Meningen

Een chaotische film over het chaotische leven van een advocate. Regisseur Justine Triet, die ook verantwoordelijk is voor het scenario, heeft zich niet erg druk gemaakt over de geloofwaardigheid van het verhaal, dat waarschijnlijk bedoeld is al een komedie. Helaas valt er weinig te lachen. Enige waardering is er niettemin mijnerzijds voor de titelrol van Virginie Efira. Ze voorkomt in haar eentje dat deze film een vette onvoldoende scoort.

Onderhoudende film over de bijzondere relatie tussen koningin Victoria en haar “munshi” Abdul Rahim, grotendeels —zoals fijntjes wordt toegevoegd aan de openingscredits— gebaseerd op ware gebeurtenissen. Regisseur Stephen Frears overgiet het verhaal vooral in het eerste deel van de film met een subtiel humoristisch sausje, dat in het tweede deel helaas te veel wordt weggedrukt door de toenemende racistische bejegening van Rahim door de entourage van de koningin. De film maakt duidelijk dat vooroordelen over mensen uit andere culturen van alle tijden zijn, maar die constatering maakt die abjecte gevoelens nog niet acceptabel.

De rol van Victoria is Judi Dench op het lijf geschreven. Zij en haar chemie met Ali Fazal maken dit tot een erg genietbare film, een van de betere uit 2017.

Pijnlijk melodrama over twee zusters die in het patriarchale Brazilië vanwege zoiets ongrijpbaars als familie-eer van elkaar gescheiden worden. Een wreed verhaal dat langzaam maar zeker aan mij begon te knagen. De film speelt in de jaren 50. Ik vrees dat er sindsdien in de positie van vrouwen in Brazilië (te) weinig veranderd is.

Een meesterwerk is misschien een te groot woord, maar dit doorwrochte drama van documentairemaker Karim Aïnouz komt wel dicht in de buurt. Naast de fraaie cinematografie springen ook de sublieme vertolkingen van Carol Duarte en Julia Stockler in het oog. Prachtig, beklemmend, hartverscheurend.

Bij herziening zo mogelijk nog schokkender dan de eerste keer. Vooral de wrede beelden van het bloeddorstige geweld van de beruchte Mara Salvatrucha-bende, allicht beter bekend als MS-13, gaat je niet in de koude kleren zitten.

Complimenten voor de Venezolaanse actrice Greisy Mena, niet erg bekend maar wel erg indrukwekkend in de titelrol. Waardering verhoogd naar 4½ *.

Een mooie film, afwisselend spannend en romantisch. Opperbeste vertolkingen van Luis Tosar (heeft al vaker bewezen dat je op hem een film kunt bouwen), Marta Etura en Clara Lago (nog erg jong hier, maar al nadrukkelijk aanwezig). De regie en de fraaie omgeving doen de rest. Tezamen zorgen zij voor een onderhoudende film.

Gruwelijke film met twee gezichten over de oorlog in Oekraïne, waar enerzijds gevangenen op afschuwelijke wijze stelselmatig worden gemarteld door de Russen en anderzijds een jong meisje zich bekommert om een (dode vredes)duif. Vooral in het begin een rauwe, uitermate onaangename film, die moeilijk te aanschouwen is. Schokkend.

Historisch kostuumdrama, gesitueerd in Oostenrijk-Hongarije, tweede helft van de 19e eeuw. Het verhaal betreft een gecompliceerde haat-liefdeverhouding tussen twee vrouwen die samen opgegroeid zijn. De settings laten af en toe te wensen over, maar het acteer- en camerawerk zijn dik in orde. Jammer van het einde dat afgeraffeld wordt om de losse eindjes aan elkaar te knopen.

Ik kon mijn filmjaar 2013 niet afsluiten zonder op de voorlaatste dag van het jaar alsnog de veelbesproken film van Abdellatif Kechiche te gaan zien. Ik kan me achteraf geen betere afsluiting indenken.
Het is een schitterend drama, waarin met name de mij onbekende Adèle Exarchopoulos een heel scala aan emoties voorbij laat komen, die je niet onberoerd laat. Van de subtiele karaktertekening van Adèle met al haar vertwijfeling in het eerste deel van de film, tot het intens gevoelde verdriet tegen het einde. Kechiche brengt het allemaal zo close in beeld, dat je er niets van kunt missen en dat het af en toe zelfs wat ongemakkelijk wordt.

Kechiche heeft blijkbaar een voorliefde voor lange scènes, zoals eerder in La Graine et le Mulet. Opnieuw zijn de meeste scènes erg lang, sommige scènes zelfs overdreven lang. Zoals het tuinfeest met de intellectuele vrienden van Emma, waar de kiem gelegd wordt voor de uiteindelijke breuk. En natuurlijk de veelbesproken, minuten durende eerste vrijscène tussen Adèle en Emma. Na afloop van de opnamen hebben Seydoux en Exarchopoulos zich erover beklaagd dat het aantal takes zo groot was, dat het gênant werd. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Te meer omdat de lange duur van die expliciete scène per saldo niets toevoegt aan de heftigheid van de liefdesrelatie van Adèle en Emma.

Wat ik wel uitzonderlijk mooi vond waren de contrasten tussen de beide dinerscènes bij Emma’s ouders enerzijds en Adèle’s ouders anderzijds. En niet te vergeten de woede-uitbarsting vanuit het niets van Léa Seydoux, al haalt die het qua intensiteit niet bij die van Alice Houri in Kechiche’s eerdere La Graine et le Mulet.

La Vie d’Adèle is een prachtige, emotierijke, eerlijke en ontroerende film. Hij komt bij mij wat het jaar 2013 betreft op een eervolle tweede plaats, onmiddellijk na die andere indrukwekkende Franse film: Le Passé. Het jaar beginnen met een 4,5*-film (Brief Encounter) en afsluiten met een 5*-film. Mooier kan het volgens mij bijna niet.

Tegen de achtergrond van de huidige economische en financiële crisis een bijzonder actuele film, waarin bovendien voortreffelijk geacteerd wordt. Van Leïla Bekhti (Le Cose che Restano) verbaast mij dat niets, maar Guillaume Canet (zou een broer van Patrick Dempsey kunnen zijn) en de kleine Slimane Ketthabi zijn enorme verrassingen. De manier waarop zij naar elkaar toegroeien is ontroerend.
Uitstekend, pakkend drama.

Ik dacht: Isabelle Huppert, dat kan nooit verkeerd zijn.

Fout.

Deze film is een totale miskleun.

Het scenario, het camerawerk en de montage: het is allemaal heel rommelig.

En zelfs Huppert met haar weggeschminkte sproeten ziet er niet uit.

Echt zonde van de tijd.

Prachtig, van begin tot eind boeiend sociaal-psychologisch drama, waarin door Élodie Bouchez en Natacha Régnier de karakterverschillen tussen twee kansarme jonge vrouwen vlijmscherp in beeld worden gebracht.

De film, die qua stijl enigszins doet denken aan de werken van de gebroeders Dardenne, is volkomen terecht met prijzen overladen.

Heel mooi.

Van Catherine Breillat weten we vooraf al dat er veel bloot te zien zal zijn. Dat is hier niet anders. Een flinterdun verhaal rijgt de diverse seksscènes aan elkaar, zonder dat het ooit spannend en/of opwindend en/of boeiend wordt.

Dat Ryno met zo'n mooie vrouw als Roxane Mesquida (een mooiere rol in Breillat's Sex Is Comedy) teruggaat naar zijn "oude" maîtresse begrijp ik niet zo goed. Dat zal wel aan mij liggen, want ik heb van de hele film niet zo veel begrepen.

Hier sluit ik mij graag bij aan.

Sombere film, maar het onderwerp is er ook naar.

Er is volgens mij geen land, waar zoveel films over de Tweede Wereldoorlog gemaakt zijn, als Frankrijk. De meeste daarvan zijn goed tot zeer goed. Tot die laatste categorie hoort ook deze film van Robert Enrico, geïnspireerd door het bloedbad van Oradour-sur-Glane in juni 1944, een paar dagen na de invasie.

Het is een uitermate dramatisch en heroïsch verhaal met een geweldige en terecht bekroonde hoofdrol van Philippe Noiret. Te midden van al het gruwelijke geweld en drama straalt Romy Scheider als in haar tijd van Sissi.

Intieme film over twee uitgedoofde broers en een zuster, die aan het ziekbed van hun vader opnieuw geconfronteerd worden met een onverwerkt trauma uit het verleden. Een min of meer verrassende wending tegen het einde van de film lijkt voor enige verlichting te zorgen.

Ik ben niet bekend met de werken van regisseur Robert Guédiguian, maar deze film maakt mij wel nieuwsgierig naar zijn andere films.

Gelaagde en geslaagde roadmovie over drie jongeren-met-gebruiksaanwijzing, die zich in weerwil van hun tekortkomingen staande weten te houden dankzij hun groeiende saamhorigheid. Een tragikomedie met inhoud.

Remade als The Road Within (2014), die ook alleszins de moeite van het bekijken waard is.

Het lukt Marco Bellocchio maar niet om echt goede films af te leveren. Ook deze film valt tegen. Volgens mij omdat Bellocchio niet echt gekozen heeft tussen het maken van een speelfilm of een documentaire over Ida Dasler.

Het overvloedig gebruik van nieuwsflitsen werkte erg storend en benadrukte bovendien dat Filippo Timi in de verste verte niet lijkt op de echte Mussolini.

Ik vond de film in het eerste deel af en toe moeilijk te volgen, omdat wel erg veel scènes heel donker waren opgenomen.

Groot pluspunt: Giovanna Mezzogiorno. Eigenlijk zijn mijn drie sterren alleen voor haar.

Liefde tussen leden van ongelijke sociale klasse is een dierbaar thema in de literatuur en ook in de filmwereld. In deze film wordt de romantiek omkaderd door een triviaal misdaadverhaal. Daar wordt in mijn ogen de film niet beter van. Jammer.

Deze film over twee interraciale relaties roert veel thema’s aan: drama, romantiek, misdaad, mysterie. De hedendaagse relatie tussen een blanke blondine en een Afro-Amerikaanse automonteur is als het ware het omgekeerde spiegelbeeld van een fatale relatie vijftien jaar eerder. Dat is meteen het zwakke punt van het verhaal, want dergelijke relaties zijn veeleer een voorbeeld van wishful thinking dan dagelijkse praktijk in het zuiden van Amerika.

Niettemin is het een boeiende film met een cruciale toevalligheid als de sleutel tot het mysterie. De laatste twist in het verhaal voelt overdreven aan.

Vroeger was ik een echte fan van Claude Chabrol. Dat is in de loop van de jaren met het herzien van de meeste van zijn films een stuk minder geworden. Dat geldt ook voor deze film. Isabelle Huppert zet een mooie rol neer, maar daarmee heb je het eigenlijk wel gehad.

Het verhaaltje heeft weinig om het lijf en de mooie vrouwen af en toe ook niet. Die fraaie borsten en het feit, dat er sporadisch een geslaagde grap voorbijkomt, is voor mij aanleiding de film niet helemaal negatief te beoordelen.

Hoogtepunten: de prachtige kleuren én... een paaldanseres in de Middeleeuwen!

Echt een film om 's avonds laat of in de kleine uurtjes gedachtenloos te bekijken.

Onbegrijpelijk overigens dat Mischa Barton destijds haar succesrol in de tv-serie “The O.C.” opgaf om aan haar filmcarrière te werken, want daar is tot nu toe weinig van terechtgekomen.

Door schade en schande komt een novice er achter dat alles wat zij binnen de katholieke kerk geleerd heeft over barmhartigheid, mededogen en altruïsme niet klopt. Van de weeromstuit schuift ze aan voor een ménage à trois met haar neef en de huishoudster.

Ik heb helemaal niets met de kernboodschap van Buñuel in deze film, voor zover ik die begrepen heb. De vier films, die ik van hem gezien heb, hebben geen van alle veel enthousiasme bij mij teweeg kunnen brengen. Dat geldt zeker voor deze film met een armzalig scenario over allerhande stereotype figuren. De Laatste Avondmaal-scène is volgens mij enkel bedoeld om te kwetsen. Soit.

Klucht die veelbelovend begint, maar na de tovenaarstruc enigszins wegzakt. Verrassende keuze voor Jean Reno in een van de hoofdrollen. Deed het niet slecht, maar ik zie hem toch liever in thrillers.

Prachtige "kleine" film over een groot probleem: de impact op mensen van de Amerikaanse immigratiepolitiek na 9/11. De film ontroert door de harde, onmenselijke realiteit.
Geweldige rollen van Hiam Abbass en Richard Jenkins. Vooral de totaal onverwachte woedeuitbarsting in het detentiecentrum en de daaropvolgende scene met Zainab hakten er bij mij nog al in.
De soberheid van de film doet on-Amerikaans aan en dat maakt het al met al tot een klein juweeltje. Heel, heel mooi.

Twee acteurs krijgen een moeizame relatie terwijl zij samen in een kostuumdrama spelen waarin zij een moeizame relatie krijgen. Niks bijzonders, ware het niet dat werkelijkheid en fictie van lieverlee naadloos in elkaar overlopen. Knap gedaan.

Derde film die ik ken, waarin Luigi Lo Cascio en Sandra Ceccarelli samen acteren en opnieuw springen de vonken over. Haalt vanwege het trage begin weliswaar niet het niveau van hun eerdere Luce dei Miei Occhi (ook van regisseur Piccioni, 2001) en Il Più Bel Giorno di Mia Vita (2002), maar nog altijd meer dan de moeite waard. Zeker vanwege het voortreffelijke acteren van Ceccarelli.

Overjarige, chaotische komedie in de stijl van “Theater van de Lach“ (John Lanting) over een rondtrekkende variétégroep. De tand des tijds heeft de film geen goed gedaan. Film wordt gepromoot als een vehicle van de onlangs overleden superster Gina Lollobrigida, maar haar aandeel is tamelijk bescheiden. Ook Marcello Mastrojanni (in die tijd nog geschreven met een “j”) heeft een vroege bijrol.

Luchtig verfilmd drama over een man, die door vast te houden aan zijn principes telkens weer het lid op de neus krijgt. Een geslaagde mix van drama en een beetje humor, met overtuigende rollen van Alberto Sordi en Lea Massari. De beste film van Dino Risi, die ik tot op heden gezien heb.

Zonde van de topbezetting, die in deze film met zo’n matig verhaaltje te maken krijgt, dat zij daar niet veel van kunnen maken. Het resultaat is een tegenvallende, rustig voortkabbelende screwball comedy met nauwelijks hoogtepunten. De leukste scène is nog het slaan met de deuren waarmee James Stewart het opklapbed naar beneden hoopt te krijgen. Hij en Ginger Rogers zijn aardig bezig, maar het materiaal, dat de finesse van een Preston Sturgess of Billy Wilder mist, laat hen flink in de kou staan.

Ik heb nu een handvol Godard-films gezien. Deze bevalt me nog het beste tot nog toe, maar een echte liefhebber van zijn films zal ik wel nooit worden. Godard kan het blijkbaar niet laten om eigenaardigheden te verzinnen, zoals deze keer met de tussentitels, die erg hinderlijk zijn voor de voortgang van het verhaal. Want dat verhaal is alleszins de moeite waard, net als het goede acteerwerk van Anna Karina. Maar zo’n openingsscène begrijp ik dan weer niet. Ik weet niet wat de toegevoegde waarde ervan is om een gesprek tussen twee mensen met een long shot van achteren weer te geven. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Aangetrokken door de titelrol van Anamaria Marinca voel ik mij redelijk bekocht, want de Roemeense actrice komt alleen voor als hoofdrolspeelster in de film in-de-film en dat is niet veel meer dan een cameo. Ook de rest van het verhaal spreekt mij niet aan. Het is een halfslachtige poging om de bloedige Georgische opstand tegen de Duitsers op Texel in een romantisch kader te plaatsen. Bijzonder matig.