Meningen

Veel lof voor regisseur Cathy Yan die met haar eerste lange film er echt iets leuks van heeft weten te maken! Humor en actie verpakt in een fijne comic-achtige stijl. Niemand uit de overwegend vrouwelijke cast lijkt dit alles te serieus te nemen en hun plezier spat van het scherm. De settings zijn kleurrijk en passen helemaal bij de glitter en glamour van het personage Harley Quinn terwijl zij regelmatig de vierde muur doorbreekt om het publiek in haar avontuur mee te trekken. Harley Quinn (Margot Robbie) is klaar met mannen en probeert te emanciperen. Daarin vind ze een aantal medestanders: Black Canary (Dinah Lance), Huntress (Helena Bertinelli) en Renee Montoya. Ze moeten de jonge Cassandra Cain (die later, Bat-girl zal worden, na Barbara Gordon aka Oracle) redden uit de klauwen van Black Mask (Ewan McGregor) Uiteraard gebeurd dat met zeer goede actiescènes. Een klein beetje minder was; dat het een iets te grote Harley Quinn show was, er is te weinig werd gedaan met de gave van Black Canary en ook Huntress. Het doet echter niet af dat de film erg veel plezier uitstraalt en eigenlijk vraagt om meer.

De tweede film van regisseur Jonathan Glazer, gaat ten onder aan zijn eigen prestigieuze visuele beelden. Het is het soort aankleding waarvan recensenten smullen. Maar er is helaas te veel aandacht voor de vormgeving wat ten kosten gaat van de spanning en intelligentie. Elk oplettende kijker weet "het" binnen 10 minuten na aanvang van de film! 'Birth' is dus geen film die je op het puntje van de stoel zal doen laten zitten. Minutenlange close-ups en vele “long takes” halen elk tempo uit de film. Hierdoor wordt de film traag en langdradig. Toch weet de film nog betrokkenheid bij de toeschouwer te genereren, wat te danken is aan Nicole Kidmans overtuigende invulling van haar rol. Haar gevoelens en twijfels, haar onsterfelijke liefde voor haar overleden man die ze maar niet weet los te laten, en de projectie van haar mans eigenschappen op het jongetje, waardoor ze daadwerkelijk verliefd op hem lijkt te worden vormen het meest intrigerende aspect van de film. De manier waarop Anna verkiest om, emotioneel gezien, met de informatie van deze jongen om te gaan, is wat de film dus nog enigszins interessant maakt. Mooie beelden, een geweldige cast maar helaas een te slap verhaal.

Zwangerschaps- en moederschapshorror met een Frankenstein-twist. De gevolgen van het spelen van God en de ethiek van medische vooruitgang vanuit een feministisch perspectief. Deze film draait om twee verschillende vrouwen: Alleenstaande moeder Celie, is verpleegster op de kraamafdeling van een ziekenhuis In hetzelfde ziekenhuis is Rose (Marin Ireland) daarentegen een emotieloze Patholoog die geïsoleerd werkt en leeft met een fixatie voor de dood. Plotseling slaat voor Celie's zesjarige dochter Lila een tragedie toe, dat beide vrouwen naar elkaar leidt.

Alhoewel de film enkele verontrustende en grafische scènes laat zien, zijn deze niet bedoeld om te schokken. Er zijn onderweg een paar scenes waarbij Lila's regeneratie uit de hand lijkt te lopen die de horror-kant uit lijken te gaan maar het is ook niet echt een monsterverhaal. Het is dan ook geen horror maar meer een medische thriller. Maar het maakt het zeker geen slechte film!

De film is dus vooral een karakter-gedreven en weigert om de personages te beoordelen. Het zijn gebrekkige en gecompliceerde mensen die keuzes maken om te beschermen en te behouden wat het belangrijkst is. Beide actrices leveren zeer geslaagde vertolkingen. De sfeer die ontstaat is treurig, met gedempte kleuren van ziekenhuis-lijkenhuis-groen. Goed einde, en voor het grootste deel te overtuigen en medeleven te genereren.

Een extreem trage zwangerschapshorror die zwaar leunt op verdriet en emotie. De kwelling van een lesbisch stel dat een kind wil. Het ziet er netjes uit en de toegewijde acteerprestaties van Alice Kremelberg en Juani Feliz zijn best sterk te noemen. Maar helaas werken de speelduur, het tempo en het gebrek aan schokkende momenten of goede moorden de film tegen. Gedurende de speelduur zweeft de film zo'n beetje langs elk horror-subgenre; Spookhuis, heksen-covens, occulte rituelen, iets bovennatuurlijks, iets demonisch, psychologische inzinking, folklore en zelfs hints naar een vervloekte stad. Misschien is het met goodwill, ambitieus te noemen, maar deze willekeurige aanpak kwam bij mij over als de zoveelste doorsnee zwangerschapshorrorfilm. Deze film doet gewoon nooit pogingen om eng te zijn.

Het idee van deze B-horrorfilm, het slachten van slachtoffers via bekende bordspellen, (licentieovereenkomsten zijn duur, dus de spellen hebben niet hun echte naam)is erg goed maar het budget is helaas te beperkt. In de openingsminuten zie je Tony Todd (Candyman) ook nog even om als een soort horrorpresentator. Het verhaal gaat over de allereerste zwarte seriemoordenaar (die een belachelijk masker droeg) en enkele tieners die als onderdeel van een bende-inwijding inbreken bij een huis van de beruchte seriemoordenaar Bitch Ass. De acteerprestaties zijn niet al te goed maar de manier waarop het gefilmd was oké en het verhaal was over het algemeen vermakelijk. Er is niet veel rood spul voor de gorehounds, maar als solide uitgevoerde Slasher met een snufje humor en een beetje hart en ziel, dan is het aangenaam om wat tijd door te brengen in het Huis van Bitch Ass.

Aardig maar de makers spelen teveel op safe en het randje van de goede smaak durven ze ook niet echt op te zoeken. Hierdoor blijft het de film net iets te tam om beter te zijn. Aan het begin van de film zien we vrij slechte found footage waardoor ik schrok en vermoedde dat het weer eens niks ging worden. Gelukkig viel dat dan nog mee. Want nadat Elma Begovic gebeten wordt schakelt de film over naar betere gewone beelden. Alhoewel de cast middelmatigheid blijft presteren. Toch zal je moeten wachten tot de film op de helft is want dan zien we Casey's vrienden op een verrassingsfeestje ‘BABIES! BABIES! BABIES!’ scanderen en gaan de remmen wat meer los. Nu vond ik de uitwerking van het soort insect waar ze in transformeert te wensen overlaten. (misschien lag dat meer aan de Freek Vonk in mij) Verder is Bite best een aardige body-horror maar mistte ik net dat beetje meer.

"So the fine line between war and murder is distance."

Een meer psychologische en morele Tweede Wereldoorlog-film waarin de Britse legerofficieren kapitein Jimmy Leith (Richard Burton) en majoor David Brand (Curd Jürgens) een gewaagde commando-missie krijgen toegewezen om documenten uit het hoofdkwartier in de Libische plaats Benghazi van generaal Erwin Rommel te stelen. Echter tussen beide heren hangt spanning omdat mevrouw Brand eerst iets met Leith heeft gehad.

Een low-budget mannen-op-een-missie-film dus maar slim genoeg om niet met het vaak voorkomende kameraadschap onderling te komen. Er is geen mythologiseren, in oorlog zijn er geen helden. Er is een klein beetje actie maar niet veel! Er zit ook een liefdesverhaal in de film maar ook deze eindigt verrassend. De iconische Christopher Lee is ook te zien in een bijrol, in deze verder prima oorlogsfilm waar de overlevenden alleen achterblijven met hun eigen schuldgevoelens, angsten en illusies.

De titel van deze film is een beetje misleidend omdat het niet specifiek over de strijd bij Sevastopol gaat. Deze film is het biografische verhaal over de Sovjet-Oekraïense Lyudmila Pavlichenko, bijgenaamd 'Lady Death' die een van de dodelijkste sluipschutters in de Tweede Wereldoorlog was.

De film volgt haar net voordat ze naar een sluipschuttersschool wordt gestuurd en je ziet haar vervolgens bij gevechten in de Slag om Odessa, de verdediging van Sevastopol. Dit wordt regelmatig onderbroken door beelden van haar Amerikaanse tournee waarin ze campagne voert voor Amerikaanse steun en vriendschap sluit met Eleanor Roosevelt. Er werd zelfs even stilgestaan bij het liedje wat Woody Guthrie over haar schreef; het nummer "Miss Pavlichenko". De flash-forward vond ik dan weer niet zo geslaagde keuze.

De film is verder over het algemeen redelijk goed gemaakt. Er zijn zelfs een aantal goed uitgevoerde CGI-scènes met luchtgevechten tussen Polikarpov's en Messerschmitts. Al met al best een fatsoenlijke biopic over de Red Sniper, Held van de Sovjet-Unie

Regisseur Roy William Neill is vooral bekent om zo'n beetje alle jaren '40 Universal Sherlock Holmes films. In 1946 kreeg hij de kans om deze film te maken, het zal zijn laatste worden. Hij stierf aan een hartaanval kort na de film.

Een mijlpaal binnen de film-noir was deze B-film natuurlijk niet maar de film bezit wel een paar elementen waardoor hij zeker meer dan het bekijken waard is. Het plot is gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich (Hitchcocks Rear Window) en zit prima in elkaar. Zo is de identiteit van de moordenaar niet direct voor de hand liggend en wordt het onbeantwoorde liefdesplot met aanzienlijke finesse behandeld. June Vincent brengt de loyale huisvrouw die detective gaat spelen om haar man uit het gevang te houden, ondanks deze vreemdging, nog redelijk geloofwaardig en Peter Lorre... tja was Peter Lorre, Ditmaal als de foute nachtclub-eigenaar. Dan Duryea als dronkaard in de mannelijk hoofdrol was ook een goede zet. De film heeft een fantastische opening maar had hierna net iets meer spanning en atmosfeer mogen bezitten. Maar dat neemt niet weg dat het best een plezierige film was! Zeker als er ook nog twee zeer leuke one-liners (die hieronder staan) in zitten!

When is he gonna learn you can't drink it as fast as they make it?

I had a wife that needed killing and you had a husband that took care of it...

“That was the summer I got breasts and fought vampires,”

Zwakke YA-vampierfilm met een sociaal geweten uit de tweede serie van "Welkom bij de Blumhouse" (een samenwerking van Amazon en Blumhouse) Geregisseerd door Maritte Lee Go, die hiermee haar eerste lange speelfilm aflevert en geschreven door Sherman Payne die ook schreef aan de Scream tv-serie.

In de film speelt Asjha Cooper ( There's Someone Inside Your House) als Shawna, een tienermeisje die samen met haar beste Mexicaanse gay-vriendje Pedro, haar crush Chris en het blanke meisje Grania vechten tegen vampiers in New Orleans. Het had wel iets weg van de Scooby Doo-vriendenclub. De hoofdrolspeler, Asjha Cooper is een leuke verschijning (alleen een 27 die een 15-jarige speelt?) en deed me een beetje denken aan een donkere Buffy the Vampire Slayer.

De film doet veel moeite om de sociaal- economische situatie van post-Katrina en de Black-ervaring in New Orleans te verwoorden. Dit past niet goed bij de poging bij de ​​speelse, Buffyesque tiener-toon. Uiteraard weet je waar de climax naar toe gaat. Het is tenslotte de klassieke vampierschurk maar als je hem vervolgens met weinig meer dan toespraak belast is dat niet heel indrukwekkend. Technisch rammelt het ook een beetje slordige verlichting tijdens de gevechten. Het weet ook nooit meer te worden dan een tv-productie. Waardoor het meer om vriendschappen en tienerromantiek gaat dan om horror of iets te serieus.

Dit is een van vier films (moeten er acht worden) die het productiebedrijf Blumhouse voor Prime Video, de streamingdienst van Amazon maakte onder de noemer 'Welcome to the Blumhouse' Nu ben ik toch al niet de grootste fan van BH simpel omdat men te dicht tegen het thriller-genre aan schuren Maar als dit representatief gaat worden voor de rest van de reeks dan is het niet best gesteld! De film duurt te lang en het griezelgehalte valt enorm tegen. De film kom niet heel veel verder dan een doorsnee Tv-film. Iets wat wordt versterkt doordat je, Phylicia Rashad (Misses Huxtable uit de Cosby show) in een witte doktersjas ziet. Nee sterk kan ik deze film niet noemen, ook omdat de film nergens naargeestig wordt. Het werd nergens veel meer dan een film over ontspoorde moederliefde die verandert in een psychologisch drama. Tja en dan helpen de de eenvoudige (bijna armoedige) sets en low-tech VFX ook niet echt mee!

“Just drive for now”

Er zijn veel negatieve reacties te vinden voor deze film en tot op zekere hoogte begrijp ik het ook wel. De film bezit voor een groot gedeelte maar één locatie; namelijk een door Nick Frost bestuurde taxi. Het betekent dat er ook veel dialoog in de film zal zitten. Maar ben wel fan van dat droge Engelse ondertoontje en het afspelen op één locatie. Ook zeker een paar keer moeten lachen! Daarnaast is er voldoende bovennatuurlijke, mysterie en dreiging En zelf een klein beetje effectieve bloederigheid.

Voor mij als jarenlange horror-fan was er dus genoeg te beleven. Ook een dubbelzinnig einde wordt vaak niet gewaardeerd. Daardoor vermoedelijk een echte hate-of-love-it film! Want vond dit tocht een goed gemaakte film met prima acteerprestaties en een griezelige sfeer. Na een behoorlijk effectieve opener, stapt Anne, een jonge vrouw die twijfelt over haar relatie en haar gewelddadige verloofde Patrick, in een Londense zwarte taxi.

Er hangt vanaf dat moment een gespannen sfeer; hoe langer het stel achterin de taxi zit, hoe meer ze ervan overtuigd raken dat er iets ernstig mis is. Wat is er aan de hand? En waar kom opeens die spookachtige aanwezigheid vandaan? Het verhaal ontwikkelt zich op een broeierige, onvoorspelbare manier, waardoor ik de hele tijd op het puntje van je stoel zat. Nog iets meer geholpen door de goede ondersteunde elektronische muziek. Voor mij toch een zeer solide filmbelevening!

Dat regisseur Larry Cohen gave horrors maakte was ik al achter! Maar dat de man ook zo goed uit de voeten kon met blaxploitatiefilms … De van de regisseur bekende stijl van handcamera gedraaide scènes werkt ook erg goed op de straten van Harlem. En geven alles een bepaalde rauwheid. Black Caesar heeft daarnaast veel hart en ziel en meer maatschappelijke ambitie dan zijn veel van zijn leeftijdsgenoten. Met zijn verhaal van opkomst en ondergang van een gangster heeft veel gemeen met latere films als Scarface (1983) en American Gangster (2007) De film draait om Tommy Gibbs, een jochie die schoenpoets in het Harlem van de jaren '50 waarna het vooruit gaat naar 1965. Waar Tommy (nu gespeeld door Fred Williamson) een genadeloze zwarte killer is geworden. De vereiste actiescènes meer dan prima, de aanval op een maffia-villa was zelfs bijzonder indrukwekkend. Naast de sterke performance van Williamson helpt het ook dat de film wordt begeleidt door een geweldige muzikale soundtrack van James Brown, die past prima bij de filmbeelden. Al was dar ook mee bekend omdat het nummer "The Boss" regelmatig is gesampled. De vele actie, de soms wat amateuristisch gespeelde rollen en het “low budget”-karakter van de speelfilm zijn dan ook zeer onderhoudend! Een goede film in zijn genre!

Er is hier inderdaad niet echt veel horror. Wel zijn er gotische horror-elementen uit de Universal's horrortitels uit de jaren '30 en '40 die lange tijd, zo kenmerkend de sfeer bepaalde. Het oud donker kasteel met de benodigde kerker, de wind, de mist en de herberg met onvriendelijke lokale bevolking, (Leuk weetje; die herberg 'The Green Man' is ook de naam van de herberg in 'The Wicker Man') Er is een gebochelde dienaar en zelfs een kamer vol alligators.

Het begint met een Poe-achtige "begraaf de gedrogeerde man niet levend!" Afgezien daarvan zijn er eigenlijk alleen wat lichte thriller-elementen; waarin Beckett (Richard Greene) het mysterie moet oplossen voordat de graaf zijn identiteit ontdekt. Voor merendeel is het dan ook een kostuummelodrama met het nodige vleugje romantiek. Maar het is nooit minder dan behoorlijk vermakelijk. Dit is te danken aan paar dingen: een eenvoudig script visueel er mooi beelden en een aantal goede uitvoeringen van de hoofdrolspelers.

Vooral de aanwezigheid van horroriconen Lon Chaney Jr. en Boris Karloff geeft deze film net dat ​​beetje extra. Ondanks dat ze met hun rollen niet veel schermtijd kregen en Chaney's rol zelfs geen tekst bezit. De echte schurk was in deze film, graaf Karl von Bruno en Stephen McNally zette hem prima neer! Let ook eens op de stem van Fender, één van de bedienden van de graaf!? Dat is Henry Corden die vanaf 1977 de stem van Fred Flintstone zal gaan doen! Om het af te sluiten, sluit ik me aan bij een citaat van een ​​personage uit de film, 'een waanzinnig avontuur'.

Ondanks dat er maar erg weinig wordt gedaan met het verhaal van Edgar Allan Poe waar deze film op gebaseerd is. Heeft deze behalve dat het de eerste samenwerking van Boris Karloff,en Bela Lugosi is een paar andere fijne pluspunten. Regisseur Edgar G. Ulmer heeft dan ook een goede leermeester gehad. Doordat hij de assistent van F.W. Murnau (Nosferatu (1922) en Faust (1926) was. Daardoor ziet de ‘The Black Cat’ er erg stijlvol uit. Nada we kennisgemaakt hebben met Peter (David Manners) en Joan Alison (Jacqueline Wells) in de trein,komt ook Dr. Vitus Werdegast (Bela Lugosi) in hun wagon erbij. Deze biedt ze een lift aan maar door een ongeluk belanden ze algauw in het huis van Hjalmar Poelzig (Boris Karloff), een bekende van Dr. Werdegast. En van dit huis krijgen we prachtige beelden. Helaas blijft het wel bij die mooie sets want door een krappe speelduur van 65 minuten mankeert er wel veel aan de voortgang van het verhaal. Zo wordt er niet uitgelegd waarom Dr. Werdegast een fobie heeft voor zwarte katten. Iets wat wel belangrijk is als de titel er naar verwijst. Gelukkig spelen de twee horror-grootheden zo als vanouds. En vooral Boris Karloff is grandioos Meest memorable is als Karloff, tijdens een spelletje schaak en Peter Alison de telefoon probeert te gebruiken, zegt: (“The phone is dead? Did you hear that, Vitus? Even….the phone….is dead.”) en dat dan met een verschrikkelijke duivelse glimlach dat de rillingen over je rug lopen. Een topper is het niet geworden daar voor zijn er teveel mankementen maar een krap uurtje plezier heb ik er wel aan beleeft.

Regisseur Stuart Gordon die voor de vorige aflevering van Masters of Horror zijn vijfde Lovecraft-film maakte, overtreft zijn eigen hier door samen met en zijn schrijfpartner Dennis Paoli met een erg mooie herwerkte versie van Edgar Allan Poe's The Black Cat te komen. Dit is de vijfde verfilming (zesde als ik de korte film met Peter Lorre uit Tales of Terror (1962) meetelt) van dat verhaal.Toch brengende heren een erg goede toevoeging; ze vervlechten namelijk Poe's verhaal met elementen uit diens persoonlijke leven. Compleet in zwart-wit/sepia-achtige tinten, authentieke kostuums, en klassiek sets die zorgen voor de juiste atmosfeer. Schrijver Poe (een rol van Jeffrey Combs; Re-Animator (1985) worstelt met alcoholisme, writer's block, chronisch geldgebrek en de ziekte van zijn vrouw en de zwarte kat Pluto wordt door hem gezien als de schuldige en moet het ontgelden, de kat neemt vervolgens wraak. De film bezit niet veel gore (ze zijn er wel!) maar wel zijn er een paar erg mooie bloederige scenes die volkomen recht doen aan gotische sfeer. Absoluut prachtig; en voor mij is deze 'The Black Cat' de favoriete aflevering van seizoen 2.

Veelal wordt deze film genoemd als een klassieker. Ik ben dan voor een gedeeltelijk mee eens. De telefoontjes lijken een grote inspiratiebron voor Scream te zijn geweest. Daarnaast vond ik het zeer interessant om nu eens niet de killer te weten. Maar daartegen staat dat de kills zelf eigenlijk erg tam en oninteressant zijn. Vaak zelfs niet eens in beeld. Ik heb zelfs oudere films gezien die meer gore hadden dan deze. En ook vond ik het raar dat de twee personen die de film kleur gaven, beide al zeer gauw het loodje leggen.

Het is 1348 en de Zwarte Dood trekt rond in Europa. Ook Engeland wordt geteisterd door de pest. De bisschop heeft een onder leiding van de religieuze ridder Ulrich (Bean) een onderzoeksteam samengesteld om geruchten te onderzoeken over een dorp dat tot dusverre bespaard is gebleven van de builenpest. Daarmee is dit een fijn periodestuk over een epidemie die in 14e eeuw de kop opsteekt, .

Nu wordt deze film soms omschreven als een horrorfilm. Maar dat is niet echt een terechte benaming. Er zijn enkele horrorelementen aanwezig, maar de film is op dat vlak redelijk ingetogen. De film kan je beter omschrijven als een historische mysterie, want dat dekt de lading denk ik beter. Veel blijft dus buiten beeld, maar er zijn wel treffende geluidseffecten van door zwaarden doorboorde lichamen en door paarden uiteengerukte personen die je een rilling kunnen bezorgen.

Qua productie is dit ook een beetje een gekke film want ondanks een bijna compleet Britse cast (er is ook een Nederlandse bijdrage in de vorm van Carice van Houten en Tygo Gernandt) is het volledig gefinancierd door Duitsland en eveneens opgenomen in Duitsland door een Duitse cameraman. Echter het was wel een hele goede cast met oude bekende Sean Bean en de toen nog vrij onbekende Eddie Redmayne, die heden ten dage onder andere bekendheid geniet als Newt Scamander uit Fantastic Beasts.

Wat de film erg goed doet is de periode van de Late Middeleeuwen natuurgetrouw laten zien De Kerk verloor inderdaad zijn greep op de bevolking, de angst reageerde. Roverbendes terroriseerde de wegen. Groepen flagellanten (zelfkwellers) die zichzelf kastijden trokken rond. In de film maakte men zelfs melding van de nieuwe longbow, die toen in gebruik werd genomen. Maar het zat zelfs in kleine details als slechte tanden. Het leven was vuil, hard en er heerste voortdurend dreiging

Enige minpunt was de aan het einde van de film opgevoerde soort van heksenvervolging. Er was natuurlijk veel bijgeloof en daar behoorde ook zeker de angst voor heksen toe maar de echte heksenvervolging begon pas in de 15e eeuw De pestepidemieën hebben er zeker toe bijgedragen maar minderheden (Joden, bedelaars en mensen met lepra) kregen veel vaker de schuld.

Enfin een kniesoor (als ik) die daarop let! Huiveringwekkend wordt het niet maar de film bied wel een mooie afwisseling tussen een goed film-avontuur en een geloofwaardig kijkje in het duistere middeleeuwse leven tussen hoop en vrees, tussen de duivel en God.

Oké een haaienfilm of zijn grotere voorganger megalodon-film, dat kan cool zijn, toch? En ja ik weet dat er een overgrote meerderheid van haaienfilms goedkope onzin is. Maar ik weet niet zeker of ik dit zelfs wel een haaienfilm zou noemen? De film opent met een scène die me deed denken: "Oh nee, waar ben ik aan begonnen." Om vervolgens een paar dingen te doen waardoor ik dacht: "Wacht, dit is wordt toch misschien fatsoenlijk." Maar helaas....

Het is onduidelijk of regisseur Adrian Grunberg (Ik dacht echt dat dit een eerste keer was dat de regisseur de regie in handen had, niet dus!) een haaienfilm wil maken, een aquatische bovennatuurlijke thriller, een ecologische boodschap over de hebzucht van oliemaatschappijen, een spoedcursus in de Azteekse watergod-mythologie (Tlaloc de God van neerslag en klimaat) of een familiedrama met christelijke waarde. Eén ding is zeker: het resultaat is een rommelige poging tot iets maar met niet-goed-genoeg-haaienaanvallen. Er zijn slechts een paar wazige beelden van het CGI-wezen.

Dit alles wil niet zeggen dat de meest vreselijke haaienfilm was. Lange tijd was het zelfs aangenaam middelmatig, echter dan gaf een groepsgebed een startsein voor een overdreven dramatische finale. Dat was een flinke domper op wat zijn op positief gezegd nog een aardige ervaring was.

Ik denk dat 'Black Dragon' misschien wel Bela Lugosi's meest vreemdste C-film is (je kan niet eens van een B-film spreken) Geregisseerd door William Nigh in 1942 en dus met Lugosi als Dr. Melcher en Monsieur Colomb. Een sinistere kerel die plots tevoorschijn komt, als er een stel Amerikaanse industriëlen op mysterieuze wijze worden vermoord. Ook is er de mooie Joan Barclay als de nicht Alice van Dr. Saunders (Robert Frazer), die verwikkeld is in wat er dan ook gaande is. En er is ook nog de toekomstige Lone Ranger Clayton Moore als een FBI-agent te zien. Zo we hebben mysterieuze sterfgevallen, we hebben Lugosi. Het moet dus wel een ​​horrorfilm zijn toch ...? ahem, nee. Het is 1942 en de VS is in oorlog met de Japanners. De aanval op Pearl Harbor was een maand eerder. Zo de baas van Monogram Sam Katzman zag dat er geld te verdienen viel en liet een thriller maken in combinatie met WW2-propaganda. Dus Black Dragons is niets anders dan een anti-Japanse film. Een plotje waarbij het draait om een complot van de Japanners en de Duitsers. En niet van het soort dat nu heel goed is!

Best een leuke Cheesy Monster-film! Een grote speelgoedwinkel op de avond van Thanksgiving, vlak voordat Black Friday zal losbarsten. Tja dat is natuurlijk de standaard simpele belegering-/survival met zombies in een winkel tijdens een dag waar shoppers toch al routinematig wild worden. Romero’s “Dawn of the Dead” is dan ook nooit ver weg.

Winkelmedewerkers Bruce Campbell (voor wie het echt niet weet; Ash Williams in de Evil Dead-franchise), Devon Sawa (Final Destination, Idle Hands en Hunter Hunter), Michael Jai White(Black Dynamite, Spawn, The Dark Knight), Ivana Baquero (Romasanta, Frágiles, Pan's Labyrinth, Feedback) en Ryan Lee (Goosebumps, Super8) maken zich klaar voor de opening van de winkel. De traditionele ondode wezens worden vervangen door een buitenaardse levensvorm die de shoppers overneemt. Deze personages zijn domweg hammy maar ik vond dat heerlijk.

Er is natuurlijk ook de voor de hand liggende metafoor over de detailhandel en consumentisme, en het verhaal wordt gehinderd door een paar gebreken. Uiteindelijk is het ook meer een idee dan een verhaal. Soms komt dit de film ten goede; de actiescènes zijn leuk om naar te kijken, en de speciale effecten zijn perfect voor dit soort opzettelijk campy horrorfilms.

Zeker je kan van alles aan-of-opmerken bij deze film. Echter de praktische effecten maken deze film toch net iets beter dan gemiddeld. Een aantal van die effecten en make-upwerk waren ook best indrukwekkend. Dit komt mede door Robert Kurtzman wiens lange carrière al teruggaat naar 1986 naar "Night of the Creeps" En hoe geweldig was dat gigantische slecht uitziend eindwezen niet? Voor mij was dit pure B-filmvreugde!

Je kan bij 'Black Gestapo' genoeg gebreken vinden maar deze blaxploitatie-film slaagt er door zijn charme in om de meeste van die klachten te overwinnen. Ik had dan ook een hele leuke tijd! Het plot gaat over groep militante zwarten in de wijk Watts van Los Angeles, waar zij proberen met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Er is een verkrachting, er zijn martelingen(iemand verlies zijn testikels) vuurgevechten en ontploffingen. Daarnaast zijn er genoeg ontblote borsten te zien in de film, inclusief in een cameo die van Uschi Digard. Ondanks dat de film ook het publiek probeert te choqueren (in de jaren '70), blijft het effectief vertelde verhaal genoeg vermaken. Er is zelfs een boodschap over macht en corruptie, (niet dat je erop zat te wachten) Het is gewoon volop genieten. Vuig, smerig en maar ook een tof juweeltje van regisseur Lee Frost.

Disney's eerste PG-geclassificeerde SF-films (door de woorden "hell" en "damn" te gebruiken) Een film eigenlijk voor volwassen maar het is niet iets om enthousiast over te worden. Oh, er zijn geweldige miniaturen, coole robots, lasergevechten, en domme metafysica. De special effects zijn geweldig, maar het verhaal over een gekke wetenschapper en kwaadaardige robots op een schijnbaar verlaten ruimtestation wordt niet zo goed verteld. Het is dan ook verbazingwekkend, dat ondanks een redelijk budget en het voor zijn leeftijd daardoor fantastisch uitziet, het resultaat een beetje waardeloos aanvoelt. Het acteerwerk is verder prima maar door de vele filosofische discussies krijg de eerste helft ongemakkelijk tempo en is het erg moeiijk om doorheen te komen. Het wordt daarna wel sterker en in het laatste halfuur ofzo is het genieten maar dan is er nog het vreemde Hemel & Hel-einde. Helaas niet zo heel goed....! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie released in 1979)

Het grote huis in de natuur waar het 13-jarige meisje Alice en haar vader wonen is werkelijk een unieke locatie en leende zich zeer goed voor mooie plaatjes van zowel binnen als ook vanaf buiten. Daarom zullen filmkijkers die van prachtige beelden houden waarschijnlijk met deze film veel meer kunnen dan mij. Het plot was best een interessante verhaal. Echter, blijkt na zien van de film, het veel te sterk op toevalligheden te berusten en was de uitwerking gebrekkig. Het mysterieuze kubische artefact blijkt niets minder dan een McGuffin te zijn en ook meerdere andere plotpunten blijven onverklaard. Terwijl andere elementen juist te veel aanwezig waren of zelfs onzinnig zijn. Een hond met een apparaat om zijn nek om hem een stem te geven en zodoende kan praten? (Al was het blijkbaar ook te bedienen met een app? ) Het was trouwens de meest intellectuele hond die ik ooit gezien heb! Maar het meest storende was wel dat de spelers zo verschrikkelijk stapje voor stapje lopen en na elke zin een pauze nemen (ook als het geen volzinnen zijn.) Dat maakt de film tot een teleurstelling.

Alleraardigste film met Orson Welles. Vrij losjes gebaseerd op een verhaal van Alexandre Dumas over Cagliostro en zijn vermeende betrokkenheid bij de Diamanten halssnoer-affaire die mede leidde tot de Franse revolutie. Vandaar dat veel settings suggereren dat ze zijn opgenomen aan het Franse hof. Nancy Guild vond ik vrij vlak spelen ondanks haar dubbelrol als: Marie Antoinette en Lorenza. En ook Orson Welles zat niet op de top van zijn kunnen. Tijdens de hypnosis was het misschien zelfs wel kinderachtig? Verder een redelijk filmpje over Joseph Balsamo aka Count Cagliostro die zijn gave gebruikt om wraak te nemen aan het hof van Louis XV's.

Goed gemaakte misdaad-film! Al zal deze film zich niet tot de grootste der aarde mogen rekenen. Daar mistte de film net iets te veel dieptegang voor! Visueel is het erg sfeervol en duister. Toch kan ik me niet onttrekken aan het idee dat er vooral wat gebeurtenissen worden aangestipt. Ook de onderlinge relaties kwamen wat levenloos over.Als de personage iets meer waren uitgewerkt en dit gepaard ging met iets meer wreedheid.? Dan was het er net allemaal wat spannender op geweest. Whitey Bulger stond toch ook bekend als een van de gewelddadigste criminelen?

Natuurlijk ontkom je niet aan de vraag hoe was Johnny Depp? Afgezien van Mortdecai vond ik zijn rollen begrijpelijk maar soms sterk wisselvallig. In Black Mass zet Depp toch een meer dan uitstekende rol neer! Maar ook de verdere cast levert meer dan goed werk! Goed maar het had beter gekund!

Hm, het concept interactieve film.... is een knap vervelende technische gimmick. De hele film is een ‘pick and choose’ aflevering van Black mirror waarin je als kijker dus de mogelijkheid krijg om keuzes te maken voor hoofdpersoon Stefan. Maak een verkeerde keuze en je moet terug naar een eerder moment om het dan anders te doen. Ook krijg de kijker de keuze om naar de end credits te gaan, of een andere cruciale keuze te maken. Maar meerdere keren hetzelfde stukje film kijken, ervaar ik niet als iets goeds! Het verhaal speelt zich af in de jaren '80 (Goh in 1984, George Orwell iemand?) Dit was de tijd dat Point-and-Click Adventure Games uitkwamen en eveneens Fighting Fantasy single-player role-playing gameboeken dus vermoedelijk was het idee om in alles eighties te zijn...oké prima. Alleen ik kan er niet veel mee! Ik weet dus niet zo goed wat ik moet denken van het interactieve film-concept; een gemiddeld oude game levert volgens mij meer spanning op en als ik film kijk, wil ik niet de hele tijd keuzes maken of teruggeleid te worden naar wat ik al zag!

“Have you forgotten the face of your father?”

Brooke en Tanner zijn urban explorers. Mensen die op zoek zijn naar leegstaande vervallen gebouwen voor fotografie. De film begint dan ook dat ze op pad gaan met CJ om zo te voorkomen dat hun geparkeerd voertuig de aanwezigheid verraadt. Op het programma staan een paar huizen en als kers op de taart een verlaten overheidsgebouw met een zeer mysterieuze geschiedenis.

Op het eerste gezicht lijkt de film de basis voor een bovennatuurlijke mislukte experiment of spookhuisfilm. Maar met de verschijning van een paranoïde kraker werd het dat absoluut niet! Want naarmate Brooke en Tanner meer tijd doorbrengen in het rottende gebouw, de schimmel en de met chemicaliën gevulde lucht inademend, wordt de grens tussen realiteit en waanvoorstelling steeds moeilijker te vinden. De diepste angsten uit de dialoog, in de eerste akte zijn een wegwijzer naar waar het plot naartoe gaat.

Een aanzienlijk deel is gewijd aan karakterontwikkeling, door de twee solide en sympathieke optredens van Agnes Albright en Andrew Bailes (vooral de laatste, tegelijk innemend, kwetsbaar en onmogelijk) Na ongeveer een uur wordt het een stuk horrorachtiger. En het laatste halfuur is intens en angstaanjagend, met als hoogtepunt een dubbelzinnig einde.

Kom ook niet naar deze film voor de adrenaline, want het draait allemaal om de uitvoeringen; het is eigenlijk een film met drie acteurs. Het is dus een boeiende meer traditionele horror met een langzame opbouw wees voorbereid om wat geduld te hebben! Het vertrouwt niet op jump scares maar op sfeer en een groeiend gevoel van desoriëntatie.

De film is vakkundig gemaakt en ziet er visueel geweldig uit en presteert eigenlijk op elk niveau goed!

Uitstekende prestaties van de drie hoofdrolspelers maar ook cameraman Robert Patrick Stern ( The Rake, The Stylist, Brooklyn 45, Revealer en Curse of the Sin Eater) en het gebouw doen goed werk! Het laat zien dat het horrorgenre, als het goed wordt gedaan, meer te bieden heeft dan alleen maar schrikken en bloedvergieten. Het is dan ook best een indrukwekkend debuut van John Pata.

Gekheid, maar het wordt nooit te gek in dit alternatieve Wonderland. Het is eerder een onvoorspelbare droom dan een angstige nachtmerrie. De film begint met een scène van een das, snuffelend op een eenzame asfaltweg, die wordt aangereden door de auto van hoofdrolspeler Lily. Hierna struikelt tiener Lily, gedurende een enkele dag en een lange nacht, letterlijk door een reeks steeds bizarre ontmoetingen; een gender-oorlog, bloemen die het uitschreeuwen van pijn, een gezette pony aka eenhoorn ("in mijn boeken zijn eenhoorns slank en wit", klaagt Lily), een oude vrouw in een bed die praat tegen haar rat Humphrey, telepathische broer en zus Lily, naakte kinderen die aan het einde de opera Tristan und Isolde zingen (had voor mij nu niet echt gehoeven!) en borstvoeding. Een film vol met dieren; schapen, varkens, kippen en kalkoenen. Echt jaren '70 als je het mij vraagt. Een film van de Franse regisseur Louis Malle, een naam waarvan ik niet zo gauw een film zou opzetten omdat die niet bekend staat om dit type film. Gelukkig is het een film met niet al teveel dialoog en een leuk geluidsontwerp te compensatie. Nadelen van de film is dat het af en toe een beetje traag tempo bezat en in herhaling viel. Doordat het (gelukkig) geen (vermoeiende) diepe surrealistische reis was en het redelijk luchtig bleef was dit voor mij ook geen verkeerde film!

Een groep archeologen die een mysterieus stenen bouwwerk ontdekken dat begraven ligt in de sneeuw bij de Canadese poolcirkel. Tja... Horrorfans die bekend zijn met John Carpenter's 'The Thing' zullen onmiddellijk de invloed herkennen! Echter sommige plotdetails over wat de bedreiging is, zijn onnodig vaag of onderontwikkeld. De personages lijken ziek te zijn geworden, horen en zien dingen praten er zelfs tegen en er wordt gehint naar HP Lovecraft (bacteriën in de vorm van een octopus en een goddelijke aanwezigheid) Helaas zit je hierdoor met een film die iets probeert te zijn maar nergens ook echt uit de verf komt. Desondanks zijn er wel een paar bloederige scènes om de horrorfan nog wat geïnteresseerd te houden. Het effect had waarschijnlijk effectiever moeten zijn dan het nu is. Daarom is de film te frustrerend omdat het ons maar niet wil vertellen wat er echt aan de hand is. Oké de film zag er nog best mooi uit. En het lage budget zal ook zeker meegespeeld hebben maar om naar een film te kijken waar erg veel in gepraat wordt en waar paranoia en waanzin het doel waren was dit toch teleurstellend.