Meningen

Totdat ik las dat schrijver Mario Vargas Llosa zijn inspiratie voor dit verhaal putte uit een tweetal bezoeken aan de Peruviaanse jungle, vond ik het een wel heel erg origineel idee: het leger begint in het afgelegen Amazone-gebied in het geheim zoiets als een call girl-organisatie om aan de seksuele behoeften van de soldaten, die in de jungle gestationeerd zijn, tegemoet te komen.

Francisco Lombardi heeft dat idee verwerkt tot een heel leuke, aparte film, waarmee ik mij uitstekend vermaakt heb. Tot een paar weken geleden had ik nog nooit gehoord van regisseur Lombardi. Inmiddels heb ik drie (qua genre zeer verschillende) films van zijn hand gezien. Het zijn geen meesterwerken, maar ze zijn wel erg onderhoudend.

Vaag drama over zijdevlinders en een jonge vrouw, die heen en weer geslingerd wordt tussen Chengdu (China) en Parijs en tussen twee broers en een zoon. Een zweverige film zonder enige diepgang of uitleg. De schoonheid van Yifei Liu weerhield mij ervan vroegtijdig af te haken.

Het heeft er alle schijn van dat de film uit zichzelf niet goed weet of het als komedie of als drama door het leven wil gaan. Na een veelbelovend, enigszins frivool begin krijgt het verhaal als snel een veel te serieuze ondertoon. Dat is toch wel jammer, want in potentie had dit een leuke, luchtige tragikomedie kunnen zijn.

Dat verbaast mij ook. De film verdient zeker een groter publiek.

Heel lang geleden heb ik deze film gezien in de bioscoop. Ik was toen zo onder de indruk, dat ik vrijwel onmiddellijk daarna het boek van John Jay Osborn gelezen heb. Mijn hernieuwde kennismaking met de film heeft me niet gebracht wat ik er van verwacht had.

Het is in alle opzichten dé film van John Houseman, die letterlijk en figuurlijk een formidabele rol neerzet, waarvoor hij destijds terecht diverse prijzen in de wacht sleepte, waaronder een Oscar. Maar voor het overige blijft het allemaal net iets te veel aan de oppervlakte. De verhaallijnen over de spanningen binnen de studiegroep en over de relatie tussen Mr. Hart en Susan komen naar mijn smaak te weinig uit de verf.

Moze: I ain't about to leave some poor child stranded. I got scruples, too. You know what that is, scruples?

Addie: No. But if you've got them, it's a sure bet they belong to somebody else.

Misschien niet de beste, maar vast en zeker de leukste road movie.

En dat is vooral de verdienste van de piepjonge Tatum O'Neal, die werkelijk de sterren van de hemel speelt en terecht een Oscar in wacht sleepte.

Film geeft op de achtergrond bovendien een realistisch beeld van het troosteloze Midden-Westen van Amerika tijdens de Depressiejaren.

Naar mijn mening met voorsprong de leukste film van Peter Bogdanovich.

Pregnante film over een weduwe bij wie zich een psychotische stoornis ontwikkelt. Voor haar machteloze dochter is het in toenemende mate een nachtmerrie.

Een film die je niet in de kouwe kleren gaat zitten. Alle lof voor regisseur Inon Shampanier die het verhaal op rustige wijze voorbij laat komen en aansprekende vertolkingen weet te ontlokken aan Lili Taylor en Stefania Owen. Zij zorgen ervoor dat de film nog geruime tijd nagalmt.

Toch wel wat merkwaardige coming-of-age film over eindexamenscholieren, die samen op zoek gaan naar een mysterieus verdwenen klasgenoot. Op sommige momenten best grappig, maar het verhaal mist het nodige venijn en door het ontbreken van een echte ontknoping eindigt de film een beetje in het luchtledige. Goed genoeg om de verveling te verdrijven op een koude, druilerige zondagmiddag.

Alarmerende film over Algerije in de jaren 90 toen islamitische fundamentalisten probeerden een kalifaat te stichten in het land. In een in toenemende mate vijandige omgeving tracht een studente met de hulp van een handvol vriendinnen haar dromen waar te maken, o.a. door het organiseren van een modeshow op de campus. Naast de af en toe schokkende beelden zal vooral fraaie de rol van Lyna Khoudri als de onverschrokken studente mij bijblijven.

Landen als Algerije e.a. hebben volgens mij zulke moedige mensen nodig.

Typisch zo’n film, die je meerdere malen kunt kijken zonder dat bij aan aantrekkingskracht inboet. Dat komt niet alleen door de aangrijpende inhoud van het verhaal, maar ook door de indrukwekkende settings en het uitstekende acteerwerk van met name Steve McQueen. Ook de muziek van Steve Goldsmith mag niet onvermeld blijven. Een topfilm.

Romantisch drama over een jonge vrouw met dwangneuroses, die gevoed worden door een gebrekkig gevoel van eigenwaarde. Prima regiedebuut van Brittany Snow, die ook meewerkte aan het script en daarbij naar verluidt putte uit eigen ervaringen.

Koreaanse televisiefilm met een niet erg sterk, maar niettemin aandoenlijk verhaal, waarvan het ritme af en toe ernstig verstoord wordt door het allicht komisch bedoelde, maar irritant onvolwassen gedrag van de vrienden van de onderwijzer. Een typisch geval van overacting.

Dat geldt niet voor de drie meiden: Soo-kyeong Jeon (Ah-ram), de kleine Yoo-jeong Kim (Hwa-ran) en de aantrekkelijke hoofdrolspeelster Ha-neul Kim (Mi-kyeong / Yu-ri). Die zorgen ervoor dat je er uiteindelijk een goed gevoel aan overhoudt.

Het liedje “Oh Danny Boy” komt in diverse uitvoeringen voorbij. Sommige versies zijn erg mooi, evenals het camerawerk.

Weinig overtuigende romcom over een studente, die zich na het nodige gedoe aan de druk van haar dominante moeder weet te onttrekken nadat ze verzeild is geraakt in een bont gezelschap van aanstaande modeontwerpers. Uiteraard wordt ze prompt verliefd. Leuk op sommige momenten, maar over het algemeen niet pittig genoeg.

Ik heb geen idee wat Juliette Binoche ertoe bewoog om zich aan deze film te wagen. Zij is miscast als een trucker die betrokken raakt bij de handel in jonge meisjes. Op zich een schrijnend thema, maar de verwerking daarvan laat in deze film nogal te wensen over. Kenmerkend daarvoor is het optreden van Morgan Freeman, doorgaans toch een betrouwbare acteur. In deze film staat hij er meestentijds ongeïnteresseerd bij. Al met al een forse tegenvaller.

Onzinfantasie over jonge meiden, die niet helemaal aan de verwachtingen van het thuisfront voldoen. Daarom belanden zij op een afgelegen eiland, waar een verbeterde versie van hen gekloond wordt. Een rammelend nonsensverhaal zonder kop of staart en weinig daar tussenin. Het acteerwerk is hier en daar tenenkrommend slecht. Snel vergeten dus.

Na jaren nog eens teruggezien en vond hem nu minder dan de eerste keer. Geeft wel een schrijnend beeld van de uitzichtloosheid van het conflict tussen Israel en de Palestijnen. De verwoestingen op de Westelijke Jordaanoever hakken er flink in. Het zou wenselijk zijn dat er minder heethoofden en meer figuren als Suha (gespeeld door Lubna Azabal) het voor het zeggen zouden hebben. Zolang radicalen aan beide zijden de dienst uitmaken, is een oplossing onbereikbaar.

Het verhaal over een bonte verzameling allochtonen in Amsterdam, elk met hun eigen beslommeringen, zit goed in elkaar. De regie van Joost van Ginkel en de knappe montage maken dit tot een vlotte film met een aantal verrassende sfeerwendingen. Daarnaast wordt er prima geacteerd, in het bijzonder door Anjela Nedyalkova (nieuw voor mij) en Issaka Sawadogo (L'Envahisseur).

Geen absolute topper, maar wel een erg onderhoudende film.

De ellendige omstandigheden waarin illegale immigranten in de Verenigde Staten verzeild raken en hun schier uitzichtloze positie worden duidelijk geschetst. Ook de flash backs over de tocht van Colombia naar de States zijn best aardig om te zien.

Maar daarmee heb ik het eigenlijk wel gehad. Ik had een veel betere film verwacht dan dit onevenwichtige verhaal over een tobbende jongen, die tegen wil en dank in New York terecht gekomen is en daar prompt verloren loopt.

Normaal gesproken kijk ik graag naar dit scoort films, maar deze keer sloeg het bij niet aan. Kan gebeuren...

Een tegenvallende thriller, die inspeelt op een paranoia dat als een rode draad door de Amerikaanse politiek loopt: een schier onafgebroken stroom aan complottheorieën.

Van een thriller mag je verwachten dat langzaam maar zeker de spanning opgevoerd wordt. Daarvan is in deze film nauwelijks sprake, vanuit welke invalshoek (parallax) je het plot ook bekijkt. Het aantal spannende momenten is op de vingers van één hand te tellen.

Regisseur Pakula heeft naar mijn mening aanzienlijk betere films op zijn naam staan (Klute; All the President’s Men).

Vroege Ki-duk Kim en zeker niet zijn minste. Natuurlijk gaat het o.a. over zijn geliefkoosde thema prostitutie en over water en vissen. Er zit meer verhaal in dan ik doorgaans van Kim gewend ben. Over een dociele jonge vrouw, die overdag mooie tekeningen maakt en ’s avonds en ’s nachts als prostituee de kost verdient. Op een of andere manier probeert iedereen van haar te profiteren. Vooral de karakterontwikkelingen spraken mij erg aan.

Het heeft er alle schijn van dat Zuid-Koreaans filmmakers iets hebben met ongelukkige liefdesrelaties, waarbij een van de partners ongeneeslijk ziek of gehandicapt is. Dit is daar weer zo’n voorbeeld van. Enigszins tegenvallend, want de film mist de nodige diepgang en is nogal springerig bovendien. Niettemin best aardig om een keer gezien te hebben.

Ook na herziening ben ik niet onder de indruk. De gezongen dialogen zijn natuurlijk heel apart en de Douglas Sirk-achtige settings zijn mooi, maar ze kunnen niet verbloemen dat het eigenlijk maar een simpele film is met een mager liefdesverhaaltje. Het muzikale thema is wel een erg mooie melodie.

Ondanks het intrieste verhaal over onderdrukking en mishandeling van vrouwen een opmerkelijk optimistische film dankzij de saamhorigheid, die de vrouwen onderling aan de dag leggen. Niet zonder resultaat uiteindelijk!
Met o.a. indringende close ups op gepaste momenten en met af en toe feeërieke beelden (motortaxi!), weet regisseur Leena Yadav een enerverende sfeer te creëren, die je aan het beeld gekluisterd houdt. Het acteerwerk van de protagonisten in deze luchtige en tegelijkertijd melancholieke film is van uitzonderlijke klasse.

Ik heb al heel wat films uit India gezien. Er zit veel kaf onder het koren, maar af en toe stuit je op een pareltje als deze. De duidelijke boodschap, die deze oprechte film met zich meedraagt in een land waar het met de positie van vrouwen droevig gesteld is, is mooi meegenomen.
Dat de film op IMDb aanzienlijk beter scoort dan in dit forum, is best pijnlijk maar het verwondert mij niet.

Niet direct een hoogstandje, maar na al die jaren nog steeds een leuke familiefilm. In ieder geval stukken beter dan de overbodige remake uit 1998 met Lindsay Lohan. Het verhaal is hartstikke voorspelbaar natuurlijk, maar het is toch best leuk om te zien hoe de tweeling de rivale van hun moeder langzaam maar zeker uit het leven van hun vader weg jennen. Aardig acteerwerk van Hayley Mills. De rest van de cast doet er eigenlijk niet zoveel toe, maar niettemin is Maureen O’Hara met haar vlammende haardos visueel andermaal nadrukkelijk aanwezig. Dat is op zich al een kijkbeurt waard.

Een film over een afschuwelijk thema, maar met een godgeklaagd slecht verhaal. Ik vraag me ook af onder welke steen de filmmakers de cast gevonden hebben. Zelden een film gezien waarin zo slecht geacteerd wordt als in deze. Ergerlijk dat mensen over onderwerpen als mensenhandel en gedwongen prostitutie zo’n slechte film durven maken.

Niet alledaags filmpje over de groeistuipen van een tiener, die worstelt met zichzelf en met de mensen in haar naaste omgeving. De emoties willen nog wel eens uitschieten, maar afgezien van het prima acteerwerk vond ik de film niet bijzonder. Er zitten wel een paar mooie gedichten in.

Debuut van Vidya Balan in een boeiend romantisch drama. In Saif Ali Khan vindt zij een volwaardige tegenspeler, maar Sanjay Dutt is veel te oud voor een geloofwaardige romantische relatie met haar en haar stiefzuster. Desondanks een heel aardige film over liefde, manipulatie en geldzucht.

Inderdaad. Eigenlijk speelt de stad Parijs de hoofdrol in deze film. Ik heb kort geleden nog op het dak van de Tour Montparnasse gestaan en daarmee waren sommige beelden heel herkenbaar (Ik moet binnenkort beslist nog eens terug).

Juliette Binoche en ook Mélanie Laurent zijn altijd de moeite waard, maar als Cédric Klapisch-film vind ik "Paris" toch minder dan zijn "L'auberge espagnole" en het vervolg "Les poupées russes".

Als oorlogsfilm ziet deze film van René Clement er erg amateuristisch uit. Dat verrast mij trouwens niet echt, want er is ook geen doorkomen aan het boek van het duo Collins – Lapierre, waarop de film gebaseerd is. Het beste deel van de film is het inlassen van originele opnamen. Ook de rondgang langs de diverse gedenkwaardige monumenten van Parijs is zeker de moeite waard.

Net als The Longest Day heeft ook deze film een meer dan indrukwekkende sterrenbezetting, met de kanttekening overigens dat de meeste bekende acteurs en actrices niet meer dan een cameo hebben.

Na een veelbelovend begin met fraaie straatbeelden van Parijs zakt de film van lieverlee wat weg, te meer omdat de fragmenten steeds minder van doen hebben met de Franse hoofdstad. Er komt een keur aan regisseurs en sterren voorbij. Helaas zijn daar veel Amerikanen bij, waardoor de film op den duur er wel erg Hollywood-achtig wordt. Een gemiste kans.

Mooiste episodes: "Montmartre" (Bruno Podalydès, met Bruno Podalydès en Florence Muller), “14e Arrondissement” (Alexander Payne, met de als altijd voortreffelijke Margo Martindale) en "Quais de Seine" (Gurinder Chadha, met Cyril Descours en de wonderschone Leïla Bekhti).

Weergaloze film, met voorsprong de beste van Wim Wenders. Subliem scenario van Sam Shepard, uitmuntend (dan weer wijds, dan weer intiem) camerawerk van Robby Müller, om maar niet te spreken van de muziek van Ry Cooder en de schitterende vertolkingen van alle vijf de personages.

Ik heb de film nu een keer of vier, vijf gezien. Het is vooral de dramatische ontwikkeling die Travis meemaakt, die deze film zo bijzonder maakt. Van zonderling met een vergeten verleden naar een man, die alles wat hij liefheeft opgeeft voor het geluk van zijn geliefden. Telkens weer, wanneer Travis tegen het einde van de film zijn stoel omdraait om z’n verhaal te doen, kruip ik naar het puntje van m’n stoel. Geweldig om dan de reacties op het gezicht van Jane te volgen.
Filmkunst met een hoofdletter “F”. Een meesterwerk, zonder meer.