Meningen

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Het absurdisme en de lachsalvo's deden met een beetje aan Jiskefet denken. Jiskefet maakte eens een parodie op experimenteel toneel. Die was echt geniaal. Er zat een man in het publiek die steeds RAAAARRRRRRR! riep. En er zat een man die zo maar ineens op een heel vreemde manier ging lachen.

Dit Lynch filmpje komt wat serieuzer over, maar ik weet niet of het wel zo serieus bedoeld is.

2 sterren

Prachtige jaren '40 nostalgie. Een erg warme film.

Grappig om William H. Macy slechts een paar seconden in beeld te zien, als figurant dus! Zo marginaal is zijn bijdrage bij nader bestuderen ook niet; op imdb lees ik dat hij ook een van de radiostemmen heeft gedaan.

Daarnaast heeft Diane Keaton een 'guest appearance' als nachtclubzangeres. Dat was ze ook in Annie Hall als ik me goed herinner.

Viel toch bij herziening mee. Zoals elke Coen goed rijpt.

Vind het van de 'oude' Coens nog steeds wel met afstand de minste.

Een rare Nicolas Cage. Wat een ongelovelijke schlemiel.

Hoogtepunt: John Goodman die uit de blubber omhoog komt buiten de gevangenis. Geniale scene.

De scenes met oermens Randall 'Tex' Cobb zijn meesterlijk geschoten. Dat beestachtige zit ook in de rol van Russell in Death Proof.

Ramses and friends, zo zou je de documentaire kunnen samenvatten.

De vrienden spreken nog steeds vol bewondering over Ramses. Het zou leuk zijn geweest als er ook mensen waren geinterviewd die een andere relatie met hem hebben gehad, om ook wat kritischer of op z'n minst andere geluiden te laten doorklinken.

Ook viel het aantal anekdotes van de vrienden wat tegen. Over zo'n flamboyant persoon moet toch wel wat meer te vertellen zijn?!

Het interview van anderhalf jaar voor de opname in het Rosa Spier huis is moeilijk om te zien. Een lallende Ramses Shaffy is niet echt fijn om te zien. De interviews in het Rosa Spierhuis tonen een wat stabielere en gelukkiger ogende Ramses.

De passage over zijn verblijf in Rome biedt welkome afwisseling, maar jammer dat hier maar zo kort over uitgewijd wordt. Het zelfde geldt voor zijn Bagwan periode.

Leuk om eens gezien te hebben, maar hier had inderdaad meer ingezeten. Over zijn acteercarriere wordt vrijwel niets gezegd. Het begin van Shaffy's carriere wordt ook niet behandeld. Bijvoorbeeld hoe hij is begonnen met zingen en optreden.

Ik had wellicht te hoge verwachtingen, maar de film viel me een beetje tegen.

Ik vind Seven Samurai een rijkere film.

Rashomon is visueel een genot om naar te kijken, zeker. De verhaalstijl zal zeker revolutionair geweest zijn voor zijn tijd, maar dat weegt niet mee in mijn oordeel.

De afzonderlijke verhaaltjes die door de verdachten en getuigen verteld werden vond ik maar tot op zekere hoogte boeiend, vooral omdat er eigenlijk steeds heel weinig gebeurt.

Le Rayon Vert is met oprecht streven naar levensechtheid gemaakt.

De dialogen zijn zo alledaags mogelijk gehouden. Dat is knap gedaan, hoewel de acteurs soms een beetje lijken te worstelen als de dialogen naar het knullige en tuttige doorschieten.

De vakantiesfeer is mooi en herkenbaar en vooral door de kleding SO 80s. Maar dat is niet echt een prestatie op zich (wat anderen wel suggereren), want de film is uit 1986 nota bene.

De gesprekken over vegetarisch eten zijn herkenbaar, maar nog steeds actueel. Zo verlopen bijna alle gesprekken van vleeseters met een geisoleerde vegetarier is mijn ervaring.

Het einde van de film vind ik mooi. Delphine blijkt helemaal niet zo eendimensionaal en treurig, zodra ze maar de juiste klik vindt.

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie voor Delphine kon opbrengen. Zat me eerst veelvuldig aan haar te ergeren. En om te zien; ik houd ook niet zo van vel-over-bot vrouwen.

Maar goed, de film weet goed een vakantiesfeer te benaderen. Het is ook gefilmd als een vakantiefilmpje en met de knulligheid en nonchalance daarvan.

Grote ster van deze film is Kieran Culkin, als ongeleid projectiel. Wat een geweldige rol.

Opvallend ingetogen rol van Jesse Eisenberg, maar daardoor kan Culkin juist excelleren.

Knap hoe een zwaar thema op een humane manier behandeld wordt, en met een kwinkslag.

Een must dat de film zich in Polen afspeelt en de beelden van het concentratiekamp zijn indrukwekkend.

Geniale film!

Adembenemend, wederom ijzersterke dialogen, goed geacteerd en boeiend van minuut tot minuut.

Tijdloze film, kortom: een aanrader!

Wat een prachtige sfeer heeft deze film.

De locaties zijn erg goed gekozen en zijn imposant. Het grote kasteel ziet er indrukwekkend uit. Een prima setting voor een thrillerachtige ontknoping.

Rebecca is inderdaad geen typische Hitchcock film. Dat is zeker niet ten nadele van de film. Ik vind variatie en afwijikende stijlkeuzes wenselijk in het oeuvre van welke filmmaker dan ook.

Joan Fontaine heeft een mooie naieve onaangetaste uitstraling, de rol is haar op het lijf geschreven.

De bediende Judith Anderson heeft een geheimzinnige uiterlijk, je voelt dat ze iets te verbergen heeft.

Naar het einde toe wordt het plot helaas wat te snel afgeraffeld en wordt de zorgvuldige opbouw van de rest van de film een beetje teniet gedaan.

4 sterren

Begint heel aardig, maar wordt naar het einde toe steeds dommer en het niveau daalt nogal.

Het uitgangspunt heeft inderdaad veel weg van The Game, maar krijgt hier een zeer povere uitvoering met een hysterische en domme man in het middelpunt, met soms een hint naar Fight Club.

Ik dacht steeds, nee hij gaat toch niet in het domme gedrag volharden, maar ja, dat deed hij dus wel...

Het is een soort parodie op de sector van zelfhulpboeken goeroes en de groepen mensen die zich daar hysterisch en vol bewondering in storten. Alleen vind ik het niet zo geslaagd als thriller en ook niet als satire. Een meer overtuigende hoofdrolspeler had sowieso de film naar hoger plan kunnen tillen.

Reconstrunction is originele film die erg mooi gemaakt is.

Die zwart-wit intermezzo's zijn erg goed. Mooie teksten ook.

De digitale camera heeft zo z'n plus en minpunten. Het oogt soms wel erg steriel en ik mis ook diepte.

Het eerste uur vind ik erg sterk. Ik ben enorm liefhebber van ingenieuze plots, ik heb erg geboeid zitten kijken.

Na dit eerste uur krijg ik een hekel aan het hoofdpersonage en valt de film tot vervelens toe in herhaling. De film zakt in als een plumpudding.

Dit is dan de duurste Netflix filmproductie tot dusver. Ik was daarom ook erg benieuwd naar het resultaat, mede gezien de degelijke cast. Mijn verwachtingen waren niet heel hoog, vanwege het magere Netflix trackrecord in dit genre.
Kan je zien dat dit een dure productie is? Niet echt. Ja aan de dure locaties misschien, maar we worden ook gefopt; de Russische gevangenis is gefilmd in Tyler Perry Studios, Atlanta, Georgia, VS, en vanwege de pandemie werd het Romeinse mausoleum ook in die staat nagebouwd. Cinematografisch is het 'in orde' maar nergens imposant of verrassend, op een enkele scène in de oude mijn na. Waarom is daar dan niet meer van het budget in gestoken vraag je je af.
Geef Fincher eens de kans zo'n film te maken, denk ik dan. Hij staat al onder contract bij Netflix nota bene...
Het plot is vrij rechttoe rechtaan. De hoofdrolspelers spelen het wel leuk, maar het was veel sterker geweest als het Reynolds personage door een vrouw was vertolkt, dan hadden die grappen beter uitgepakt.
Het is vooral een misdaadkomedie, daarna een avontuur. Er is wel spektakel, maar spanning is vrijwel afwezig.
Het is een beetje Indiana Jones, een beetje James Bond, een beetje Metal Gear Solid, en veel beetjes van een heleboel elementen die eerder in dit genre zijn gepasseerd. Dat is dus vooral het jammere; kom eens met wat origineels. Natuurlijk loop je altijd tegen genreclichés aan, maar mag het iets meer zijn?
De verhaallijn met de Interpolvrouw kwam totaal niet uit de verf. De Ed Sheeran cameo was tenenkrommend.
Ik heb me prima vermaakt, maar bij Het Gouden Ei denk ik waarschijnlijk later niet meer aan deze film, maar aan het gelijknamige boek van Tim Krabbé en aan de film Spoorloos.

Inderdaad, een goede thriller.

Deed me een beetje denken aan Blood Simple en U Turn.

Niet zo goed als The Florida Project, maar opnieuw heel goed vermaak en een heel fijne sfeer. De locatie in Texas is heel bijzonder en goed gekozen.
Weer een film over de zgn. white trash bevolking, die op geheel eigen wijze weet te overleven met duistere handeltjes. Het zou leuk zijn als er nog een derde 'white trash' film volgt, dan vormt het een trilogie.
Mikey is eigenlijk een ongewenste bezoeker, die na zoveel jaar tijdelijk bij zijn ex en haar moeder mag wonen, aanvankelijk met tegenzin.
Dat korte verblijf wordt een wat langer verblijf als hij geld in het laadje brengt en zijn ex zijn sexuele diensten aanbiedt.
Wanneer hij de jonge Strawberry ontmoet verandert hij in een verliefde puber, maar later blijkt dat hij toch vooral ook carrièreplannen heeft met haar. Het leeftijdsverschil tussen Simon Rex en Bree Elrod is groot, maar zij lijkt daar totaal geen moeite mee te hebben, integendeel.
Brenda Deiss, die de moeder van de ex speelt, overleed trouwens vorig jaar veel te jong.

Duidelijk geinspireerd door de films van Haneke.

De onderhuidse spanning is lichtjes aanwezig, ik vind het nou niet echt een thriller. Op die paar verontrustende momenten na, vind ik het een vrij lege film.

De verontrustende scènes stemmen tot nadenken, dat wel. Het einde valt niet uit de lucht. Ik had zoiets eigenlijk wel verwacht.

Het plot en de filmische uitwerking is toch te mager om de volle lengte te kunnen boeien.

Dit zag er op papier uit als een perfecte film voor mij. Het onderwerp spreekt me zeer aan.

Helaas is de film me vies tegengevallen.

Het script maakt gebruik van een paar simpele ideetjes en rekt die vervolgens uit en smeert deze uit over de hele film. Er zit te veel herhaling in de film en echt boeien deed het me maar amper.

Die vogelman begon me wat te irriteren en de interessantere 'menselijke' dieren komen pas vrij laat heel kort in de film aan bod. De rol van de moeder is vrij klein, wat ik apart vind.

Het valt me op dat Romain Duris in bijna elke film waarin hij speelt dezelfde rol speelt. Die mag toch ook wel eens wat meer of anders laten zien.

Regression heeft op papier alle ingrediënten voor een spannende thriller; thrillerspecialist Alejandro Amenábar en een goede cast. Ik vond Ethan Hawke goed op zijn plaats in Sinister, dus ik had er wel vertrouwen in dat deze film ook wel wat zou kunnen worden.

De film begint goed, de sfeer is goed en het is mooi gefilmd.

Het grote probleem is echter dat de film niet goed van de grond weet te komen. Het moddert maar wat aan en het is langdradig. Echt spannend wil het ook niet worden.

De climax komt te laat en is eigenlijk nogal een anti-climax.

Erg goedkope Meet the Parents kloon. Het is dat ik zin had in een luchtig filmpje, het is allemaal te flauw en te slap. Je ziet alles mijlen tevoren aan komen.

Ron Livingston was leuk in Office Space. Hier is 'ie niet grappig.

Danny DeVito en Kathy Bates maken het nog enigzins goed. Vooral Bates. Ik begin haar steeds meer te waarderen. Leuke vrouw.

EDIT:

Hier moet ik nog even iets aan toevoegen.

Regisseur Greg Glienna schreef, regisseerde en speelde mee in het origineel van Meet the Parents! Een film uit 1992.

http://us.imdb.com/title/tt0104844/

Jammer dat ie dus z'n eigen concept nog eens heeft uitgemolken.

2 sterren

Erg goed gemaakte en mooi gefilmde wraakfilm.

Het zijn verhalen die met veel peper en zout opgediend worden, maar nergens over the top worden. Drama en tragikomedie wisselen elkaar goed af.

Door de handelingen van de personages zouden het gemakkelijk typetjes geworden kunnen zijn, maar het acteerniveau is hoog en het plot kent net genoeg diepgang zodat het geen platte wraakfilm is geworden.

Het is een omnibusfilm, dus de verhalen staan los van elkaar, maar toch voelt de film aan als een geheel.

Ik was elk verhaal opnieuw benieuwd naar de mate van escalatie en hoe erg de personages zouden gaan flippen. De toon in het eerste filmpje is meteen goed gezet. Het laatste filmpje een zeer waardige en mooie afsluiter.

Ik heb genoten van het spel van Hopkins en Thompson en hun samenspel.
Het pantser van Hopkins en de sporadische emoties die m soms toch weten te ontsnappen. Daar gaat Remains of the Day voor mij over. Alles bedekken met de mantel der beleefdheid en etiquette.
Ik houd trouwens verwacht dat Hopkins de fles wijn aan Hopkins wou schenken. Was hij dit misschien wel van plan maar durfde hij niet?

Hilarisch moment is de dienbladscene wanneer Stevens vader onderuit gaat. Al meters vantevoren zie je het aankomen, wat het nog leuker maakt.
Andere mooie scene is wanneer het bezoek tot 3 maal toe Hopkins naar z'n mening over een kwestie vraagt en hij steeds beleefd moet afhouden. Je ziet m ongemakkelijk in de kamer staan.
De scene waarin Thompson erover begint dat Hopkins liever geen mooie dames aanneemt vind ik ook een van de hoogtepunten uit de film. Geweldig geacteerd.

The Remains of the Day heeft prachtige locaties en de fotografie is subliem.
Wat ik onbevredigend aan de film vind is de afloop van het verhaal. Ik hoopte dat na zoveel jaren Hopkins wel zou ontdooien.
In de lift na autopech laat hij al wel wat meer los, maar jammer dat dit later niet nog meer gebeurt.

P.S. Het viel me op wat een stijve hark Reeves was.

Ruime 3,5 sterren, misschien nog eens een halve ster meer.

Mooie film, met een prachtige vertolking van Rembrandt door Klaus Maria Brandauer.

Hij lijkt er ook wel op, althans, als ik zo de zelfportretten in gedachten heb.

De kostuums en de locaties zien er beeldschoon uit. Daar is heel veel aandacht aan besteed, dat zie je. Zo lijken de schilderijen van Rembrandt tot leven te komen.

Leuk om Johanna ter Steege als de eerste vrouw van Rembrandt te zien.

Het grote minpunt van deze film is dat de film Frans gesproken is. Natuurlijk, het is grotendeels een Franse productie. Toch zorgde dit ervoor dat ik me er begin behoorlijk aan stoorde. Eeuwig zonde want ik had de film zeker hoger beoordeeld.

Ik mag aannemen dat de scenarioschrijfster (ook een francaise) gedegen research heeft gedaan. Jammer vond ik het dat Amsterdam weer als de stad van verleidingen; de hoeren en drugs gepresenteerd werd. Ik geloof dat dat voor die tijd helemaal niet zo bijzonder was voor een grote Europese stad als nu.

Ook werd gezegd dat Rembrandt in heel Europa bekend en geliefd was. Ik meende juist dat pas na zijn dood de wereldwijde erkenning kwam, maar ik kan het mis hebben.

Deze film heeft me in ieder geval nieuwsgierig gemaakt naar het leven van Rembrandt. Van Van Gogh weet ik het e.e.a., maar van Rembrandt veel minder.

Een geweldig gegeven voor een moderne sciencefiction film.
Helaas is het allemaal erg stroperig verteld. De personages komen niet goed tot leven en zijn een beetje bordkarton.
Peter Dinklage zet een degelijke hoofdrol neer. Hij speelt een mysterieus personage dat in het verleden een trauma heeft opgelopen bij een auto-ongeluk.
Dit had een spannende thriller kunnen zijn maar dan had er wat in de montage gedaan moeten worden en enige verdieping van de hoofdpersonages.
Nipte 2,5*

Een erg leuk idee: een film over een 'vrienden-verhuurbedrijf'. Jammer dat het niet meer is dan een origineel idee, de uitwerking is wat tegenvallend. Hier had veel meer ingezeten.

Op enkele erg komische momenten na, ontstijgt deze film nergens de middelmaat. Het leukste moment vind ik de scene waarin Peer Mascini een Duitse supporter speelt, omdat iemand 'm daarvoor heeft ingehuurd. Erg grappig.

Viel me helaas nogal tegen.

Een erg naargeestige sfeer en een doelloos plot, met een wat (te) uitleggerig einde. Het had wel wat Lynchiaanser of absurdistischer gemogen.

Beetje Bruno Dumont achtig, maar mist echt interessante personages.

Stylistisch ook niet zo boeiend, dus het was een lange zit. Curling (2010) vond ik toch wel een stuk beter en interessanter, maar dat was ook een vage film.

Als je je verstand op nul zet is dit een vermakelijke film. Versoepel de 'Suspension of disbelief', dan is het best een leuke film.

Als ware het een verfilmd stripboekverhaal met wat simpele personages en dito gedragingen. Over-the-top en inderdaad niet erg geloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik heb me er zeker mee vermaakt. Een fenomenale en aansprekende rol van Bardot. Ja wat was zij toen goed.

Maar het zelfdestructieve karakter van Robert Hossein's personage doet bij mij uiteindelijk de das om. Het werd nota bene gered door Bardot, dan ga je toch vol voor een nieuwe start, maar zijn liefde voor de fles is groter dan voor Bardot.

Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanzien. Zijn existentiële leegte is zo afstotelijk. Een bodemloze put van zelfhaat. Waardoor hij eigenlijk niet van zichzelf kan houden, maar ook niet van anderen.

Dan heb je zo'n mooie vrouw en dan nog kiezen voor continu zuipen en als klap op de vuurpijl ook nog verlangen om naar een hoer te gaan... Verschrikkelijk gewoon. Wat een kansloos en hopeloos figuur.

Ik moest erg denken aan het lied De Nuttelozen van de Nacht van Jacques Brel.

De sfeer van de film vind ik wel goed. Het is op een bepaalde manier toch nog vrij luchtig gefilmd.

Prachtige karakterrol van Benicio Del Toro. Hij draagt deze film van het begin tot het einde.

Een overtuigende rol van Alicia Silverstone als zijn vrouw.

Het is een beetje een onevenwichtig en stroperig verteld verhaal, waar pas laat de kaarten op tafel komen. Het had zeker wel een kwartier korter mogen zijn.

Van mij had het cinematografisch nog wat uitgesprokener mogen zijn. De belichting ziet er soms wat goedkoop uit.

Heel knap gemaakt.

Nooit eerder zo goed de psyche van het hoofdpersonage zo goed verbeeld gezien in een film. Zonder dat er een woord gesproken wordt, weet je 'precies' welke angsten en gedachten ze heeft.

Uitmuntende regie en bijzonder camerawerk.

Knap gemaakt. Visueel overdonderend en goede muziek.

De plot werkt heel beheerst naar een climax toe.

Het verhaal is wat eenvoudig, maar dat deert niet. 4*

Requiem pour une Tueuse is aanvankelijk best een aardige film.

Films met vrouwelijke huurmoordenaars zijn inmiddels niet meer zeldzaam. Ik kijk ze graag, maar het niveau wisselt nogal.

Het verhaal is een beetje een te kunstmatig geconstrueerde setting, afspelend op een fraai kasteel. Agatha Christie en Hitchcock zijn nooit ver weg, maar het is het allemaal net niet. Daar kan de vrijwel altijd overtuigende Mélanie Laurent ook niet veel aan veranderen.

De film gooit in het laatste half uur en vooral op het einde de eigen glazen in door op een geforceerde manier verhaallijnen en ploteindjes aan elkaar te knopen. Hierdoor is de suspense ook ver te zoeken.

Na afloop zit je toch met een onbevredigend gevoel.