Meningen

Deze film zag ik op vrijdag 24 April tijdens de eerste lockdown, toen CineBUT+ (BUT-festival en Cinematig) de film online aanbood! Het duurde even voordat ik tijd (en zin) had om deze film toe te voegen aan en wat achter te laten op MM. Nu dan toch gelukt! En eerlijk gezegd was dit een verrassend goede Braziliaanse horrorfilm. Tja...als een speciale fx-artiest een horrorfilm regisseert, betekend dat in ieder geval dat het met de bloedige effecten, wel goed zal zitten. De film draait om het meisje Clara die wordt gepest en nadat ze van een vreemde albino-man het verloren boek van Cipriano met demonische spreuken (een soort Necronomicon) krijgt om een zwarte magie-ritueel uit te voeren, in de verleiding komt... De film heeft een kleine cast, maar de jonge hoofdrolspeelster levert goede prestatie en weet de film met gemak te dragen! De magische rituelen en jungle/bos waar de film zich afspeelt, helpen om een ​​lekkere akelige sfeer te creëren. Tja en samen met de goede praktische speciale effecten is dit dan ook een zeer fijne Braziliaanse horrorfilm. Nu is de film blijkbaar nogal lastig te vinden maar mocht je hem tegenkomen is het zeker een aanrader!

Deze film van Joe Carnahan is een tijdlusfilm -variant. Het is evenwel zo dat het timeloop-concept soms voor entertainende cinema kan zorgen en dat is hier ook het geval. Zeker als het ook is opgebouwd als een videogame waar je met elke nieuwe poging iets dichter komt bij de eindbaas. De regisseur weet heel slim te spelen met die timeloop. Nadat je één keer de routine van Roy (Frank Grillo) hebt gezien, zal je deze nooit een tweede keer zien. In ieder geval niet op dezelfde manier. Soms zie je een korte montage van stukken van de dag, waardoor je weet wat Roy heeft gedaan om tot het punt te komen waar hij nu is, maar nooit valt de film echt in herhaling. Dat is wel zo entertainend! Naast de oneliners wordt je als kijker ook getrakteerd op een rits van stereotype schurken aka kanonnenvoer. Het is lekker lomp en overdreven en daardoor zeer genietbaar. Ook fijn om Mel Gibson en vooral Naomi Watts aan het werk te zien, ook al hadden ze weinig te doen. Het einde van de film was voor mij een lichte tegenvaller (nu blijken er drie verschillende eindes te zijn?) Prima entertainment!

Altijd wel te porren voor een lekkere swashbuckler. De film, is een van de meerdere films die gebaseerd zijnn op de historische roman Le Bossu (The Hunchback) uit 1858 van Paul Féval. Maar in deze film is het verhaal niet altijd helemaal duidelijk verteld. Gelukkig is er best wat plezier te beleven met de fraai geënsceneerde degengevechten, intriges, zwijmelromantiek en mooie locaties. Chevalier de Lagardère ontfermt zich, na voldoende intriges, over een erfgename, als deze baby is uitgroeit tot mooie aantrekkelijke jongedame (Marie Gillain) is het tijd om de dood van zijn vriend Philippe de hertog van Nevers te wreken. Met veel zwaardgevechten en vermommingen vliegt de tijd dan ook zo voorbij.

Boudica was een Keltische koningin van de Iceni en is vooral bekend geworden omdat ze wegens de wreedheden van de Romeinen (tijdelijk met succes) in opstand kwam. Maar wie door de poster denkt dat er Romeinse legioenen en op zijn minst schermutselingen zijn te zien...wacht een enorme teleurstelling. Deze film gaat over haar begin jaren, over haar jeugd.

Nu zijn de enige historische verslagen van Boudica geschreven door Romeinen ( haar vijanden) en die hadden totdat ze heerseres was, geen interesse. Over haar jongere jaren is dus zo goed als niets bekent en deze film berust dus geheel op fictie. En niet eens van het adequate feitelijke soort! Ach we verwijten het maar aan het lage budget.

In de Keltische samenleving konden vrouwen namelijk zelf over huwelijk of scheiding beslissen. Dus de kans dat het huwelijk gearrangeerd was, is misschien al vrij klein! Maar goed dat was nog daaraantoe maar aan geschiedvervalsing doen, voor soap-opera-onzin? Dat is het andere uiterste!

Uiteraard valt Boudica voor de gewonde krijger, (notabene een Romeinse legionair) en waar moeder Lucilla geheel volgens liefdesromannetjes-traditie scrupules over heeft... Enfin het speelt zich tenminste af in Groot-Brittannië, tijdens de Romeinse bezetting. Naast dit romantische melodrama rond een lemen hut, zie je ook haar andere 'aanstaande' man door het platteland zwerven op zoek naar hen. Maar als dit het ontstaan verhaal van een legendarische krijger-heersers moet zijn..?

Over Boudica kan denk ik wel een goede film worden gemaakt! Denk aan net zoiets als Braveheart? Ze werd naar de dood van haar man met een zweep afgeranseld, haar twee jonge dochters verkracht. Maar als sterke vrouw kwam Boudicca in opstand en kwam er een leger van 100.000 mannen achter haar staan. Ja ze verdiend dus zeker wel een betere film!

Voor degene die de borstpartij van bitchy Cordelia Chase, (Charisma Carpenter) uit de tv-serie "Buffy the Vampire Slayer" en spin-off “Angel” zoveel jaren na dato, wil aanschouwen, kan terecht bij deze Mockbuster van "Fifty Shades" van The Asylum. Het neemt het verhaal van een zakenvrouw van in de veertig, de dochter van een rijke vastgoedeigenaar en moeder van een tienerdochter, die voor een beetje pit in haar leven, een toy-boy aan de haak slaat met geheel toevallig een S&M Dungeon...oh,oh grote vraag; "aan welke kant van de zweep hoort ze te staan?" Het acteerwerk is niet echt slecht, maar de dialogen zijn idioot, en het verhaal ​​voorspelbaar De naakt- en erotische scènes, zijn droog-neukscenes met een kwaliteit die niet prikkelend of opwindend was. Heel slecht was de film niet, er was toch iets van vakkundigheid aanwezig maar het was vooral voorspelbaar en vergeetbaar!

Zo Hee, deze film gekeken! En heel onverwacht er heftig ervan genoten . Nu ga ik bijna altijd blanco een film in! Het komt maar zelden voor dat ik trailers kijk of iets dergelijks. Daarom weet ik bijna nooit waar de film over gaat. Bij deze film was het niet zo moeilijk aangezien het gewoon rondrijden, meisjes redde en vooral veel geweld. Het geheel was visueel erg mooi gefilmd. Ik kreeg zelfs een beetje het gevoel dat ik naar een jaren `80 Grindhouse film zat te kijken. Maar waar in andere films de mooie meisjes vooral de slachtofferrol krijgen bijt deze actrice in kwestie van zich af! Het lijkt wel een soort vrouwelijke Charles Bronson of Dirty Harry. Verder doet het gewoon wat er moet gedaan worden bij dit soort horror. Bloed en actie niet meer of minder!Het enige minpuntje zijn de tenenkrommende rockballads. Vergeet de hype van "It Follows", dit is waarschijnlijk één van mijn toppers voor dit jaar! Voor sommige misschien te hard of te simpel maar voor mij denk ik een film voor het eindlijstje!

Prima grindhouse-achtige B-film! Het is een verfilming van de graphic novel. Snelle auto’s, stoer wapentuig, vette crashes en een vrouwelijke moordmachine in een Barbarella-pakje. Visueel ziet de film er erg goed uit. Met over-the-top actiescènes vol grafisch geweld. Op een litertje meer of minder nepbloed wordt niet gekeken. Wel wordt ook gebruik gemaakt van CGI. Matthew Marsden is Drifter, de beste premiejager in de branche. Hij heeft een haat-liefdeverhouding met zijn ex-student Mary Death (gespeeld door de lieftallige Christian Pitre). Het is echter ook niet zonder gebreken; hoe leuk de film ook is, de side-kick Jack LeMans is een beetje vervelende "comic relief" Verder zijn er verschillende korte cameo's van bekende Gary Busey (Point Break, Under Siege), Kristanna Loken (BloodRayne, Terminator 3) en Beverly D'Angelo (National Lampoon's (Christmas)Vacation) De post-apocalyptische wereld leent zich voor een aantal buitengewoon leuke beelden. Er is een achtervolgingsscène die plaatsvindt in de woestijn en die een duidelijk eerbetoon is aan Mad Max; The Road Warrior. Het stopt nooit voor een seconde om je op adem te laten komen en de pretentieloze aanpak werkt aanstekelijk. Goed te pruimen dus...!

Oei, de eerste speelfilm geregisseerd door Jennifer Lynch, dochter van David Lynch, was regelrecht een tegenvaller. De film begint al niet erg veelbelovend, de opbouw is traag. De dialoog valt plat en de camera-instellingen zijn maar erg saai. De regisseuse is ook helemaal niet geïnteresseerd in de thriller-aspecten. En ondanks dat het plot zich er uitermate voor leent, is er geen verwrongen seksuele obsessie of enig andere perversiteit. De film probeert soms intellectueel te zijn door met metaforen (de Venus De Milo, een gekooide vogel, enz.) te strooien maar slaagt nergens om maar iets meer te zijn. Wat rest is futloos acteerwerk tussen een niet overtuigende Sherilyn Fenn en een wanhopig houterige Julian Sands. Ook de beëindiging van de film was een aanfluiting en gemakzuchtig door; - het was-al-een-droom-einde - Het is dat ik een zwak heb voor Sherilyn Fenn (bekend van Twin Peaks) en dat er heel wat onbedekte lichaamsdelen van haar langs komen , want echt goed vond ik dit niet.

Ach, als dodelijk kat-en-muis-thriller niet eens zo verkeerd maar het wordt verder ook nergens echt eng. Filmmakers David Charbonier en Justin Powell draaien de rollen om in hun speelfilmdebuut; de prooi wordt het roofdier en vice versa. Alhoewel de film ook wel wat leidt door verschillende onwaarschijnlijkheden, weten de regisseurs er wel spanning in te houden. Maar het feit dat de slachtoffers hier kinderen zijn geeft tegelijk ook minder mogelijkheden voor spanning, omdat geweld gericht op kinderen iets is waaraan weinigen zich durven te wagen. Tja en scenes als de douche uit Psycho of de bijl-scene van The Shining (die hier is t zien) zijn zo tijdloos dat met enige regelmaat wel opduiken. Slecht was het zeker niet, wel in zekere mate onopvallend!

In een niet zo verre toekomst heeft de steenrijke Van Der Koy familie het voor het zeggen. Burgers en vijanden houden ze onder controle met een jaarlijkse executie-ritueel “The Culling”. Nadat hij Boy's moeder en zus tijdens een dergelijk ritueel zijn vermoord, traint Boy samen met een mysterieuze sjamaan om terug te vechten. Het uitgangspunt van wraaklustig eenmansleger kennen we natuurlijk wel maar het is de uitvoering die ertoe doet! Gelukkig is die actie hier ver over de top met heerlijk strak gecoördineerde gevechten, speels camerawerk en mondt het uit in R-rated cartoonbloedbaden. Nu zal misschien denken dat dit op een stripverhaal is gebaseerd, maar niet dus...Het verhaal is bedacht door een paar van onze Oosterburen oftewel het Duitse duo Arend Remmers en Moritz Mohr. Kortom De actie- en vechtscènes zijn sterk, de personages zijn flamboyant en er zit bij hen alle wel een steekje los. Dat alles levert lekkere geschifte dystopische actieflauwekul op.

"If Abhartach binges all night, the whole town's gonna be dead as fuck"

Iedereen die bekend is met de verhalen van Bram Stoker's Dracula kent ook de bewering dat hij zal gebaseerd zijn op de persoon van Vlad III, de Spietser. Echter is het veel waarschijnlijker dat veel van de inspiratie werd ontleend aan het oude Iers volksverhaal van Abhartach. En dat alleen de bijnaam van deze Vlad, oftewel Dracula werd gebruikt.

Hoe het precies zit, is niet zo belangrijk maar het vormt wel de basis voor deze film. Dus als voor een pijpleiding een steenhoop, wat volgens de lokale bevolking het graf van Abhartach is, plaats moet maken, beginnen de problemen. Doordat je te maken heb met een andere vampiermythologie,, betekent dat ook dat veel van de standaardregels om ze te doden niet van toepassing zijn. Verhalend, zitten er ook wel elementen in die een beetje voor de hand liggen.

Het zit ook vol liefde voor het horrorgenre! An American Werewolf in London of in de kroeg wordt Dokken’s Dream Warriors het nummer uit Nightmare on Elm Street 3 gespeeld. En de hele film bezit een heerlijk soort off-key humor. Enige spanning weet de film voort te brengen door de legende (lange tijd) uit beeld laten te houden. Maar als je hem dan uiteindelijk krijg te zien, is het een bloedige, lelijke vampier en stelde hij zeker niet teleur!

Ja deze film was een verrassing, een leuke ervaring en een creatieve kijk op een 'oud' monster.

Op IDMB wordt als tweede genre horror aangehouden echter past dit genre niet. Het is een coming of age-film, maar met horror heeft het weinig te maken. Dat hoef op zich natuurlijk geen probleem te zijn maar ook het drama en de thriller-elementen overtuigen niet erg goed. Het is niets meer of minder dan een wandeling naar huis op een Halloween-nacht. Terwijl de jongens Corey (Toby Wallace) en Jonah (Gulliver McGraht) griezelige verhalen vertellen en spelletjes spelen die ze vroeger ook speelden. Een film over Corey en Jonah die leren loslaten, onafgemaakte zaken hebben en dat pesten verregaande gevolgen kan hebben. En daar zit hem dus net het manco; de regisseur grossiert in prachtige beelden, al dan niet met spooky Halloween-kostuums maar faalt vooral met een goed verhaal. Ook is er aandacht besteed aan de punkrock-soundtrack die typerend zijn voor de skateboard-wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Al zijn deze wel een beetje voorspelbaar. Zelden wordt de film echt intrigerend en meerdere keren bekruipt mij het gevoel dat het martiaal meer voor een korte film geschikt was dan voor de 112 minuten die film nu telt. De cast van tieners acteert overtuigend maar de dialogen zijn te zwak om beter hun kunnen te laten zien. Wat rest is dus een film die visueel goed eruit ziet maar verhalende wijs nogal laat afweten.

Noorse rampenfilm die zich afspeelt in het pittoreske fjord-stadje Geiranger en de dichtbij gelegen instabiele berg Åkerneset. De film berust op het echte feit dat de rotsen van de fjorden in Noorwegen kunnen afbreken en er hierdoor een tsunami ontstaat. Om dit te benadrukken zie je ook aan het begin van de film een soortgelijke ramp op 15 januari 1905 (op 13 september 1936 was hier er zelfs nog één) bij Loen en de ramp op 7 april 1937 bij Tafjord,

Een film waarin een ramp centraal staat heeft uiteraard het nadeel dat de kijker al weet wat er staat te gebeuren. De vraag is dus niet meer of er een rots in het water valt, maar wanneer en dat maakt het nog een best spannende film. Waarbij het luchtalarm middenin de nacht en de paniek die daarop volgt om maar zo snel mogelijk op een veilige plek te komen, de climax vormen van de film.

De beelden van de verwoestende tsunami worden beperkt tot slechts een handjevol scènes maar die overstromingsscènes zijn wel spectaculair. Daarbuiten richt regisseur Roar Uthaug zich op de impact van de natuurramp op, de in de eerste helft zorgvuldig opgebouwde sterke personages. Kristoffer Joner en Ane Dahl Torp deden het prima als hoofdpersonages.

Helaas volgt er ook nog een gedeelte na de vloedgolf en die was toch wat minder. Al zijn het wel ingrediënten die aan verwachtingen van een rampenfilm voldoen. Tot net na die tsunami was de film onwijs goed, maar de daaropvolgende gebeurtenissen hadden een negatieve invloed op het geheel, en dat was een beetje balen.

Met dit tweede deeltje van 'The Boy' keren we terug naar het landgoed Heelshire Mansion. Waarbij dat samen met de pop Brahms de enige link is met de gebeurtenissen uit deel 1 en met die pop was toch kuch...niks aan de hand? Het eerste deel was amusante gothic pulp en werd zelfs een bescheiden hitje: het budget van tien miljoen werd ruim verzesvoudigd, dus tja... dan krijg je een vervolg. Regisseur William Brent Bell, die ook verantwoordelijk was voor die eerste, heeft ook iets meer geld gekregen om deze sequel te maken en dat was wel te zien. Echter het probleem is dat de schrijfster, Stacey Menear, (ook verantwoordelijk voor de eerste film), duidelijk last heeft van artistieke armoede want het plot is zo verschrikkelijk cliché. Dat iedereen die wel eens een enge poppenfilms heeft gezien precies weet wat er gaat gebeuren. (goedkope jumpscares en falende droomscènes) Het degradeert zichzelf daarmee als een makkelijke variant van Child’s Play of het al net zo saaie Annabelle. De film mist domweg de prettig ouderwetse sfeer en zorgvuldig opbouw van zijn voorganger. Het is niet per se heel slecht, maar gewoon teveel een dertien in een dozijn horrorfilm.

"Dream forever, for time in dreams is frozen"

Deze film is erg intrigerend, een gelaagd doolhof vol adembenemende beelden, metaforen en raadsels. Dat het zo spannend en raadselachtig is, komt voor een gedeelte doordat de lijnen tussen droom en werkelijkheid erg vaag blijven.

De twee meiden Tilda en Petula besluiten door omstandigheden waar ze in verkeren om te gaan stelen van hun rijke, maar psychotische, oude vriendin Daphne, maar om dat te doen, moeten ze meegaan met haar fantasieën. 'Dat spel; Moeder, dochter en doktertje' bezit drie regels; 1. Iedereen moet het spelen. 2. Geen buitenstaanders toegestaan. 3. Niemand verlaat het spel.

De film begint als een soort trashy, enigszins trippy B-film horror-thriller, echter neemt het steeds meer een soort brein-brekende trip aan die in de laatste handeling behoorlijk maf eindigt.De beelden in de film bezitten soms een claustrofobische atmosfeer mede doordat de dames snoepen van PCP. Maar later blijkt ook hoe verstrengeld deze vrouwen eigenlijk met elkaar zijn. De film is gemaakt door Mitzi Peirone een vrouw en ook de cast bestaat voornamelijk uit vrouwen. Een echte vrouwen-film dus en bij deze film is dat absoluut in de positieve zin! Actrice Madeline Brewer is fantastische als de Psycho-bitch. Van de andere twee dames viel Sarah Hay mij ook nog op.

Nu had ik gehoopt dat het wat meer los ging met de horror helaas was dat niet het geval en ook op het gebied van naakt was het netjes. Echter samen met hier en daar wat oneffenheden in het verhaal blijft te film wel genoeg intrigeren om van een zeer leuke film te spreken!

Je moet de filmmakers van dit soort jaren '50 sciencefiction/horror credit geven, ze weten altijd wel een goede filmposter erbij te maken. Probleem is wel dat meestal de film uiteindelijk tegenvalt. Deze low-budget sciencefictionfilm uit 1958 werd gemaakt onder toezichthoudend oog van Roger Corman en met centrale concept van parasieten die de menselijke geest beheersen door zich aan de achterkant van de nek te hechten, vertoont het een aantal overeenkomsten met de roman van Robert Heinleins.(of Invasion of the Body Snatchers) Het meest opvallende is om de indringers aards te maken in plaats van buitenaards Echter was de film beter dan ik had verwacht! Op de één of andere manier slaagt het de look en feel van een film-noir over te brengen. En tja parasieten die eruit zien als opwindbare speelgoedmuizen (wat... ze eigenlijk ook zijn) is natuurlijk helemaal top! De film is vermakelijk genoeg, ook vanwege de korte speelduur! Daarnaast is er in deze film een cameo van iemand die iedere SF-liefhebber wel kent; Mister Spock, Leonard Nimoy (gespeld als Nemoy in de aftiteling).Zijn rol is kort, maar maakt indruk, aangezien zijn personage, professor Cole, door de indringers is gekozen om hun leider in menselijke Christusachtige vorm te zijn. Het is een lichaamsbeheersing sciencefictionverhaal, maar goedkoper en bijna Scooby-Dooish, waardoor het ideaal was voor op een luie dag

De zoveelste low-budget, monster-film uit de jaren '50. De meeste zijn teleurstellende aangelegenheden maar dankzij zijn luchtigheid (het lijkt het allemaal niet zo serieus te nemen) is het één van de meer vermakelijkere uit het aanbod. Na wat wijsheden/opvattingen uit die tijd en een jeep-tochtje door de woestijn, raakt 'nucleaire wetenschapper' Steve Marsh (B-film ster John Agar) bezeten door een boosaardig buitenaards cerebrum genaamd Gor. Deze niet-substantiële klodder is natuurlijk uit op wereld-dominatie via A-bom-experimenten van het leger maar helaas heeft hij buiten zijn wellustige gevoelens voor Sally en het tweede brein, Vol in het lichaam van George, Sally's hond gerekend. (En natuurlijk de encyclopedie want ook het buitenaardse brein bezit een Rolandische fissuur) Tja, het script is en blijft misschien lachwekkend. Maar je hebt niet het gevoel dat je hier naar iets kijkt dat door amateurs is gemaakt, de Aliens zijn(in vergelijking met een heleboel andere) redelijk genoeg, sterker men maakt tenminste gebruik van speciale effecten De film werd geregisseerd door Nathan Juran (The 7th Voyage of Sinbad , The Deadly Mantis, Attack of the 50 Foot Woman), en hoewel het niet zijn beste werk is, is het wel een enigszins vermakelijk stukje sciencefiction.

Leuke jaren '90 Pulp-horror die veel weg had van een langgerekte aflevering uit de serie Are You Afraid of the Dark? Jeugdige horror-fan Michael (Edward Furlong) speelt op een dag de interactieve videogame “Brainscan” Dit stelt hem in staat om realistische moorden te plegen. Als een punkachtige dwaze demon met de naam Trickster (T. Ryder Smith) verschijnt, wordt de vraag algauw of die moorden niet echt worden gepleegd. Nu denk ik dat de film meer op kinderen is gericht en moet het dus zeker niet hebben van zijn sterke horror-elementen. Ondanks dat de visuele effects erg cheesy waren, hangt er wel een leuke charme rond deze jaren '90 film. Een jochie die Fangoria leest, stiekem naar de ontluikende borsten van zijn buurmeisje gluurt en een soort telefoon-computer heeft met de naam “Igor” is natuurlijk best cool! Het personage “The Trickster” een soort combinatie van Beetlejuice, Freddy Krueger en een popster was helaas dan vooral weer erg fout. Een waardeloze schurk waar helemaal geen dreiging van uitging. Al met al keek het wel leuk weg, al werd qua horror de rem er flink opgezet en speelde de regisseur met het einde teveel op veilig.

Ik heb er nog wel enigszins van genoten, de film had zeker wel wat potentieel. Het uitgangspunt voor de hoofdpersonen is best iets interessant, ze worden gespeeld door fijne acteurs, en er is een leuke chemie tussen hen. Maar er is niets nieuws hier en er zijn geen verrassingen. Het kan op zijn best als schattige lichte komedie worden beschreven. Een komedie die maar vaag amuseert. Juno Temple levert een veelbelovende bijdrage als actrice maar de film is nu niet echt goed te noemen. Het is ook vrij duidelijk waar het zal eindigen! Uiteraard In een zoetsappig moraaltje (geeuw). Ja we snappen het, ware liefde overwint alles (zucht)

Van deze film had ik vooral meer verwacht! Zeker naar de positieve berichten over hoe bruut de actie-scenes wel niet waren. Echter naar het zien van de film bleef ik verdwaasd achter, was dit het? De film film begon nog redelijk met Bradley Thomas, een takelwagen-bestuurder, waarbij op een dag alles tegenzit. Hij wordt ontslagen en komt er achter dat zijn vrouw vreemdgaat. Maar zodra Bradley uit frustratie en woede de auto van zijn vriendin begint te slopen, komt ook het manco van de film naar boven. Vince Vaughn toont tijdens het sloopwerk maar weinig emotie. Hierdoor wordt het pijnlijk duidelijk Vaughn niet kan overtuigen met de actiescènes. Zowel in acteerwerk als ook in het knokwerk zelf. Eenmaal in de gevangenis zakt de film nog meer in. We zien harkerige vuistgevechten en wordt het plot vooral voorspelbaar. Vaughn krijg wel de nodige klappen maar aangezien dat hij de held van de film is, blijkt hij steeds de geweldenaar. Iets wat door de niet bijster effectieve gevechten naar een tijdje tegen de film gaat werken. Ook het vermeende brute stelt nogal teleur, een paar vluchtig getoonde gebroken botten of geluiden van die botten is alles wat zien of horen. Daarnaast lijkt het of de film geen keuze weet te maken tussen een meer drama ondertoon of toch de komische kant. Die twee strijd begint op een bepaald moment nogal te wringen. De aanwezige Don Johnson speelt een gevangenis-directeur maar ziet er meer uit als een soort imitatie van Hannibal uit de A-team. Doordat de film nogal geforceerd en veilig overkwam is dit voor mij toch een stuk minder genieten dan voorganger Bone Tomahawk.

We'll fly to the stars ...Journey to Mars ...And find our breakfast on Pluto.

De auteur Patrick McCabe ontleende de titel van de roman aan een hit met dezelfde naam uit 1969 van Don Partridge. En is uiteraard één van de vele onschuldige liedjes, die afkomstig zijn van een soundtrack vol van dit soort typerende hits uit de periode dat deze feelgood roadmovie zich afspeelt. De film start met twee roodborstjes die over de daken van een Iers dorpje scheren, en kwebbelend neerstrijken op de stoep van een dorpspastoor (Liam Neeson) Waar net bij de pastorie een mandje met een baby werd afgeleverd. Met deze opgegroeide vondeling ga je op reis, van het Ierse platteland in de jaren vijftig naar het Londense glamrockmilieu van de jaren zeventig. Patrick Braden laat zich liever ‘Kitten’ noemen en weigert vanaf het begin zijn meisjesachtige kanten te verbergen. Dat levert vanzelfsprekend tal van problemen op! Eigen aan het personage Patrick is dat zijn verhaal in 36 hoofdstukken, losjes voortkabbelt: toevalligheden spelen daarbij een grote rol. De vertelling dwarrelt speels, bijna intuïtief voort. De korte of langere ontmoetingen die hij heeft zijn bijna allemaal bekende zoals bv; Billy, de leider van de glam-rockband Billy Hatchet and the Mohawks is Gavin Friday, Eva Birthistle als zijn moeder, Liam Cunningham als een biker, Bryan Ferry (van de rockband Roxy Music) is degene die Kitten op pikt naar ruzie met een prostituee, Stephen Rea als illusionist en lover enzovoort, enzovoort want de lijst is lang! De film heeft ook veel raakvlakken met ander werk van Neil Jordan; Travestie, de Ierse vrijheidsstrijd in de vorm van terrorisme of onaangepaste jeugd in een Iers dorpje. Het maakt van de film een prima fijn filmpje.

Prima Western waarbij het script iets weg had van Agatha Christie's Murder on the Orient Express. Het grootste gedeelte van de film is niet opgezet als de bekende traditionele western. Helaas strandt het einde wel in een typische Western de "goeien tegen de slechten" Het laatste vuurgevecht is zelfs zeer slecht en chaotische in beeld gebracht.Verder valt het op dat er door de meeste van de acteurs zeer goede spel wordt geleverd. (en wat een mooie koppen) Een goede maar niet hoogdravende film met prachtige beelden en spannende scene's.

Degelijke Scandinavische survival horror-thriller. Een duiktochtje gaat vreselijk mis. Het wordt een race tegen de klok, als Tuva onder water vast komt te zitten onder een rotsblok en Ida verwoede pogingen onderneemt om haar te helpen. Om de spanning er maar in te houden blijft de filmmaker wel obstakel na obstakel naar de hoofdrolspelers gooien. Naar mijn mening was het zo vaak falen(domme of trage keuzes) van Ida, de minder ervaren duiker van de twee, wel iets teveel van het goede! De korte speelduur is dus uiteindelijk wat de film redt! De centrale uitvoeringen van Martin en Gammel zorgen er verder voor dat de film intrigerend blijft. Een vrouw die onder water vastzit tijdens een duikexpeditie? Baanbrekend! Nie echt, eerder redelijk voorspelbare maar de film weet met degelijkheid en klein beetje vindingrijkheid nog best iets leuks te bieden

Oké , ik zal er niet omheen draaien, deze speelfilm is erg middelmatig, ondanks een aardig uitgangspunt over een post-apocalyptische wereld zonder zuurstof. Visueel nog best oké maar verder valt er weinig memorabel te beleven. Een voorspelbaar scenario en nergens iets uitbundigs om het te compenseren Wat de cast betreft, die bevat nogal wat bekende namen; Oscarwinnaar Jennifer Hudson speelt een hoofdrol maar is verder vrij onopvallend, Milla Jovovich doet voldoende en is nu eens een keer verrassend menselijk Maar euh… Sam Worthington was die aan de drugs ofzo? Hij is hier echt ontzettend...hm tja eigenlijk gewoon...slecht. Veel verrassender is dat de jonge actrice Quvenzhané Wallis (ook al eens genomineerd voor Oscar) hier alle sterren volledig overtreft. Kortom, deze film is meer voor op een regenachtige zondagmiddag en je niets beters heb te doen. Tenminste, als je het gebruik van gele filter en het overacting van Sam Worthington kan tolereren...

In 2006 produceerde Wes Craven de horrorhondenfilm The Breed Niet veel meer dan een film van C-film-niveau. Deze zegt in de aftiteling geïnspireerd te zijn door die film en is wat dat betreft ook niet beter gemaakt. Technisch gezien lijkt dit op iets wat je op het Syfy-kanaal zou zien. Voordeel is dat er dus daardoor wel veel goedkoop CGI-honden zijn of misschien zelfs wel in AI-animatie. De bijtgrage monster klimmen in bomen en wi-fi torens alsof het niets is, dat ze ook weleens door goedkope CGI niet met hun poten op de grond staan nemen we ook maar voor lief! De film draait om een stel influencers die op een eiland, genetisch gemodificeerde moordhonden met een "militair verleden" tegen het lijf lopen en tja voor je het weet zijn die aan het rennen en schreeuwen als gekken in een overbelicht, verzadigde schreeuwerige kleuren setting. Het acteerwerk is eigenlijk best oké, het zijn de personages die ze uitbeelden wat ze onaangenaam maken. Ja de film is slecht, en sommige actiescènes waren ronduit verschrikkelijk, maar op andere momenten heb ik me ook erg vermaakt!

Het gevaar komt van gemuteerde honden die twee broers, een vriend en twee vriendinnen terroriseren. Tja er waren honden...grote en gemeen uitziende honden maar verder waren het gewoon honden. Oké het was handiger dan de gemiddelde hond, want nu tjonge... wisten deze honden de spanning erin te houden! Het ene moment zijn ze slim genoeg om ervoor te zorgen dat het vliegtuig niet kan worden gebruikt, maar niet veel later lijkt het alsof ze niet eens weten wat ze moeten doen om aan te vallen. De trouwe viervoeters dachten trouwens ook aan de nachtrust want 's nachts lieten ze je gewoon met rust! Sara werd gebeten wat zorgt ervoor dat je je ​​... een beetje prikkelbaar gedraagt (ze steekt koelbloedig een pannenkoekje eraan) en aanhalerig in je ondergoed rondloopt. Een paar keer leek het alsof ze een van de honden werd, of zoiets (maar dat was een te goed idee!) Ja veel beter kan je opeens honden laten verschijnen in afgesloten kelder, twee jongens in een auto rond laten rijden naar...hum ja wat? Of last laten krijgen van een prikkeldraadhek dat bij weg naar binnen er blijkbaar niet was? OMG, hoeveel plotgaten kan je creëren? Het is een nog slechter teken als je daar op gaat letten i.p.v. de rest van de film!? Tja...Michelle Rodriguez zal door haar bijdrage aan de Fast & Furious-films wel de bekendste actrice zijn geweest dus mag ze ontsnappen zonder een schrammetje... eind goed, al goed, zullen we maar zeggen!

Wie weleens met enige regelmaat een Scandinavische serie heeft gekeken weet dat deze vaak draaien om een politieke samenzwering. of een louche bedrijf. Deze door Jens Dahl, co-auteur van Nicolas Winding Refn's Pusher, geregisseerde film is in dat opzicht niet heel veel anders. Je kent het wel een meedogenloze arts van een farmaceutisch bedrijf dat opzoek is naar een medicijn en niet terugschrik om ten kosten van alles dit te krijgen. Dit was dan ook een degelijke van tv-kwaliteit achtige film, met iets rauwere beelden van experimenten en het martelen van jonge vrouwen. Al leek er voor mij niet echt een reden voor het geweld! Ondanks dat film af en toe zeker onaangenaam of ongemakkelijk was, was van echte New French Extreme of eigenlijk Danish Extreme niet echt sprake. Wel is er een hoger niveau van wreedheid, iets dat al een tijdje grotendeels afwezig is in vele horrorfilms. Ja de film was goed geschoten, bevat sterke uitvoeringen van de cast, en vertoont in de tweede helft een paar aardig ongemakkelijk momenten. En net als de film zelf valt het cijfer er een beetje tussenin

22 juni 1941 Het Duitse Derde Rijk en zijn bondgenoten lanceerde Operatie Barbarossa, een grootschalige invasie in Rusland. Het fort van Brest-Litovsk, verdedigd door een garnizoen van tussen de drie- en achtduizend mannen, vrouwen en kinderen, was het toneel van de eerste grote krachtmeting tussen nazi-Duitsland en de Sovjets. De verdedigers van het fort, volledig afgesloten van de buitenwereld en met een tekort aan water en munitie, hielden het acht dagen vol tegen de Duitse overmacht. Het verhaal begint aan de vooravond van de aanval en laat de gebeurtenissen zien door de ogen van een jongen van vijftien, Sasha Akimov (Alexey Kopashov) en focust op drie belangrijke zones waar weerstand werd geboden. De grote helden in de film zijn de drie belangrijkste leiders van de verdediging: majoor Pyotr Mikhailovich Gavrilov (Alexander Korshunov), volkscommissaris Efim Moiseevich Fomin (Pavel Derevyanko) en luitenant Andrey Mitrofanovich Kizhevatov (Andrey Merzlikin). Verder is in dit met een bescheiden zeven miljoen dollar kostende oorlogsspektakel natuurlijk het nodige portie onvervalst patriottisme te vinden. Daarnaast is het ook een eerbetoon aan de dappere strijd van het Rode Leger en een herinnering aan de gruwelijkheid van de Tweede Wereldoorlog. Kortom een uitstekend gemaakte film.

Ook het vervolg op Frankenstein mag er wezen. Echter heeft deze film een wat luchtiger komischere opzet. Bij de scene`s met het monster werkt dit wel redelijk goed maar bij de typetjes rondom de hoofdrolspelers vond ik dit wat minder goed uitpakken. Al met al een prima opvolger van het eerste deel.

Euh...Edward D. Wood Jr.. de man van het onnavolgbare en slechte ‘Plan 9 from Outer Space’ Ja inderdaad die maakte ook deze! En blijkbaar had Woods voor deze film zijn grootste budget ($70.000) Jaren '50 dus het is een vrij conventionele horrorfilm uit het mad scientist-genre. Bela Lugosi speelt Dr. Eric Vornoff, een krankzinnige Oost-Europese kernfysicus die een ras van supermensen wil kweken, in een primitief laboratorium in zijn landhuis Waar hij samen met zijn oersterke, stomme assistent Lobo en zijn dodelijke inktvis uiteraard de nodige slachtoffers maakt. Al even kenmerkend voor zijn tijd zijn de stockbeelden van een echte octopus...angstaanjagend wordt het dan ook nooit maar de film blijft toch boeien. Bela Lugosi in zijn laatste film (afgezien van zijn archief-optreden in ‘Plan 9 from Outer Space’) weet ondanks ouderdom en tekenen van zijn jarenlange drugsverslaving samen met Tor Johnson de show te stelen. Een prima Poverty Row-film en volgens Ed Wood-maatstaven zelfs een van zijn beste producties!.