From Russia with Love (1963)

Na Dr. No, Russia with Love bekeken op blu ray. Wauw wat een mooi plaatje. Vooral de openingsscene bij het schaakspel zag er schitterend uit met prachtige kleuren. De film is iets beter nog dan Dr. No, maar wil hem toch net geen vier sterren geven. Het probleem zit 'm met name in het laatste gedeelte. De film begint goed en gelijk spannend. Turkije is daarna een mooie locatie met een perfecte rol van Pedro Armendáriz die overigens geen echte Turk was. Overigens zeer luguber. Hij is in het zelfde jaar overleden pal na de opnames. Zelfmoord nadat kanker bij hem werd geconstateerd. Afijn de film vervolgd met een prachtige zigeuneravond en een zeer boeiende onderhoudende treinreis. Wat daarna allemaal volgde in het heuvelachtige weiland vond ik wat minder. De speedboot slot zou eigenlijk in het donker moeten gebeuren, maar uit praktisch overwegingen is dit toch overdag gefilmd. Het slot is aardig afgezien de zeer zoetsappige wuifgebaar.

Hierbij sluit ik me aan

In Hd een super scherpe maar toch oude film.

Verhaal gaat nog prima ondanks de leeftijd.

Hoge verwachtingen van deze film had ik niet echt, het is en blijft een film uit 1963, maar ik vrees dat het niet de beste is van Connery. Had constant het idee dat hij verveeld in de rondte liep en ook de Bondgirl overtuigde me niet.

Het verhaal was niet echt spannend en het geheel was te overdone om echt op het puntje van je stoel te zitten. 3* is meer dan genoeg.

Toch bij herkijken ook wel weer wat tegenvallende film. Dr.No vind ik duidelijk veel beter, maar dat zal ook wel komen door de voor mij memorabele momenten, die deze film eigenlijk nauwelijks heeft, alleen richting het einde. Sfeervol gefilmd met mooie opnamen van o.a. Istanboel dat wel en de stijlvolle manier van spelen van Sean Connery is ook goed. Goede rol verder van Robert Shaw. Lotte Lenya is ook overtuigend, alleen Daniela Bianchi vind ik toch minder.

De film begint overigens aardig maar komt daarna toch wat inspiratieloos en low-budget-achtig over. Het verhaal zelf is ook niet zo denderend, en de film moet het toch vooral hebben van het vrij goede acteerwerk. Het laatste half uur blijft na een tweede keer kijken overigens nog wel vrij sterk, maar voor het grootste deel is het toch maar een matige film. 2.0

Man, man, net terug gezien! Bij Skyfall al drie x in slaap gevallen. Maar deze blijft goed, alles wat de excellente Bond-film nodig heeft in al z'n eenvoud.

Nadat ik Dr. No gelezen had en aansluitend de film had gezien (en daar vrij enthousiast over was), vond ik het de uitgelezen kans de filmserie eindelijk op chronologische volgorde te gaan bekijken. From Russia with Love is een film die ik altijd hoog gewaardeerd heb, voornamelijk vanwege de sfeer en het verhaal. Het was heel verfrissend om deze film te zien na Dr. No, vooral uit cinematografisch oogpunt.

Het sterkste punt van de film is toch wel het verhaal, dat redelijk trouw verfilmd is naar één van de beste Flemingboeken. Er is een mooie uitwerking van de organisatie SPECTRE, die in Dr. No al kort was aangestipt. Mooi om te zien dat Kronsteen in het gesprek met Klebb en Blofeld terugkomt op de dood van Dr. No. Het geeft een mooie link tussen de eerste twee films, iets wat anno 1963 natuurlijk een ander verhaal was dan nu. Nu is het vanzelfsprekend dat praktisch elke Bond-film een verhaal op zichzelf is. Het verhaal is daarnaast een prachtige weergave van de jaren '60 en de daarbij behorende Koude Oorlog. Het is grimmiger dan Dr. No - mede door de locaties - maar het wordt wel met dezelfde opbouw en spanning gebracht. Daar kun je het zijne van vinden, maar traag is niet het goede woord vind ik. Het is eerder duidelijk maken aan de kijker wat er precies speelt, zodat jij weet wat er gebeurt, maar de hoofdpersonages (Bond) niet. Als kijker weet je dat zowel de Russen als de Britten door SPECTRE in de greep worden gehouden en ze tegen elkaar uit te spelen om zo de Koude Oorlog te doen oplaaien. Latere Bondfilms zijn dan vaak flitsender, dit element van From Russia with Love vond ik niet storend.

Iets wat me met de laatste kijkbeurt wel opgevallen is, is dat From Russia with Love echt verouderd is. Tuurlijk kun je dat zien, maar in tegenstelling tot Dr. No is het een flinke stap terug. Waar Dr. No er prachtig uitziet, mooi kleurenschema, veel goed geschoten scènes bevat en cinematografisch één van de mooiere Bond-films is, lijkt From Russia with Love ouder, gedateerder, grauwer en korreliger. Dat komt vooral tot uiting in de actiescènes, waar blue screen gebruikt wordt, maar ook bij de ontploffing van de helikopter en andere opnames van bijvoorbeeld Istanbul. De film lijkt in dit opzicht veel minder afgewerkt dan Dr. No. De eindscène bijvoorbeeld is zo'n afknapper. Waarom moest die scène voor een scherm worden opgenomen, waarna er ook nog beelden tussen zijn gemonteerd die wel echt in Venetië zijn opgenomen op het water? Was het werkelijk zo'n moeite om dat daar te doen? En het kan wel, want in Dr. No zat de autoachtervolging vanaf het vliegveld en die was ook live gedaan, dus dan moeten een paar opnames op een gondel ook wel te doen zijn. Ook de editing en de muziek zijn een terugval. Wat de editing betreft zaten er een paar lelijke springers en rare overgangen tussen. De muziek was op sommige momenten misplaatst of veel te hard. Dr. No heeft ook niet de beste soundtrack van alle Bond-films, maar daar heb ik me er niet aan geërgerd. Serieus, de muziek schalt gewoon door je kamer als Bond zijn hotelkamer doorzoekt op afluisterapparatuur. Zonde. Ik blijf erbij dat het verhaal voor mij het belangrijkste aspect van een film is, maar ik had graag een vooruitgang van Dr. No gezien in dit opzicht, niet een teruggang.

De personages, oké, zijn in veel gevallen up to par. Sean Connery zet in deze film een prima Bond neer, maar evenaart niet zijn prestatie in Dr. No, als ook die in de volgende film Goldfinger van wat ik weet. Hij is wel uiterst charmant en meedogenloos tegelijk als Bond. Je kunt zien dat Connery zin had om in dit script te spelen. Eén van mijn favoriete elementen van From Russia with Love is de vriendschap tussen Bond en Kerim Bey, hoofd van Station T in Turkije en bondgenoot van Bond in deze film. Wat een charisma tussen die twee zeg! Je kunt heel duidelijk zien dat ze het buiten de set ook gezellig moeten hebben gehad. Pedro Armendariz, die Kerim Bey speelt, verdient absoluut lof voor zijn acteerprestaties. Daarnaast heeft deze film gewoon verdomd goede schurken. Blofeld is hier nog mysterieus en enigszins bedreigend in tegenstelling tot wat hij in latere films zou zijn, een karikatuur van zichzelf. Rosa Klebb als personage beviel me prima, Kronsteen vond ik wat minder goed uitgewerkt. De absolute ster van de film wat betreft de schurken is toch wel Donald Grant. In de fantastische treinscène, die sowieso één van de beste scènes uit de film is en iconisch is binnen de serie, wordt Bond echt vernederd door Grant en dat is fantastisch. Bond is dus niet altijd onoverwinnelijk of de sterkste man op aarde. Hij wordt gered door zijn eerste verkregen gadget van Q, maar in deze film is dat op een goede wijze geïntegreerd. In latere films vond ik sommige gadgets nogal misplaatst overkomen of echt écht bewust in de films te zijn verwerkt om maar gadgets in de film te stoppen. Als laatste de vrouwen van dienst: Daniella Bianchi als Tatiana Romanova vind ik inwisselbaar. Ze is een knappe Italiaanse, maar haar rol vergde eigenlijk een actrice en dat was ze niet. Ursula Andress kon ook niet acteren als de beste, maar in de rol van Romanova zat meer potentie dan die van Honey Ryder. De terugkeer van Sylvia Trench vond ik wel aardig. Ik had haar best nog wel in een Bond-film of twee willen zien als een soort van terugkerende flirt van Connery's Bond, iets wat Terence Young ook wilde. Verbazend genoeg dat ze dan niet in Thunderball teruggekeerd is eigenlijk. Hamilton zal wel gedacht hebben, fuck it, ik wil mijn eigen film creëren.

De beste locatie van de film is zonder twijfel Istanbul. Niet voor niets komt Bond hier nog terug, ook in Venetië, welke in deze film niet tot zijn recht kwam. Istanbul is een prachtige stad met een mooie mix van westers en oosters en daarom uiterst geschikt voor opnames voor een Bond-film. Jammer dat ik vond dat de stad er soms nogal grauw uitzag, terwijl het juist zo'n levendige en kleurrijke stad is. Daar had ik graag wat meer van gezien, ook in de cinematografie. Met de actie zit het verder prima, in het laatste half uur worden we getrakteerd op een gevecht in een trein, een helikopteraanval en een bootachtervolging. De één is beter gelukt dan de andere, maar alle drie voegen ze wel wat toe aan het entertainmentgehalte van From Russia with Love. De film is wel vermakelijk qua actie dan Dr. No.

Films dateren uiteindelijk allemaal, maar het verhaal blijft staan. Daar blinkt From Russia with Love in uit. Casino Royale deed me erg denken aan de toon van deze film, iets wat ik zeker toejuich. Het was immers de favoriete film van Cubby Broccoli, dus dat geeft wel aan dat deze film met heel veel zorg gemaakt is, ondanks dat ik dat er niet altijd even goed van af zie.

*3,5 voor het sterk uitgewerkte verhaal, Istanbul en de Koude Oorlogssfeer.

11. DR. NO
08. FROM RUSSIA WITH LOVE

Door mijn tocht in het James Bond universum kan natuurlijk ook From Russia With Love niet ontbreken.

Ik vond dit deel minder goed dan het eerste deel.

Toch wel iets minder spanning en bond had 3 keer heel simpel gekillt kunnen worden (maar dit terzijde.)

Ik moet wel zeggen dat de Bond girl er wel heel erg goed eruit zag.

Op naar Goldfinger!

2,5*

Heel toepasselijk voor een rasechte Schot als Connery

From russia with love is een behoorlijke vooruitgang na het voor mij wat minder geslaagde Dr. No. In deze film komt de actie meer tot zijn recht en is de spanningsgraad ook vele malen hoger.

veel beter als Dr. No! meer in de sfeer en de gadgets die beginnen komen, Connery doet het nog altyd uitstekend de actie is ook beter! vooral de scene tussen Grant en Bond vind ik prachtig gedaan

Toch wel een stukje minder dan het eerste deel. De sfeer spreekt me minder aan, er zitten een aantal ruwe overgangen in, de muziek is wat minder. Connery als Bond blijft gewoon goed, maar heel veel bijzonders vond ik deze film niet. In tegenstelling tot Dr. No had ik echt vaak het gevoel dat ik naar een oudere film zat te kijken. 3* en op naar deel III uit de serie.

Vond deze Bond schitterend toen ik hem 48 jaar geleden voor het eerst in de bioscoop zag. Nu na herziening is er van die glans niet veel meer over. Het eerste uur vond ik zelfs oersaai. Slechts het laatste half uur - de speedboot achtervolging o.a. - kon er nog enigszins mee doorgaan. Voor de rest is deze 2e film in de Bondreeks niet meer dan een gedateerde actiefilm die alle kenmerken van een jaren zestig film heeft. De Bondgirl was best wel aantrekkelijk, dat wel.
Ik vrees trouwens dat alle Bond films na herziening bij mij wel eens flink in waardering zouden kunnen dalen. Tja, actiefilms staan bij mij nu eenmaal niet meer zo hoog op de filmladder. Te veel van gezien denk ik. Ik laat het daarom ook verder maar bij deze ene Bondherziening.

Waardering; verlaagd naar 3,0*

Ik vind het wel leuk om nog eens enkele James Bond klassiekers te zien. Ondanks dat ik films als Die Another Day, Goldeneye, Moonraker en Skyfall regelmatig de ronde heb zien passeren, heb ik de eerste twee films uit de reeks nooit eerder gezien. Dr. No vond ik een erg vermakelijke opening. From Russia with Love beviel me nog wel wat beter.

Sean Connery is de perfecte James Bond en dat laat hij hier weer eens zien. Daniela Bianchi is ook goed (en inderdaad best aantrekkelijk) in haar mysterieuze rol. Ik twijfelde lang of zij nou te vertrouwen was of niet. Het verhaal heeft wellicht wat meer potentie dan dat van Dr. No. Desondanks was ik zo te zien niet de enige die het eerste halfuur tot uur wat aan de saaie kant vond. De film nam de tijd om op gang te komen. Pas bij de zigeuners gebeurt er voor het eerst iets écht interessants waardoor ik rechtop ging zitten. Daarna gaat de film nog even terug naar de flauwere kant, maar vanaf de scènes in de trein lijkt alles goed te zijn gekomen en is het allemaal behoorlijk boeiend. De sfeer is dan ook direct aanwezig. Met zo weinig mogelijk middelen weet de film ten volle te overtuigen. Toegegeven, op het moment dat Bond onder schot wordt gehouden kon hij al 10x vermoord worden, maar om de geloofwaardigheid is het ook niet bepaald te doen in deze films. Het einde met de speedboot en de ontknoping met de Bondgirl was ook erg goed.

Skyfall is nog altijd mijn favoriet, maar From Russia with Love wil ik best op de tweede plek plaatsen. Het is namelijk wel een bovengemiddeld goede Bondfilm en ik vond hem ook wel wat meer dan 'gewoon vermakelijk' wat bij mij geldt voor de meeste 007 films die ik gezien heb. Ik wil hem echter nu nog geen 4 sterren geven, wegens de twijfelachtige start die de film maakte. Dit is echter wel eentje die ik binnen niet al te lange tijd graag nog eens wil zien. Qua sfeer en afwerking (balancerende aanwezigheid van actie en humor en de goede muziek en settings) is dit immers toch wel een van mijn favorieten tot nu toe.

3,5*

Duidelijk beter dan Dr. No, al is het maar omdat het wat minder naïef aanvoelt. Maar zeker ook omdat er wat meer actie in lijkt te zitten. Aardig verhaal waarbij niet de Russen, maar SPECTRE de belangrijkste tegenstanders zijn. Het blijft een goeie gimmick om alleen kat en hand van Blofeld in beeld te brengen, het maakt hem wat angstaanjagend (wat de makers van Inspector Gadget goed afgekeken hebben). De Bondgirl valt enigszins tegen. Niet zozeer qua acteerwerk, maar qua personage is ze niet echt opgewassen tegen Bond. En echt hoogte krijg ik ook niet van haar, maar goed, karakteruitdieping is ook weer niet het belangrijkste van een Bond-film.

Qua stilering viel met name de eerste scene tijdens de schaakmatch op. Zag er best aardig uit. Klein punt van kritiek: schaakklokken hoor je met dezelfde hand als waarmee je gezet hebt in te drukken, maar in anders films (A Londoni Férfi van Tarr bijvoorbeeld) heb ik doodleuk gezien dat het bord verkeerd gedraaid stond, dus vergeleken met dat valt het hier best mee. Ook de treinrit mocht er wat sfeer betreft wezen, maar verder ook best de nodige bluescreens, wat dan weer jammer is. Tenslotte was de muziek best aardig. Wel degelijk typisch voor een actiefilm, maar niet zo nadrukkelijk aanwezig is dat het stoort.

Gezien de toename van actie, en met de introductie van Q voelt het meer dan Dr. No aan als een blauwdruk voor latere films. Een halfje meer dus, met als achterliggende gedachte dat ik van latere films wat meer verwacht. 2*.

de voorganger (en dus de eerste) was toch beter vond ik ! deze vind ik persoonlijk ook één van de mindere,

For your eyes only was de vorige James Bond film die ik gezien heb (ik kijk ze inderdaad niet echt op volgorde) en deze is in alle opzichten beter. James Bond wordt beter neergezet door Sean Connery, die wat meer tekst heeft in deze film waardoor het niet meer 1 groot actieverhaal is (wat ik van eerder genoemde film wel vond) en hierdoor is het verhaal beter / interessanter om te volgen. Ook vind ik dat Sean Connery qua charisma en coolheid van Bond beter uit de verf komt dan Roger Moore.

Zoals velen hier ook weer begonnen met het herbekijken van de films in chronologische volgorde, maar nu dus op Blu-Ray. Gisteren was From Russia With Love aan de beurt. Ondanks dat het een traag verhaal is met maar weinig actiescenes (Connery heeft zich niet echt heel moe hoeven maken) is het een erg goede film. Het verhaal is erg sterk en er wordt goed geacteerd, door de hele cast. Ook de vele mooie decors en begin van de vele stijleigenschappen maken dit voor mij een van de betere Bondfilms. Ondanks dat dit een film van al meer dan 50 jaar oud is vind ik niet dat je dit er (heel erg) vanaf ziet.

From Russia With Love is nog altijd één van de betere Bond-films. Technisch gezien steekt deze z’n voorganger Dr. No naar de kroon. De actie is beter geslaagd, met name het gevecht tussen Connery en Shaw in een rijdende trein is een klassieker. De film is wederom doorspekt met de nodige humor en het verhaal is een stuk spannender dan dat van Dr. No. Het enige minpunt is het gebrek aan een goede Bond-girl, want de Italiaanse Daniela Bianchi is absoluut geen Ursula Andress.

From Russia With Love was de eerste film waarin Desmond Llewelyn z’n opwachting maakt als Q (in Dr. No werd dit karakter nog vertolkt door Peter Burton). Met 18 optredens in evenzoveel films is Llewelyn recordhouder als Bond-acteur. De Mexicaanse acteur Pedro Armendáriz, die hier de Turkse consulaat Kerim Bey vertolkt, was reeds ernstig ziek nog voordat de opnames begonnen. Bij de acteur was terminale kanker geconstateerd en al z’n scènes werden in een vroeg stadium opgenomen, terwijl de acteur nog gezond genoeg was om deze te filmen. 4 maanden voor de première van From Russia With Love pleegde de acteur euthanasie.

Met een budget van 2 miljoen dollar, werd de film op locatie geschoten in Italië, Turkije en Engeland. Net als de meeste oude Bond-films is ook From Russia With Love tegenwoordig wat oubollig. Bovendien is ze aan de trage kant, maar dat zijn slechts kleine minpunten aan een verder prima actiefilm.

Beduidend minder dan Dr No.

Connery lijkt heel verveeld rond te lopend, de Bond-girl is echt een afknapper en de memorabele momenten zijn op 1 hand te tellen.

Pluspuntje is Istanboel en de hakke-tak-actie vanaf de trein.

deze ook herzien

en ook deze is erg trage film

Blijkbaar had ik hier acht jaar geleden al op gestemd, maar werkelijk niets kwam me nog bekend voor. Afijn, een Bond die iets minder is als Dr. No, maar nog steeds vermakelijk is.

Ook dit komt weer door de uitstekende Connery, de leuke Bond-girl en een interessante badguy. Actie is er wederom niet heel veel, maar datgene wat er is is wel goed uitgevoerd. Het is alleen het verhaal wat soms wat rommelig leek. En de Bond-tune blijft natuurlijk legendarisch.

Ook fijn, de inhoud prevaleert een keer ipv actie & oneliners.

Mijn eerste oude Bond. En nee, dit is het niet. Nooit gedacht dat de oudere films er zo gedateerd uitzagen, zowel cinematografisch als qua actie. Ik heb me zelfs behoorlijk verveeld - wat bij de nieuwere films eigenlijk nooit is voorgevallen. En dan nog het stereotiepe van de slechterik, de makheid van Sean Connery, de doorzichtigheid van alle personages, het gebrek aan psychologie, ... Niet mijn ding dus.

2,5*

Vrij serieuze poging om een goede film te maken, en verrek, het is een goede film geworden. Zou je me vragen naar de beste Bond-films, met nadruk op Bond, dan zou deze de top 5 niet halen. Vraag je me naar de beste film van de 23, dan maakt deze kans op de hoogste plek.

Sowieso is het fijn dat men met deze film wist hoe men Technicolor moet gebruiken, een techniek die zeker in studio-opnames al snel gedateerd aanvoelt met een grijs-groene waas, maar ook verbluffend mooi kan zijn. Die schaakscène helemaal aan het begin toont dat kleuren bijzonder mooi op beeld kunnen komen. Verder ziet de film er sowieso goed uit, en zelfs scènes met een rollend doek op de achtergrond lijken vrij realistisch.

De opbouw is gewoon prima, met een Bond die we het eerste kwartier überhaupt niet zien en daarna een aantal heel fijne scènes en sfeerzetting in Istanbul. Dat stuk met die vechtende vrouwen heeft niets van doen met de eigenlijke plot, maar werkt wel bijzonder sfeerverhogend. Verder is de actie vrij aardig en die hele scène in de trein is een prima stuk cinema. De plot zelf is ook redelijk, al is het spionagegedeelte nooit heel bijzonder - Bond komt vrij gemakkelijk steeds aan de informatie en deze films uit de jaren 60 kennen sowieso een wat kinderlijke naïviteit. Dat geeft charme absoluut, maar dat maakt het ook dat het nooit grote cinematografische klappers waren (commercieel wel natuurlijk, maar dat zegt me dan weer minder.)

Al met al een bijzonder vermakelijke film met mooie locaties, een fijne Connery, de appetijtelijke en klassieke schoonheid Bianchi en actie die nooit over the top gaat en daardoor voor mij beter overkomt, ook al spettert het nooit echt. 4,0*.

skinny_tie heeft het redelijk uitgelegd de grunt. Hoewel het niet zozeer is dat de Bond-elementen niet zo uit de verf komen, maar het is eerder dat je er een paar mist: silliness in alles, gadgets, het diner met de boef, et cetera. Een film als Goldinger had dat veel meer.

Over diners gesproken; de dinerscene in The Spy Who Loved Me is mij toch het meest bijgebleven. Bach weerklinkend op de achtergrond. Geniaal. Hoewel 007 daar geen disgenoot is van de villian.

De film heeft niet de pit van een Dr. No of de gadgets & actie van Goldfinger. Het blijft altijd wegen. Beste villian-knechtje ook niet. Russia heeft wél een conventioneel plot (zeldzaam voor een Bond). En is zo mooi subtiel vormgegeven tegen de achtergrond van de Koude Oorlog. Een serieuzere aflevering. Met Robert Shaw.! Zonder de flauwiteiten die de meeste 80's Bond's kenmerken. Zo heb ik ze het liefst.

Herzien en genoten. Wat heeft de film een klasse. From Russia With Love heeft iets bijzonders dat moeilijk onder woorden te brengen valt. Het is weliswaar een genuine Bond, maar bij het herzien had ik een soort van 'Hitchcockian' beleving. Deze reden alleen al geeft FRWL een obligatie om hem boven alle andere Bond’s te scharen. Ok, op één na dan..