On Her Majesty's Secret Service (1969)

Deze film wordt door grote schare fans, Fleming fans en filmkenners inmiddels als 1 vd besten uit de reeks beschouwd.

Lazenbys eigen stem is niet in de film te horen, dus van een Australische accent is geen spraken.

Lazenby had het voordeel dat hij in een Bondfilm kon spelen die toch ietwat verschilde van de Connery-films en tegelijkertijd een echte Bondfilm bleef. Nadeel was (net als bij Dalton) dat hij niet dezelfde tijd als Connery, Moore, Brosnan en Craig om te groeien en met meer films zijn eigen stijl meer door te drukken.

Maar zoals thunderball zegt: een topfilm die zeker door velen hoog wordt gewaardeerd in de Bondreeks.

Deze Bond film ben ik meer en meer gaan waarderen.

Inderdaad jammer dat Lazenby de kans niet heeft gehad om zich verder te bewijzen.

Met Dalton zat het echter m.i. meteen al goed.

De meest Fleming-getrouwe Bond ooit.

Lazenby heeft wel de kans gehad zichzelf verder te bewijzen, maar hij wilde het niet. Hij dacht dat bond-films geen toekomst meer hadden, en dat hij zijn acteercarriere op andere wijze beter voort kon zetten.

Een beslissing die genomen was na advies van zijn toenmalige manager. Die hij nadien ook meteen heeft buiten gegooid.

Staat nog steeds bekend als 1 vd aller slechtste adviezen in de filmindustrie.

Slechtste en saaise Bond ooit. Nog slechter als Thunderball.

Lazenby is een goede aktie-acteur maar geen echte Bond.

De bobslee-scene is een van de beste aktie-scenes ooit. Ongelooflijk voor die tijd. En de Blofeld in deze aflvering is 10x beter dan die Blofeld in You Only Live Twice

Dat heb ik Lazenby inderdaad ook horen vertellen in een docu over de Bond films.

Volgens mij was hij in ieder geval de beste Bond acteur op het gebied van de actiescènes.

(Niet vreemd, met zijn achtergrond)

Dalton was voor mij bijna de reden om James Bond links te laten liggen. Smaken verschillen maar Dalton vind ik echt de minste van alle zes.

Balotelli; Onderzoek wijst uit dat je de ene na de andere lage score voor Bond films geeft. Dan rijst de vraag: ' Waarom wil je dan eigenlijk nog bekijken, als je er toch weinig plezier aan beleeft?' .

Ieder zijn eigen smaak, of heeft t soms overeenkomst met de dwarsigheid van de voetballer Balotelli?

Datzelfde heb ik met Brosnan Volledig op afgeknapt, en ook geen van zijn Bond films meer in de bioscoop gaan bekijken, alleen op TV, met weerzin.

niet beste maar ook niet de beste bond film.

alleen een te lange speelduur is wat lang

Ergens is het wel verfrissend dat en een iets andere kant uitging na het toch wat tamme You Only Live Twice. Alleen was het wel even wennen, ten eerste door de sfeer maar vooral natuurlijk door de nieuwe Bond. Lazenby heeft wel enige charme en doet het als actieheld heel behoorlijk, maar hij mist persoonlijkheid en vooral als hij one liners gaat spuien gaat hij pijnlijk hard onderuit. Daarnaast is de opzet van de film er één tot een serieus drama, vooral natuurlijk in zijn relatie met de (sterk acterende) Rigg, maar daar wordt toch te weinig tijd aan besteed waardoor dit een beetje blijft sudderen maar nooit echt tot iets moois leidt. Verder is de film ook nergens episch en Bond komt toch vrij snel en gemakkelijk bij de juiste informatie, dus als spionagefilm . Blofeld is dan wel weer sterk gecast, veel beter dan die toony versie in de vorige film. Wel blijft de film goed vermaken en wordt de sfeer steeds beter (vooral bij die Kerstmarkt weet men echt een gevoel op te roepen), al is de finale een beetje jammer met de technische beperkingen (die bobsleebaan zag er niet uit) en nogal abrupt. 3,0*.

Erg ondergewaardeerde bond. De actie- en vechtscenes zien er voor die tijd erg goed uit en het verhaal is best orgineel. Het winterse landschap ziet er ook schitterend uit en Lazenby acteert redelijk (niet storend).

Het grootste pluspunt? Diana Rigg als bondgirl, een erg mooie dame en staat haar mannetje. Naar mijn mening de beste bondgirl uit de gehele reeks (Green en Andress komen in de buurt).

Ondergewaardeerde bondfilm!! Zoals hierboven al beschreven vond het verhaal nochtans zeer goed film boeit van begin tot einde. Vond Lazenby zeer goed spelen als bond spijtig dat er maar 1 is met hem. Actiescenes waren super!!! prachtig wat ze in die tijd al gepresteerd hebben vond deze veel beter als zijn voorganger you only live twice. Op naar de volgende bond. 8/10

Deze Bondfilm blijft als een paal boven water staan. Ik heb hier al veel over geschreven. Maar toch kort ter aanvulling. Deze film voelt nog veel meer aan als een geheel. Terwijl veel Bondfilms durven hoppen van locatie naar locatie en zo uit verschillende delen aanvoelen. Lazenby doet het zeker niet slecht en vooral in de actiescènes is hij één van de betere. Wel mist hij het charisma van Connery en zijn oneliners komen niet echt uit de verf. Toch een pluspunt is zijn interactie met Diana Rigg. Misschien wel de beste Bond-Bondgirl verhouding in heel de filmreeks. Ook de scènes met oude gedienden M, Q en Monneypenny werken best wel goed. OHMSS is een ondergewaardeerde Bondfilm die te kampen heeft met vooroordelen omdat hij geen Connery is en wat durft afwijken van de gekende Bondformule.

Geweldige Bondfilm! Waar de vorige paar films met Sean Connery steeds meer over-de-top werden is het debuut van George Lazenby een stuk soberder weer, wat de serie wat meer siert. Ik vind hem dan ook een prima vervanger en voor het eerst een Bond die serieus kan vechten. De interactie met Diana Rigg is al genoemd en ook dat helpt de film te zijn wat ie is: erg goed. De eerste Bondfilm sinds Goldfinger die ik echt geweldig vind.

Nog een groot pluspunt, de muziek. Echt een schitterende soundtrack!

We have all the time in the World

On Her Majesty’s Secret Service is een geweldige bondfilm en een persoonlijke favoriet. De film werd in 1969 en de jaren erna neergesabeld (want geen Sean Connery) maar gelukkig komt er de laatste paar jaar steeds meer waardering. Topregisseurs als Soderbergh en Nolan hebben OHMSS als één van hun favoriete films aangemerkt en ook de fans hebben steeds meer waardering voor deze 6de bondfilm. OHMSS heeft dan ook alles wat een goede bondfilm moet hebben. Een geweldige bad guy in Telly Savalas als Blofeld, de perfecte bondgirl (Diana Rigg staat voor mij op eenzame hoogte), Zwitserland, heel veel sneeuw, ski achtervolgingen, schitterende locaties, spetterende actiescènes en het beste werk van John Barry uit zijn bondloopbaan. Wat wil een bondfan nog meer?

George Lazenby speelt een hardere, krachtigere bond en in de actie/vechtscènes komt hij tot zijn recht. Maar ook in de humor/romantische scènes doet hij het niet slecht. Ik had wel meer bondfilms met hem willen zien. Diana Rigg is prachtig, een echte actrice en laat als Tracy een combinatie van felheid, humor en slimheid zien. Ze staat zeker haar mannetje. Wanneer James Bond op een bankje zit, een paar schaatsen voor zich ziet en de camera gaat langzaam omhoog en daar staat Tracy. De manier waarop ze ‘James’ zegt, ik bedoel, hoe kan je niet verliefd op haar worden. Telly Savalas is ook uitstekend als Blofeld. Een gerespecteerd acteur die een erg goede bad guy neerzet.

On Her Majesty’s Secret Service heeft een paar goede actiescènes die er voor die tijd schitterend uitzien. De lawine, de skiachtervolgingen, het laatste gevecht rond het onderkomen van Blofeld, de bobsleeachtervolging. En allemaal met op de achtergrond dat schitterende Zwitserse landschap. Het einde is voor bond begrippen erg verdrietig en komt wel even aan. Dat nummer van Louis Armstrong is nog een extra klap in het gezicht.

Als laatste wil ik nogmaals de genialiteit van John Barry benadrukken. Hij levert hier zijn beste werk af en het deuntje van de intro zit nog steeds in me hoofd en zal er nog wel even blijven zitten. OHMSS is 007 op zijn best.

Herzien en halfje verlaagd. De film kent een aantal prima scenes, vooral in de sneeuw is het genieten geblazen. Toch kon ik weinig met het verhaal op zich. De film moet het van een aantal sterke scènes hebben, meer niet.

Lazenby is helemaal geen slechte Bond. Ook na herziening blijf ik erbij dat hij van mij meer Bondfilms had mogen doen. Nu moet ik wel zeggen dat zijn oneliners totaal niet uit de verf komen, dat is wel zijn grote minpunt.

Het einde blijf ik sterk vinden en na afloop kan ik wederom concluderen dat deze Bond helemaal niet zo slecht is als wordt beweerd.

3*

En toch 0,5*?

Vindt ze allemaal goed lach

In dienst van Hare Majesteit: de zesde film in de reeks verwijst letterlijk naar waar James Bond het allemaal voor doet. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ian Fleming, kop ik hem spreekwoordelijk erin door te zeggen dat deze film mijn absolute favoriet is (samen met Casino Royale) en, hoewel Bond door sommige critici afgedaan wordt als slap popcornvermaak, een meesterwerk is van de hand van Peter R. Hunt. Helemaal objectief ben ik overigens al lang niet meer, maar er zijn zo veel elementen in deze film die vijfenveertig jaar na dato nog altijd een verfrissende blik geven op datgene waar Bond voor staat. Hoewel de film veel kritiek te voorduren heeft gekregen in 1969 en door onverstandige marketingkeuzes zeker in de jaren daarna ook (denk aan de chopped-up version voor televisie van ABC), wint de film jaar na jaar aan populariteit bij een grote schare fans van Fleming en Bond. Het blijft nog steeds ondergewaardeerd, maar wellicht zit daar ook de kracht van de film. Het heeft niet het pompeuze van Goldfinger of het epische van The spy who loved me, maar een bepaalde ingetogenheid en klasse die de film siert. Gecombineerd met een jaren 60 stijl en een regisseur met een visie maakt On her majesty’s secret service een tijdloze indruk.
De film begint met Q en M die een nieuwe technologische vondst bespreken: miniaturisering om mensen gemakkelijk op te sporen. M grapt dan in geheel sarcastische stijl dat juist dat hetgeen is wat nodig is om te weten waar James Bond zich bevindt. Niet dat het overigens in deze film gebeurt, maar het zou later op soortgelijke wijze worden gedaan in Casino Royale en recentelijk ook in Spectre. De film verplaatst zich naar Portugal, waar Bond in zijn nieuwe Aston Martin DBS rondrijdt langs de kust, waarna hij wordt ingehaald door een vrouw in haar rode Mercury Cougar. Bond besluit dat het de moeite waard is om haar bij te houden en langzaamaan krijgen we steeds meer te zien van de gestalte van Bond, die in deze film gespeeld wordt door George Lazenby. Het spelen van 007 door Lazenby is iets waar al een gehele review aan gewijd kan worden, maar om het hier kort en bondig te houden speelt de man Bond in deze film precies goed. Nee, Lazenby had geen acteerervaring en het is voor filmbegrippen ook niet de beste acteerprestatie in de film of de reeks in zijn geheel, maar het komt venijnig dicht bij de Bond van de boeken. Meedogenloos, hard, vindingrijk maar toch onzeker op momenten en in conflict met zichzelf. In schril contrast met de vorige film staat het zeker, waar Bond haast een superheld leek en onschendbaar was in allerhande situaties. Nu is Bond in de eerste tien minuten bezig een vrouw te redden bij zonsopgang voordat ze zelfmoord pleegt, om vervolgens nog wat rake klappen uitdelen in het water en op het strand aan een paar bad guys. De scène eindigt dan ook enigszins atypisch: Bond wordt niet bedankt door de vrouw voor het redden van haar leven, waarna de woorden ‘This never happened to the other fella’ zich tot het publiek richten. En potverdorie, wat wordt er goed geknokt en wat ziet het er strak uit. Cinematografie is voor het ‘uiterlijk’ van een film van levensbelang en Michael Reed (eenmalig cinematograaf voor 007) levert puik werk af gedurende de hele rit. Het ziet er allemaal prachtig uit in blu-ray en Portugal, Londen en de Zwitserse Alpen worden met fantastisch camerawerk en shots in beeld gebracht. Hoogtepunten zijn absoluut de openingsscène, de scène in het casino, de Alpenkamer en de trouwscène.
De generiek is een thematisch geënte deze keer, sterker dan in andere films. Het paars komt veelvuldig terug, wat je niet alleen ziet tijdens de generiek maar ook subtiel tijdens andere scènes. Daarnaast is het thema ‘tijd’ aanwezig in de vorm van de klok met de wijzers die terug de tijd in gaan, plus de voorgaande verhalen van Bond die door een zandloper lopen om de continuïteit te benadrukken na het vertrek van Sean Connery. Jammer dat ze ook hier George Lazenby als acteur onderbelichten door hem pas na de vermelding van de filmtitel te tonen, maar gegeven de enorme problemen tijdens de productie en in de postproductiefase is dit achteraf te verklaren. Na de generiek ontvouwt het verhaal zich en dat is waar de kern van de kracht van deze film ligt: het verhaal. James Bond zal nooit – althans in de filmversie – behoren tot de absoluut beste verhalenvertellers in de filmwereld, maar On her majesty’s doet afwijken van de standaardelementen die de James Bondfilms grofweg kenmerkt tot Casino Royale in 2006. Men neemt de tijd om in het eerste uur karakters wat diepgang te geven en uitstekende vechtscènes af te wisselen met scherpe dialoog. Persoonlijk favoriet is die van Tracy: ’Teresa was a saint. I’m known as Tracy’. Deze ene zin vat in zijn totaliteit samen hoe ze is. Simon Raven is hier deels verantwoordelijk voor en heeft bijgedragen aan een wat meer intellectuele dialoog, zoals in de scene tussen Blofeld en Tracy later in de film.
Wat tevens sterk is aan het verhaal, is dat Bond zijn best moet doen om dingen uit te zoeken. Het hangt niet van toevalligheden aan elkaar en er wordt ook niet van mooie locatie naar mooie locatie gehopt als je drie keer met je ogen geknipperd hebt. Oké, dat Tracy de dochter van Marc Ange Draco is, is een handig toeval om het zo maar te noemen, maar vanaf dat moment komt het grotendeels aan op de vindingrijkheid van Bond zelf en er is zeker goed aan gedaan om dan het grote gedeelte van de film in de Zwitserse Alpen te houden waar Blofeld zich bevindt en aanspraak wil maken op de titel van graaf Balthasar de Bleuchamp.. De film is met ruim 140 minuten aan de lange kant en het had op sommige momenten wat ingekort kunnen worden, met name aan de actiekant wat mij betreft. Als het verhaal eenmaal geïntroduceerd is en Bond als Sir Hilary Bray naar Piz Gloria en Blofeld vertrekt, komt de film op stoom en worden we naast de nodige één-op-één gevechten getrakteerd op [twee achtervolgingen op ski’s, een autoachtervolging, een lawine en een bobsleeachtervolging. Met name de eerste skiachtervolging en de autoachtervolging zijn bijzonder spectaculair en goed geslaagd. Er zit genoeg actie in voor twee films en hoewel ik vroeger vond dat de actie niet proportioneel verdeeld was over de gehele film, vind ik dat nu een minder issue. Net wanneer je die punch nodig hebt, begint het en het einde van de film maakt alles goed. De aanval op Piz Gloria is episch, vergezeld van goede muziek en helemaal des Bonds. Verweven tussen de spionage en de actie zit dan nog het liefdesverhaal tussen Bond en Tracy. Tracy, die gespeeld wordt door Diana Rigg, is de absolute ster van dit verhaal en ze speelt moeiteloos Bond van de mat. Deze film draait om haar. Van de openingsscène tot het einde is ze aanwezig en in het macabere einde drukt Tracy voorgoed haar stempel op de film en de reeks in zijn geheel. Het is niet zelden dat de roman On her majesty’s secret service als de beste van Fleming wordt genoemd en hulde aan Hunt voor zijn halsstarrigheid om de roman zo getrouw mogelijk te verfilmen en niet te verzuimen in technologische gadgets c.q. een scala aan toeters en bellen.
Het kan gewoon niet op met deze film. De soundtrack is eveneens een parel. Beluister hem op Spotify en je zult begrijpen waarom. Het is in mijn optiek het beste werk wat John Barry heeft afgeleverd (al was de man sowieso een genie) en Bond druipt er van alle kanten vanaf. Het gebruik van synthesizers is een juiste keuze gebleken en het romantische ‘We have all the time in the world’ gezongen door Louis Armstrong raakt de juiste snaar als het aankomt op de toon en de sfeer van de film. Waar de film het logischerwijs na al die jaren wat laat liggen, zijn de optische special effects en de montage. Verwacht in de actiescènes bij close-ups projectieschermen (niet overal trouwens) en soms is de montage wat grof of zijn scènes wat versneld wat nu wel duidelijk te zien is. De film houdt nog altijd het record voor de Bondfilm met de langste opnametijd: bijna negen maanden heeft het geduurd om alles te filmen. Dientengevolge bleef er relatief weinig tijd over in de montageruimte en de postproductiefase van de film. Het is nog een wonder, gezien alle strubbelingen die zich voordeden tijdens het maken van deze film. De locatieshots zijn fantastisch, maar tijdens de skiscènes en de bobsleeachtervolging zijn de special effects het enige minpunt van de film.
Ik wil eindigen met de cast en met een reden. De cast is namelijk wat deze film maakt tot het meesterwerk dat ik het wil bestempelen (oké, wellicht afgezien van Yuri die Gunther speelt!). Zoals eerder vermeld speelt Diana Rigg de sterren van de hemel en haar rol kan niet buiten beschouwing worden gelaten bij de kracht van deze film. Blofeld wordt gespeeld door Telly Savalas en die geeft hem een wat meer menselijkere kant mee. Sowieso is het één van de actievere schurken want hij neemt actief deel aan de achtervolgingen. Irma Bunt, de privésecretaresse van Blofeld, wordt gespeeld door Ilse Steppat. Helaas overleed zij vlak nadat On her majesty’s secret service in première ging; het zou haar laatste rol zijn. Steppat geeft Bunt een ijzige persoonlijkheid mee. Ze is een beetje als een nare tante die sneer na sneer geeft. Geweldig. De overige cast speelt overigens prima. Vooral het toch wel wat afstandelijke tussen M en Bond komt in deze film goed naar voren. M lijkt geïrriteerder dan ooit, maar weet zich op het einde waardig te herpakken en zelfs amicaal om te gaan met het hoofd van een misdaadsyndicaat. Chapeau! Moneypenny is flirterig als altijd en heeft in deze film prachtige kleding aan, een ander voorbeeld van het oog voor detail waar deze film mee doorspekt is. En tot slot James Bond zelf. Lazenby vind ik niet de beste Bond, daarvoor werkt niet alles mee. Aan de andere kant, waarom zou je überhaupt de vergelijking maken? In deze film, in deze context werkt het. De menselijkheid die dit verhaal nodig had, is aanwezig. Het heeft de blauwdruk gelegd voor de films in de reeks die hierop zouden inhaken en doorgaan. En Lazenby is degene die het pad vereffend heeft voor al die acteurs na Connery in de rol van Bond. Iets wat we nu anno 2015 met Spectre doodnormaal vinden, maar waar het publiek in ’69 van ging steigeren.
On her majesty’s secret service is de ruwe diamant. De film waar je voor moet gaan zitten. De film die je gaat verrassen als je hem nog niet gezien hebt. De film die anders is. Hunt heeft als regisseur uitstekend werk geleverd. Met de instelling ‘ik maak zo goed en zo kwaad als ik kan de beste Bondfilm ooit’ is het hem zowaar nog gelukt ook. Dankzij hem en zijn visie op wat James Bond zou moeten zijn, genieten miljoenen fans heden ten dage van wat Daniel Craig in de weegschaal gooit in de rol van 007. De afzonderlijke elementen werken samen, zoals afzonderlijke ingrediënten samen een verrukkelijk gerecht kunnen voortbrengen. De muziek, de locaties, de acteurs, het camerawerk, de stunts en het verhaal: er staat bar weinig in de weg om dit te beschouwen als een hoogtepunt van de James Bondfilms (en ik ben vast een hoop dingen vergeten te vermelden). Een tip: als je wat meer wilt weten over de achtergrond van deze film die toch wel een pak interessanter is dan menig ander 007 verhaal, dan raad ik je ‘The making of On her majesty’s secret service’ aan van Charles Helfenstein. Het boek is aan de prijzige kant, maar biedt alle informatie over de film voorzien van talloze stills, foto’s en anekdotes. In mijn bescheiden collectie van boeken over James Bond is dit verreweg het beste boek dat ik ooit heb aangeschaft.

4,5 sterren

Veruit de beste Bond. Een fijne herinnering aan de periode waarin spionagefilms als James Bond zichzelf nooit volledig serieus namen, en vooral gewoon erg leuk waren. Dat is de laatste jaren wel anders.

Lazenby is trouwens mijn favoriete Bond.

Aparte Bond-film, je zou kunnen zeggen: zijn tijd ver vooruit, maar toch niet helemaal geslaagd. De start waarin Lazenby naar de camera draait en zegt 'this never happened to the other fellow' is een flauwe miskleun, en dat terwijl de knokpartij op het strand er verder zeker mocht zijn. En dat geldt voor veel meer zaken: de film ziet er werkelijk prachtig uit en is vanuit visueel oogpunt een paar grote stappen voorwaarts. Daarnaast is Rigg een prachtige Bondgirl (die nog kan acteren ook) en is de locatie van het skistation erg fraai. Helemaal geniaal is de lawine-scene, schitterend gefilmd.

Maar toch, maar toch, maar toch, is On Her Majesty's Secret Service geen topper in de reeks. Ten eerste ligt dat toch echt aan Lazenby, die als een Houten Klaas door het beeld banjert en ook al niks maakt van de oneliners waar Bond zo om bekend staat. Feitelijk wordt de beste man dan ook in alles overtroefd door Rigg, die wél over die panache beschikt en nog beter de geheim agent had kunnen spelen.

Het gewaagde einde weet niet de juiste toon te pakken te krijgen maar is wel interessant, zoals deze hele film eigenlijk helemaal niet in de reeks past maar misschien wel daarom extra herkijkwaarde heeft.

Na Licence to kill, deze ook maar meteen weer op gezet, want die zal dan ook wel weer tegenvallen. Wat dus inderdaad het geval is. En dat is ook weer het nadeel, als je hem een hele tijd niet gezien hebt, ga je het hele goede film vinden, en als je dan na niet zo'n lange tijd (toch alweer 2013) weer gaat zien, valt het toch ook weer erg tegen, want dat is bij veel films het geval (geweest).

Om kort te gaan, het begint al met een nietszeggend intro. Er is veel plaats voor romantiek en mysterie. Hij is lang(dradig) en erg gedateerd, dat is ook te zien aan de actiescènes, die gezien de speelduur niet eens zo veel zijn. (Voor een positief bericht zie, 21 april 2013). 3.0

Gemengde gevoelens, het plot is immers steengoed (voor een bond), maar Lazenby is geen Connery.

Doodzonde dat Connery Bond hier niet vertolkt, want dan was dit een van de beste bonds geweest. Lazenby acteert prima, daar niet van, maar heeft niet de charme van Connery en is soms wat houterig. Het plot staat als een huis en kent meer diepgang dan vrijwel alle bonds. De actie is uitstekend en de regie mag er ook wezen. De speelduur is vrij lang, maar de film blijft over het algemeen boeiend. Al met al toch een bovengemiddelde bondfilm, vooral door het plot.

3.5*

ON HER MAJESTY'S SECRET SERVICE.

MENING: Vermakelijke film

MUZIEK: Redelijk Goed

Ja, voor die tijd ineens een andere Bond vertolker, George Lazenby, voor mij niet een echte Bond,

na Connery die een serieuze Bond was, was Lazenby meer een vecht Bond

(wat hij in het echt ook vroeger gedaan heeft, vechtsport)

Film is daar in tegen weer niet slecht ofzo, het verhaal heeft me wel kunnen boeien, zitten wel wat minderen dingetjes in, maar dat heeft elke film altijd wel ! leuke vermakelijke Bond film, die beter is dan je zou verwachten,

Verhaal is goed, en ook mooi, dit er is er wel één die niet goed eindigt.

De muziek vondt ik wel redelijk, mooie theme en dan natuurlijk het nummer

Louis Armstrong met: We Have All The Time In The World.

Van de 24 officiele Bond films staat deze op 22 bij mij. Maar begrijp me niet verkeerd, alle James Bond films zijn geweldig ! alleen de één scoort nou eenmaal hoger dan een andere.

Ben benieuwd waarom je deze een 1.5* geeft, jouw review is toch voornamelijk positief.