Meningen

Tja...de zombiefilm is nu niet direct mijn favoriete horrorsubgenre. En met decennia aan zombiefilms en jaren van 'The Walking Dead ' is een nieuw perspectief of een nieuwe draai ook zo goed als niet meer mogelijk. Het genre is uitgeput, opgedroogd en niet mijn favoriet. Toch was deze film zo slecht niet! Als je met deze een recht-aan-verstand-op-nul zombiefilm verwacht zal je die niet echt vinden. Deze is meer op de traditionele manier; zombiehorror gemixt met wat sociaal commentaar. De film speelt zich af in het Mi'gmaq-reservaat in 1981. Het is verdeeld in twee gedeeltes, de eerste is de dag van de uitbraak en de tweede is zes maanden later in een versterkte zone. En met de aanwezigheid van de indiaanse gemeenschap lig het voor de hand dat zij degenen die immuun zijn, terwijl de blanke mensen om hen heen dat niet zijn. Verder bezit de film wat familiedynamiek doordat de lijdraad een gezin van vier personen is. Helaas zijn de performance een beetje teleurstellend en daarom snijdt het familieconflict niet echt diep genoeg. Punten scoort de film op de soms aanwezige lekkere bloederige inventieve gore. Al met al was het een redelijke en vermakelijke Indiaanse zombiefilm (volgens mij ook zelfs de enige)

Bij de geschatte kosten voor deze film staat $5000, een erg laag budget dus!? Of dat inderdaad zo is weet je natuurlijk niet maar de film ziet er wel heel erg goed uit! (voordat geld?) Acteerwerk is daarentegen niet heel overtuigend maar de dames verliezen wat kledingstukken, dus werden we handig daarvan afgeleidt! En laten we wel wezen, dit is een op-en-top slasher-film! Geen uitleg over de achtergrond van de moordenaar, domme actie van het slachtvee, enfin, je weet het allemaal wel! Het draait allemaal om de moordenaar en zijn bloederige werk. En wanneer het moorden begint, wordt het ook duidelijk dat een groot deel van het budget in de gore is geïnvesteerd. Het spat, gutst en giet een karmozijnrode vlek over het maagdelijke witte landschap. De kijker krijg met dit bloederig entertainment, waar voor zijn geld, ondanks het feit dat er een behoorlijk aantal vreselijke low-budget inspanningen zijn te zien.

Low-budget debuut van de filmmakers Joel en Ethan Coen. en tevens het speelfilmdebuut van actrice Frances McDormand. Verder een prima film die al wel alle elementen van de Coens in zich heeft maar de finetuning nog wat mist. Maar de film is ook hard, scherp en zit buitengewoon strak in elkaar. Visueel is het al zeer onderhoudend met donkere schaduwen, aparte camerastandpunten en dubieus gemotiveerde personages. De meest legendarische vertolking in deze film is die van M. Emmet Walsh (‘Blade Runner’, 1982) als de gestoorde privédetective Loren Visser. Aan het begin van de film horen we hem ook de boodschap "In Texas is het ieder voor zich." vertellen. En het duurt niet lang voor je inziet wat hij daarmee bedoelt. Ethan en Joel Coen hebben zich met ‘Blood Simple’ op de kaart gezet en zijn vanaf deze redelijk goede film niet meer weg te denken.

Alles bij elkaar genomen, en ondanks enkele problemen, is deze B-film nog best een vermakelijke horror.

Een groep overlevenden van een getorpedeerd hospitaalschip; drie Amerikanen, twee Britten, een Australiër en een Rus, drijven in de Noord-Atlantische Oceaan, ergens eind 1945, wat eigenlijk een beetje vreemd was, aangezien Duitsland zich in mei van dat jaar officieel overgaf. En vroeg me ook af hoe het kwam dat elke geallieerde natie op één reddingsboot was terecht gekomen?

Toch hadden de schrijvers verder hun huiswerk prima gedaan. Zo is er ook een verwijzing naar tweede wereldoorlog-term 'Gremlin' wat volgens Britse piloten kwaadaardige monstertjes waren met een aanleg voor mechanica. En ook de vele rekwisieten en foto's met verwijzingen van onderzoek van de Duitsers naar het occulte zagen er aardig authentiek uit. Zelfs de boot waar het zich op afspeelt was authentiek en doet eigenlijk dienst als museum. Daarnaast deed de film nog iets heel goed, iets wat sommige oorlogsfilms al weten te verprutsen. Iedereen spreekt zijn eigen taal!

En ook over het kwaad wat rondwaart op het schip was nagedacht. Dit was géén vampier maar een veel ouder kwaad uit de Roemeense mythologie, oftewel de Strigoi, die de oorsprong is van de beroemde vampier-mythe Voor een film met een te klein budget had het zeker een aantal ambitieuze ideeën. Het uiterlijk van die Strigoi waren goed genoeg, het monster was traditioneel en had zelfs iets van dreiging. Helaas zag het bij te lange close-ups wel iets te nep uit. Het is ook, met de mogelijke uitzondering van één scène, allemaal gedaan zonder CGI.

De film speelt zich af op het schip en die claustrofobische locatie doet het altijd wel goed,waardoor het verhaal de nodige spanning krijgt. Uiteraard is het niet de meest origineelste film, een boek deed me denken aan de Necronomicon en er zijn invloeden van creepy kids films en van 'Death Ship' of elke andere film met een locatie die kleine ruimtes kent. De cast bestond vooral uit mensen die je weleens heb zien langs komen in series of bijrollen maar was niet slecht. Hoewel deze film niet spectaculair is, en het tempo wat sneller had gekund vond ik het een plezierige, B-monsterfilm die nog goed gebruik weet te maken van zijn budgettaire beperkingen

Er zijn in deze film heel wat probleempjes! Sandra en haar collega Marco gaan backstage op de filmset van een pornofilm, maar we zien niet eens een half ontblote bil, zelfs niet van de mannen. Meer dan oh-ik-vind-jou-wel-leuk was er niks te zien! De pornofilmregisseur maakt op een gegeven moment een groot probleem van continuïteit...Was dat een grap? Want als deze film iets niet is?

Het is in wezen een martel/redneck-slasher maar dan met een gekke wetenschapper. Echter Eén moordenaar is niet genoeg, dus geesten en later zombies zijn er ook bij betrokken … Je krijgt het gevoel dat de schrijver gewoon van alles aan het toevoegde omdat het horror was! Het duurt ook de veel te lang voordat de actie op gang komt (een vol uur van een speelduur van 90 minuten) Het acteerwerk was dat van de reguliere B-horror. Niet goed maar ook niet storend!

De special effects en make-up waren ook niet slecht! Ze kwamen dan ook van Sergio Stivaletti (bekend van zijn werk voor Dario Argento en Michele Soavi) maar toonden duidelijk een gebrek aan budget. Tja en het camerawerk was nogal all-over-place, wat stuiterde die rond zeg...

Ondanks dat Claudio Simonetti ("Goblin" en "Daemonia") betrokken was bij de muziek maakte die de film voorspelbaar! Je weet steeds wanneer er iets ergs stond te gebeuren! Geen complete mislukking...maar ook niet echt de moeite waard. Eerder een soort curiositeit...

Zoals het een goede Full Moon Studio's beaamt, wordt elke kans benut om uit hun films zoveel mogelijk geld te kunnen slaan. Zodoende werden er ook niet één maar direct twee vervolgfilms tegelijkertijd opgenomen. Voordeel daarvan is wel dat het verhaal ook echt zich voortzet en niet iets bedenkt om je een reden te geven voor een vervolg. Tja en deze is dus, eh, meer van hetzelfde...

De cast blijft uiteraard ook ongewijzigd. Anders Hove is de Nosferatu-look-A-like vampier Radu, William Shatner's dochter Melanie Shatner is de zus en Denice Duff gaat verder als haar rol van Michelle en we zien meer van… 'Mummy' (ze deed niet veel en was dus ook veel minder leuk) Ze hebben ditmaal gewoon niets anders te doen dan naar de stad Boekarest te gaan en dan terug naar het kasteel, dan terug naar de stad, en dan... Alles wordt uit de film gehaald om maar aan voldoende lengte te komen. Ook de horror is hier nauwelijks aanwezig, het concentreert zich meer op personages en hun problemen. Er werd zelfs een soort actieheld opgevoerd om de kasteelmuur te bestormen om vijf minuten later weer af te voeren.

De film eindigt dan wel weer met de 'subspecies' waar in de titel aan wordt gerefereerd, (en compleet ontbraken in deel 2) dit zijn Caymation- demoontjes die zich vormen uit het bloed van Radu. Deze film is niet verschrikkelijk, maar het lijkt alsof het mosterd na de maaltijd was. Het script had wat meer rekening moeten houden dat er ook twee films werden geschoten. Tja...het resultaat is nu gewoon minder

Je mist niets als je Bloodrayne niet kijk en de Duitse Uwe Boll is zeker niet de meest getalenteerde regisseur. Alleen wel jammer dat veel van zijn films, alleen al door zijn naam afgescheept worden als slecht. Want ondanks dat er van alles aan te merken is, overheerst vaak na het zien één(niet alle) van zijn films, ook voldoening. Ik vergelijk het een beetje met vermaak op de kermis.

Deze film is gebaseerd op de third-person shooter video game waarin Rayne (Kristanna Loken) een dhampir, half mens en half vampier is, die zich wil wreken op de vampier Kagan (Ben Kingsley) Het plot is dus domweg de ontstaansgeschiedenis van Rayne. Simpel en doeltreffend.

Regisseur Uwe Boll doet mij altijd weer versteld staan, hoe hij met beperkte middelen toch heel wat voor elkaar krijg. Zo bevat de cast prima acteurs, al komt hun spel niet altijd uit de verf. Michelle Rodriguez (Fast & Furious), Michael Madsen (veel Quentin Tarantino-films), Meat Loaf, Udo Kier( van art house tot gore-films), en Ben Kingsley (die is altijd wel te vinden voor een snabbel) Nu stijgt er ook niemand met acteerprestaties bovenuit de middelmatigheid uit. Dit komt omdat vooral doordat er letterlijk uit het script wordt voorgelezen.

De vecht-scenes kennen geen sterke choreografie en zien er soms wat houterig uit maar volstaan verder nog prima. Daarnaast zijn er redelijk wat bloederige scenes die zeer goed zijn. Kan ook niet anders want special effecten artiest Olaf Ittenbach (zelf ook regisseur) was betrokken bij deze scenes.Ik wil niet zeggen dat dit een hele goede film was maar uitermate vermakelijk was het zeker wel!

Het beste dat je over BloodRayne 2: Deliverance kunt zeggen, is dat het zeker niet Uwe Bolls slechtste film is. Ook zijn er betere manieren te bedenken om anderhalf uur door te brengen, maar het is ook niet zo dat de film ronduit on-kijkbaar is.

Dit is een vervolg op BloodRayne (2005) en speelt zich ± honderd jaar later af in de tijd van het Wilde Westen. Billy The Kid (Zack Ward) is een vampier die zich gevestigd heeft in het kleine dorpje Deliverance. The Kid is van plan om via de spoorweg heel Amerika te overspoelen met vampiers. Aan Rayne, een dhampir (half mens en half vampier) om hem tegen te houden.

De film ziet er best aardig uit met mooie, sfeervolle locatieshots en een goede aankleding. Echter beschikt Rayne wél over vecht- en hak-kwaliteiten maar het bloed blijf achterwege. Natassia Malthe (Elektra) vervangt Kristanna Loken als Rayne en alhoewel ze ook mooie Eye-Candy is, houdt zij netjes haar kleren aan. En dat terwijl dit het soort film is waarin onfunctioneel naakt juist bijna een verplichting zou moeten zijn. Ook dat deed de vorige dus een stuk beter! Boll plagieert verder hier en daar van Spaghetti-westerns maar de combinatie van Vampieren en Cowboys wil nergens echt goed werken.

Helaas is dit wel minder want de elementen die de eerste BloodRayne leuk maakte zijn verdwenen! Uwe Boll keerde nogmaals terug voor een derde BloodRayne-film. Deze had als voordeel dat de film, net als de game, zich afspeelde in de 2e Wereldoorlog.

Ontzettende B-avonturenfilm uit de jaren '80 die mee wil liften op succesfilms als bv; (vooral) Romancing the Stone (1984), King Solomon's Mines (1985) of uiteraard de Indiana Jones-reeks. Echter is dit een wel heel simpel rechttoe rechtaan plot; een kostbare edelsteen wordt gestolen en verborgen in de bagage van een onschuldig Amerikaans echtpaar, waarna de grote achtervolging begint. Een uiterst eenvoudig en ongecompliceerde film. Met de stereotiepe afbeelding van Indiërs. Vooral Charlie Brill als inspecteur Ramesh, die een stuntelende Hindoe-rechercheur speelt, met zijn hoofd wiebelt en onnozele dialoog uitspreekt met een soort van Indiaas accent is een pijnlijke te dik bovenop liggende imitatie ervan. Er zijn gelukkig ook een aantal positieve punten. Zo worden de exotische locaties goed gebruikt voor de wilde achtervolgingen. En waren de hoofdrolspelers Anna Nicholas, Brett Stimely en Rajnikanth best een olijk drietal. Dus als je niets beters te doen hebt, was deze film zo vervelend nog niet .

Deel twee gaat direct verder waar deel 1 ophield. De vampier Radu die was onthoofd in deel 1 wordt door zijn stop-motion-hulpjes weer tot leven gewekt waarna hij zijn broer vermoord en ook een poging doet om Michelle Moran om te brengen. Die Michelle heeft nogal een metamorfose ondergaan want zij wordt nu gespeeld door Denice Duff. Zij slaat op de vlucht met de bloedsteen die ook duidelijk veranderd is. Ze roept de hulp in van haar zus Rebecca (Melanie Shatner, dochter van William) De film doet qua verhaal, performances en CGI niet veel onder dan zijn voorganger. Je moet ervan houden. Ook worden er twee leuke karakters toegevoegd aan de film. Professor Nicolai Popescu zorgt een lichte komische noot (en leg later het loodje) maar de leukste is toch wel de mama van Radu. Door hem liefkozend “Mummy” genoemd. Michelle zoekt haar toevlucht in rekwisieten-afdeling van de opera in Boekarest. Een prachtge gebouw om in te filmen. Alwaar ze als een ware Assepoester in een glazen doodkist slaapt. Misschien verre van goede cinema, is dit voor mij een fantastische film. Een heerlijke 'Guilty pleasure'

De Canadese regisseur Amelia Moses maakte in 2020 maar liefst twee speelfilms beide waren met Lauren Beatty, (de andere is Bleed with Me) en geen van beide leidde ook ergens naar toe of leverde veel horror-opwinding op. Van de twee is deze de leukste! Tja en als je een film maakt met de titel Bloeddorstig komt dat natuurlijk ook met een belofte. Nu is dit mede geschreven door zangeres Lowell (Elizabeth Lowell Boland)

Vegetarische lesbische Grey, is een zangeres die wordt uitgenodigd om samen te werken met een producer in zijn studio in het bos. Daar leert ze meer over zichzelf...goh iemand had denk ik de film Grave gekeken..? Echter de eerste drie kwartier zie je alleen maar zingen in de opnamestudio. Dit had makkelijk gehalveerd kunnen worden. Sowieso zijn de liedjes wel erg nadrukkelijk aanwezig, waardoor het meer ongegeneerde zelfpromotie werd!

Net iets meer dan halverwege was daar dan dus plotsklap een scene met weerwolven-actie. Als een soort twist denk ik..? Dat klinkt interessanter dan het in de werkelijkheid was want er is hier en daar wel wat bloed of een moord Het speelt nog steeds amper de hoofdrol. Tja...daar werd ook duidelijk dat het bloeddorstige van de titel ook sloeg op zucht jawel...een liedje...! De uitbetaling was dan ook behoorlijk zwak en veroorzaakte nauwelijks enige emotie. Het begint, en het is weer voorbij, als de film naar een bepaald punt toe werkte, heb ik die niet kunnen ontdekken. Een teleurstelling...

Zie het bij deze toch net iets anders want ik vond deze film bloedstollend (woordgrapje) goed met een verrassend zoete kern. Het centrale idee is enigszins bizar, aangezien de personages leven in een wereld waar horrorfilms worden gemaakt door echte moordenaars die moeten blijven "werken" om in hun onderhoud te voorzien. Jeffrey Dean Morgan (Negan Smith uit The Walking Dead) is zo'n killer. Hij maakt slashers-films om die vervolgens worden te verkopen in zijn videotheek. Daarnaast heeft hij een tienerdochter die maar al te graag in zijn voorsporen wil treden Echter wordt die verliefd op een van haar beoogde slachtoffers. De moorden zijn opvallend bloederig met een paar echt goed uitgewerkte praktische effecten en het coming-of-age-aspect van het verhaal is aandoenlijk door de sympathieke acteerprestaties van Sari Arambulo en Molly Brown. Uiteraard zijn er knipogen naar de slasher-franchises en daarnaast ook één naar regisseur Matthew John Lawrence vorige waarin de band DUH een rol had. Tja als het acteerwerk van de relatief onbekende cast goed was, de gore en effecten, hoewel spaarzaam, top waren, krijg je een tiener-horrorfilm met een vleugje bloederige pit, die tenminste veel goed doet en niet voelt als de zoveelste hap-slik-weg studio-bedenksel

In Happy Day Bijbel kamp houdt ene maniak-non, zuster Mary Chopper, een slachtpartij op geile tieners. Tja een Slasher-horrorkomedie die de nadruk lig bij slapstick en het uiterlijk kreeg van de goedkope jaren 70 en 80 horrorfilms. Binnen de eerste 10 minuten weet je waar het met de film na toe gaat; een tienerklucht met superflauwe humor (niveau van gesprekken over de grootte van Jezus' lul.) en dat alles in slecht acteerwerk. Misschien omdat het de kerk/geloof betreft enigszins aanstootgevend maar nergens van goede kwaliteit. Echter aan einde van die tien minuten kreeg je in de titelopening tenminste nog een stel kills en het laatste slachtoffer is compleet naakt. Na die eerste moorden duurt het een vol uur voordat zuster Mary Chopper (gespeeld door Tim Sullivan trouwens, regisseur van de film, 2001 Maniacs (2005) haar bloeddorstige activiteiten mag voortzetten. En al die tijd moet je het dus doen met...het lollig doen van een ongetalenteerde cast en verdikkeme ook geen naakt meer! Het laatste halfuur mag gelukkig Mary Chopper weer wat sterfgevallen veroorzaken en die waren goedkoop maar nog best oké! Helaas is er dan ook Ron Jeremy die Jezus speelt en helemaal niet grappig was! Denk dat het zo oubollig en gewoon ronduit dom moest zijn zoals het eruitzag. Daar hoop ik tenminste wel op. Maar de enige huiveringwekkende in deze film waren het slechte acteerwerk en slecht geschreven komische teksten.

“It’s going to be Big Trouble in Little Finland”

Prima, vermakelijk, en luchtige horrorfilm! Met eveneens komedie en actie die wordt gecombineerd met een moorddadige Finse TCM-familie. De manier waarop werkte verrassend genoeg goed! Gefilmd in Australië maar gek genoeg speelt het zich af in de VS en Finland. Dit is ook niet echt te zien want het meeste vindt binnen plaats. Ben O’Toole (Nekrotronic en een bijrol in Hacksaw Ridge) maakt absoluut deze film. Zijn dubbelrol van zowel Rex als zijn denkbeeldige gespleten persoonlijkheid, een symptoom veroorzaakt door zijn PTSS van zijn tijd in Afghanistan, was verrassend goed. Het is ook niet de enige dubbelrol die in de film want acteur Travis Jeffrey was bijna onopvallend te zien als beide tweelingbroers. Het tempo lig hoog en men is creatief in het vertellen van zijn verhaal. Er was ook een redelijke hoeveelheid bloed. Voor actrice Meg Fraser was dit haar eerste grote film en naast een leuke meid, levert zij ook uitstekend werk. Nog zo'n gek ding, de cast die familie speelde kwam uit down-under maar sprak in de film Fins, doordat ze dit fonetisch hadden ingestudeerd. De filmmakers zijn van plan om van Bloody Hell een trilogie te maken, en het einde laat zeker een paar mogelijke verhaallijnen over. De tijd zal uitwijzen of het ook ervan zal komen Voor nu was Bloody Hell een erg leuk vermakelijk filmpje!

Oei het blijkt een Japanese SOV-film te zijn. Weet eigenlijk ook niet goed waarom mensen dit de Japanese Evil Dead willen noemen, dat is een vergelijking die naar mijn mening veel te hoge verwachtingen schept. En die verwachting ook helemaal niet waar kan maken! Het is een film die wijselijk krap een uurtje duurt en eruit ziet alsof een groepje Japanese horrorliefhebbers een weekendje samen door heb gebracht met een Super 8 camera en een paar kratjes bier.

Twee mensen komen vast te zitten in een huis waar een demon hen probeert te doden. Ze vechten terug. Wat zich telkens herhaald want de demon laat zichzelf niet makkelijk doden. De effecten en gore zijn van een vrij lage kwaliteit. Tja en het zijn overduidelijk rubberen lichaamsdelen in stop-motion. Oh...en ja ik weet het de hoofdspeler mag uitvoerig Bruce Campbell op alle denkbare manieren kopiëren en 'groovy' roepen...slik

Net als de film- en opnamekwaliteit. Een enkele spuuglelijke locatie zonder sfeer en een cameratrucje was er niet te vinden. Sterker de camera beweegt weinig en heel veel close-ups van de personages omdat de kamer of huis overduidelijk veel te klein was. Je kan zien dat het in elkaar is gezet door een stel amateuristische horrorfans, het verklaard het beetje plezier en liefde dat je ziet, en het dus enigszins charmant wordt, maar verder is van erbarmelijke kwaliteit en vooral onopvallend.

“Oh dead horses and barbed wire – I don’t like this place!”

B-mengelmoes van horror-elementen. Kwaadaardige geesten, die eruit zien als zombie, terwijl er ook alle ingrediënten aanwezig zijn voor een slasher en iets met time-warp doet… Beginnend met; een groep vrienden die plezier hebben in een promenade-pretpark aan zee raken in conflict met een stel pretpark-eikels. Ze redden de Amerikaanse toerist, slopen het spookhuis, springen in een boot en belanden op een eiland met een hotel wat je in de proloog van 1959 zag.

Tja deze film is maar gek van opzet. Om te beginnen duurt het met 35 minuten of zo pretpark, een eeuwigheid om op gang te komen. Enfin als het dan begint, wordt het nog goofier want plots zijn daar een soort Evil Dead-POV-beelden, die vergezeld gaan van stock-audio van een studiopubliek dat beleefd lacht om een ​​sitcom-grap. Of wat te denken van een plotselinge sneeuwstorm binnenshuis, die werd vergezeld van kattengeluiden om de een of andere reden...of een Elm Street-invloed als er grijparmen uit muren te voorschijn komen!

Voor het grootste deel gebeurt er ook niets heel spannends. Veel heen-en-weer geren, buiten en binnen. Toch zijn er ook een paar leuke effecten in de vorm van een buik punch-through, 720-graden hoofdwending, en een moordende trapleuning. Sommige ideeën zijn helaas te groot voor het budget, maar er wordt wel veel creativiteit getoond, waardoor de film de moeite van het bekijken waard is.

De meesten kennen ‘Bloody Sunday’ als het nummer van de Ierse band U2. Bij het neerslaan van die demonstratie in Derry, Noord-Ierland op 30 januari 1972, vielen veertien doden aan de kant van de protesterende katholieken. Scenarist-regisseur Paul Greengrass toont in een soort een live reportage de gebeurtenissen van die dag. Niet meer en niets minder. Destijds kwam deze film niet overeen met het officiële standpunt van de Britse overheid maar in 2010 gaf de Britse regering toe dat het geweld op ‘Bloody Sunday’ excessief was. De film is vergelijkbaar met andere waargebeurde Paul Greengrass-films.

Tja soms probeer ik weleens een film die ik dan tegenkomt maar nog nooit iets over heb gehoord. Deze zag er wel hoopvol uit, Dus gaf ik het een kans! Helaas het was een tegenvaller! Regisseur Brianna Young schrijft, regisseert en speelt zelf de hoofdrol in deze waanzinnig trage, eentonige en eigenlijk ronduit zinloze film. Het wordt verteld door voice-over met het stroperige zuidelijke accent van de tante. Deze neemt je ook af-en-toe terug naar de jaren '70. En eerlijk is eerlijk het decorontwerp daarvan was nog best goed. Echter dit was zo'n beetje het enige positieve! De dialogen waren tenenkrommend, er was geen enkel personages interessant en of het acteerwerk van de cast daardoor varieerde van middelmatig tot gewoon amateuristisch, laten we maar in het midden? De film ging maar door, maar kwam nooit verder. Het duurde een eeuwigheid voor er überhaupt iets gebeurd en wat er gebeurde was ook niet origineel, interessant of zelfs maar in de buurt van eng. Tot overmaat van ramp laten ze het einde open voor een vervolg. Maar naar het zien van de film vraag ik me toch af; "wie zou die nog willen zien?"

In het kader van doe eens vreeemd op woensdag...ik moest het gewoon met mijn eigen ogen zien! Een "slasher"-film waar de slachtoffers worden vermoord door een moordenaar met een opblaaspopgezicht. Serieus..!.Alleen tjonge wat een klus was het om hier doorheen te komen. Het duurt minstens 50 minuten van de 75 minuten tot Blowie eindelijk verscheen. Werkelijkwaar ze laten de (echte) gay-pornoacteurs dialogen voeren, , dat lukkt ze amper. En vermoedelijk is iedereen te opgewonden door de seksscenes dat ze vergeten dat ze in een horrorfilm spelen. Dus met gevolg gehaaste vijftien minuten slashnr door een moordenaar die klinkt als een kapotte wc,dat is domweg gewoon slecht! Als queer-horror misschien door de seksscenes nog acceptabel.Verwachtte geen meesterwerk, maar als hetero-man en horror-fan vond ik het gewoon te mager!

In de vroege ochtend van 9 april 1940 vaart Gruppe 5 van de Duitse invasiemacht de Oslofjord in. Onder de schepen bevindt zich de de 16.000 ton zware kruiser Blücher. Echter in de langgerekte fjord lag het fort Oscarsborg, dat onder het bevel van majoor Birger Kristian Eriksen stond. Deze gaf bevel om het vuur te openen op de voorhoede van Operatie Weserübung en bracht zo de gloednieuwe kruiser Blücher met kanonvuur en torpedo's tot zinken. De ondergang van de Blücher betekende dat de aanval op Noorwegen, lang genoeg werd vertraagd om de Noorse regering en het koninklijk huis om (met de goudreserves) de hoofdstad en het land te verlaten.

Tja wederom een Norsk Krigsfilm die ditmaal gaat over de verantwoordelijkheid en twijfels van de man die tijdens de Duitse invasie tegen bevel om verdere instructies af te wachten het artillerievuur openende. Debuterend regisseur Daniel Fahre, gooit er ook een hoorzitting in, van de onderzoekscommissie over de keuzes die toen werden gemaakt, voor wat extra emotie. Met het heden in het zwart-wit en het verledenzwart in kleur.

De film moet het verder vooral hebben van de complexiteit en tactieken van het besturen van de militaire vesting. Tja ls je eigen baseert op een gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog, staat de uitkomst natuurlijk vast! De beschieting van het schip halverwege was ook erg mooi in beeld gebracht. De cast is prima, maar het tempo en toon lopen niet soepel en daardoor sleept het soms. Uiteindelijk een degelijke film die op momentjes wel oké is.

Tweede verfilming (er zijn er drie) van een toneelstuk (van Maurice Maeterlinck) over Mytyl en haar broertje Tyltyl. En lijkt enorm veel op het jaar daarvoor uitgebrachte The Wizard of Oz, inclusief het zwart/witte begin. Maar dan wel met een meer moralistische en zoetsappigere boodschap. Het zal de eerste flop voor Shirley Temple zijn. Die zwart/wit beelden zijn trouwens aan het verhaal toegevoegd, en verwezen naar de oorlog die in Europa gaande was. Nadat de kinderen zijn gaan slapen gaat de film over in kleur en staat de fee Berylune voor de deur. Zodra zij de hond Tylo, poes Tylette en het licht in mensen heeft veranderd begint de zoektocht naar de blauwe vogel. Ze komen in het verleden, het land van Luxe, in de bossen en in de toekomst. En dat allemaal met een suikerzoet moraal. De film vergeet hierbij domweg de basis-missie om magische te zijn. Nu heb ik het verhaal niet gelezen maar er schijnt daarin nog een wat duistere kant te zitten, dit was een mooi tegenwicht geweest en een aangename afwisseling . Die afwezigheid van magie en avontuur zijn nu de reden waarom de film niet is geslaagd.

"Some art isn't meant to be understood but appreciated"

Blauwe rozen worden vaak gebruikt om het mysterie of het onbereikbare te symboliseren, omdat ze niet in de natuur voorkomen. Tja en een mysterie was het zeker! Er was veel dubbelzinnigheid, veel ruimte voor interpretatie, liefdesuitingen aan David Lynch ('Blue Velvet', 'Twin Peaks') en eerlijk gezegd was het ook een beetje rommelig.

Geïnspireerd door, zou op zichzelf prima zijn geweest, maar het feit dat deze hele film met elkaar is verweven door andermans materiaal, zorgt ervoor dat hij minder geïnspireerd overkomt en veel meer een eerbetoon is...Desondanks is het lastig om al te streng te zijn, wetende dat de regisseur-schrijver George Baron 16 was toen hij eraan begon en 18 toen hij deze voltooide. Het is een prestatie om op een jonge leeftijd een speelfilm met artistieke flair te creëren.

Rechercheur Dalton en rechercheur Lilly krijgen de opdracht om de zaak rond Sophie te onderzoeken. Tijdens het speurwerk wordt hun leven op zijn kop gezet en verandert de realiteit in surrealistisch. onbegrijpelijke nachtmerries van "Hollyweird" in suikerzoete kleurtjes van de jaren '50. Wat volgt is een film die, dankzij de cinematografie even mooi als vreemd is. En zeer ambitieus, met flink wat decors (kijk eens naar het behang van de kamers), kostuums die op de jaren '50 lijken en een heldere, mooi pastelkleuren

Bovenstaande opmerking uit deze film is waarschijnlijk bedoeld voor de kijkers die zich afvroegen; wat ze nu weer hadden gekeken...of wat de film eventueel betekent. Het is duidelijk juist bedoeld om geen verklaringen te geven. Misschien is het zelfs raarheid omwille van de raarheid. Niet dat het zo slecht is (dat is het niet!) maar je moet dus het uitgangspunt en surrealistische wereld accepteren. Tja en het low-budget-gevoel help ook niet mee. Velen haken waarschijnlijk bij deze film af!

Aardige maar wel een gedateerde film. Vaak wordt gedateerd met Cheesy in verband gebracht maar in dit geval is thema sterk verouderd. 1976 is zo'n beetje het post-hippietijdperk en vele experimenteerde met de drugs LSD. Laat die drugs nu samen met de politiek de boosdoener zijn van alle problemen En ondertussen laten we dan wel een discotheek zien(partydrugs kwamen later denk ik)? Zalman King die sommige misschien kennen van de licht erotische films als bv. ‘Wild Orchid’ (1990) Het is geen briljant acteur maar wel een bijzondere verschijning. Direct aan het begin speelt hij in een scene die elk logica tart en die daarnaast ook nog bar slecht was. De reactie op een verschrikking was echt tenenkrommend. Gelukkig is dat het enige minpunt in een charmant aardig tijdwerkje met hier en daar wat zeer leuke scenes van regisseur Lieberman. saillant detail: Er komt een omgeving/buurt in voor die later ook in ‘A Nightmare on Elm Street’ (1984) zal te zien zijn.

De film is geen meesterwerk het is misschien zelfs verschrikkelijk maar wat is het een gave film! Laat ik met het negatieve beginnen. Scene's stoppen abrupt of de 'kleding' kan soms middenin een scene veranderd zijn en soms duidelijk uit een totaal andere tijd. Psycho-analytisch teksten om het wat meer diepgang te geven. Nee, daarin valt de film zeker niet mee maar verder is de film entertainend in al zijn eenvoud. Richard Burton speelt een Baron die als oorlogsheld op zijn landgoed woont. Er zijn verwijzingen naar Nazi- Duitsland maar de symbolen zijn vervangen. Was het Oosterijk of Hongarije? het is niet van echt belang. Hij trouwt met een Amerikaanse (Joey Heatherton) en hierna ontvouwt zich langzaam een luguber horrorplot. Door middel van flashbacks zien we een heel scala aan prachtige vrouwen voorbij komen. Stuk voor stuk krijgen we deze dames in hun Eva kostuum te zien. Waaronder ook Raquel Welch. Wat moet Richard Burton een gelukkig man zijn geweest. De vele kamers in het kasteel waren zeer mooi vormgeven. Het acteerwerk niet slecht. Kortom de film straalt één en al plezier uit. Met twee regisseurs aan het roer namelijk oude rot Edward Dmytryk en de onbekende Luciano Sacripanti, met de verschillende tijden en de leentjebuur van zoveel verschillende elementen had de film zo Hongaarse goulash kunnen heten. Wat een heerlijke campy film!

Hé weer eens een piratenfilm!! Het verhaal is enigszins formulematig,maar veel in deze film werkt; prima sfeer, solide enscenering en brute actiemomenten! Het zorgt ervoor dat de film de hele tijd vermaakt.Toch is er ook het gevoel dat hier meer mogelijk zou zijn geweest. Wat meer avontuurlijker en minder simpele actiefilm...De personages blijven nu wat oppervlakkig en sommige wendingen lijken voorspelbaar.Maar hoe dan ook wel een vermakelijke tijd!

Een afgelegen onderzoeksstation, een klein team van wetenschappers en een dreiging: het zijn basis-ingrediënten die elke horror-fan bekend in de oren zal klinken! Helaas weet deze Oostenrijkse Creature Feature film maar voor de helft te overtuigen. Regisseur Marvin Kren kan maar niet beslissen of hij een serieus klimaatverandering-horror of een komedie op het scherm wil brengen. De eigenzinnige personages in deze film doen de film niet echt goed! Ze zijn komische misplaatst. Maar gek genoeg zijn er wel ouderwetse praktische effecten en die hadden zeker charme! Het is dan ook een beetje jammer dat de hectische camerabewegingen en schaarse verlichting het beperkte budget proberen te verbergen. Tja en het einde... dat kwam een beetje uit de luchtvallen... en rees bij mij de vraag; "Is dit het nu? Wat moest dat betekenen?"

Boar is een leuke, maar gebrekkige, monsterfilm. En alhoewel het officieel geen reboot/remake is van Razorback (1984) lijkt de film wel op een soort hervertelling van genoemde film. Maar dan zonder de bizarre personages. Beide films spelen zich af in Australië, beide hebben personages die op zoek zijn naar vermiste personen en beiden richten zich op een gigantisch moordzuchtig varken. De film begint hoopgevend met John Jarratt(Ken) en Roger Ward(Blue) twee bierdrinkende oudjes die zich opwerpen als een stel helden. Echter na verloop van tijd maken ze plaats voor andere personages. Deze zijn vooral vervelend en saai. Het wil natuurlijk wel wat zeggen als body-builder Nathan Jones (Bernie) hier de beste acteerprestaties levert. Hij speelde ook al in Charlie’s Farm (2014) de vorige film van regisseur Chris Sun. In deze film is er trouwens ook nog een leuke verwijzing naar die film. Verder is ook horrorcoryfee Bill Moseley weer aanwezig. Als je vond dat één van de struikelpunten in Razorback was dat je het monster niet goed hebt gezien, dan kom je bij deze film zeker beter aan je trekken. Of dit een verbetering was? Ikzelf vond van niet! Juist de stukken waar het wilde zwijn niet helemaal te zien overtuigen beter dan wanneer we het CGI-varken wel zien. Qua gore en bloed is er gelukkig niet veel te klagen! Al slaat ook de verveling toe ondanks dat de speelduur maar 96 minuten is. Het verhaal is niet al te moeilijk en dat maakt dat "Boar"nog wel vermakelijk is maar door een slecht presterende cast, het uitblijven van echte enge horror is het ook niet veel meer!

Aardige maar rommelige thriller waarin een "exclusieve" school niet blijkt te zijn wat het moet zijn. Er had domweg meer in de film gezeten! Dit komt vooral doordat regisseur/schrijver Boaz Yakin een paar niet goed overdachte zij-lijntjes aan het verhaal heeft toegevoegd. Het historische verhaal over de grootmoeder maakt de film vooral rommelig want die is totaal niet goed geïntegreerd in het algehele verhaal. Geen idee waarom er WW2 antisemitisme en joodse overleving in de film werden verwerkt? Eerst zien we grootmoeder verschijnen in Jacob (Luke Prael) nachtmerries maar later duiken de beelden zonder reden op (flashbacks?) Jacob's travestie / dubbelzinnige seksuele identiteit voelt meer als window-dressing dan een echt legitiem persoonlijkheidskenmerk. Ook de relatie met en hoe die eindigde met het meisje Christine (Sterling Jerins), werkte (bij mij) niet. En dan is er nog de afronding deze was naar mijn smaak te Happy. Zeker in contrast met de reden waarom ze naar het internaat gestuurd waren. De onbekende cast was goed,inclusief de tieners. De filmografie en montage weten nog wat van de film te redden maar het matige scenario doet meer kwaad dan goed!

Dit is een zeer onspectaculaire film De rijke zwangere vrouw Ana bouwt een band op met de ingehuurde zwarte huishoudster-kinderoppas Clara om tijdens haar zwangerschap voor het huishouden te zorgen en na de geboorte voor het kind. In de eerste helft is het ruwweg een uur wachten op de bevalling; natuurlijk gaat Ana raar gedrag vertonen maar op een lesbische relatie, yoga-dansjes en wat klein bloedvergieten na, gebeurt er niet veel. Sowieso vraag ik me na een uur af waar is de fantasie en horror?

Na het uur zijn er paar aardige effecten waarna er van de eerste naar de tweede helft wordt overgestapt door een muziekje om vervolgens Clara en de inmiddels zevenjarige Joel dansjes te zien doen en ander zoetsappige drama over een opgroeiend kind. Er zijn ook een paar metamorfoses waar een CGI-creatuur (best wel lelijk) wordt getoond. De makers weten het kennelijk zelf soms ook niet meer en gooien en er dan maar een zielig liedje in. Oef en dat einde...alsof Disney een film over het monster van Frankenstein had gemaakt..?

Tja dit is de zoveelste film die sociaal drama met een horrorelement combineert maar waar het knapste is dat het ondanks het opgeleukt is met horrorelementen compleet weet te vervelen. Zucht...het is natuurlijk allemaal metaforische ...zwangerschap is angstig ... gevolgd door opvoeden is zwaar...of zoiets? Ach...een plot wat ondertussen al zo vaak is gedaan dat er geen verrassingen meer zijn, oké netjes gefilmd maar het duurt gewoon te lang!

Een thriller met één man dat zich volledig afspeelt op een boot op open zee en dat met een lengte van anderhalf uur, ik kon me niet voorstellen dat dit heel spannend kon zijn of blijven! Er was dus een risico dat het voorspelbaar, eentonig en vooral een saaie film zal gaan worden. Maar de film was spannend? Ja, zeker! Echter eng? Niet echt.Toch wist het mysterieuze element me tot eind te intrigeren. Doordat de zeiler/ visser in verschillende moeilijkheden belandt, denk daarbij aan een vreemd soortig schaakspel tegen de boot Aeolus, (Griekse God van de Wind) aanschouw je sommige gebeurtenissen met ingehouden adem. Daarnaast weet ook het mysterieuze aspect de film interessant te houden. Is er toch nog iemand aanwezig op de boot? Heeft de zeiler veel domme pech? Of is er toch nog meer aan de hand? Terwijl er bijna geen dialoog was, weet deze film van vader Winston Azzopardi (de regisseur) en zoon Joe Azzopardi (de acteur) me door net even anders te zijn, best aangenaam te verrassen!