The Brain Eaters (1958)

Aardige jaren vijftig science fiction waarbij erg veel aan de verbeelding wordt overgelaten.

Beetje slaapverwekkende film. Het uitgangspunt rond parasieten uit de ruimte is nochtans veelbelovend. Doet denken aan Night of the Creeps en in zekere zin ook aan Shivers.

Het feit dat het allemaal redelijk suggestief blijft doet deze film een beetje de das om. Op zich hoeft suggestieve horror niet negatief te zijn (kijk maar naar Rosemary's Baby of The Blair Witch Project), maar dan moet het gebrek aan visuele gruwel wel gecompenseerd worden met suspens of interessante plotontwikkelingen. Geen van beide (genoeg) aanwezig bij Brain Eaters en dus een kleine teleurstelling.

The brain eaters is een fijne sci-fi/horror film uit de fantasierijke

jaren vijftig. Vergeet alle fims met ongeveer dezelfde basis,

parasieten die mensen overnemen, als verhaal en kijk dan

The brain eaters!

Veel suggestie en weinig visueel terreur.

Dat is het fantastische aan een enorme hoeveelheid van dit soort films uit die tijd. Je laten meevoeren en zelf gebruik maken van je

eigen fantasie!

En daar ligt nu net het probleem wat ik veelal heb met nieuwe films:

fantasieloze zooi, waarbij niets meer wordt overgelaten aan je eigen verbeelding! Overspoeld worden door computergegenareerde effecten die, met behulp van enorm vervelend snelle videoclip-editing, door m'n strot worden geduwd.

Blijf weg bij deze film als je geen greintje fantasie in je donder hebt!

Hou je van hartverwarmde sci-fi uit de jaren 50, kijk dan naar The brain eaters!!!!!

Na het zien van deze film voel je je niet meer veilig......

FatMike

Lijkt me een toffe film, helaas nog niet gezien.

Ik vind die poster er al geweldig cult uitzien!

Check ook de grotere horizontale versie op: http://i36.photobucket.com/albums/e1/sydlish/brain_eaters.jpg

Mooie bureaublad achtergrond!

Nah, dit was toch prut hoor. Natuurlijk is de film lang niet zo spannend of gaaf, zoals de poster of titel zelf doet vermoeden. Het is maar een matig verhaaltje over parasieten, die dit keer niet from outer space komen, maar al 200 miljoen jaar opgeslagen waren in het binnenste van de aarde. Daarna houdt het qua originaliteit wel op en wordt er veel suf geschoten met pistooltjes afgewisseld door suffere dialogen.

Het meest bizarre is dat er continu grootse dramatische muziek gebruikt wordt van Sjostakovitsj en Prokofiev. Het doet bij tijd en wijle nogal megalomaan en lachwekkend aan bij zo'n weinigzeggende film als dit.

De tweede film die ik zie uit de Arkoff stallen. The Brain Eaters duurt een uur, dus veel schade is er niet als de film tegenvalt. Ik moet toegeven dat de opzet nog best interessant is. De film maakt opvallend veel gebruik van voice overs. Het doet een beetje vreemd aan, maar eigenlijk vond ik het hier wel prettig. Het acteerwerk en verhaal zijn redelijk in orde. Men slaagt er alleen in om weinig spanning te creëren en dat is toch goeddeels te wijten aan het gebrek aan visuele horror. Liefhebbers van oude horror en/of alien invasionfilms zouden dit nog wel kunnen waarderen, mits ze natuurlijk in het achterhoofd houden dat deze film de leeftijd van vijftig jaar gepasseerd is. Alle anderen kunnen deze film beter laten liggen.

Senator Walter K. Powers: I'm here, and I want action!

In de van communist paranoia doordrenkte McCarthy jaren zijn talloze films gemaakt over een dergelijke dreiging van invasie, soms letterlijk en soms met een sciencefiction metafoor. The Brain Eaters is er een van die laatste leest. Helaas voorkomt de knulligheid en de niet werkende voice-over dat het meer wordt dan een curiositeit. Net als bij Cormans Crab Monsters is het script niet zo geweldig, en voelt ook hier het einde afgeraffeld.

2*

Het suggestieve karakter van de film stoorde me niet zo. Dit had duidelijk een budgettaire reden + ze waren anno 1958 nog niet zo grafisch ingesteld.
Deze film is in NL uitgebracht onder de Arkoff Collection en de DVD hoes bleef mijn aandacht maar trekken.
Daarnaast leek het plot in de eerste instantie wel interessant. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Wat zelfs anno 1958 al gedateerd was en niet meer kon was de voice-over/narratie van de hoofdrolspeler.
Verder is de schaarse actie die de parasieten veroorzaakten nogal aan de trage en saaie kant. Neem daar nog eens bij dat de toegevoegde dramatiek niet overkomt door matig acteer werk en een zeer overdreven soundtrack.
Er blijft hierdoor maar bar weinig over om je als kijker zelfs voor dit kleine uur mee te vermaken.
Wat ik wel nog origineel vond was dat de parasieten uiteindelijk niet buitenaards bleken te zijn, want volgens mij heb ik dat nog nooit in een dergelijke film gezien.
Jaren '50 B-materiaal dat de kijkers gewoon niet veel te bieden heeft.

Deze film leek wel een blauwdruk voor latere films over parasieten die het brein overnemen van mensen. Een interessant concept dat ondertussen al vele malen beter is gedaan. Ik denk bijvoorbeeld aan The Faculty. The Brain Eaters is traag en aan de saaie kant, waardoor het uur zelfs nog lang aanvoelt. De voice over vond ik niet storend, eerder het gebrek aan dreiging en zichtbaarheid van de wezens. Ook al is net nog maar 1958, er zijn talloze eerdere films die al een stuk grafischer zijn. Leuk wel dat ene POV shot waarbij een van de losgelaten wezens een slapende en nietsvermoedende dame besluipt om alzo bezit van haar brein te nemen. Eigenlijk had ik met zo een titel eerder zoiets als Fiend without a Face verwacht waarbij de wezens zich letterlijk voeden met de hersens dan de slachtoffers. Hier is het brein eten eerder figuurlijk en een stuk minder vermakelijk. Fiend without a Face kwam trouwens in hetzelfde jaar uit en is in vergelijking met Brain Eaters een meesterwerk.

Some of it is fact, some of it scientific hunch

Je moet het de filmmakers van dit soort science-fiction/horror wel aangeven, ze weten er altijd wel een prachtige filmposter van te maken. Probleem is vaak dat zo'n affiche er erg tof uitziet maar dat de film uiteindelijk tegenvalt. Ik ben echter altijd wel in de mood voor dit soort science-fiction nonsens en daardoor niet lang getwijfeld toen ik dit een tijd geleden in de Kringloopwinkel tegenkwam. Jammer genoeg de enige release van Arkoff die daar lag.

Want die hebben blijkbaar een hele resem van dit soort films op de markt gebracht. Altijd fijn als er toch iet of wat moeite is in gestoken en de beeldkwaliteit van de DVD is degelijk + er is ondertiteling aanwezig. Toch ook wel handig, want dit soort films wilt wel eens een onduidelijke geluidsband hebben. Soit, een ietwat standaard verhaaltje dat door een paar punten recht van bestaan heeft ten opzichte van de talloze andere films in het genre. De parasieten waar het om gaat zijn niet indrukwekkend, maar wel een leuke verrassing dat het verhaal net iets meer inhoud heeft dan 'het zijn aliens'. Naar het einde toe is er nog een heuse twist waaruit blijkt dat het geen aliens zijn, maar parasieten die altijd op aarde hebben geleefd. Als dit soort films me toch nog weet te verrassen, dan krijgen ze toch een streepje voor. Verder is het filmen in zwart-wit ongetwijfeld om budgettaire redenen gedaan, maar het geeft altijd toch net iets meer sfeer.

Tweede punt van bestaan is natuurlijk de rol van Leonard Nimoy. Hier nog foutief gecrediteerd als Nemoy en bovendien enkel maar te zien in een bijna onherkenbare bijrol als Cole (de vermiste wetenschapper die naar het einde toe een hele speech afsteekt) maar als Star-Trek fan is dit toch wel tof om te zien. De rest van de cast is van een niveau dat je bij dit soort films kunt verwachten. Laatste rol voor Cornelius Keefe die als Jack Hill in talloze silents meespeelde en hier eens lekker mag gaan schmieren. Altijd grappig om zo'n op en top Amerikaanse legerofficier in deze era aan films te zien. Bij de andere acteurs steekt vooral Ed Nelson er als Dr. Paul Kettering nog wat bovenuit.

Een film die het vooral van de suggestie moet hebben, want de Brain Eaters zien we niet echt in actie komen gedurende het uur dat de film duurt. Is dat erg? Goh, eigenlijk niet. De film is voor de rest vermakelijk genoeg en zeker vanwege de korte speelduur is dit een erg gemakkelijke zit. Daar kunnen andere films zoals The Giant Claw nog wel wat van leren.

3*

Veel budget voor special FX was er niet, dat had de film nog wel wat op kunnen krikken. In de scenes waarin de parasieten veel te zien zouden moeten zijn zien we vooral heel veel mist. En door de mist missen we ook nog duidelijk beeld van de jonge Leonard Nimoy (op de titelrol werd z'n naam ook nog eens verkeerd gespeld als Nemoy).

Verhaaltje zelf is best aardig. Parasieten uit een geheimzinnig ruimteschip nemen de bewoners van een klein plaatsje over en maken er willoze zombies van die meer potjes vol met parasieten plaatsen. Onze helden mogen deze invasie stoppen. En wie zijn er besmet? Kijk goed of er iets beweegt in hun rug, net onder de nek, want daar bijten de parasieten zich aan ons vast om met het zuur uit hun lijf ons zenuwstelsel en onze wil over te nemen!

Film met een aardig bedacht verhaal.

best een aardige poging , dit verhaal maar de uitwerking is inderdaad aan de matige kant , ook een uitleg over waar de wezens vandaan komen of in ieder geval wat meer backstory was welkom geweest maar in het algemeen gaat de film na een redelijke goede mysterieuze start de verkeerde kant op .

De voice over vond ik prima maar had dan tot aan het einde moeten worden doorgetrokken .

Je moet de filmmakers van dit soort jaren '50 sciencefiction/horror credit geven, ze weten altijd wel een goede filmposter erbij te maken. Probleem is wel dat meestal de film uiteindelijk tegenvalt. Deze low-budget sciencefictionfilm uit 1958 werd gemaakt onder toezichthoudend oog van Roger Corman en met centrale concept van parasieten die de menselijke geest beheersen door zich aan de achterkant van de nek te hechten, vertoont het een aantal overeenkomsten met de roman van Robert Heinleins.(of Invasion of the Body Snatchers) Het meest opvallende is om de indringers aards te maken in plaats van buitenaards Echter was de film beter dan ik had verwacht! Op de één of andere manier slaagt het de look en feel van een film-noir over te brengen. En tja parasieten die eruit zien als opwindbare speelgoedmuizen (wat... ze eigenlijk ook zijn) is natuurlijk helemaal top! De film is vermakelijk genoeg, ook vanwege de korte speelduur! Daarnaast is er in deze film een cameo van iemand die iedere SF-liefhebber wel kent; Mister Spock, Leonard Nimoy (gespeld als Nemoy in de aftiteling).Zijn rol is kort, maar maakt indruk, aangezien zijn personage, professor Cole, door de indringers is gekozen om hun leider in menselijke Christusachtige vorm te zijn. Het is een lichaamsbeheersing sciencefictionverhaal, maar goedkoper en bijna Scooby-Dooish, waardoor het ideaal was voor op een luie dag