Meningen

Waardeloze film!

Oké je heb low-budget en zelfs No-budget films maar beide hebben nog gemeen dat ondanks dat er weinig geld is er nog geprobeerd wordt om iets neer te zetten. Hier wordt zelfs dat niet meer gedaan! Ze verwijzen naar het buitenland (Oost-Europa) maar blijven stug rondrijden in een auto met Amerikaanse nummerplaten. Iedereen knauwt gewoon met een Amerikaans accent. Niet dat het uitmaakte want dit was denk ik het absoluut meest vreselijke acteerwerk ooit, elk middelbaar schooltoneelstuk was nog meer Oscar-waardig, dan dit. Naar de mollige roodharige was het zelfs pijnlijk (of ontoepasselijk) om te kijken. Ondanks dat het scenario volgens de titel om een weerwolf draait is er ook een professor en wordt er aan het einde gewoon de oude (jaren '40) 'the Mummy' nagedaan. Ook voor de weerwolf wordt geen ene moeite gedaan; duidelijk een man met een masker van Walmart. Eveneens het plastic schietspul en de dartpijltjes die verdovingspijltjes moesten voorstellen. Tja en geen elektriciteit hebben, maar wel een tv zien en overal netsnoeren. Alleen als het de bedoeling is geweest om een verschrikkelijke film te maken kan je nog spreken dat het is gelukt. Verder is dit verspilling van het maken, de tijd en het geld.

Dit was de eerste van de Blood Island-serie die de Filipijnse regisseur Eddie Romero, een drietal exploitatie/horrorfilm van eind jaren '60 Echter had regisseur de Leon er ook al één gemaakt in de jaren '50 en het plot lijkt erg daarop; monster op het eiland, seksueel gefrustreerde vrouw, liefdesdriehoek...

Het begint met ons kennis te laten maken met onze drie hoofdpersonen. Dr. Paul Henderson, zijn sletterige vrouw Carla en Jeff Farrell, een man van het Peace Corps arriveren op een tropisch eiland om de effecten van nucleaire straling te bestuderen. Radioactieve monsterchaos was tijdens het uitkomen van deze film eigenlijk al wanhopig verouderd! En toch werd dit een drive-in-hit! '

Dit kwam omdat er naast het oubollige verhaal er ook een stel exploitatie-elementen zijn toegevoegd (de film zat tussen de Hays-code en de introductie van het MPAA-classificatiesysteem) En deze zijn perfect verdeeld over de film! Die special effects zijn natuurlijk uitermate cheesy; Je krijg een man in een monsterpak te zien die naakte vrouwen aanvalt en verscheurd (van een geringe afstand zodat het niet te aanstootgevend was!). Er zijn verschillende scènes waarin boomwortels en takken zich uitstrekken om voorbijgangers te grijpen. "Argh! Het heeft mij!"

Tja low-budget; dus je ziet natuurlijk bijna schaamteloos de touwen van die de wraakzuchtige bomen of het touwtje van de vlinder/mot. Toevallig is daar ook een miljonair, in de vorm van Esteban op het eiland en als goede rijke filantroop houd hij er een heel stel dwergslaaf-bedienden eropna! Oh, oh, welk verdachte, hoe gemuteerd ook, zou er een sadistische seksuele interesse hebben in menselijke vrouwen? De verdekte naaktheid, effecten en bloed maakte de film misschien iets prikkelender, maar door het lage-budget is het naar hedendaagse maatstaven nog steeds tam!

Prachtige rol van Peter Cushing als Van Helsing. Helaas is dit niet te zeggen van David Peel in de rol van Dracula. Deze is veel te clean en nergens beangstigend.Verder is de kwaliteit hoog zoals je kan verwachten bij een Hammer studio productie. De film is wel een tikje minder dan de Horror of Dracula maar mag er zeker wezen.

Een solide, actievolle, maar zonder spatje bloed, oorlogsfilm. Zoals er in de jaren '60/70 wel meer zijn gemaakt. Uitstekend gemaakt maar met een gefictionaliseerde voorstelling van de gevechten om de Ludendorff-brug bij Remagen. Door deze brug waren de geallieerden in staat om een eerste belangrijke oversteek te maken over de rivier de Rijn, wat de laatste natuurlijke verdedigingslinie van de Duitsers was.Die Duitsers spreken, helaas Engels. Degelijke cast en de echte special effecten maken van deze film een leuke belevenis.

Tja doordat men kon rekenen op de medewerking van de Amerikaanse marine zien de vliegdekschepen met authentieke jagers en de procedures er realistisch uit! Helaas is de feitelijk aanval op de bruggen bij Toko Ri echter pas te vinden in de climax. Driekwart van de film beslaat de gebeurtenissen omtrent de bemanning aan de wal. Harry Brubaker die tijd doorbrengt met zijn vrouw, gespeeld door Grace Kelly, en kinderen of het wel en wee van helikopterpiloot Mike Forney (dwaze, eendimensionale rol van Mickey Rooney) Het probleem wat ik had met deze film was dat het meer over de personages wil gaan dan over de oorlog, maar diezelfde personages zijn nu niet echt interessant genoeg. Een oorlogsfilm die dus eigenlijk ten onder gaat aan zijn eigen ambitieuze pretenties. Daarnaast zijn er verbazingwekkend aantal scenes met vliegtuigen die opstijgen en of landen (of het juist niet kunnen landen) Het verhaal stelt helaas te weinig voor en als compensaties zijn er alleen aan het einde een paar spectaculaire opnames in de lucht, die boeiend zijn.

Ondanks dat de vraag; 'Wat als een buitenaards kind niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging.' voor een hoop horror had kunnen zorgen. Blijft de film niet meer dan aardig vermaak! Het verhaal was met een meer bijzondere aanpak, een stuk sterker geweest dan dat nu is. De film zit te traditioneel in elkaar, en hangt er maar weinig goede spanning of sfeer. Acteerwerk is wel netjes en extra props voor Elizabeth Banks. Helaas is de film soms net iets te onlogisch, of zelfs misschien wel te inspiratieloos. Het leuke idee van de omgekeerde superheldenmythe en de harde en brute kills (inclusief een Lucio Fulci verwijzing) maken dat de film een vermakelijke is maar heel indrukwekkend werd het helaas nooit. Qua punten is dit dan ook een twijfelgeval. In de slot-credit zien we een vaste klant uit de James Gunn-stal opduiken in een cameo, en leek het dat er al gezinnespeelt werd op een vervolg, door nog meer kinderen op te voeren?

Ah, eindelijk heeft er iemand eens een horrorfilm over rouw en verdriet gemaakt. Maar ja de gebroeders Philippou beschikken wel over voldoende talent om het mooi en sfeervol te filmen maar op één of andere manier weet men ook weinig pit of impact te brengen. Tenminste niet voor mij als horror-fan die teveel films kijk. En om nu enkele rondjes te draaien om dan het punt te bereiken dat je al verwacht...? Een broer en zus verliezen na hun moeder ook hun vader en komen daarom onder de hoede terecht van een pleegmoeder (opvallend goed gespeeld door Sally Hawkins) die haar dochter is verloren. Rara...wat zal er volgen? Nou in dit geval het schoolvoorbeeld van te veel richten op karakter en nadruk op langgerekte, bijna onnodig, repetitief tragische familiedrama. Een grote Shoutout naar de jongen die Oliver speelt want hij was grandioos en het heerlijke mysterieuze element waar de meeste horror uit voortkwam in de film. Zal de filmmakers willen vragen of ze de volgende keer eens iets anders willen doen dan een filmpje om een trauma-kern te bouwen.

Umm, oké blijkbaar was dit dus onderdeel van een franchise van "Bring It On"-tienerfilms. Deze franchise zit ondertussen aan het zevende deeltje met min of meer hetzelfde plot; gedoe rond een team cheerleaders die kampioen willen worden. De serie wijkt daar met deze niet veel van af! Echter probeert men het nu met slasher-stijlfelementen. In deze film is het een moordenaar in een mascottekostuum die het cheer-team problemen geeft tijdens het oefenen om kampioen te worden...uiteraard gebeurd dit op Halloween.

Vermoedelijk had ik op basis van de poster, de film overgeslagen maar nu was het script mede-geschreven door Dana Schwartz (She-Hulk: Attorney at Law) en Rebekah McKendry (regisseerde de beste films die ik dit jaar heb gezien, Glorious) Gezien hun betrokkenheid maakte ik de keuze om dit te bekijken.

Tja...ik hoopte dus op wat creativiteit, wat geschuur tegen de grenzen PG-13-classificatie. Helaas komt het niet eens in de buurt ervan! Oké sommige moorden, zoals een wurging met een bloeddrukmeter hadden effectief kunnen zijn, maar ze missen elke impact! Het speelt op te veilig om te voorkomen dat de doelgroep van de franchise, of hun ouders, van streek raakt!

In feite voelt het alsof dit een Bring It On-script was dat werd herschreven tot een horrorfilm. Wat betekent; een beetje komedie, en meisjes met strakke buikjes die heel veel cheer-leaden. Het enige probleem is dat de film niet grappig is en nog minder slaagt als een slasher!

Drie dagen uit het leven van de overwerkte en uitgebluste ambulancebroeder/chauffeur, Frank Pierce (Nicolas Cage) en met het New York van voor de grote schoonmaak van burgemeester Rudolf Giuliani als decor. Tja er gebeurde niet zo veel, in dat opzicht had wel wat weg van die televisieprogramma als Big Brother. De film bevat weinig tot geen actie en een climax is er in deze film ook niet terug te vinden. En tja een duidelijke richting is er ook niet....De enige vaste waarde zijn de relatie tussen de verschillende partners (acteurs John Goodman, Tom Sizemore en Ving Rhames) die zich met humor, geweld of gospel bedienen en geforceerd liefdesperikelen met Mary Burke (Patricia Arquette, toentertijd getrouwd met Nicolas Cage) Ook verschijnt er regelmatig een geest van één vrouw, afgezien van het schuldgevoel, voegt het niet veel toe. De film wil ook meer zijn en zoals je van Scorsese kan verwachten, verwijst het symbolische naar religieuze zaken. Deze zijn ook niet echt heel subtiel, drie dagen (jaja jaja die!) of de scene van de geboorte waarvan de moeder en vader meerdere malen herhalen dat ze nog maagd is (oh anyone wie-o-wie?) Scorsese-fans zullen met film misschien iets meer kunnen maar voor mij was het niet de meest geslaagde filmervaring!

Tja wat moet ik hier nu weer van maken? Lichtjes gebaseerd op het echt fenomeen van “zenderonderbreking” in november 1987, waar een onbekende het signaal van twee televisiestations in Chicago kaapte en er een griezelige, bizarre, komische boodschap op band uitzond van een man met een Max Headroom-masker. De dader werd nooit gepakt en was daardoor voer voor complottheorieën. Met dat idee was dus niets mis mee, zelfs best interessant, elke VHS-video was een bekentenis voor een vermoorde vrouw was zelf best eng en ook bezat de film verder een goede sfeer van griezeligheid. Maar hier richten ze zich meer op het "vermiste vrouw" -verhaal en introduceren een hele reeks saaie personages. Niet direct een kwestie van de spanning goed opvoeren. Tja en om goed te zijn moeten dit soort samenzweringstheorie-films op een bepaald moment gewoon ontsporen. Dat kwam pas in de teleurstellende slotscène...wat dus ook veel te laat was! Uiteindelijk werd het dus een frustrerende zoektocht die vruchteloos blijkt te zijn! Het is wel eerlijk om te zeggen dat er nog een zekere mate van zenuwslopende stemming was, maar dat de filmmakers duidelijk geen idee hadden wat ze daarmee aan moesten.

Een één-kamer horrorfilm. De Tweede Wereldoorlog is geëindigd, en een groep veteranen-vrienden komt in '45 op verzoek van gastheer luitenant-kolonel Clive Hockstatter (Larry Fessenden) bijeen in Brooklyn. Zijn vrouw is onlangs overleden en hij heeft de groep bij elkaar gebracht om een ​​seance uit te voeren. Als eenmaal de deur van de salon dicht gaat, speelt de verdere film zich volledig af op één set en daardoor voelt dit meer als een toneelstuk. Er zijn elementen van de whodunit-moordmysterie en het traditioneel spookverhaal te zien. Er zijn wat effecten maar in alles vertrouwt het veel meer op de optredens van de cast. Tja, ook al is er dus een geest, gaat er meer tijd naar de geest van de nasleep van de oorlog. Nu er geen vijand meer is, zijn ze allemaal verloren. Nu is de film niet heel slecht, er is best puik acteerwerk, een mooie aankleding en kan ik niet zeggen of er ooit zo'n iets eerder is gedaan maar een groot deel van zijn looptijd van 92 minuten is gewoon te spraakzaam.

Hmm, dit is voor mij toch wel een lastige film om een rating te geven. Enerzijds is het een rasechte B-film die vooral met dialoog en suggestie werkt. Twee volwassen die zich letterlijk dood schrikken of een man die wordt onthoofd maar dan wel in het donker. Hele conversaties tussen de oudjes of tussen de gestrande familie en de sheriff. Iets gebeuren deed er soms dus inderdaad niet heel veel. Maar anderzijds zijn er erg fascinerende dingen te zien. Het begint direct al goed met een speelgoed/tank-scene en er zijn tal van andere kleinere momentjes; bv. het wrak wat ze vinden, de pop die huilt, meedere bijeenkomsten van de heksenkring, verjaardagsfeestje van de jonge kinderen enz. Ook de vormgeving van een claustrofobisch klein stadje met griezelige kinderen en griezelige oude mensen, satanisme en een huiveringwekkende atmosfeer waren redelijk apart. Daarnaast vond ik het einde erg goed, heerlijk pessimistisch. En met het acteerwerk zat het ook best goed. Vooral natuurlijk Strother Martin (Butch Cassidy and the Sundance Kid) en L.Q. Jones (The Wild Bunch) maar er was ook Eye-Candy in de vorm van Hottie Ahna Capri (Enter The Dragon) Op sommige momenten werkte dus de isolement en paranoia die veroorzaakt werd door een satanische sekte van senioren, prima. Hiermee was de film dus B-klasse met het presenteren van de film maar helaas hapert het verhaal ook menigmaal.
Nog even wat Trivia; acteur L.Q. Jones schreef 2 films deze The Brotherhood of Satan en de andere was A Boy and His Dog (1975)

Vrij onschuldige miniserie of Tv-film, enigszins gedateerd maar geen slecht tijdverdrijf voor een spionagethriller uit de jaren 80. Het camerawerk is typische jaren tachtig tv...erg statisch en veel close-ups waardoor het lijkt dat de scènes met één acteur tegelijk zijn opgenomen. Robert Mitchum is de adoptievader en hooggeplaatste CIA-agent van twee weesjongens Romulus (Peter Strauss) en Remus (David Morse), die hij tevens opleidt tot de besten geheimagenten. Een verfilming van een boek van David (Rambo; First Blood) Morrell. maar het voelt door de meerdere plotwendingen allemaal nogal langgerekt. En Peter Strauss is prima in een bijrol maar in een hoofdrol werkt dit niet helemaal. Enfin laten we zeggen dat de film, ondanks het last heeft van die typische tv-film-sfeer kwaliteit, het toch de moeite waard was.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie from 1989)

Laat ik met het meest voor de hand liggende beginnen. Dit is een soort remake van "Seven Samurai/ The Magnificent Seven," maar dan anno nu met soldaten. Een solide concept dat nog steeds werkt. De film neemt rustige aanloop om je de personages te laten leren kennen voordat de chaos losbreekt. Dat is echter een opbouw die na een tijdje iets te lang duurt. Maar het ook net iets beter maakt dan sommige andere films in dit genre. De soldaten onder leiding van Kiefer Sutherland zijn allemaal sympathiek. De schurken zijn standaard kartel-mannen. De eerste actiescène in Mexico is snel en heeft impact op het verdere verhaal. Alles escaleert op een leuke manier tot de prima schietpartij aan het eind...al had wel enigszins moeite met degene die er overleven...! Ach als luie standaard actiefilm was dit prima.

Redelijk verrassend! Veel filmkijkers hebben bepaalde ervaringen opgedaan in andere films, het is dan ook leuk om te zien, hoe er hier met die verwachtingen wordt gespeeld. Doordat de kijker als het ware zelf bezig is het werk te doen, maar het verwachte shockeffect uitblijft, zijn er een paar geslaagde spannende momenten in de film te vinden. Al zijn er in de film net iets te weinig thrillerelementen die tot uiting komen. De film verspilt ook geen tijd aan zinloze verklaringen voor het bovennatuurlijke, en is vooral erg suggestief. Misschien ook iets te suggestief voor sommige liefhebbers omdat hierdoor een choquerende climax uitblijf. Die zullen met onvoldaan gevoel achterblijven. Ikzelf vond die afwezigheid van de drang om alles uit te leggen, best aangenaam.

Sterke Anti-oorlogsfilm die handelt over hoe Duitse jongens onder het nationaalsocialisme verwrongen idealen (Volkssturm) krijgen aangepraat, waardoor ze waanideeën over heldendom gaan koesteren. "Oorlog is een "avontuur" totdat ze in de harde werkelijkheid belanden en die wrange waanzin is aan het einde van de film goed te voelen. Met het standpunt dat wordt ingenomen is het de eerste Anti-oorlogsfilm die zich afspeelt ten tijden van de tweede wereldoorlog. De film werd dan ook bekroond met een Oscar voor de beste buitenlandse film en de regisseur zal dankzij deze film iets later meewerken aan The Longest Day (1962)

Lastige film om hier iets van te vinden. Met veel flair worden talloze filmgenres erg fijn door elkaar gemixt. Wat start als een mooi vormgeven actiefilm met een overval, veel geschiet en uiteindelijk een wilde achtervolging loopt van roadmovie via komedie naar horror en laat ondertussen nog wat romantiek zien. Echter met het hoofdgenre (zwarte) humor kon ik maar weinig. Niet echt veel gelachen. Al was die humor wel weer stukken beter gedaan dan de meeste Amerikaanse tegenhangers. Want ook hier wordt er een komisch effect gecreëerd door veel aandacht op seks. Ook het genre horror gaat nergens voluit. Die horror komt van een heksen-coven die het niet zo hebben op mannen. Maar ondanks we wat lichaamsdelen voorbij zien komen is de terror van de heksen voor niemand dodelijk. En toch...de wat vreemdere dingen die tijdens de tweede helft gebeuren zijn absoluut niet vervelend. Niet alles is even goed en er zitten hier en daar ook slechte momenten tussen, (vooral het midden-gedeelte) maar het overgrote deel wordt je toch getrakteerd op een makkelijk weg te kijken film. Prettig om naar te kijken was de mooie Carolina Bang die tussen al die oude verfrommelde heksen natuurlijk extra goed opviel! De film is helaas (voor mij) iets te tam maar neemt zichzelf nooit te serieus en door de charmante vlotheid krijg je als kijker een absurd maar tevreden gevoel na afloop. Hierdoor weet ik dan ook niet goed wat ik voor cijfer aan deze film moet hangen.

Saillant detail: Bij het dorpje Zugarramurdi liggen een stel grotten die bekend zijn vanwege de mythische akelarres, ofwel heksenbijeenkomsten, die er werden gehouden. Om deze reden werden er in de zestiende eeuw 16 vrouwen door de Inquisitie terechtgesteld. En de reusachtige moeder van de heksen is geïnspireerd op: The Venus of Willendorf

Ja die Poverty Row films blijven toch wel leuk! Alleen....was dit eigenlijk een Universal...maar die fuseerde in 1945 met International Pictures en omdat ze prestigieuze films wilde maken, verkochten ze hem aan een Poverty Row studio. Maar goed ook Universal produceerde in de jaren '40 met kleinere budgetten en lagere productiewaarden.

Misschien is deze niet heel goed maar het is wel erg vermakelijk om te zien, en met minder dan een uur ook zo voorbij. Ik vond deze ook net iets leuker dan andere, maar het is niet bepaald een must-see en het is behoorlijk tam. (bij moordaanvallen draait de camera beschaafd weg)

Had ook veel sympathie voor Rondo Hattons en zijn horrorpersonage "The Creeper" deze valt mensen aan als vergelding voor zijn tragische chemische ongeluk wat een gezichtsmisvorming veroorzaakte: Een blind meisje (goed gespeeld door Jane Adams) is aardig en je leef mee met zijn verlangen naar acceptatie. Verder is het een laagwaardige thriller zonder verrassing.

Oh...er gaat ten ronde dat de misvorming (elefantiasis) het gevolg is van blootstelling aan een Duitse mosterdgasaanval tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dit was verzonnen door de filmstudio's omdat dit betere publiciteit opleverde! (Bron; Wikipedia)Het zijn namelijk de symptomen van acromegalie, veroorzaakt door een goedaardige tumor in een klein orgaan in de hersenen en hormonen maakt.

Dit had een film van iets meeer dan een uur kunnen zijn. Het verhaal was eenvoudig maar door overbodige uitleg, meanderende zijsprongen en een ingewikkeld web van twisten die dit laten vastlopen in inconsistenties en ondoorzichtige motieven, weten ze het zodoende tot meer dan twee uur op te blazen. De eerste helft was nog oké, de tweede helft was gewoon onlogisch, monotoon en soms slepend lang en in derde akte barst het nog wat los, maar dat is te laat. Hoewel sommige gevechtsscènes best geweldig zijn, lukt het niet om het ​​verhaal goed te vertellen. Ook een beetje een showcase voor Jackie Chan, met 71 ook niet meer de jongste dus fysiek wil het allemaal niet zo meer lang lukken...daarom gaan er veel tijd naar dramatische acteerscènes van Jackie Chan en zijn vaderlijke band met Zhang Zifeng. De film Gun Chung (2007) maar meerdere herkende die film in dit script...Deze film weet niet wanneer hij moet stoppen, en Jackie Chans beste film vind ik dit helaas ook niet!

Opvallende goede wuxia-film met thriller-elementen en zonder al teveel CGI! Het draait allemaal om drie vrienden en collega's van de Jinyiwei, keizerlijke geheime politie maar ook moordenaars. Die Jinyiwei kwam ook al langs in een film als: Jin Yi Wei (2010) De held Shen Lian wordt gespeeld door de Taiwanese Chen Chang (Red Cliff, Crouching Tiger) Hij en de andere personages zijn niet van die simpele zwart-witte karakters. Waardoor door personage aardig fascinerend werden. Verder heeft de film een prima scenario waarin de gebruikelijke elementen van de wuxia over verraad, politieke intriges, drama en broederschap zeer goed worden gecombineerd en waarin tevens een paar goed doordachte wendingen zitten. Op sommige momenten zijn er mooie beelden te zien. Zoals bv. Shen Lian die zijn geliefde Zhou Miaotong (Shi Shi Liu) draagt in de sneeuw. Toch zijn het er net te weinig om over het geheel te overtuigen. En dan zijn er natuurlijk nog de gevechten. Ze zijn wel solide, maar vallen ook een beetje tegen! De montage is vrij hectische en ook zijn er te veel close-ups die de handelingen verwarrend maken. Binnen het genre is dit een zeer welkome aanvulling, het is dan ook jammer dat net dat beetje meer mist wat de film onderscheidend had gemaakt.

Elvis Presley is niet dood, hij leeft! Tegenwoordig woont hij in een bejaardenhuis in Texas. En krijgt het samen met een medebewoner, een zwarte man die denkt dat hij John F. Kennedy is, aan de stok met een gestrande Egyptische mummie. Een uniek en bizar uitgangspunt! Echter is deze film van regisseur Don Coscarelli, die bekendheid vergaarde met Phantasm (1979), totaal wat anders dan ik er van had verwacht. Ik had toch wat meer vuurwerk erin verwacht, die bleef dus uit. De film bestaat voor een groot deel uit twee mannen die in een kamertje met elkaar praten. En zeker in de eerste drie kwartier is het Elvis die met een looprekje van een heuveltje hobbelt, zo'n beetje het grootste spektakel van de film. Bruce Campbell speelt een glansrol met zijn vertolking van Elvis. Hij is zelfs veel subtieler dan je zal denken. De film moet het dan ook vooral hebben van de humor en One-liners. Soms geslaagd maar veel vaker juist de plank misgeslagen. Coscarelli baseerde zijn film op een kort verhaal van Joe R. Lansdale, een schrijver van verhalen waarin elementen uit verschillende genres één krankzinnig geheel vormen. Een fascinerend idee en bevreemde film dat is zeker maar aan het einde mistte ik iets?

De film gaat over het verhaal van Lulu dat afkomstig is van de Duitse auteur Frank Wedekind. Zij speelt een rol in zijn toneelstukken "Erdgeist" (1895) en "Die buchse der Pandora" (1904). Echter in de film is het de sfeer van de "roaring twenties", waar uitdrukking aan gegeven wordt. En eigenlijk maakt maar één vrouw deze film tot een ware lust om te kijken: Louise Brooks. Zij speelt de mysterieuze vaudeville artieste Lulu met zowel seksualiteit, speelse vrouwelijkheid als ook naïviteit. Vandaar ook de verwijzing in de titel naar de doos van Pandora. Op de IMDB worden zelfs de films die Pabst maakte met Louise Brooks tot het hoogtepunt van zijn oeuvre gerekend. En ik snap waarom! Want als je haar weg haalt uit deze film blijft er nog maar weinig over. Schon, Alwan, Schigolch, Casti-Piani, Rodrigo Quast ze zijn er wel maar worden alle overschaduwt door Louise Brooks. En met een mooi tragische einde of zoals Louise Brooks het zelf heeft aangeven: "It is Christmas Eve, and she is about to receive the gift that has been her dream since childhood."

Tja het speelfilmdebuut van Simon Glassman, doet het inderdaad anders, dat kan ik wel zeggen. Maar met een lange rij achter elkaar geplaatste goedkope, kitscherige, reclamespotjes (zoiets als Tell-Sell) en nieuwsberichten, de mysterieuze zakelijke praktijken van een ​​nieuw buffetrestaurant en de waarschuwen van een excentrieke dominee en een religieuze groep laten zien...levert totaal geen boeiende film op. Tenminste...voor mij want ik heb best een hekel aan reclamespotjes en om nu speelfilmlengte (anderhalf uur) zappend langs neppe reclameblokken te kijken...? Of vergelijkbaar met swipen op social media...waar ik als filmfan ook de lol niet van snap...? Enfin af en toe was er iets grappigs maar echte schrikmomenten waren er nooit en het duurt een uur voordat er iets enigszins interessants begint te gebeuren.... Kortom veel te lang, repetitief en alleen voor mensen die van korte stukjes of snippers beeld houden.

Bug, is de laatste film waar horrorregisseur William Castle als schrijver en producer aan mee heeft gewerkt. Het regisseren liet hij ditmaal over aan regisseur Jeannot Szwarc. Maar het is dan ook meer dan logisch dat dit geen typische mutant insecten-film in het sub-genre is. Het begint alsof was het een rampenfilm met de genoemde aardbeving uit het plot. Echter na de bevingen komen de kakkerlakken te voorschijn gekropen. En gelukkig voor ons is het niet het macho scenario wat we te zien krijgen. Geen leger en deskundigen die de strijd aanbinden tegen de insecten. In plaats daarvan komt de focus compleet op James Parmiter (Bradford Dillman) te liggen. En hoe... Verwacht ook geen chaos want de vuurspuwende kakkerlakken zetten de boel niet op de gebruikelijke manier opstelten Dat wil niet zeggen dat er geen mooie beelden zijn van deze friemelende kruipers. Ondanks dat de naam Castle je misschien aan gimmicks doet denken. Is daar hier geen sprake van, de film heeft een dieper verhaal en stemt zelfs tot nadenken. Wederom een goed voorbeeld van hoe grandioos regisseur William Castle was en hoe bereid hij was om zijn publiek uit te blijven dagen zonder ook maar ergens voor terug te deinzen.

Verwrongen rijke taxidermist Frank Wyler is verloofd met Anna Volkl. Hoe komt zo'n mafkees aan zo'n leuke vriendin? Zijn oppas (Waarom heeft een volwassen man een oppas?!?) Iris vindt dit ook niet leuk, want ze is een enge bitch... en ze zou hem liever helemaal voor zichzelf hebben. Ze vindt het namelijk heerlijk om hem borstvoeding te geven. Tja dag Anna... want plotseling sterft ze aan een mysterieuze ziekte...Het is vooral te wijten aan het slechte script (opeens vertoonde Frank kannibalistische gedrag) in combinatie met chaotische beelden (de muziek stopt regelmatig zo maar opeens?) en vaak zijn het herhalende scenes. (Frank pikt meisje op, Frank vermoord meisje) Tja...ook niet gek, als de regisseur, pulp-prutser Joe D'Amato was, die hier niet veel anders doet dan hetzelfde stijltje wat hij ook gebruikt in zijn soft-erotische film, eroverheen gooien. Natuurlijk zien we enkele naakte mensen ook seks-dingen doen! Is dan alles kommer en kwel? Nee dit is waarschijnlijk één van de "betere" D'Amato-film en het is bloederig en smerig. Het enige wat het echt goed doet, is de gore, met een autopsiescène, vingernagels die worden getrokken, lichaamsdelen nemen een bad in zuur en een mensenhart wordt opgegeten. En ook de soundtrack van Goblin was geweldig!

Ook al is het vermomd als horrorfilm, is dit veel meer een ​​fabelachtige liefdesverhaal met een sociale boodschap. Het begint in 1881 op het platteland van Bengalen. Bulbbul wordt uitgehuwelijkt aan Indranil, een rijke en veel oudere Thakur, als ze amper vijf jaar oud is. Ze heeft echter een hechtere band met haar zwager die dichter bij haar leeftijd is. Twintig jaar later keert Satya terug uit Londen Terwijl een chudail (heks) de omgeving teistert, komt de dorpsdokter, Sudip, regelmatig langs om Bulbbuls voeten te controleren. Dit verhaal bezit naar mijn mening nogal wat overeenkomsten met Bram Stokers Dracula...Wel valt meteen op dat hoe mooi die gotiek de film visueel maakt. De aristocratische setting en scenes die zich baden in rode en oranje kleuren waren prachtig. Thripti Dimri in de hoofdrol van Bulbbul was ook niet verkeerd. Waar ik wat meer moeite mee had was het verhaal wat rechtaan speelt, waardoor de film niet veel ruimte biedt voor spanning, Ook vertelde de spelers soms letterlijk wat ze net hadden gedaan en het leek wel alsof ze het de film drie keer afsluiten. Maar het was geen slechte film

Prima en typisch ogende misdaadthriller, die onverwacht de kant uit gaat van liefde voor honden. Ook bijzonder is het feit dat in deze relatief kleinere film niemand minder dan John Malkovich, Adrien Brody én Antonio Banderas als de drie criminelen: Stacy, Walker en Blue verschijnen. Het acteerwerk is daarom helemaal in orde! Verbaasd was ik dat dit verhaal zover ik weet nog nooit is bedacht. Alhoewel het vrij simpel in elkaar steekt; een klus van een stel criminelen gaat mis. Daarom zoeken ze onderdak ik een gigantische gebouw, In dat gebouw treffen ze dan een agressieve hond. Om de personages meer achtergrond mee te geven, vertellen ze via flashbacks hun verleden. Deze hebben alle te maken met honden. Daarnaast zien we ook de gebeurtenissen van hond DeNiro. Wat je regisseur-scenarist Paul Solet misschien wel zal kunnen verwijten, is dat hij niet echt een boodschap overbrengt. Maar door de stijlvolle en vaak angstaanjagende actiescènes en de uitstekende cast, vergeet je al gauw de mindere elementen aan de film. Bullet Head is gewoon een leuke, bloederige en entertainende prent die best de moeite waard is.

“Look into my car…it’s full of pictures of dead girls.”

Voor sommige kijkers is dit gewoon te eigenzinnig en te dwaas, maar dit was een waar juweeltje van low-budget film maken! Voor liefhebbers die wel mee kunnen en durven te gaan met deze vreemde apocalyptische toekomst, is het smullen geblazen! In de niet al te verre toekomst is de nazi-‘Ubermensch’-droom werkelijkheid geworden door het DNA van mensen en varkens te mengen. Het resulteerde in varkenshybriden, Muzzles genaamd, met een voorliefde voor mensenvlees. Wat volgt is een knettergekke Kazachse-Bulgaarse actiefilm.

Binnen het verzet valt één door angst gedreven held op tussen de rest: premiejager Rob Justice (co-schrijver Timur Turisbekov). Gespierd, angstig en geflankeerd door een eindeloze voorraad ‘assistenten’ om seks mee te hebben, bundelt Rob zijn krachten met zijn snorrende zus Raksha (Doroteya Toleva) om “Benedict Asshole” op te sporen en de dood van hun vader (Danny Trejo) te wreken. Maar... er is meer, veel meer!

Hoewel hij prominent aanwezig is op de poster, is de rol van B-acteur Danny Trejo niets meer dan een uitgebreide cameo. Enfin het is geen gemis want de 3 B's (bloed, beesten en borsten) worden al binnen enkele minuten volledig weergegeven. Het bloed was een goede mix van praktische en fatsoenlijke CGI. Uiteraard is er waarschijnlijk voldoende op of aan te merken aan de film maar het was voor bevredigender dan menig Hollywood, Oscar of critici-film. Geweldige film!

Een paranoia-thriller die zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog en die duidelijk een klein budget heeft. Over het algemeen was het wel aardig, maar dat ook wel beter had gekund. Het speelt zich ergens af tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog en gooit Amerikanen, Britten en een Duitse krijgsgevangene samen in een bunker. Het zorgt soms voor spanning, soms, en niet altijd. Helaas kost het met een uur en zevenenveertig minuten veel te veel tijd om ter zake te komen. (hoeveel noodoproepen heeft één film nodig?) Tja 1982 is toch alweer een heel lange tijd geleden dus de manier waarop ze elkaar beginnen te wantrouwen en zich tegen elkaar keren, is nu direct iets nieuws meer. Er is hier heel weinig "Horror" te zien, maar voor een low-budget film heeft het nog best behoorlijke effecten en een man-in-pak in plaats van CGI als griezelig... Is een alien, een demon, of "The Angel of War"? is altijd goed! Maar het geluid is op zijn zachtst gezegd inconsistent; die uitbarstingen bij aanvang van scenes waarin iets gebeurde en nee die waren niet bedoeld als jump-scare! Er was zeker potentie maar de bekende budgettaire problemen maken dat de film ook niet beter werd dan oké!

Voor de duidelijkheid als je liefhebber bent van gore of een goede jump-scare, zelfs als je liefhebber bent van een verhaal die shockt naar een twist, dan is dit misschien niet de film die je zoekt. De genre-aanduiding is namelijk nogal onduidelijk er had ook SF kunnen staan? Maar wat is het wel? Tja het is een goede film, echter kan ik niet goed omschrijven waarom. Het zit vol met absurdistische humor. En ja die is goed! Maar er is niets schokkends aan de film, we zien wel een paar druppels bloed en een borstvoeding scene. Echter ook die zijn redelijk mak en gebeuren gewoon. Regisseur Nikias Chryssos doet daarom met de film iets goeds want ondanks er niets, of dan ook maar iets gebeurd blijft je gebiologeerd kijken. Dat is natuurlijk ook te danken aan de vier (of vijf ) acteurs. Verder moet de film het vooral hebben van het absurde "verhaal." Het laat zich misschien nog het meest vergelijken met de film "Dogtooth" Als je alleen al de zeer markante acteur Daniel Fripan, in de rol van Klaus, zie spelen: en vol-overtuigen zeggen dat hij de president van Amerika wordt. De film is met zijn absurdistische goede grappen en verhaal een entertainende leuke film geworden.