Bloodlust: Subspecies III (1994)

Zoals het een goede Full Moon Studio's beaamt, wordt elke kans benut om uit hun films zoveel mogelijk geld te kunnen slaan. Zodoende werden er ook niet één maar direct twee vervolgfilms tegelijkertijd opgenomen. Voordeel daarvan is wel dat het verhaal ook echt zich voortzet en niet iets bedenkt om je een reden te geven voor een vervolg. Tja en deze is dus, eh, meer van hetzelfde...

De cast blijft uiteraard ook ongewijzigd. Anders Hove is de Nosferatu-look-A-like vampier Radu, William Shatner's dochter Melanie Shatner is de zus en Denice Duff gaat verder als haar rol van Michelle en we zien meer van… 'Mummy' (ze deed niet veel en was dus ook veel minder leuk) Ze hebben ditmaal gewoon niets anders te doen dan naar de stad Boekarest te gaan en dan terug naar het kasteel, dan terug naar de stad, en dan... Alles wordt uit de film gehaald om maar aan voldoende lengte te komen. Ook de horror is hier nauwelijks aanwezig, het concentreert zich meer op personages en hun problemen. Er werd zelfs een soort actieheld opgevoerd om de kasteelmuur te bestormen om vijf minuten later weer af te voeren.

De film eindigt dan wel weer met de 'subspecies' waar in de titel aan wordt gerefereerd, (en compleet ontbraken in deel 2) dit zijn Caymation- demoontjes die zich vormen uit het bloed van Radu. Deze film is niet verschrikkelijk, maar het lijkt alsof het mosterd na de maaltijd was. Het script had wat meer rekening moeten houden dat er ook twee films werden geschoten. Tja...het resultaat is nu gewoon minder

Een absoluut onding met een merkwaardige herindeling van de genres. Regisseur Ted Nicolaou boekte met het tweede deel een lichte vooruitgang qua vormgeving, maar wilde die lijn op een verkeerde manier episch doorzetten met deze nieuwe reekstoevoeging. De dramatiek wordt aanzienlijk opgevoerd ten koste van de horror en laat dat nu niet zijn waar een serie als Subspecies van profiteert. Het erbarmelijke acteerwerk resulteert namelijk onder andere in oninteressante relatieverhoudingen en gezever dat eindeloos doorgaat. Bijna een geheel uur wordt gespendeerd aan uitdieping van de personages, om vervolgens (eindelijk) de wat griezeligere finale uit de doeken te doen. Het personage van Anders Hove is ondertussen uitgeblust en het verhaal doet weinig anders behalve zichzelf nodeloos uitrekken en bekende inhoudselementen opnieuw doorvoeren. Stevige miskleun van Nicolaou binnen een reeks die sowieso weinig hoogstaande kwaliteit heeft geleverd, waardoor het er nog extra in wordt gewreven.