The Blind King (2016)

Rare film. Raar omdat de sfeer absoluut deugt, de beklemming absoluut overkomt en beroering opwekt, maar waar het acteerwerk, de dialoog en soms ook het verhaal niet overtuigen. De verschillen in competentie tussen de diverse filmcomponenten is nogal groot. Raar, die onevenwichtigheid. Jammer ook, want het maakt van een potentieel goede film uiteindelijk iets matigs.

De sfeer is duister, donker, viezig en wordt heel overtuigend neergezet. Met behulp van confronterende camerastandpunten en beklemmende close-ups scheppen de beelden veel van de sfeer. De unheimische muziekklanken onder de beelden maken het af. De setting tenslotte bestaat uit karig ingerichte en viezig uitziende ruimtes en heeft eveneens een indrukwekkend aandeel in de sfeerzetting.

De film voelt op momenten beklemmend en heeft spannende momenten maar wordt nooit eng. Verwacht geen spectaculaire schrikeffecten of Gore. De film is low budget en heeft weinig middelen om het verhaal groots op te pimpen. Af en toe is het zelfs saai en langdradig. De film voelt dan ook langer dan 1,5 uur.

Het acteerwerk is slecht. Niet overtuigend in expressie en in vocaal opzicht rampzalig. Niet goed voor de sfeerbeleving.

De dialogen zijn niet boeiend. Ze bestaan uit onzinnig gewauwel. Een vervelend puntje is dan ook dat er helaas buitensporig veel tekst is. Neem daarbij het gegeven dat er geen acteertalent rondloopt en de teksten krampachtig en opgelezen worden uitgesproken en het moge duidelijk zijn dat de duistere en intrigerende filmsfeer langzamerhand afbrokkelt en tenslotte onvakkundig om zeep wordt geholpen.

Ondanks de vele dingen die niet deugen, werd ik op de een of andere manier en tot een bepaald moment absoluut in het verhaal en in de sfeer getrokken. Ik was toch even de weg kwijt. De indringende beelden en de sfeer doen toch wat met je. Knap als dat gebeurt terwijl er van de rest niet veel deugt.

Lastig om cijfermatig te waarderen. Best ok. Maar net niet ok genoeg. Dus net geen voldoende.

Regisseur Raffaele Picchio heeft denk ik iets teveel ambities en die leiden ertoe dat de gebreken van de film des te duidelijker zijn. Oké er is niets mis om het anders te proberen dan de traditionele geesten, angsten en gruwelen. Maar als je de tragedie van Koning Oedipus in je verhaal wil verwerken en dit doet met invloeden van The Babadook (2014) of Under the Shadow (2016) Moet je van betere huizen komen dan dit!

Nu beginnen de dingen nog wel op een redelijk standaard manier met Craig (Aaron Stielstra) en zijn dochter Jennifer (Eleonora Marianelli) die naar een nieuw huis verhuizen. En uiteraard de standaard elementen als tekeningen of de enge kast. Echter valt het direct op dat de scènes doorspekt zijn met langdurige dialogen.(behalve de dochter) Hiervoor heb je kundig acteerwerk nodig, helaas ontbreek dat in de film. Er is wel wat atmosfeer en een paar nachtmerrieachtige beelden, maar uiteindelijk blijkt dat deze film lijdt aan hetzelfde probleem als menig andere moderne horrorfilm. Het wil namelijk drama verpakken als horror maar vergeet hierbij enige angst of een beklemmend gevoel op te wekken.Wat rest is schouderophalende apathie.