scoort regisseur Hong-seon Kim wel met griezelige sferen, sympathieke familiestrijd en geweldige praktische effecten met af en toe wat bloed. Het maakte het tot effectieve horrorfilm, niet nieuws maar nog steeds de moeite waard!

“… good old-fashioned whore hunt.”

Regisseur Mary Beth McAndrews is hoofdredacteur van de horrorfilm-site Dread Central Voor iemand die zich bezig houd met het schrijven over horror valt dit toch wel erg tegen! Dachten de makers nu werkelijk om een verkrachting-/wraakfilm te combineren met Dexter, zonder schokkende effecten en gruwelijke wraak? Tja als wraak-gedreven horrorfilm slaagt dit niet! Drie meiden spreken af met drie rijke studentenjongens in een hutje in het bos...een leuke avond, verandert voor de dames al snel in een nachtmerrie. De eerste twintig minuten zijn rampzalig amateuristisch en de schokkende gebeurtenis die alles in werking moet zetten, is volledig buiten beeld. Tja daarna wordt het ietsepietsje beter De schurken krijgen namelijk wel een ​​pijnlijke dood maar ook nu is er veel buitenbeeld en is het bloed erg spaarzaam. De nachtelijke bosscènes zijn dan weer wel opvallend goed gefotografeerd voor een low-budgetfilm. Helaas was er hier heel weinig plezier en vermaak te vinden, maar gelukkig was deze gebrekkige low-budgetfilm wel kort.