Curling (2010)

Lastige film, volgens bepaalde recensenten nochtans één van Côté's meest toegankelijke films.

Curling is voor mij een indiefilm die teveel verzakt in het vaak typische "indiesfeertje", waarbij een bepaalde weemoedige sfeer wordt opgeroepen terwijl de verhaallijn behoorlijk vaag blijft. Qua cinematografie oogt Curling erg verzorgd, maar op inhoudelijk vlak bleef het voor mij te afstandelijk en liet de film me achter met hoofdzakelijk een "En dan...?"-gevoel.

3*

Wat mij betreft was het einde hoopgevend voor een nieuwe start ondanks dat er geen zichtbare verbeteringen op communicatie niveau waren tussen vader en dochter. Vond het een mooie film die liet zien hoe ver je qwa gedachtes kunt gaan zolang je je maar kan afzonderen van de samenleving. Totdat je met de feiten onder de neus wordt gedrukt om er wat aan te doen of het zo te laten...

Schitterend pareltje van een film uit een winters Quebec.
Kegelbanen, curlingbanen, een bloedspoor in een motelkamer, lijken achter het huis.
En dan lijkt het vooral te gaan om de relatie tussen een solitaire vader en z'n twaalfjarige dochter die nooit naar school is geweest en zelden contact met mensen heeft.
Langzaam tempo, prachtige beelden en eigenlijk gebeurt er niks, maar er duiken voortdurend beklemmende vreemde scenes op die het allemaal een bizar naargeestig sfeertje geven.
Twin Peaks, Philippe Grandrieux, The Little Girl Who Lives Down the Lane ... dat werk.
Prachtfilm...echt een subtiel meesterwerkje.

Kijk, hij wordt steeds beter. En die verwijzingen, dat belooft wat! -edit- nieuwe (officiële Canadese) poster ingestuurd, die me wat doet denken aan Fargo.

Jammer genoeg heb ik niet TV5 in het pakket, kun je de films ook online bekijken o.i.d.?

Of echt alleen op TV?

Alleen op tv, dacht ik ( Overigen >> Televisie >> TV5MONDE ).

@ Curling ben ik niet erg enthousiast, helaas. Vaag is geen probleem, maar dit was nauwelijks pakkend. Wel regelmatig wat mooie beelden, okay, maar verder verdraaid veel saaie dialogen en geen beklemming of iets anders dat me in de film zoog (acteurs, sfeer). De I think we're alone now scène was één van de weinige écht geslaagde momenten.

Krap 2,5*.

Vreemde film.

*2.5

Typisch dat Jean-François in de laatste scene geen snor meer heeft. Dat einde geeft een beetje hoop aan de kijker, hoe klein en onuitgesproken dan ook. Dochter en vader raken elkaar zelfs even aan. Het lijkt erop dat ze zich onder de mensen gaan begeven. Een heel merkwaardige film, dat zonder meer. De contactarme hoofdpersonen, de gruwelen, de intense triestheid. Erg toegankelijk is het niet, maar ik vond de film zeker geslaagd.

Een doelloos, vaag verhaal dat uitgebreid, statisch en rustig verteld wordt, maar in feite uiterst terughoudend, niet nauwkeurig en minimaal is. Eenzaamheid en afzondering zijn kernbegrippen, dit wordt nog eens versterkt door ziekelijke en in mijn ogen lachwekkende elementen. Voor de regisseur lijkt "de kunst" van het filmen het belangrijkst. De kleur wit staat centraal: we zien een koude en karige wereld. Verbazingwekkend bij dit alles is dat je nauwelijks iets te weten komt over de achtergronden van de personages. Dat er iets mis is met de op het oog harmonieuze vader-dochter relatie, zie je onmiddellijk. In tegenspraak met het voorgaande is het einde banaal.

Tot slot: deze productie werkte voor mij net als curling: ik val erbij in slaap.